Gezondheid
alle pijlers
Leven met pijn gaat verder, met uitleg over de salamiworst.
donderdag 3 juli 2014 om 19:02
In dit topic praten we over ons leven met pijn, wat dat met ons doet en waar we in het dagelijks leven tegenaan lopen. Iedereen is welkom, om mee te lezen, mee te schrijven of af en toe binnen te vallen.
De klachten van de dames, die hier tot nu toe schreven, lopen uiteen. De oorzaken ook. Toch hebben we voor een deel te maken met dezelfde frustraties, valkuilen en zo zoeken we vangnetten. Vaak schrijven we ook gewoon onze frustraties van ons af en steunen we elkaar.
Zo kwam iemand met het voorbeeld: Leven met pijn en vooral gebrek aan energie, is als het eten van een salamiworst: eet je de worst in één keer op, dan word je naar alle waarschijnlijkheid misselijk. Maar eet je de worst plakje voor plakje over verschillende dagen, dan geniet je ervan.
Zo is het met ons leven ook. We delen onze activiteiten in in 'plakjes', niet teveel ineens, zodat we niet teveel teruggefloten worden door ons lichaam. Zodat we niet de ene dag genieten van een overheerlijke salamiworst, om de volgende dagen misselijk in bed of op de bank te liggen.
Hier een link naar het vorige topic
De klachten van de dames, die hier tot nu toe schreven, lopen uiteen. De oorzaken ook. Toch hebben we voor een deel te maken met dezelfde frustraties, valkuilen en zo zoeken we vangnetten. Vaak schrijven we ook gewoon onze frustraties van ons af en steunen we elkaar.
Zo kwam iemand met het voorbeeld: Leven met pijn en vooral gebrek aan energie, is als het eten van een salamiworst: eet je de worst in één keer op, dan word je naar alle waarschijnlijkheid misselijk. Maar eet je de worst plakje voor plakje over verschillende dagen, dan geniet je ervan.
Zo is het met ons leven ook. We delen onze activiteiten in in 'plakjes', niet teveel ineens, zodat we niet teveel teruggefloten worden door ons lichaam. Zodat we niet de ene dag genieten van een overheerlijke salamiworst, om de volgende dagen misselijk in bed of op de bank te liggen.
Hier een link naar het vorige topic
Later is nu
dinsdag 10 maart 2015 om 23:11
Sterkte Dreamer! Kwam er nou maar eens wat uit al die onderzoeken he?
Ik had al lang in bed moeten liggen.
Maar ben ook niet helemaal tof. Gewerkt he. En ook nog eens last van mijn maag, een rellende puberdocher én een ruziezoekende buurman.
Toe maar en dat alles op een gewone dinsdagavond.
Waarbij de wekker morgen weer om half zes gaat.
Dus ga toch maar even de klamme lappen opzoeken.
Ambra veel plezier morgen!
Ik had al lang in bed moeten liggen.
Maar ben ook niet helemaal tof. Gewerkt he. En ook nog eens last van mijn maag, een rellende puberdocher én een ruziezoekende buurman.
Toe maar en dat alles op een gewone dinsdagavond.
Waarbij de wekker morgen weer om half zes gaat.
Dus ga toch maar even de klamme lappen opzoeken.
Ambra veel plezier morgen!
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
woensdag 11 maart 2015 om 09:25
@Suzy, ik hoop dat je de komende dagen een beetje kan bijtanken, zodat je zaterdag weer fris en fruitig bent. @Dreamer, wat vervelend voor je. Ik vind het wel goed dat je voor jezelf kiest! Ik hoop dat je vannacht heerlijk hebt geslapen.
Hier komt de verjaardag van dochter ook in zicht. Ze heeft het er al weken over haha.
Vandaag slecht opgestaan. Last van nek en ik voel aan mijn gewrichten dat het weer koud weer is. Oh wat verlang is naar meer warmte. Dat scheelt bij mij een hoop stijfheid. Nou ik ga er een slome ochtend van maken, zodat ik nog energie over heb als de meiden straks thuis komen (woensdagmiddag vrij)
Hier komt de verjaardag van dochter ook in zicht. Ze heeft het er al weken over haha.
Vandaag slecht opgestaan. Last van nek en ik voel aan mijn gewrichten dat het weer koud weer is. Oh wat verlang is naar meer warmte. Dat scheelt bij mij een hoop stijfheid. Nou ik ga er een slome ochtend van maken, zodat ik nog energie over heb als de meiden straks thuis komen (woensdagmiddag vrij)
woensdag 11 maart 2015 om 09:52
Buikpijn lijkt weer minder te zijn. Vandaag begin ik met introductie van lactose, heb ik besloten. Zou eigenlijk morgen, maar dit was wel makkelijker met de koffieochtend, gewoon koffie met koffiemelk 
EN ja.. kwam er maar eens wat uit de onderzoeken. Ik wilde naar de dokter, maar heb er gewoon geen zin in. Reden van bezoek: buikpijn.. een soort 'duh' gevoel. Afgelopen maandag had ik wel zoiets van "geef me een mes, daar zit de pijn, snijdt het er maar uit.. " zo werkt het waarschijnlijk niet.
Afijn. rustig dagje. Straks met dochter aan de wandel. Die zit vandaag weer in de rolstoel en komt volgens mij te weinig buiten. Dus.. ik neem d'r gewoon mee![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif)
EN ja.. kwam er maar eens wat uit de onderzoeken. Ik wilde naar de dokter, maar heb er gewoon geen zin in. Reden van bezoek: buikpijn.. een soort 'duh' gevoel. Afgelopen maandag had ik wel zoiets van "geef me een mes, daar zit de pijn, snijdt het er maar uit.. " zo werkt het waarschijnlijk niet.
Afijn. rustig dagje. Straks met dochter aan de wandel. Die zit vandaag weer in de rolstoel en komt volgens mij te weinig buiten. Dus.. ik neem d'r gewoon mee
Later is nu
woensdag 11 maart 2015 om 09:59
Nou hier gaat het ook weer lekker....Gisteren op het werk staat er een collega naast me en zegt ze ineens :"ik word niet goed". Ik kijk haar aan en zie haar helemaal wegtrekken, pak haar dus beet aan een arm samen met aan de andere kant nog een collega en ze valt flauw. Op zich kwam ze daarna snel weer bij en was er niks aan de hand (ze heeft dit vaker gehad en dat wisten wij) en ik heb haar later nog gesproken en toen ging het weer goed met haar. Maar op het moment dat ik haar beetpakte met mijn goede arm ging er door me heen "dit kun je niet, is te zwaar" maar ja wat doe je dan? Het gaat zo snel en ik kon haar ook niet laten vallen, dus heb ik haar opgevangen.Verder niks aan de hand, tot ik 's avonds op de bank zat en mijn onderarm heel erg pijn ging doen, nou ja dat heb ik wel vaker, in rust voel je da je te veel hebt gedaan...ben naar bed gegaan en ik werd om 02.00 u wakker met vreselijke pijn aan mijn schouder, net of het in brand stond en enorme felle steken, was er misselijk van. van 0 op 10 wel een 8 of zo! Ik wist niet wat ik moest doen, liggen deed ook pijn. Het leek wel of hij weer gebroken was, maar dat kan niet want ik heb er de hele middag nog gewoon dingen mee kunnen doen. Uiteindelijk toch maar weer gaan liggen en ben daarna ook weer in slaap gevallen....vanochtend ging het wel, al voelt die arm zwak en zeurt nog. Heb net een naproxen genomen en doe maar heel rustig aan vandaag (ben vrij gelukkig) en heb me voorgenomen om als de pijn weer zo hevig terug komt toch even langs de huisarts te gaan. Denk zelf dat het erg overbelast is van het opvangen van die collega, verder heb ik niks anders gedaan dan anders. Al die jaren heeft die arm natuurlijk geen gewicht meer gehad, gelukkig was die collega niet zwaar en maar een klein dametje!
@Nes hoe is het met jou?
@Nes hoe is het met jou?
sanne88 wijzigde dit bericht op 12-03-2015 08:26
Reden: .
Reden: .
% gewijzigd
woensdag 11 maart 2015 om 11:55
woensdag 11 maart 2015 om 14:38
@Sanne. Hoop dat de pijn snel over is. Lijkt me ook eng als je collega flauwvalt ( en ze het al meerdere keren heeft gehad)
Morgen is het zover. Deel 1 van de operaties. Zie er best wel tegenop omdat ik niet zeker weet of ik mag slapen ( neem voor de zekerheid mijn telefoon maar mee om Netflix te kijken tijdens de ok).
Mag gelukkig wat eten in de ochtend want had echt niet nuchter willen gaan. Zojuist 1kg granola gemaakt en nu op de bank. Het is genoeg voor vandaag
Morgen is het zover. Deel 1 van de operaties. Zie er best wel tegenop omdat ik niet zeker weet of ik mag slapen ( neem voor de zekerheid mijn telefoon maar mee om Netflix te kijken tijdens de ok).
Mag gelukkig wat eten in de ochtend want had echt niet nuchter willen gaan. Zojuist 1kg granola gemaakt en nu op de bank. Het is genoeg voor vandaag
woensdag 11 maart 2015 om 16:56
Komt waarschijnlijk doordat de : en de @ tegen elkaar aan staan, Sanne, dat het 
Plaatje niet plakt 
Sterkte Maiskip!
Ik heb vandaag yoghurt gehad en (nog) geen pijn! Straks nog een bakje. Eerst pizza maken voor de familie, dat vind ik wel even lastig, dat ik dat dan ook niet mag. Maar goed.. geen idee wat ik eet, eigenlijk.
Vanmiddag heerlijk gewandeld met dochter. Te ver, uiteraard, zo ben ik
maar buiten goed voor mij én haar (neus in de zon, vit D opdoen) is het ook gewoon gezellig. We lachen wat af. Om hoe mensen kijken naar een rolstoel, bijvoorbeeld. Of juist heel opvallend níet kijken. (hee.. rolstoel.. niet kijken, niet kijken, niet kijken.. 
) Vind ik zelf ook altijd lastig, als ik anderen zie, die 'iets' hebben.. hoelang kijken is 'normaal' he? En hoe vatten ze het op.
Plaatje niet plakt Sterkte Maiskip!
Ik heb vandaag yoghurt gehad en (nog) geen pijn! Straks nog een bakje. Eerst pizza maken voor de familie, dat vind ik wel even lastig, dat ik dat dan ook niet mag. Maar goed.. geen idee wat ik eet, eigenlijk.
Vanmiddag heerlijk gewandeld met dochter. Te ver, uiteraard, zo ben ik
maar buiten goed voor mij én haar (neus in de zon, vit D opdoen) is het ook gewoon gezellig. We lachen wat af. Om hoe mensen kijken naar een rolstoel, bijvoorbeeld. Of juist heel opvallend níet kijken. (hee.. rolstoel.. niet kijken, niet kijken, niet kijken.. ) Vind ik zelf ook altijd lastig, als ik anderen zie, die 'iets' hebben.. hoelang kijken is 'normaal' he? En hoe vatten ze het op.
Later is nu
woensdag 11 maart 2015 om 17:10
Maïskip: Heel veel sterkte morgen! Hopelijk voel je je snel weer beter.
Sanne: Oei , dat is vervelend ja, je laat iemand inderdaad niet zomaar vallen. Gaat het nu weer een beetje met je arm?
Dreamer: Ik heb daar nooit zo'n moeite mee, maar dat komt wellicht omdat ik in de zorg heb gewerkt en nu in de winkel ook regelmatig mensen in een rolstoel zie. Als ik twijfel of ik teveel "kijk ", zeg ik altijd vriendelijk goeiedag en dan iets van "lekker weertje vandaag hè? "
Dan voelen mensen zich ook serieus genomen.
Wat ik vaak hoor van mensen in een rolstoel is dat er vaak alleen tegen de begeleider gepraat wordt , alsof mensen die niet kunnen lopen ook maar gelijk niet meer kunnen praten.
Lijkt me ook erg storend, dus ik probeer altijd hardnekkig een praatje te maken met iedereen in een rolstoel.
En dan tref je er een die toevallig wél geestelijk gehandicapt of dusdanig ziek is dat praten niet meer lukt.
Nou ja dan heb ik het in elk geval geprobeerd.
Sanne: Oei , dat is vervelend ja, je laat iemand inderdaad niet zomaar vallen. Gaat het nu weer een beetje met je arm?
Dreamer: Ik heb daar nooit zo'n moeite mee, maar dat komt wellicht omdat ik in de zorg heb gewerkt en nu in de winkel ook regelmatig mensen in een rolstoel zie. Als ik twijfel of ik teveel "kijk ", zeg ik altijd vriendelijk goeiedag en dan iets van "lekker weertje vandaag hè? "
Dan voelen mensen zich ook serieus genomen.
Wat ik vaak hoor van mensen in een rolstoel is dat er vaak alleen tegen de begeleider gepraat wordt , alsof mensen die niet kunnen lopen ook maar gelijk niet meer kunnen praten.
Lijkt me ook erg storend, dus ik probeer altijd hardnekkig een praatje te maken met iedereen in een rolstoel.
En dan tref je er een die toevallig wél geestelijk gehandicapt of dusdanig ziek is dat praten niet meer lukt.
Nou ja dan heb ik het in elk geval geprobeerd.
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
woensdag 11 maart 2015 om 17:14
Vanmorgen weer een uur gefietst, bewegen gaat prima. Het afvallen voor geen meter helaas.
Had toch wel een beetje gehoopt met al die extra beweging dat dat beter zou gaan, maar mijn lichaam houdt weer hardnekkig aan haar gewicht vast.
Net nog zware stress. Was mijn jaaropgave kwijt. Hele huis al drie keer doorgespit, nergens te vinden.
Eind van de middag nog maar weer eens een stapel papieren op bureau voor de derde !! keer doorgespit.
Blijkt mijn man hem als kladpapiertje te hebben gebruikt!!!
De achterkant dus, tsja , ik had de stapel niet van voor- én achterkant bekeken, ik dacht , aantekeningen, dat kan nooit mijn jaaropgave zijn.....
Wel dus....
Zucht. Mánnen! Je zou ze af en toe!
Had toch wel een beetje gehoopt met al die extra beweging dat dat beter zou gaan, maar mijn lichaam houdt weer hardnekkig aan haar gewicht vast.
Net nog zware stress. Was mijn jaaropgave kwijt. Hele huis al drie keer doorgespit, nergens te vinden.
Eind van de middag nog maar weer eens een stapel papieren op bureau voor de derde !! keer doorgespit.
Blijkt mijn man hem als kladpapiertje te hebben gebruikt!!!
De achterkant dus, tsja , ik had de stapel niet van voor- én achterkant bekeken, ik dacht , aantekeningen, dat kan nooit mijn jaaropgave zijn.....
Wel dus....
Zucht. Mánnen! Je zou ze af en toe!
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
woensdag 11 maart 2015 om 18:34
Maiskip: heel veel sterkte met je operatie morgen. Ik hoop dat alles voorspoedig zal verlopen morgen en daarna met het herstel.
Ik zal mezelf ook nog even voorstellen. Ik ben 26 jaar, ik heb nu ongeveer 6 jaar last van mijn onderrug (met soms uitstraling naar liezen en benen) en er is geen lichamelijke oorzaak te vinden. Ik ben een jaar geleden afgestudeerd en omdat ik mijn werk hartstikke leuk vind, werk ik veel te veel. En momenteel zit ik een beetje in de knoop met mezelf, maar dat was wel te halen uit mijn laatste berichtje denk ik.
Ik vind het ook wel indrukwekkend om al jullie stukjes zo achter elkaar te lezen.
Bedankt voor alle lieve adviezen en knuffels! Het gaat beter dan maandag, gelukkig. Ik heb iemand deels in vertrouwen genomen, als stok achter de deur om echt hulp te zoeken. Het stomme is dat als ik me dan weer iets beter voel, ik denk dat ik het toch wel alleen ga redden. En op de momenten dat het zo slecht gaat, heb ik ook niet de moed om hulp te zoeken. Maar ik ga het wel doen want Dreamer heeft gelijk, het leven kan veel mooier zijn dan hoe het nu is. En ik schrik ook wel een beetje als ik teruglees wat ik geschreven heb.
Het gaat goed zolang ik geen tijd heb om na te denken, maar ik kan niet blijven wegrennen.
Ik ga wat stukjes van hier die ik geschreven heb terugzoeken en die neem ik die mee (goede tip!), dan heb ik in ieder geval iets als ik het niet meer durf te zeggen.
Nu alleen nog de moed verzamelen om een afspraak te maken…
Sanne, ik kan niet echt goed een reden aanwijzen waarom ik me nu zo voel maar ik denk wel dat een groot deel met niet fulltime kunnen werken te maken heeft. Ik had een doel en ik was er naar toe aan het werken, maar dat houdt meer dan fulltime werken en dat wil mijn lijf niet. Dus daar ligt wel iets wat ik moeilijk te accepteren vind.
Het is ook een beetje lastig dat ik het op mijn werk eigenlijk niet wil bespreken, want ik ben bang dat ik dat allemaal terug in mijn gezicht gegooid krijgt. Maar mijn collega’s en werkgevers zijn ook niet dom en hebben wel meer door dan ik denk (is ook wel al gebleken), dus misschien moet ik maar gewoon open kaart spelen.
Ik denk ook dat ik een balans moet zoeken tussen belasting en belastbaarheid, en tussen werk en privé, maar ik denk dat dat me alleen ook niet gaat lukken.
Ik hoop dat het met je arm beter gaat! En bedankt voor het inzicht.
Ik zal mezelf ook nog even voorstellen. Ik ben 26 jaar, ik heb nu ongeveer 6 jaar last van mijn onderrug (met soms uitstraling naar liezen en benen) en er is geen lichamelijke oorzaak te vinden. Ik ben een jaar geleden afgestudeerd en omdat ik mijn werk hartstikke leuk vind, werk ik veel te veel. En momenteel zit ik een beetje in de knoop met mezelf, maar dat was wel te halen uit mijn laatste berichtje denk ik.
Ik vind het ook wel indrukwekkend om al jullie stukjes zo achter elkaar te lezen.
Bedankt voor alle lieve adviezen en knuffels! Het gaat beter dan maandag, gelukkig. Ik heb iemand deels in vertrouwen genomen, als stok achter de deur om echt hulp te zoeken. Het stomme is dat als ik me dan weer iets beter voel, ik denk dat ik het toch wel alleen ga redden. En op de momenten dat het zo slecht gaat, heb ik ook niet de moed om hulp te zoeken. Maar ik ga het wel doen want Dreamer heeft gelijk, het leven kan veel mooier zijn dan hoe het nu is. En ik schrik ook wel een beetje als ik teruglees wat ik geschreven heb.
Het gaat goed zolang ik geen tijd heb om na te denken, maar ik kan niet blijven wegrennen.
Ik ga wat stukjes van hier die ik geschreven heb terugzoeken en die neem ik die mee (goede tip!), dan heb ik in ieder geval iets als ik het niet meer durf te zeggen.
Nu alleen nog de moed verzamelen om een afspraak te maken…
Sanne, ik kan niet echt goed een reden aanwijzen waarom ik me nu zo voel maar ik denk wel dat een groot deel met niet fulltime kunnen werken te maken heeft. Ik had een doel en ik was er naar toe aan het werken, maar dat houdt meer dan fulltime werken en dat wil mijn lijf niet. Dus daar ligt wel iets wat ik moeilijk te accepteren vind.
Het is ook een beetje lastig dat ik het op mijn werk eigenlijk niet wil bespreken, want ik ben bang dat ik dat allemaal terug in mijn gezicht gegooid krijgt. Maar mijn collega’s en werkgevers zijn ook niet dom en hebben wel meer door dan ik denk (is ook wel al gebleken), dus misschien moet ik maar gewoon open kaart spelen.
Ik denk ook dat ik een balans moet zoeken tussen belasting en belastbaarheid, en tussen werk en privé, maar ik denk dat dat me alleen ook niet gaat lukken.
Ik hoop dat het met je arm beter gaat! En bedankt voor het inzicht.
woensdag 11 maart 2015 om 19:23
maiskip, succes morgen en de dagen daarna!
Nes, wel die hulp zoeken hoor!
Fontein, dikke knuffel!
Ik zit lekker even in bad vandaag lopen sneupen voor een boek zodat ik het boekenweekgeschenk kreeg (verzamel ik) ben ik het essay vergeten te kopen... Domdiedomdiedom... Heb een omnibus van Mel Wallis de Vries gekocht, heeft dochter ook wat aan ;). Lees tegenwoordig alles digitaal... Wilde eigenlijk deel 1 van GOT kopen maar die hadden ze niet op voorraad. Sommige boeken moet je nou eenmaal gewoon als boek in de kast hebben
Nes, wel die hulp zoeken hoor!
Fontein, dikke knuffel!
Ik zit lekker even in bad
vandaag lopen sneupen voor een boek zodat ik het boekenweekgeschenk kreeg (verzamel ik) ben ik het essay vergeten te kopen... Domdiedomdiedom... Heb een omnibus van Mel Wallis de Vries gekocht, heeft dochter ook wat aan ;). Lees tegenwoordig alles digitaal... Wilde eigenlijk deel 1 van GOT kopen maar die hadden ze niet op voorraad. Sommige boeken moet je nou eenmaal gewoon als boek in de kast hebben
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
woensdag 11 maart 2015 om 20:10
Fontein: Ook vanuit N-H een knuffel.
Heeft het je wel een beetje opgelucht de huilbui? Of komt er nu nog meer naar boven juist?
Nes: echt doen hoor, die hulp zoeken!
Ik was ook zo'n eigenheimer 25 jaar terug die haar hele toekomst in duigen zag vallen. Inclusief het fulltime werken en carrière opbouwen.
Ik vind nog steeds dat ik het alleen kan.
Maar mèn, wat voel ik me een loser dat het leven me niet heeft gebracht wat ik wilde. Het plaatje was zo geweldig toen.
Carrière maken in een leidinggevende functie, man zou huisman worden.....
En nu? Nu sta ik in een winkel. En voel mezelf er niet prettig bij. Niks fulltime, niks leidinggeven. Gewoon: Anders nog iets, mevrouw?
En accepteer het, want het kan niet anders. Maar o, wat heb ik het er moeilijk mee. Veel meer potentie, maar niet de kansen en mogelijkheden.
Zoek hulp. Echt!
Zodat je niet over 20 jaar een hekel aan jezelf hebt....
Heeft het je wel een beetje opgelucht de huilbui? Of komt er nu nog meer naar boven juist?
Nes: echt doen hoor, die hulp zoeken!
Ik was ook zo'n eigenheimer 25 jaar terug die haar hele toekomst in duigen zag vallen. Inclusief het fulltime werken en carrière opbouwen.
Ik vind nog steeds dat ik het alleen kan.
Maar mèn, wat voel ik me een loser dat het leven me niet heeft gebracht wat ik wilde. Het plaatje was zo geweldig toen.
Carrière maken in een leidinggevende functie, man zou huisman worden.....
En nu? Nu sta ik in een winkel. En voel mezelf er niet prettig bij. Niks fulltime, niks leidinggeven. Gewoon: Anders nog iets, mevrouw?
En accepteer het, want het kan niet anders. Maar o, wat heb ik het er moeilijk mee. Veel meer potentie, maar niet de kansen en mogelijkheden.
Zoek hulp. Echt!
Zodat je niet over 20 jaar een hekel aan jezelf hebt....
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
woensdag 11 maart 2015 om 21:21
Verkeerde forum of bedoel je verkeerde topic fontein?
Geestelijke pijn is óók pijn.
En na zo' n heftige gebeurtenis moet je alles weer een plekje geven en moed verzamelen om je leven weer in te delen.
In plakjes. Want teveel tegelijk kan gerstelijk teveel worden.
En dat geeft óók pijn. Of zie ik het verkeerd?
Geestelijke pijn is óók pijn.
En na zo' n heftige gebeurtenis moet je alles weer een plekje geven en moed verzamelen om je leven weer in te delen.
In plakjes. Want teveel tegelijk kan gerstelijk teveel worden.
En dat geeft óók pijn. Of zie ik het verkeerd?
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
woensdag 11 maart 2015 om 21:37
Positief denken is voor iedereen goed. Of je nou geestelijke of lichamelijke pijn hebt.
En als je wat aan onze ideeën en inzichten hebt, ook al bekijken wij het vanaf de lichamelijke kant, blijf je hier gewoon gezellig van je afschrijven.
Wij zitten er ook beurtelings even geestelijk doorheen. Alleen is bij ons ons lichaam de boosdoener.
Bij jou een heftige gebeurtenis.
Maar we peppen elkaar hier om de beurt een beetje op. En geven tips and trics.
Wellicht dat je daar toch wat aan kunt hebben.
En als je wat aan onze ideeën en inzichten hebt, ook al bekijken wij het vanaf de lichamelijke kant, blijf je hier gewoon gezellig van je afschrijven.
Wij zitten er ook beurtelings even geestelijk doorheen. Alleen is bij ons ons lichaam de boosdoener.
Bij jou een heftige gebeurtenis.
Maar we peppen elkaar hier om de beurt een beetje op. En geven tips and trics.
Wellicht dat je daar toch wat aan kunt hebben.
Als ik niet kan wat ik wil, dan wil ik wat ik kan!
