Leven weer oppakken na borstkanker

Hoi lieve Viva'ers,

Nieuw account omdat ik na lange tijd weer eens inlog en mijn oude gebruikersnaam niet meer wist. Ik heb een plek nodig om van me af te schrijven, tips te krijgen, en ik zoek een luisterend oor. Het is een heel verhaal, ik ben erg zoekende, alvast dank voor het lezen en voor eventuele tips of bemoedigende woorden.

Lange post, i.v.m. aanpassingen later schrijf ik hem in de eerste comment. Thanks for reading.

Twee jaar geleden kreeg ik een nieuwe relatie. We wilden graag kids maar ik ben genetisch belast met borstkanker, dus ik ging naar de huisarts voor een check. Er was geen enkele reden tot zorg - ik was relatief jong en ik voelde niets. Maar toen bleek eind mei dat ik toch borstkanker had.

Ik woonde nog in het huis van mijn ex. Ik zou eigenlijk een eigen huis zoeken, maar dat is lastig met chemo. Mijn vriendin had voorgesteld de behandeling bij haar uit te zitten en dat ik dan erna nog even mijn eigen plek zou zoeken. Maar de dag voordat ik bij haar zou intrekken, had ze lekkage, wat 5 maanden zou duren om op te lossen. Die periode hebben wij samen in mijn oude huis gezeten.

De periode vond ik onbeschrijfelijk zwaar. In één keer word je uit leven gerukt. Niet meer werken, door de chemo kon ik niet meer sporten. Ik was ontzettend moe en snel overprikkeld dus mijn leven viel op z'n gat. Ik had ook veel geestelijke issues. Er kwam veel oud trauma naar boven (mijn moeder is 15 jaar geleden aan deze ziekte overleden). Ik had manies en paniekaanvallen en heb bijna wekelijks 112 gebeld omdat ik écht dacht dat mijn hart ermee zou stoppen.

Mijn vriendin heeft alles uit haar handen laten vallen en geprobeerd om er zo goed mogelijk voor mij te zijn. Maar ze is ZZP'er en heeft door alle stress van de behandeling en de lekkage ontzettend veel inkomen gemist, wat ik heb aangevuld vanuit mijn spaargeld. Zij is nu terug in haar eigen huis en probeert haar leven op te pakken maar heeft ook een soort burn-out.
Ik ben nog steeds in het huis van mijn ex, gelukkig kunnen we daar goed over praten en is dat helemaal oké.

De behandelingen zijn goed gegaan, ik ben kankervrij en heb nu anti-hormonale therapie, binnenkort wordt de laatste operatie gepland voor reconstructie. Reden voor een feestje zou je zeggen. Maar ik ben zo ontzettend moe. Ik kan alleen maar huilen.

Ik probeer alles goed te doen: probeer te re-integreren op werk, te sporten, gezond te eten, goed te slapen.... maar ik voel me zo moe en zo onbegrepen. Het was niet alleen die kanker - het was de stress, het verhuizen, een verhuurder die ons zo heeft tegengewerkt. Ik heb weinig familie, mijn vrienden waren fantastisch, maar ik voelde me zo alleen. Het heeft 6 maanden geduurd voor mijn vader me is komen opzoeken.

De behandelingen en de hormoontherapie hebben me veranderd. Na een heel intens jaar ben ik nu in de overgang met een ander lijf. Ik voel me soms zo onzeker over de toekomst. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit weer 40 uur kan werken, laat staan een kind opvoeden. Het voelt alsof ik blijf leven maar geen toekomst meer heb.

Tussen mij en m'n vriendin gaat het niet goed - we voelen ons allebei onbegrepen en uitgeput. Ik kan haar nu alleen niet zoveel bieden. Ik weet niet wat ik nodig heb. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Alles voelt soms zo zwaar, ik heb dit nog nooit gedaan, ik weet niet hoe ik verder moet. Ik probeer rust te nemen, naar mijn lijf te luisteren, maar ik voel druk om beter te zijn, energie te hebben, aan het werk te gaan.

Waar moet ik beginnen? ARGH!