Gezondheid
alle pijlers
Mevrouw u heeft kanker
vrijdag 20 maart 2020 om 23:29
Op 16 februari ben ik voor de 2jaarlijkse MRI scans in het ziekenhuis geweest (Omdat ik het Men1 syndroom heb)
er worden dan scans van je hoofd ,hals en buik gemaakt en het gekke was dat ik nooit bang ben geweest en dit keer wel dacht: ze zullen toch niks vinden he.
Op 19 februari ging de telefoon en de specialist die je dan verteld dat er afwijkingen zijn gevonden in je alvleesklier en je lever .
Je spreekt af dat je een bloed prikbriefje en een briefje om je urine in te leveren krijgt ,maar dat duurt een week omdat het carnaval is en dan letterlijk alles hier plat ligt .
Vrijdag 28 februari bloed geprikt en urine ingeleverd, zaterdag 7maart een gerichte MRI van mijn lever en alvleesklier .
12 maart word er dan door de specialist gezegd : Mevrouw u heeft kanker en hij snapt er net zoveel van als ik , ik weet niet meer wat ik voel of denken moet ik ga van nul naar honderd van huilen naar lachen en ondertussen zit daar de specialist die een fitte gezonde vrouw voor zich heeft en er zelf ook van ondersteboven is.
Afgelopen dinsdag een punctie van de lever laten doen,daarna in alle rust op een kamer gelegen die ik door de Corona niet heb hoeven delen en weg kon doezelen.
Wanneer ik de uitslag krijg weten we nog niet het weefsel moet een week op kweek daarna maakt de specialist waar ik bij loop een afspraak met de juiste oncoloog ,als we die afspraak hebben zal ook de specialist er bij zijn .
Ik weet gewoon niet meer wat te doen ,ik probeer me te concentreren op de mooie dingen ,maar ik betrap mezelf erop dat ik niet aan de toekomst durf te denken dat de onbevangenheid weg is , ik heb het gevoel dat ik haast moet maken met alles dat er van alles geregeld moet worden ,maar ook dat ik sterk moet zijn voor mijn man ,mijn dochters en de omgeving .
Vandaag van de collega"s van mijn man een heel mooi boeket en een lief beertje ontvangen ,en voor het eerst gewoon gehuild ik zag de bezorger ons tuin pad oplopen en ik was vol ongeloof en zo emotioneel .
Ik ben dankbaar voor al het mooie wat op ons pad komt en opgelucht dat mijn man zo gesteund word op zijn werk,maar ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet ik wil nog niet weg ,ik wil nog blijven ik zou zo graag het gewoon willen uitgillen .
Ik schrijf het daarom maar van me af ,want ik weet het niet meer .
er worden dan scans van je hoofd ,hals en buik gemaakt en het gekke was dat ik nooit bang ben geweest en dit keer wel dacht: ze zullen toch niks vinden he.
Op 19 februari ging de telefoon en de specialist die je dan verteld dat er afwijkingen zijn gevonden in je alvleesklier en je lever .
Je spreekt af dat je een bloed prikbriefje en een briefje om je urine in te leveren krijgt ,maar dat duurt een week omdat het carnaval is en dan letterlijk alles hier plat ligt .
Vrijdag 28 februari bloed geprikt en urine ingeleverd, zaterdag 7maart een gerichte MRI van mijn lever en alvleesklier .
12 maart word er dan door de specialist gezegd : Mevrouw u heeft kanker en hij snapt er net zoveel van als ik , ik weet niet meer wat ik voel of denken moet ik ga van nul naar honderd van huilen naar lachen en ondertussen zit daar de specialist die een fitte gezonde vrouw voor zich heeft en er zelf ook van ondersteboven is.
Afgelopen dinsdag een punctie van de lever laten doen,daarna in alle rust op een kamer gelegen die ik door de Corona niet heb hoeven delen en weg kon doezelen.
Wanneer ik de uitslag krijg weten we nog niet het weefsel moet een week op kweek daarna maakt de specialist waar ik bij loop een afspraak met de juiste oncoloog ,als we die afspraak hebben zal ook de specialist er bij zijn .
Ik weet gewoon niet meer wat te doen ,ik probeer me te concentreren op de mooie dingen ,maar ik betrap mezelf erop dat ik niet aan de toekomst durf te denken dat de onbevangenheid weg is , ik heb het gevoel dat ik haast moet maken met alles dat er van alles geregeld moet worden ,maar ook dat ik sterk moet zijn voor mijn man ,mijn dochters en de omgeving .
Vandaag van de collega"s van mijn man een heel mooi boeket en een lief beertje ontvangen ,en voor het eerst gewoon gehuild ik zag de bezorger ons tuin pad oplopen en ik was vol ongeloof en zo emotioneel .
Ik ben dankbaar voor al het mooie wat op ons pad komt en opgelucht dat mijn man zo gesteund word op zijn werk,maar ik weet gewoon niet wat ik met mezelf aan moet ik wil nog niet weg ,ik wil nog blijven ik zou zo graag het gewoon willen uitgillen .
Ik schrijf het daarom maar van me af ,want ik weet het niet meer .
zondag 3 mei 2020 om 23:25
Ik gebruik al een aantal jaar bij uitzondering temasepam 20mg en bij stress een combi van 1temazepam met 1oxasepam 10mg ik kreeg voor een maand voorgeschreven en deed er 3maanden mee. En omdat ik er nu meer van gebruikte en nog pijn bleef houden en maar niet sliep heb ik dat bij de huisarts aangegeven.CaroMamaVanMaik schreef: ↑03-05-2020 21:36Och arme Vlinder, dan krijg je een middel dat je zou moeten helpen en dan word je daar zo beroerd van. Klote-ziekte. Ik hoop dat je je morgen ietsje beter voelt. Slaap je normaal wel een beetje ‘s nachts? Mag je daar anders ook iets voor? Vergeet niet om aan je dokters duidelijk aan te geven wat je voelt en aankunt!
maandag 4 mei 2020 om 00:15
hoe bedoel je dat? denk je dat het een soort van ‘lotsbestemming’ is?
maandag 4 mei 2020 om 00:58
maandag 4 mei 2020 om 12:18
Nee dat klopt ook niet. Hoe kan je van een moeder vragen haar gezin los te laten door haar ziek te maken. Ik vind het onrechtvaardig.Vlinder1963 schreef: ↑04-05-2020 00:58Ja ik denk dat ik deze weg moet gaan om mijn kinderen en man los te kunnen laten, niks gebeurd voor niks ook al vinden we het niet kloppen.
maandag 4 mei 2020 om 12:42
maandag 4 mei 2020 om 20:41
maandag 4 mei 2020 om 20:48
Ik begrijp je, maar steeds als ik het onrechtvaardig vind zie ik weer iemand die jonger dan mij was en weggerukt is uit het leven.
Tuurlijk wil ik nog leven, ik wil nog lang niet weg daarom ga ik de chemo ook doen, maar ik besef mezelf ook dat het voor mijn dochters en mijn man wel hoe zwaar ook heel mooi is dat we over alles kunnen praten dat ik hun heb kunnen vertellen hoeveel ik van hun hou, hoe mooi mijn tijd met hun is geweest en dat alles wat ze willen doen tijdens mijn crematie goed is omdat ik weet dat alles uit liefde gedaan word.
maandag 4 mei 2020 om 23:22
mooi dat je het zo kan zien, het is heel verdrietigVlinder1963 schreef: ↑04-05-2020 20:48Ik begrijp je, maar steeds als ik het onrechtvaardig vind zie ik weer iemand die jonger dan mij was en weggerukt is uit het leven.
Tuurlijk wil ik nog leven, ik wil nog lang niet weg daarom ga ik de chemo ook doen, maar ik besef mezelf ook dat het voor mijn dochters en mijn man wel hoe zwaar ook heel mooi is dat we over alles kunnen praten dat ik hun heb kunnen vertellen hoeveel ik van hun hou, hoe mooi mijn tijd met hun is geweest en dat alles wat ze willen doen tijdens mijn crematie goed is omdat ik weet dat alles uit liefde gedaan word.
dinsdag 5 mei 2020 om 00:02
Ik heb op pinter rest naar korte pitigge kapsels zitten zoeken, ik heb nu halflanghaar en ik hoop dat de kappers gauw open mogen zodat ik geknipt kan worden.
Ik moet er niet aan denken dat ik straks hele plukken haar ga vinden op mijn kussen /kleding.
Ook naar mutsjes zitten zoeken ik kan geen keus maken.
Morgen wel even foto's maken van hoe mijn haar nu zit zodat ik een pruik krijg in deze haarkleur en model.
Ik vind het best moeilijk dat ik straks al mijn haar kwijt ben, ik hoop dat mijn wimpers en wenkbrauwen blijven zitten.
Ik ben geen heilige maar ik ben bang dat zodra ik het ga zien als niet eerlijk dat het moeilijker voor me word.
Natuurlijk ben ik verdrietig natuurlijk huil ik helemaal als ik er weer mee geconfronteerd word, en dan heb ik zoiets van:dit kan niet dit klopt niet, ik voel me dan zo machteloos en ik ben gewoon ontzettend bang het is met geen pen te beschrijven.
Gelukkig kan ik nog steeds heel blij worden en soms ook uit opstandingheid dingen doen, dingen die niet ernstig zijn die me nergens toe brengen maar wel mezelf en anderen mee aan het lachen maak.
Vandaag toen ik in Umc Maastricht was ben ik naar de aanmeldbalie gegaan en heb ik een nieuwe foto laten maken, 5jaar geleden was er een foto van mij gemaakt, en ik had zoiets van wacht even.
De oncoloog heb ik alleen via de telefoon gesproken, en er kan vanalles gezegd worden maar laat ze maar zien dat de buitenkant niet correspondeerd met de binnenkant.
De specialist voor de Men1 die mijn calcium in de gaten houd moest erg lachen toen ik vroeg of hij de foto gezien had, hij vond het wel een goede actie.
Stom eigenlijk alsof je daarmee die ziekte kan bezweren.
Nee ik kan de naam van die ziekte niet over mijn lippen krijgen.
Ik moet er niet aan denken dat ik straks hele plukken haar ga vinden op mijn kussen /kleding.
Ook naar mutsjes zitten zoeken ik kan geen keus maken.
Morgen wel even foto's maken van hoe mijn haar nu zit zodat ik een pruik krijg in deze haarkleur en model.
Ik vind het best moeilijk dat ik straks al mijn haar kwijt ben, ik hoop dat mijn wimpers en wenkbrauwen blijven zitten.
Ik ben geen heilige maar ik ben bang dat zodra ik het ga zien als niet eerlijk dat het moeilijker voor me word.
Natuurlijk ben ik verdrietig natuurlijk huil ik helemaal als ik er weer mee geconfronteerd word, en dan heb ik zoiets van:dit kan niet dit klopt niet, ik voel me dan zo machteloos en ik ben gewoon ontzettend bang het is met geen pen te beschrijven.
Gelukkig kan ik nog steeds heel blij worden en soms ook uit opstandingheid dingen doen, dingen die niet ernstig zijn die me nergens toe brengen maar wel mezelf en anderen mee aan het lachen maak.
Vandaag toen ik in Umc Maastricht was ben ik naar de aanmeldbalie gegaan en heb ik een nieuwe foto laten maken, 5jaar geleden was er een foto van mij gemaakt, en ik had zoiets van wacht even.
De oncoloog heb ik alleen via de telefoon gesproken, en er kan vanalles gezegd worden maar laat ze maar zien dat de buitenkant niet correspondeerd met de binnenkant.
De specialist voor de Men1 die mijn calcium in de gaten houd moest erg lachen toen ik vroeg of hij de foto gezien had, hij vond het wel een goede actie.
Stom eigenlijk alsof je daarmee die ziekte kan bezweren.
Nee ik kan de naam van die ziekte niet over mijn lippen krijgen.
dinsdag 5 mei 2020 om 00:08
Caro je hebt een pb!
'I don't need an inspirational quote. I Just need coffee.
dinsdag 5 mei 2020 om 00:10
Ik ook nog even qmusic luisteren, dan oxicodon snelwerkende Innemen en naar bedje toe.Cookielover schreef: ↑05-05-2020 00:06Dat herken ik wel Vlinder, van de naam van de ziekte niet uit kunnen spreken..
Hoop dat je goed slaapt vannacht
Slaap lekker allemaal, ik lees echt wel alle berichten, dank jullie voor jullie lieve woorden en steun
dinsdag 5 mei 2020 om 00:21
Hoop dat je ook wat kan slapen lieve vlinder . Ik schrijf niet mee in je topic, omdat ik niet de goede woorden kan vinden, maar ik lees je elke dag.Vlinder1963 schreef: ↑05-05-2020 00:10Ik ook nog even qmusic luisteren, dan oxicodon snelwerkende Innemen en naar bedje toe.
Slaap lekker allemaal, ik lees echt wel alle berichten, dank jullie voor jullie lieve woorden en steun
'I don't need an inspirational quote. I Just need coffee.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
