Kinderen
alle pijlers
Afstand tot middelbare school: hoe ver is te ver?
dinsdag 4 augustus 2026 om 13:01
Ik zit te twijfelen over een verhuis en vroeg me af of jullie misschien ideeën of inzichten hebben.
Wij wonen nu in de stad met onze twee kinderen van 14 en 12 en willen graag op een plek gaan wonen die wat rustiger is, buiten de stad.
We wonen nu in een groot appartement in een stadswoonwijk, maar met name mijn man heeft erg veel stress door de vele mensen hier en het verkeer (hoewel de straat waar we wonen rustig is, maar goed). Ook willen we iets meer ruimte (een bureauruimte/logeerkamer). Voor mij is het minder dringend en ik stond er lang weigerachtig tegenover, maar ik sta er nu wel voor open omdat de kinderen inmiddels zelfstandiger zijn, wat veel drempels om te verhuizen wegneemt (ze kunnen vriendjes zelf gaan opzoeken enz.)
Waar we precies heen willen? Verschillende factoren duwen ons naar de oostrand van de stad: het is dichter bij mijn familie, het is er groen en rustig, heeft goede verbindingen en ligt vlak bij mijn man zijn werk (van mijn werk ligt het iets verder, maar het is nog steeds doenbaar). Het probleem is het volgende: de middelbare school waar de kinderen nu gaan is gelegen in de noordrand van de stad en ligt zo’n 20 km van de nieuwe woonplaats (terwijl het nu op ongeveer 6 km afstand ligt). Met het openbaar vervoer (één overstap) zouden ze van de nieuwe plek iets meer dan een uur (enkele reis) onderweg zijn, met de fiets ook dik een uur.
Ik maak me zorgen over de impact die een verhuis op hen zou hebben: zal de verplaatsing niet zwaar gaan wegen (meer dan 2 uur per dag in totaal)? Blijft er wel genoeg tijd over om te ontspannen? Zullen ze wel aansluiting vinden bij schoolvrienden als ze ‘s avonds nooit spontaan bij elkaar kunnen langsgaan?
Veranderen van school is niet meteen een optie, want we hebben deze school weloverwogen gekozen. (De verhuis was op het moment van schoolkeuze nog niet echt aan de orde.)
We zijn nog niet begonnen met zoeken, onder meer omdat ik dus nog twijfels heb.
Iemand die ervaring heeft of heeft gehad met een verre afstand tot de middelbare school? Ideeën en advies zijn ook welkom!
Wij wonen nu in de stad met onze twee kinderen van 14 en 12 en willen graag op een plek gaan wonen die wat rustiger is, buiten de stad.
We wonen nu in een groot appartement in een stadswoonwijk, maar met name mijn man heeft erg veel stress door de vele mensen hier en het verkeer (hoewel de straat waar we wonen rustig is, maar goed). Ook willen we iets meer ruimte (een bureauruimte/logeerkamer). Voor mij is het minder dringend en ik stond er lang weigerachtig tegenover, maar ik sta er nu wel voor open omdat de kinderen inmiddels zelfstandiger zijn, wat veel drempels om te verhuizen wegneemt (ze kunnen vriendjes zelf gaan opzoeken enz.)
Waar we precies heen willen? Verschillende factoren duwen ons naar de oostrand van de stad: het is dichter bij mijn familie, het is er groen en rustig, heeft goede verbindingen en ligt vlak bij mijn man zijn werk (van mijn werk ligt het iets verder, maar het is nog steeds doenbaar). Het probleem is het volgende: de middelbare school waar de kinderen nu gaan is gelegen in de noordrand van de stad en ligt zo’n 20 km van de nieuwe woonplaats (terwijl het nu op ongeveer 6 km afstand ligt). Met het openbaar vervoer (één overstap) zouden ze van de nieuwe plek iets meer dan een uur (enkele reis) onderweg zijn, met de fiets ook dik een uur.
Ik maak me zorgen over de impact die een verhuis op hen zou hebben: zal de verplaatsing niet zwaar gaan wegen (meer dan 2 uur per dag in totaal)? Blijft er wel genoeg tijd over om te ontspannen? Zullen ze wel aansluiting vinden bij schoolvrienden als ze ‘s avonds nooit spontaan bij elkaar kunnen langsgaan?
Veranderen van school is niet meteen een optie, want we hebben deze school weloverwogen gekozen. (De verhuis was op het moment van schoolkeuze nog niet echt aan de orde.)
We zijn nog niet begonnen met zoeken, onder meer omdat ik dus nog twijfels heb.
Iemand die ervaring heeft of heeft gehad met een verre afstand tot de middelbare school? Ideeën en advies zijn ook welkom!
woensdag 5 augustus 2026 om 16:48
Maar goed, al die mensen met een diagnostische aantekening kunnen dus fijn iets anders gaan doen. Als je ergens mee omhoog zit schrijf je gewoon een OP op het Viva-forum en Harkjes vertelt je precies wat er met je aan de hand is. Of met je man natuurlijk, want ook voor tweedehands diagnoses draait Harkjes haar hand niet om.
Lady*Voldedinges
woensdag 5 augustus 2026 om 16:59
Iemand vraagt om concreet advies, niet om jouw langeafstandsdiagnose.
Heeft ook niets met 'deugneuzen' te maken, maar vooral met een afkeer van gediagnosticeer en het vrij clichématige beeld dat veel forummers hebben van mensen met ASS.
TO's man moet zich volwassen gedragen, want hij kan niet de hele tijd zijn zin doordrijven ten koste van het gezin.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 06-08-2026 07:13
Reden: Quote verwijderd
Reden: Quote verwijderd
23.85% gewijzigd
Si abra la puerta hay lobos.
woensdag 5 augustus 2026 om 17:06
Nou ik zal voortaan beter op mijn woorden passen als jullie zo aangebrand reageren hierop. Ik bedoelde het niet rot hoor.
Maar ik vind ‘man moet zich gedragen’ ook nogal kort door de bocht. Dat gaat niet zomaar gebeuren als er geen stevig gesprek met TO, reflectie en al dan niet begeleiding bij komt kijken.
Ik gun TO gewoon een man die gezellig is en waar ze een gelijkwaardige en betrouwbare partner aan heeft in de opvoeding van haar kinderen. Man lijkt op dit moment alleen erg bezig met zichzelf en dat is gewoon rot voor allemaal.
Maar ik vind ‘man moet zich gedragen’ ook nogal kort door de bocht. Dat gaat niet zomaar gebeuren als er geen stevig gesprek met TO, reflectie en al dan niet begeleiding bij komt kijken.
Ik gun TO gewoon een man die gezellig is en waar ze een gelijkwaardige en betrouwbare partner aan heeft in de opvoeding van haar kinderen. Man lijkt op dit moment alleen erg bezig met zichzelf en dat is gewoon rot voor allemaal.
woensdag 5 augustus 2026 om 17:11
En die begeleiding en reflectie gaan niet gebeuren omdat man een bokkenlul is. Kun je diagnosticeren tot je een ons weegt, maar een bokkenlul blijft een bokkenlul.
Lady*Voldedinges
woensdag 5 augustus 2026 om 17:18
Ik vind het een rare timing om nu te gaan verhuizen waarbij je kinderen ineens 20km moeten reizen i.p.v. 6. Bij mooi weer prima maar in de winter lijkt me dat de hel. En leuk ook dat je ineens een stuk verder moet fietsen om met je vriendin af te spreken.
Naar mijn idee was het handiger geweest om te verhuizen voordat ze naar de middelbare gingen. Zou nu wachten tot na de middelbare tenzij je echt je droomhuis vind en de kinderen het ook willen.
Naar mijn idee was het handiger geweest om te verhuizen voordat ze naar de middelbare gingen. Zou nu wachten tot na de middelbare tenzij je echt je droomhuis vind en de kinderen het ook willen.
woensdag 5 augustus 2026 om 17:20
woensdag 5 augustus 2026 om 17:38
woensdag 5 augustus 2026 om 19:05
Die gast zit sowieso op het spectrum, en dat is klote voor hem maar geeft hem niet het recht om z'n kinderen twee uur reistijd in de maag te splitsen.Rabarbara schreef: ↑05-08-2026 16:59Iemand vraagt om concreet advies, niet om jouw langeafstandsdiagnose.
Heeft ook niets met 'deugneuzen' te maken, maar vooral met een afkeer van gediagnosticeer en het vrij clichématige beeld dat veel forummers hebben van mensen met ASS.
TO's man moet zich volwassen gedragen, want hij kan niet de hele tijd zijn zin doordrijven ten koste van het gezin.
woensdag 5 augustus 2026 om 19:05
Ik zat op een middelbare school 30 km verderop en ging met de trein. In het begin heel leuk, maar waar een ander met een kwartier thuis was na de les was ik een uur bezig. Een uur dat je in de ochtend ook eerder weg moest om op tijd op school te komen. Ik heb het regelmatig vervloekt en achteraf had ik zoveel andere leuke dingen kunnen doen in die tijd. Dus ik zou zo’n lange reistijd met OV of fiets echt niet aanraden als ik zoiets hoor. Zou er echt niet in meegaan TO!
woensdag 5 augustus 2026 om 19:11
woensdag 5 augustus 2026 om 20:20
Waw, bedankt voor al die reacties. Zowel voor de persoonlijke ervaringen als voor de inzichten.
Geen probleem wat het autisme betreft hoor, je mag dat suggereren, maar ik weet vrij zeker dat hij dat niet heeft. Hij kan goed om met onverwachte situaties en houdt niet van structuur. Hij is ook helemaal niet perfectionistisch of obsessief met dingen bezig. Dus ik weet het niet.
Empathie en het respecteren van grenzen zijn wel een probleem. Hij buldozert regelmatig over anderen (/mij) heen. Kan zijn emoties moeilijk reguleren. Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Hulp wil hij niet, maar ik help mezelf wel. Het is iig fijn dat jullie mij bevestigen dat ik niet gek of koppig ben door vast te houden aan het welzijn van de kinderen.
Geen probleem wat het autisme betreft hoor, je mag dat suggereren, maar ik weet vrij zeker dat hij dat niet heeft. Hij kan goed om met onverwachte situaties en houdt niet van structuur. Hij is ook helemaal niet perfectionistisch of obsessief met dingen bezig. Dus ik weet het niet.
Empathie en het respecteren van grenzen zijn wel een probleem. Hij buldozert regelmatig over anderen (/mij) heen. Kan zijn emoties moeilijk reguleren. Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Hulp wil hij niet, maar ik help mezelf wel. Het is iig fijn dat jullie mij bevestigen dat ik niet gek of koppig ben door vast te houden aan het welzijn van de kinderen.
woensdag 5 augustus 2026 om 22:03
Dat herken ik ook. Dan niet op de middelbare maar bij een opleiding die ik daarna deed. 3 jaar een half uur met de trein, als alles goed aansloot een uurtje van deur tot deur maar dat was haast nooit. Toen ik het deed vond ik het niet erg. Ik las gewoon de metro en/of spits, nam mijn ontbijt mee voor in de trein en op de terug weg maakte ik soms alvast mijn huiswerk zodat ik thuis klaar was, of gebruikte ik die tijd om gewoon te ontspannen. Maar toen ik klaar was met die opleiding merkte ik pas hoeveel tijd ik er echt aan kwijt was en wat ik allemaal in die tijd had kunnen doen.Kris33 schreef: ↑05-08-2026 19:05Ik zat op een middelbare school 30 km verderop en ging met de trein. In het begin heel leuk, maar waar een ander met een kwartier thuis was na de les was ik een uur bezig. Een uur dat je in de ochtend ook eerder weg moest om op tijd op school te komen. Ik heb het regelmatig vervloekt en achteraf had ik zoveel andere leuke dingen kunnen doen in die tijd. Dus ik zou zo’n lange reistijd met OV of fiets echt niet aanraden als ik zoiets hoor. Zou er echt niet in meegaan TO!
woensdag 5 augustus 2026 om 22:09
En, over eigen welzijn gesproken....
Wat al vaker gevraagd is; hoe is jullie relatie verder?
Is alleen dit punt een probleem? Of zijn er meer problemen?
Noemt hij je vaker koppig? Geeft hij jou weleens je zin (bij andere onderwerpen)
Geeft hij je weleens gelijk in een discussie, of 'wint' hij altijd?
woensdag 5 augustus 2026 om 22:11
[...]Nastia schreef: ↑05-08-2026 20:20Waw, bedankt voor al die reacties. Zowel voor de persoonlijke ervaringen als voor de inzichten.
Geen probleem wat het autisme betreft hoor, je mag dat suggereren, maar ik weet vrij zeker dat hij dat niet heeft. Hij kan goed om met onverwachte situaties en houdt niet van structuur. Hij is ook helemaal niet perfectionistisch of obsessief met dingen bezig. Dus ik weet het niet.
Empathie en het respecteren van grenzen zijn wel een probleem. Hij buldozert regelmatig over anderen (/mij) heen. Kan zijn emoties moeilijk reguleren. Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Hulp wil hij niet, maar ik help mezelf wel. Het is iig fijn dat jullie mij bevestigen dat ik niet gek of koppig ben door vast te houden aan het welzijn van de kinderen.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 06-08-2026 07:14
Reden: Stigmatiseren
Reden: Stigmatiseren
26.36% gewijzigd
woensdag 5 augustus 2026 om 22:20
Hoeveel verder is het eigenlijk voor man als jullie ten noorden van de stad gaan wonen wat dichterbij is voor de kinderen maar verder voor man? 15KM rij je toch makkelijk in 20 minuten met de auto terwijl hij het geen probleem vind dat de kinderen een uur langer moeten fietsen. Of moet man ook fietsen?
woensdag 5 augustus 2026 om 23:19
Dit klinkt best verdrietig. Is dit echt hoe je door wilt blijven gaan? Ook als het ten koste van jezelf en je kinderen gaat (qua dagelijkse sfeer in huis)?Nastia schreef: ↑05-08-2026 20:20Waw, bedankt voor al die reacties. Zowel voor de persoonlijke ervaringen als voor de inzichten.
Geen probleem wat het autisme betreft hoor, je mag dat suggereren, maar ik weet vrij zeker dat hij dat niet heeft. Hij kan goed om met onverwachte situaties en houdt niet van structuur. Hij is ook helemaal niet perfectionistisch of obsessief met dingen bezig. Dus ik weet het niet.
Empathie en het respecteren van grenzen zijn wel een probleem. Hij buldozert regelmatig over anderen (/mij) heen. Kan zijn emoties moeilijk reguleren. Maar goed, dat is weer een ander verhaal. Hulp wil hij niet, maar ik help mezelf wel. Het is iig fijn dat jullie mij bevestigen dat ik niet gek of koppig ben door vast te houden aan het welzijn van de kinderen.
donderdag 6 augustus 2026 om 00:04
Hou je jezelf nu niet voor de gek? Het leest namelijk alsof je deze verhuizing toch wel meer overwoog dan je nu in deze zin doet voorkomen. En dus misschien wat minder aan het welzijn van je kinderen vasthoudt (en meer mee beweegt) dan je misschien zou willen. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat eigenlijk nergens iets staat over wat jíj wil.
donderdag 6 augustus 2026 om 00:04
Volgens mij heeft de man verkeerde prioriteiten en is mevrouw niet degene die dat moet overbrengen.
Ik herken de situatie, als mijn partner gelijk heeft over iets, dan roep ik te snel dat ze ongelijk heeft. Als een andere buitenstaand persoon vrijwel exact hetzelfde zegt accepteer ik dat wel. Wat thuis dan weer tot de opmerking leidt “dat heb ik toch ook al gezegd?!”
Ik weet dit inmiddels van mezelf en kan er in zoverre mee omgaan dat ik weet dat partner vaak gelijk heeft, maar ik het niet kan accepteren. Hoe werkt dit in mijn hoofd?
Simpel, partner heeft in dat geval niet de rol om dat advies te geven en de buitenstaander of vriend wel. Dat kan zijn vanwege diens kennis of om dat ik deze persoon de rol van adviseur heb toegekend.
In sommige gevallen leidt dit tot excuses van mijn kant, in alle gevallen pas ik mijn gedachten aan en pakken we het aan zoals partner in eerste instantie al had gezegd. Al doe ik soms net alsof de buitenstaander me heeft omgepraat.
Ik heb dus een kritische vriendenkring nodig om tot inzicht te komen. En soms een kleine schop onder mijn kont.
Mijn vraag aan TO is dan ook of haar man een dergelijke omgeving heeft. Is er iemand waarvan hij advies of kritiek accepteert?
Soms moet een goede vriend zeggen dat je verkeerd bezig bent en accepteer je dat, terwijl wanneer je meest naaste hetzelfde zegt die wordt weggeduwd.
Met andere woorden kun je het misschien via de band spelen?
Sorry als het een vaag stuk is, ik wilde inzichtelijk maken hoe het in iemands brein kan werken.
Vertel je man in ieder geval dat de aarde om de zon draait, maar de wereld niet om hem.
Ik herken de situatie, als mijn partner gelijk heeft over iets, dan roep ik te snel dat ze ongelijk heeft. Als een andere buitenstaand persoon vrijwel exact hetzelfde zegt accepteer ik dat wel. Wat thuis dan weer tot de opmerking leidt “dat heb ik toch ook al gezegd?!”
Ik weet dit inmiddels van mezelf en kan er in zoverre mee omgaan dat ik weet dat partner vaak gelijk heeft, maar ik het niet kan accepteren. Hoe werkt dit in mijn hoofd?
Simpel, partner heeft in dat geval niet de rol om dat advies te geven en de buitenstaander of vriend wel. Dat kan zijn vanwege diens kennis of om dat ik deze persoon de rol van adviseur heb toegekend.
In sommige gevallen leidt dit tot excuses van mijn kant, in alle gevallen pas ik mijn gedachten aan en pakken we het aan zoals partner in eerste instantie al had gezegd. Al doe ik soms net alsof de buitenstaander me heeft omgepraat.
Ik heb dus een kritische vriendenkring nodig om tot inzicht te komen. En soms een kleine schop onder mijn kont.
Mijn vraag aan TO is dan ook of haar man een dergelijke omgeving heeft. Is er iemand waarvan hij advies of kritiek accepteert?
Soms moet een goede vriend zeggen dat je verkeerd bezig bent en accepteer je dat, terwijl wanneer je meest naaste hetzelfde zegt die wordt weggeduwd.
Met andere woorden kun je het misschien via de band spelen?
Sorry als het een vaag stuk is, ik wilde inzichtelijk maken hoe het in iemands brein kan werken.
Vertel je man in ieder geval dat de aarde om de zon draait, maar de wereld niet om hem.
donderdag 6 augustus 2026 om 06:33
Ik ookdweedledee schreef: ↑06-08-2026 01:31Hoe meer je vertelt TO, hoe meer ik denk; “ik zou latten/een scheiding overwegen”. Dit is toch helemaal geen leuke man om mee in één huis te wonen?
donderdag 6 augustus 2026 om 06:38
Wat een treurige dynamiek. Arme partner. Goed dat je je ervan bewust bent. Hopelijk lukt het je om dit patroon te doorbreken want het zou op termijn misschien je relatie kunnen kosten.Pedersen schreef: ↑06-08-2026 00:04Volgens mij heeft de man verkeerde prioriteiten en is mevrouw niet degene die dat moet overbrengen.
Ik herken de situatie, als mijn partner gelijk heeft over iets, dan roep ik te snel dat ze ongelijk heeft. Als een andere buitenstaand persoon vrijwel exact hetzelfde zegt accepteer ik dat wel. Wat thuis dan weer tot de opmerking leidt “dat heb ik toch ook al gezegd?!”
Ik weet dit inmiddels van mezelf en kan er in zoverre mee omgaan dat ik weet dat partner vaak gelijk heeft, maar ik het niet kan accepteren. Hoe werkt dit in mijn hoofd?
Simpel, partner heeft in dat geval niet de rol om dat advies te geven en de buitenstaander of vriend wel. Dat kan zijn vanwege diens kennis of om dat ik deze persoon de rol van adviseur heb toegekend.
In sommige gevallen leidt dit tot excuses van mijn kant, in alle gevallen pas ik mijn gedachten aan en pakken we het aan zoals partner in eerste instantie al had gezegd. Al doe ik soms net alsof de buitenstaander me heeft omgepraat.
Ik heb dus een kritische vriendenkring nodig om tot inzicht te komen. En soms een kleine schop onder mijn kont.
Mijn vraag aan TO is dan ook of haar man een dergelijke omgeving heeft. Is er iemand waarvan hij advies of kritiek accepteert?
Soms moet een goede vriend zeggen dat je verkeerd bezig bent en accepteer je dat, terwijl wanneer je meest naaste hetzelfde zegt die wordt weggeduwd.
Met andere woorden kun je het misschien via de band spelen?
Sorry als het een vaag stuk is, ik wilde inzichtelijk maken hoe het in iemands brein kan werken.
Vertel je man in ieder geval dat de aarde om de zon draait, maar de wereld niet om hem.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in