Baby duidelijk moe maar niet slapen
zaterdag 1 februari 2020 om 18:13
Hallo dames,
Ik zit met een probleem. Heb nu meerdere keren bij het consultatiebureau aangeklopt maar ik krijg telkens hetzelfde te horen waar ik gewoonweg niks aan heb. Dus ik vraag het hier aan mama’s die dit ook mee maken/ hebben meegemaakt.
Al sinds dat ons zoontje 6 a 7 weken oud is ben ik dagelijks overdag aan het worstelen met ons zoontje om hem in slaap te krijgen. Het overdag slapen is gewoonweg een ramp! De enige keer wanneer hij in slaap valt is zodra de kinderwagen buiten in beweging is. Ik word hier zo moe van, ik doe dus de hele dag niks anders meer dan rondjes wandelen in de tuin! Ik heb last gehad van bekkeninstabiliteit en het word steeds zwaarder voor mijn rug en bekken. Het hangt me de keel uit maar ik wil het beste voor mijn zoontje want de slaap heeft hij gewoonweg nodig! Maar dit is ook geen leven..
Ik bied iedere ronde zijn ledikant aan, probeer hem in bedje te troosten maar het lukt gewoon niet. Op een gegeven moment loopt hij zelfs paars aan van het huilen. Ik zie tot nu toe geen verbetering terwijl hij bij zijn laatste fles direct in slaap valt in zijn ledikant. De handelingen zijn precies hetzelfde dus ik snap het gewoon niet. Bij mij leggen werkt soms maar ook niet altijd. Als ik hem in de draagzak stop duwt hij zichzelf vaak weg, tenzij ik dus aan het wandelen ben, dan vind die het wel prima.
Zoontje is nu bijna 11 weken en vanaf volgende week mag ik weer gaan werken. God ik wist niet dat ik zo blij kon zijn met mijn werk. Ons zoontje gaat 1 dag naar opa en oma en de andere 2 dagen blijft mijn man thuis.
Zijn er dames die dit herkennen? Ik heb al zoveel dingen geprobeerd.
Ledikant, box, draagzak/draagdoek (werkt soms, vaak niet) bij me op de buik, vast ritueeltje, wipstoel, kruik in ledikant, inbakeren, laten huilen (houd die gewoon vol, na 20 minuten heb ik hem er eruit gehaald,) hem op de buik/zij laten liggen bij hem blijven etc etc,
Ik begin hier behoorlijk moedeloos van te raken en lever letterlijk al mijn tijd in voor mijn zoontje om hem in slaap te krijgen en te laten slapen. Als ik hem niet laat slapen is hij gewoonweg niet om van te genieten, en hoe later de dag.. hoe erger het word. Als hij zijn slaapje heeft gehad is het zodra hij wakker word zo’n lief en vrolijke knul. Het is ook niks medisch, de kinderarts heeft hem gecontroleerd.
Ik weet dat ik blij mag zijn dat hij s’nachts zo goed slaapt maar ik ben al van 7:00 tot 18:00 alleen maar bezig om hem in slaap te krijgen en dat is ook behoorlijk uitputtend! (Vanaf 18:00 is mijn man thuis, dan neemt hij het vaak over) Zijn er dames die dit herkennen? Wat moet ik toch? Ik kan toch niet blijven wandelen... ik hou me ook aan de wakkertijd dat bij zijn leeftijd hoort en herken de slaapsignalen maar het lukt gewoon niet!! dit maakt mij ook ontzettend onzeker..
Ik zit met een probleem. Heb nu meerdere keren bij het consultatiebureau aangeklopt maar ik krijg telkens hetzelfde te horen waar ik gewoonweg niks aan heb. Dus ik vraag het hier aan mama’s die dit ook mee maken/ hebben meegemaakt.
Al sinds dat ons zoontje 6 a 7 weken oud is ben ik dagelijks overdag aan het worstelen met ons zoontje om hem in slaap te krijgen. Het overdag slapen is gewoonweg een ramp! De enige keer wanneer hij in slaap valt is zodra de kinderwagen buiten in beweging is. Ik word hier zo moe van, ik doe dus de hele dag niks anders meer dan rondjes wandelen in de tuin! Ik heb last gehad van bekkeninstabiliteit en het word steeds zwaarder voor mijn rug en bekken. Het hangt me de keel uit maar ik wil het beste voor mijn zoontje want de slaap heeft hij gewoonweg nodig! Maar dit is ook geen leven..
Ik bied iedere ronde zijn ledikant aan, probeer hem in bedje te troosten maar het lukt gewoon niet. Op een gegeven moment loopt hij zelfs paars aan van het huilen. Ik zie tot nu toe geen verbetering terwijl hij bij zijn laatste fles direct in slaap valt in zijn ledikant. De handelingen zijn precies hetzelfde dus ik snap het gewoon niet. Bij mij leggen werkt soms maar ook niet altijd. Als ik hem in de draagzak stop duwt hij zichzelf vaak weg, tenzij ik dus aan het wandelen ben, dan vind die het wel prima.
Zoontje is nu bijna 11 weken en vanaf volgende week mag ik weer gaan werken. God ik wist niet dat ik zo blij kon zijn met mijn werk. Ons zoontje gaat 1 dag naar opa en oma en de andere 2 dagen blijft mijn man thuis.
Zijn er dames die dit herkennen? Ik heb al zoveel dingen geprobeerd.
Ledikant, box, draagzak/draagdoek (werkt soms, vaak niet) bij me op de buik, vast ritueeltje, wipstoel, kruik in ledikant, inbakeren, laten huilen (houd die gewoon vol, na 20 minuten heb ik hem er eruit gehaald,) hem op de buik/zij laten liggen bij hem blijven etc etc,
Ik begin hier behoorlijk moedeloos van te raken en lever letterlijk al mijn tijd in voor mijn zoontje om hem in slaap te krijgen en te laten slapen. Als ik hem niet laat slapen is hij gewoonweg niet om van te genieten, en hoe later de dag.. hoe erger het word. Als hij zijn slaapje heeft gehad is het zodra hij wakker word zo’n lief en vrolijke knul. Het is ook niks medisch, de kinderarts heeft hem gecontroleerd.
Ik weet dat ik blij mag zijn dat hij s’nachts zo goed slaapt maar ik ben al van 7:00 tot 18:00 alleen maar bezig om hem in slaap te krijgen en dat is ook behoorlijk uitputtend! (Vanaf 18:00 is mijn man thuis, dan neemt hij het vaak over) Zijn er dames die dit herkennen? Wat moet ik toch? Ik kan toch niet blijven wandelen... ik hou me ook aan de wakkertijd dat bij zijn leeftijd hoort en herken de slaapsignalen maar het lukt gewoon niet!! dit maakt mij ook ontzettend onzeker..
louchantez wijzigde dit bericht op 01-02-2020 18:21
4.58% gewijzigd
zondag 2 februari 2020 om 09:38
zondag 2 februari 2020 om 13:27
Mijn zoontje deed destijds precies hetzelfde! Eindeloos heb ik dus met hem gewandeld (3x per dag een uur). Kostte me letterlijk een paar zolen...
Maar het is uiteindelijk helemaal goed gekomen en een prima, diepe slaper.
Het is een fase.... Wandelen in de regen is niet grappig, maar het wordt echt beter...
Sterkte!
Maar het is uiteindelijk helemaal goed gekomen en een prima, diepe slaper.
Het is een fase.... Wandelen in de regen is niet grappig, maar het wordt echt beter...
Sterkte!
zondag 2 februari 2020 om 14:27
Heel herkenbaar, van allebei mijn kinderen. In mijn beleving sliepen altijd alle kinderen, overal, behalve die van mij
1 geruststelling: het gaat echt beter worden! Mijn kinderen zijn nu allebei goede slapers, ‘niks’ voor hoeven doen, alleen de tijd ‘uitzitten’.
Tips voor nu:
- kies in elk geval 1 x per dag een methode waarbij je weet dat je kind goed slaapt, bij jou is dat de wandelwagen. Plan een rondje stad/boodschappen halen/rondje wandelen rondom het moment van slapen van je kind;
- ik ben wel eens in de auto gestapt, gewoon om mijn baby te laten slapen. Maxi-cosi naast me voorin, snelweg op, en genieten van de rust
- inbakeren: dit bleek toch wel wat geborgenheid te geven;
- en ik kwam er uiteindelijk achter dat ik mijn baby’s toch even moest laten huilen, en dat ze daarna gewoon lekker gingen slapen. Geen 20 minuten, en niet tot ze helemaal overstuur waren, maar zo’n 5-8 minuten. Ik zette letterlijk mijn timer en luisterde naar hoe het huilen klonk. Als ze dan nog huilden ging ik troosten in bed, evt speen terug, donkere kamer en opnieuw proberen.
Beide kinderen bleken bij mij trouwens uiteindelijk buikslapers toen ze zelf groot genoeg waren om een eigen houding te vinden in bed, de een daarbij het liefst lekker strak ingestopt, de ander zonder dekens. Het is gewoon lastig dat zo’n pasgeborene nog niet kan praten, dat zou het zoveel makkelijker maken.
Laat je niet gek maken, alles wordt echt makkelijker (vind ik) als ze ietsjes groter zijn! Succes!
Tips voor nu:
- kies in elk geval 1 x per dag een methode waarbij je weet dat je kind goed slaapt, bij jou is dat de wandelwagen. Plan een rondje stad/boodschappen halen/rondje wandelen rondom het moment van slapen van je kind;
- ik ben wel eens in de auto gestapt, gewoon om mijn baby te laten slapen. Maxi-cosi naast me voorin, snelweg op, en genieten van de rust
- inbakeren: dit bleek toch wel wat geborgenheid te geven;
- en ik kwam er uiteindelijk achter dat ik mijn baby’s toch even moest laten huilen, en dat ze daarna gewoon lekker gingen slapen. Geen 20 minuten, en niet tot ze helemaal overstuur waren, maar zo’n 5-8 minuten. Ik zette letterlijk mijn timer en luisterde naar hoe het huilen klonk. Als ze dan nog huilden ging ik troosten in bed, evt speen terug, donkere kamer en opnieuw proberen.
Beide kinderen bleken bij mij trouwens uiteindelijk buikslapers toen ze zelf groot genoeg waren om een eigen houding te vinden in bed, de een daarbij het liefst lekker strak ingestopt, de ander zonder dekens. Het is gewoon lastig dat zo’n pasgeborene nog niet kan praten, dat zou het zoveel makkelijker maken.
Laat je niet gek maken, alles wordt echt makkelijker (vind ik) als ze ietsjes groter zijn! Succes!
zondag 2 februari 2020 om 14:32
Moeilijk hè, je eigen kind laten huilen? Heb het bij mijn kinderen (uiteindelijk) ook gedaan, en echt: die hebben er niets aan overgehouden. Blije, vrolijke, goed slapende kinderen die heel gek op me zijnlouchantez schreef: ↑01-02-2020 20:02We hebben hem nu in slaap kunnen krijgen door hem even te laten huilen (5min) . Het is een methode die we al vaker geprobeerd hebben, normaal werkt het niet maar nu dus wel. Vrolijk word ik niet van deze methode. Ik ben in ieder geval blij dat hij nu weer slaapt aangezien hij de vorige ronde eigenlijk maar een mini dutje van 15 min heeft gehad en behoorlijk gefrustreerd was..
zondag 2 februari 2020 om 14:43
maandag 3 februari 2020 om 20:18
Heel herkenbaar. Mijn twee kinderen hadden ook moeite met in slaap vallen vooral overdag. Sliepen niet in box, wieg, wandelwagen, maxicosi etc. Ze wilden alleen bij mij slapen, maar hadden soms zoveel spanning in hun lijfje (overprikkeld) dat ze moesten huilen en worstelen zodra ik ze in de draagzak deed. Als ze dan even flink hadden gehuild in mijn armen (in de draagzak op mijn buik) dan vielen ze in een diepe slaap. Ik ging dan zitten in een rustige donkere kamer in een lekkere stoel waar ik zelf ook goed in kon ontspannen. Want als ik zelf een gespannen buik had vielen ze niet goed in slaap. Of een andere methode is in de draagzak op je buik of rug en dan bewegen. Bijvoorbeeld opruimen in de keuken, eten klaar maken. Door de beweging ontspant je lichaam en kan je kindje ook zijn/haar spanning loslaten. Wederom in een rustige ruimte, liefst licht wat gedempt. Speentjes geven als dat mogelijk is. Bij huilen altijd vasthouden, dan kunnen ze goed stress ontladen terwijl ze zich veilig voelen. Werd vanzelf beter, hoe ouder ze worden hoe dieper ze slapen. Althans dat is mijn ervaring. Maar elke kindje is natuurlijk anders. Ik hoop dat je hier wat aan hebt.
maandag 3 februari 2020 om 20:51
Dit had ik even nodig Dankjewel! Wij hebben een slaaptrainingsmethode toegepast met gecontroleerd huilen. Heeft onwijs goed geholpen (slaapt nu van 19-7 en overdag 3uur vanaf 6 maanden) en krijg als ik dat deel van alles naar mn hoofd geslingerd als “hechtingsproblematiek” etc... jouw woorden doen me goedPien252 schreef: ↑02-02-2020 14:32Moeilijk hè, je eigen kind laten huilen? Heb het bij mijn kinderen (uiteindelijk) ook gedaan, en echt: die hebben er niets aan overgehouden. Blije, vrolijke, goed slapende kinderen die heel gek op me zijn(ik was altijd bang voor een hechtingsproblemen oid als ik dit zou doen
)
maandag 3 februari 2020 om 21:02
Mijn ervaring is dat een baby soms erg gespannen is en niet goed spanning zelf los kan laten. Voorheen werden baby's fulltime gedragen door hun moeder en konden ze hun spanning makkelijker kwijt. Als je een baby laat huilen in je armen (als je zeker weet dat hij/zij genoeg gedronken heeft en er geen medische problemen spelen natuurlijk) kan hij/zij daarna soms wel ontspannen. Soms lucht huilen echt op. Als dat op een veilige plek is. Voor een baby is dat in je armen bijvoorbeeld. Als je te snel een speen geeft kan een baby soms niet goed huilen en blijft hij met zijn spanning zitten. Zo heb ik het in ieder geval ervaren bij mijn kinderen.
maandag 3 februari 2020 om 22:51
Herkenbaar. Doe wat werkt en zit het uit. Bij sommigen is het na 3 maanden voorbij,
hier heeft het 3 jaar geduurd voordat jongste gewoon uit zichzelf rustig kon gaan slapen. Allerlei technieken en methodes geprobeerd, medisch binnenstebuiten gekeerd - niets hielp langdurig.
Ik wandelde op een gegeven moment gewoon 15km per dag, zo kwam ik de deur uit, kon baby toch slapen en kreeg oudste ondertussen wat aandacht en frisse lucht.
En toen, ineens van de een op de andere dag deed hij het. Zelf inslapen. Niet 1x maar dagen achter elkaar....
Het is nog steeds een enorm moederskindje dat graag geknuffeld wordt, nu achteraf denk ik dat hij daar als baby ook extreme behoefte aan had, en het daarom nooit genoeg was. Hij wilde echt 24/7 bij mij zijn en tegelijkertijd niets missen. Nog altijd weinig slaap nodig. Inmiddels ben ik alle ellende alweer bijna vergeten, alleen bij het lezen van dit soort topics krijg ik flashbacks van hoe verschrikkelijk het was... Sterkte iig!
hier heeft het 3 jaar geduurd voordat jongste gewoon uit zichzelf rustig kon gaan slapen. Allerlei technieken en methodes geprobeerd, medisch binnenstebuiten gekeerd - niets hielp langdurig.
Ik wandelde op een gegeven moment gewoon 15km per dag, zo kwam ik de deur uit, kon baby toch slapen en kreeg oudste ondertussen wat aandacht en frisse lucht.
En toen, ineens van de een op de andere dag deed hij het. Zelf inslapen. Niet 1x maar dagen achter elkaar....
Het is nog steeds een enorm moederskindje dat graag geknuffeld wordt, nu achteraf denk ik dat hij daar als baby ook extreme behoefte aan had, en het daarom nooit genoeg was. Hij wilde echt 24/7 bij mij zijn en tegelijkertijd niets missen. Nog altijd weinig slaap nodig. Inmiddels ben ik alle ellende alweer bijna vergeten, alleen bij het lezen van dit soort topics krijg ik flashbacks van hoe verschrikkelijk het was... Sterkte iig!

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
