Kinderen
alle pijlers
Baby en peuter: lange dagen en angstige gevoelens
dinsdag 21 januari 2020 om 17:12
Het is lang geleden dat ik een topic heb geopend of zelfs maar heb ingelogd, maar ik zit enorm met iets.
9 weken geleden is mijn dochtertje geboren en ik heb ook een zoontje van 3. Ik ervaar de dagen als enorm zwaar: ik weet niet goed hoe ik mijn zoontje moet vermaken - die middenin een heftige peuterpuberteit zit - en tegelijkertijd het ritme met mijn dochtertje moet opbouwen. Dit geeft me zoveel stress, dat ik continu met wanhoops- en angstgevoelens rondloop.
Ik ben sowieso niet een type van ‘go with the flow’ en dat zit me momenteel ontzettend in de weg. Ik kan mezelf helemaal opvreten met de gedachte wat er allemaal ‘verkeerd’ kan gaan. En ik zie enorm op tegen de lange dagen. Het grijze en koude weer helpt ook niet mee.
Ik herken deze gevoelens heel erg van na de geboorte van mijn zoontje. Die zijn toen overgegaan (deels vanzelf, al heb ik uiteindelijk ook een psycholoog ingeschakeld), maar dat heeft wel maanden geduurd. Ik dacht dat ik nu voorbereid was op deze periode, maar helaas dus niet.
Er zit nog heel veel meer in mijn hoofd, maar ik weet het even niet meer eruit te krijgen.
Wie herkent dit? Hoe kan ik dit verhelpen? En wat doe je op een dag met een peuter en een baby die volstrekt tegenstrijdige behoeftes hebben?
9 weken geleden is mijn dochtertje geboren en ik heb ook een zoontje van 3. Ik ervaar de dagen als enorm zwaar: ik weet niet goed hoe ik mijn zoontje moet vermaken - die middenin een heftige peuterpuberteit zit - en tegelijkertijd het ritme met mijn dochtertje moet opbouwen. Dit geeft me zoveel stress, dat ik continu met wanhoops- en angstgevoelens rondloop.
Ik ben sowieso niet een type van ‘go with the flow’ en dat zit me momenteel ontzettend in de weg. Ik kan mezelf helemaal opvreten met de gedachte wat er allemaal ‘verkeerd’ kan gaan. En ik zie enorm op tegen de lange dagen. Het grijze en koude weer helpt ook niet mee.
Ik herken deze gevoelens heel erg van na de geboorte van mijn zoontje. Die zijn toen overgegaan (deels vanzelf, al heb ik uiteindelijk ook een psycholoog ingeschakeld), maar dat heeft wel maanden geduurd. Ik dacht dat ik nu voorbereid was op deze periode, maar helaas dus niet.
Er zit nog heel veel meer in mijn hoofd, maar ik weet het even niet meer eruit te krijgen.
Wie herkent dit? Hoe kan ik dit verhelpen? En wat doe je op een dag met een peuter en een baby die volstrekt tegenstrijdige behoeftes hebben?
dinsdag 21 januari 2020 om 20:28
Herkenbaar hoor TO. Mijn jongste is volgende week een half jaar en ik kan nu zeggen dat ik het makkelijker vind worden.
Mijn oudste is nog geen 2,5 en zit nu heerlijk in de peuterpuberfase.
Ach ja..
Ik dacht ook goed voorbereid te zijn, want ook ik vond de vorige keer die eerste 3 maanden niet leuk en vooral hard werken. En al dat ' geniet ervan, het is zo voorbij' kwam me mijn neus uit en ik had nog net niet de neiging om heel kinderachtig mijn oren te bedekken als iemand weeeeer zoiets zei.
Maar echt, ik heb wel eens momenten gehad waarop ik dacht, waarom vond ik het een leuk idee om een tweede te krijgen? Niet dat ik mijn jongste wil missen, ze hoort er helemaal bij. Hormonen, onzekerheid maken mij geen leuk persoon.
Dit keer vond ik het overall wel beter te doen, maar dat kwam mede doordat ik het slapen overdag meer los heb gelaten en vooral veel bij mijn schoonouders ben geweest, mijn moeder veel bij mij was, ik het weekend vaak bij mijn ouders was als man voetbalde en als man thuis kwam, hij de baby in handen kreeg en ik met peuter ( of alleen) op pad ging.
Na een paar maanden werd het beter en nu mijn jongste het half jaar aantikt, bedenk ik me hoe snel het eigenlijk allemaal is gegaan.
Maar ook dit alles heeft ervoor gezorgd dat we het bij 2 kinderen houden. Ik zie het niet zitten die eerste maanden nog weer een keer door te maken en dan met 2 jonge kinderen.
Mijn oudste is nog geen 2,5 en zit nu heerlijk in de peuterpuberfase.
Ach ja..
Ik dacht ook goed voorbereid te zijn, want ook ik vond de vorige keer die eerste 3 maanden niet leuk en vooral hard werken. En al dat ' geniet ervan, het is zo voorbij' kwam me mijn neus uit en ik had nog net niet de neiging om heel kinderachtig mijn oren te bedekken als iemand weeeeer zoiets zei.
Maar echt, ik heb wel eens momenten gehad waarop ik dacht, waarom vond ik het een leuk idee om een tweede te krijgen? Niet dat ik mijn jongste wil missen, ze hoort er helemaal bij. Hormonen, onzekerheid maken mij geen leuk persoon.
Dit keer vond ik het overall wel beter te doen, maar dat kwam mede doordat ik het slapen overdag meer los heb gelaten en vooral veel bij mijn schoonouders ben geweest, mijn moeder veel bij mij was, ik het weekend vaak bij mijn ouders was als man voetbalde en als man thuis kwam, hij de baby in handen kreeg en ik met peuter ( of alleen) op pad ging.
Na een paar maanden werd het beter en nu mijn jongste het half jaar aantikt, bedenk ik me hoe snel het eigenlijk allemaal is gegaan.
Maar ook dit alles heeft ervoor gezorgd dat we het bij 2 kinderen houden. Ik zie het niet zitten die eerste maanden nog weer een keer door te maken en dan met 2 jonge kinderen.
dinsdag 21 januari 2020 om 21:22
Dankjewel, ik herken zó veel in jouw stukje! En als ik het lees denk ik: goed idee om lekker vaak bij de opa’s en oma’s te zijn. Het is ook niet zo alsof ik daar over een jaar nog steeds ‘misbruik’ van zal maken. Als ik over een tijdje weer ga werken zien ze ons weer een stuk minder.Chantilly21_2 schreef: ↑21-01-2020 20:28Herkenbaar hoor TO. Mijn jongste is volgende week een half jaar en ik kan nu zeggen dat ik het makkelijker vind worden.
Mijn oudste is nog geen 2,5 en zit nu heerlijk in de peuterpuberfase.
Ach ja..
Ik dacht ook goed voorbereid te zijn, want ook ik vond de vorige keer die eerste 3 maanden niet leuk en vooral hard werken. En al dat ' geniet ervan, het is zo voorbij' kwam me mijn neus uit en ik had nog net niet de neiging om heel kinderachtig mijn oren te bedekken als iemand weeeeer zoiets zei.
Maar echt, ik heb wel eens momenten gehad waarop ik dacht, waarom vond ik het een leuk idee om een tweede te krijgen? Niet dat ik mijn jongste wil missen, ze hoort er helemaal bij. Hormonen, onzekerheid maken mij geen leuk persoon.
Dit keer vond ik het overall wel beter te doen, maar dat kwam mede doordat ik het slapen overdag meer los heb gelaten en vooral veel bij mijn schoonouders ben geweest, mijn moeder veel bij mij was, ik het weekend vaak bij mijn ouders was als man voetbalde en als man thuis kwam, hij de baby in handen kreeg en ik met peuter ( of alleen) op pad ging.
Na een paar maanden werd het beter en nu mijn jongste het half jaar aantikt, bedenk ik me hoe snel het eigenlijk allemaal is gegaan.
Maar ook dit alles heeft ervoor gezorgd dat we het bij 2 kinderen houden. Ik zie het niet zitten die eerste maanden nog weer een keer door te maken en dan met 2 jonge kinderen.
woensdag 22 januari 2020 om 06:48
Waarschijnlijk vinden de opa's en oma's het alleen maar leuk!Puntje schreef: ↑21-01-2020 21:22Dankjewel, ik herken zó veel in jouw stukje! En als ik het lees denk ik: goed idee om lekker vaak bij de opa’s en oma’s te zijn. Het is ook niet zo alsof ik daar over een jaar nog steeds ‘misbruik’ van zal maken. Als ik over een tijdje weer ga werken zien ze ons weer een stuk minder.
woensdag 22 januari 2020 om 07:25
Dat weet je niet altijd van te voren he. En daarnaast, sommige mensen zijn nu eenmaal geen babyouders, maar vinden oudere kinderen veel leuker. Ik denk dat Puntje ook zo'n ouder is.
Toen onze 2e werd geboren was oudste net 2. En ja die zat toen ook wat vaker voor de TV (een tablet hadden we toen nog niet) en ja, ik ging ook regelmatig met het grut ergens op visite of ergens anders heen. En ja, de peuter ging ook nog wel eens logeren terwijl baby wel bij mij bleef (want BV). Maar goed, ze kregen op die manier wel allebei exclusieve aandacht. Tegen de tijd dat baby ook kon logeren gingen ze ook vaak genoeg om en om.
Dus concreet zou ik peuter vaker met opa en oma mee laten gaan of laten logeren, vinden ze allemaal leuk. Daarnaast zou ik het loslaten dat baby in de kinderwagen slaapt. Bij mij sliepen ze overdag standaard in de wagen tot het niet meer paste/kon (jongste ging zich op een gegeven moment op zijn buik draaien in de kinderwagen en lag dan op zo'n manier dat ik het niet meer veilig vond). Ze sliepen ook wel eens in bed, ik zou dat bijvoorbeeld wel 1 keer per dag gaan doen. En ik zou toch ook met een professional gaan praten. Dat hoeft niet perse direct een psycholoog te zijn maar dat kan bijvoorbeeld ook bij de huisarts (praktijkondersteuner)
woensdag 22 januari 2020 om 08:56
Voor jezelf en de nare gevoelens die je hebt, lijkt het me goed om naar je huisarts of psycholoog te gaan.
Een paar praktische tips die ik zelf gebruikte toen ik 2 en later 3 kleine kinderen had:
- een (2ehands) duowagen is heel fijn en praktisch. Zorgt ervoor dat je veel makkelijker de deur uit kunt.
- maak een lijst met mogelijke uitstapjes en activiteiten: op bezoek bij iemand, naar de bibliotheek, naar de bakker, (binnen)speeltuin, Intratuin, Ikea, een stukje autorijden, een ritje met de bus, peuter overdag in bad, lunchen bij MacDonald's/bij de viskraam/bij Ikea et cetera
- bereid het avondeten voor op het moment van de dag dat meestal het rustigste is (bij mij was dat 's ochtends), dan hoef je het 's avonds alleen nog maar af te maken/op te warmen/in de oven te schuiven. Maak grote porties zodat je ook wat maaltijden in de vriezer kunt doen. (Nog een tip: schaf een grote diepvries aan als je die nog niet hebt).
- maak het jezelf zo gemakkelijk mogelijk: laat boodschappen bezorgen & plan tijd in om te rusten/te slapen/met je peuter op de bank te hangen
- maak 's avonds een globale planning voor de volgende dag. Ik vond het vaak moeilijk om tijdens de dag te bedenken (tussen huilen, driftbuien, voeden, luiers verschonen door) wat ik met ze kon gaan doen, dus ik probeerde het de avond ervoor al te bedenken. Dat breekt die lange dag ook wat in stukjes en maakt het voor jezelf overzichtelijker. Zet er geen tijdstippen bij, maar schrijf 2 of 3 dingen op per dagdeel!! Bijvoorbeeld ochtend: avondeten voorbereiden, stofzuigen, naar de bakker wandelen.
- draai elke dag 1 was en vouw de was op voor de tv. Dan heb je meteen even een soort rustmomentje.
- Als ik het echt niet meer wist, zette ik ze in de auto en ging ik gewoon een eindje rijden of ik zette ze in de duowagen en ging een stukje wandelen. Mijn kinderen vonden dat allemaal fijn en vielen meestal in slaap.
Een paar praktische tips die ik zelf gebruikte toen ik 2 en later 3 kleine kinderen had:
- een (2ehands) duowagen is heel fijn en praktisch. Zorgt ervoor dat je veel makkelijker de deur uit kunt.
- maak een lijst met mogelijke uitstapjes en activiteiten: op bezoek bij iemand, naar de bibliotheek, naar de bakker, (binnen)speeltuin, Intratuin, Ikea, een stukje autorijden, een ritje met de bus, peuter overdag in bad, lunchen bij MacDonald's/bij de viskraam/bij Ikea et cetera
- bereid het avondeten voor op het moment van de dag dat meestal het rustigste is (bij mij was dat 's ochtends), dan hoef je het 's avonds alleen nog maar af te maken/op te warmen/in de oven te schuiven. Maak grote porties zodat je ook wat maaltijden in de vriezer kunt doen. (Nog een tip: schaf een grote diepvries aan als je die nog niet hebt).
- maak het jezelf zo gemakkelijk mogelijk: laat boodschappen bezorgen & plan tijd in om te rusten/te slapen/met je peuter op de bank te hangen
- maak 's avonds een globale planning voor de volgende dag. Ik vond het vaak moeilijk om tijdens de dag te bedenken (tussen huilen, driftbuien, voeden, luiers verschonen door) wat ik met ze kon gaan doen, dus ik probeerde het de avond ervoor al te bedenken. Dat breekt die lange dag ook wat in stukjes en maakt het voor jezelf overzichtelijker. Zet er geen tijdstippen bij, maar schrijf 2 of 3 dingen op per dagdeel!! Bijvoorbeeld ochtend: avondeten voorbereiden, stofzuigen, naar de bakker wandelen.
- draai elke dag 1 was en vouw de was op voor de tv. Dan heb je meteen even een soort rustmomentje.
- Als ik het echt niet meer wist, zette ik ze in de auto en ging ik gewoon een eindje rijden of ik zette ze in de duowagen en ging een stukje wandelen. Mijn kinderen vonden dat allemaal fijn en vielen meestal in slaap.
woensdag 22 januari 2020 om 09:08
Dat 'moeten genieten' is echt zo'n onzinnige uitspraak, waarmee talloze ouders (vooral moeders) een enorm schuldgevoel aangepraat krijgen. Sinds ik kinderen heb zeg ik nooit meer 'geniet ervan!' als iemand een baby krijgt. Want zeker die eerste maanden is het keihard werken, is je baby vaak ontzettend 'plakkerig' waardoor je letterlijk je handen vol hebt maar verder niets kunt, is er niet veel meer te doen met je baby dan ernaar kijken en liedjes te zingen en zo enerverend vond ik dat niet en schieten je hormonen nog alle kanten op waardoor je zo labiel bent als de pest. En zelfs in dit topic komt er dan nog iemand fijntjes vragen waarom je dan toch kinderen hebt gekregen, ja, dat maakt het vast beter! 
TO, gewoon doorzetten, tijd voor jezelf inbouwen en het komt echt goed! Je baby is nog zo klein, er komt straks een fijner ritme en het wordt leuker. Ik was de eerste maanden met baby en peuter zo min mogelijk alleen met ze, op mijn doordeweekse thuisdag was mijn moeder er heel vaak (die het heel leuk vond om baby en peuter zoveel te zien, dus win-win). Mijn kinderen zijn inmiddels 7, 4 en 1 en ik geniet heel vaak van ze. Niet altijd en al helemaal niet omdat dat moet van andere mensen of utopische babytijdschriften, maar gewoon om wie ze zijn. Geef het wat tijd en dan komt dat voor jou ook, echt waar!
TO, gewoon doorzetten, tijd voor jezelf inbouwen en het komt echt goed! Je baby is nog zo klein, er komt straks een fijner ritme en het wordt leuker. Ik was de eerste maanden met baby en peuter zo min mogelijk alleen met ze, op mijn doordeweekse thuisdag was mijn moeder er heel vaak (die het heel leuk vond om baby en peuter zoveel te zien, dus win-win). Mijn kinderen zijn inmiddels 7, 4 en 1 en ik geniet heel vaak van ze. Niet altijd en al helemaal niet omdat dat moet van andere mensen of utopische babytijdschriften, maar gewoon om wie ze zijn. Geef het wat tijd en dan komt dat voor jou ook, echt waar!
woensdag 22 januari 2020 om 09:11
Puntje schreef: ↑21-01-2020 17:28Het is ook gewoon gezelliger om tijdens zo’n dag met een volwassene te praten. En makkelijker als ik baby op bed wil leggen en diegene peuter bezighoudt.
En ik was zo van plan om nu hulp te vragen en toch houdt iets me tegen.
Hoe deden anderen dat die eerste periode? Waren jullie inderdaad vaak op visite of was er iemand die je kon helpen als je anders alleen was geweest?
Meid mijn jongste is bijna 1, oudste 4 en ik zorg altijd dat ik een plan heb als ik ze beiden thuis heb! Liefst inderdaad met andere volwassenen erbij.
Een dag alleen thuis zonder uitjes of geplande activiteiten is garantie voor een vervelende dag waarbij kleuter enorm tegendraads is en achter de tv eindigt en ik uitgeblust op de bank hang zonder energie. Ik ken wel ouders die een dag thuis kunnen hangen met hun kids maar die hebben dan een paar brave meisjes die lekker gaan knutselen en baby’s die slapen. Is met die van mij geen optie.
Dus echt, maak je niet druk en doe waar jij het meeste energie van krijgt of mee bespaart. Je moet nog langer mee.
woensdag 22 januari 2020 om 09:17
Oh, en opa en oma kunnen zelf hun grenzen aangeven hè! Je hoeft niet ook nog eens voor hen te denken. Als het voor jou nu beter is om daar elke dag te zitten of ze te vragen met je naar de speeltuin te gaan ofzo, gewoon doen! Zij zien vast ook wel dat jij het zwaar hebt.
Nog een tip: Ik ging veel naar de binnenspeeltuin met vriendinnen met kinderen van de leeftijd van mijn oudste. Dan konden de oudsten zichzelf vermaken en dan hoefde ik alleen nog maar voor de baby te zorgen (kinderwagen mee voor dutjes) en ondertussen een beetje kletsen.
Nog een tip: Ik ging veel naar de binnenspeeltuin met vriendinnen met kinderen van de leeftijd van mijn oudste. Dan konden de oudsten zichzelf vermaken en dan hoefde ik alleen nog maar voor de baby te zorgen (kinderwagen mee voor dutjes) en ondertussen een beetje kletsen.
woensdag 22 januari 2020 om 09:46
Ga nou maar gewoon lekker bij je ouders langs en neem hun aanbod aan als ze af en toe een dagje op willen passen. Je maakt het jezelf alleen maar moeilijk met al die zelf opgelegde principes dat je het per se helemaal zelf moet doen omdat je er nou eenmaal voor gekozen hebt. Ja, je hebt ervoor gekozen, nee, het is niet alleen maar genieten (wat je vooraf niet kan voorzien, want wie weet dat nou?) en ja, je hebt de mogelijkheid om het jezelf wat makkelijker te maken. Dan zou je wel gek zijn als je dat niet doet, terwijl er eigenlijk helemaal geen reden voor is om zo streng te zijn voor jezelf.
Je doet wat je kan om zo goed mogelijk voor je kinderen te zorgen, waarom zou je dan niet doen wat je kan om zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen?
Je doet wat je kan om zo goed mogelijk voor je kinderen te zorgen, waarom zou je dan niet doen wat je kan om zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen?
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
woensdag 22 januari 2020 om 12:53
Vroeger... toen we nog in grotten leefden.. en bij samenlevingen die nog wat natuurlijker leven dan wij... was het doodnormaal dat je in een groep leefde en dat oma en tante en oom en nichtje enz. net zo goed jouw huilende baby oppakte of jouw peuter in de gaten hielden.
We zijn kuddedieren! Van nature zitten we echt niet in ons uppie met 2 kindjes tussen 4 muren. Waarom zou je dat als ideaal zien en als iets dat je “moet kunnen”?
We zijn kuddedieren! Van nature zitten we echt niet in ons uppie met 2 kindjes tussen 4 muren. Waarom zou je dat als ideaal zien en als iets dat je “moet kunnen”?
woensdag 22 januari 2020 om 17:06
Dank voor alle lieve reacties vandaag 
Baby was heel onrustig vannacht en vanochtend, dus ik ben naar m’n vader gegaan. Ook daar was ze onrustig, maar dan was ik tenminste niet alleen. Ondertussen is peuter ziek aan het worden. Schoonmoeder wil morgen oppassen, even kijken of dat lukt als peuter echt ziek is..
En huisarts belt me morgen terug over iets rustgevends wat ik zou kunnen gebruiken icm borstvoeding.
Dus toch wel wat stappen gezet, zeker mede namens jullie steun, dus dank!
En wat betreft de opmerking over wel/geen kinderen krijgen: toen peuter dreumes was wist ik nog wel dat het zwaar was geweest, maar het voelde niet meer zo omdat ik zó erg van hem genoot. Dus ik weet dat dat met baby ook gaat komen. Ik ben dan denk ik inderdaad geen babymoeder. Gelukkig is de babyfase relatief kort.
Baby was heel onrustig vannacht en vanochtend, dus ik ben naar m’n vader gegaan. Ook daar was ze onrustig, maar dan was ik tenminste niet alleen. Ondertussen is peuter ziek aan het worden. Schoonmoeder wil morgen oppassen, even kijken of dat lukt als peuter echt ziek is..
En huisarts belt me morgen terug over iets rustgevends wat ik zou kunnen gebruiken icm borstvoeding.
Dus toch wel wat stappen gezet, zeker mede namens jullie steun, dus dank!
En wat betreft de opmerking over wel/geen kinderen krijgen: toen peuter dreumes was wist ik nog wel dat het zwaar was geweest, maar het voelde niet meer zo omdat ik zó erg van hem genoot. Dus ik weet dat dat met baby ook gaat komen. Ik ben dan denk ik inderdaad geen babymoeder. Gelukkig is de babyfase relatief kort.
donderdag 23 januari 2020 om 10:10
Klinkt alsof je er, voor de tweede keer, niet met heel realistische verwachtingen aan begonnen bent. Een baby en een peuter is niet ‘lekker keuvelen’. De periode met jonge kinderen heet niet voor niets tropenjaren - en de eerste periode na de geboorte van een kind is dan weer de toptropentijd.Puntje schreef: ↑21-01-2020 17:18Maar je ‘moet’ toch ‘genieten’? (Moet tussen aanhalingstekens omdat je dat overal hoort en ik mezelf dat ook voorhoud.) Ik dacht dat het heerlijk zou zijn, beetje keutelen met baby en peuter. Maar dit is nu al de tweede keer dat het me best tegenvalt. Terwijl ik echt heel dankbaar ben dat ik ze heb mogen krijgen.
En ja ik heb een vangnet, een hele goede zelfs met lieve opa’s en oma’s die steeds aanbieden om peuter een dagje te nemen en waar ik altijd langs mag komen. Maar dan voel ik me zo bezwaard. Het liefst zou ik elke dag die ik alleen met peuter ben bij iemand zijn, maar dat kan toch niet? Ik (wij) wilde(n) kinderen, dan moet ik er toch zelf voor kunnen zorgen..
Pas je verwachtingen aan, dat scheelt al heel veel.
donderdag 23 januari 2020 om 10:18
Koop voor je peuter bij de h&m een waterdichte broek, doe zelf een goede jas aan, pak je baby lekker in en ga toch. Even kunnen rennen komt het humeur van je peuter waarschijnlijk zo ten goede dat het de moeite echt wel waard is.Puntje schreef: ↑21-01-2020 17:32Spijker op de kop.. de eerste weken ging het goed en smooth en vooral: had ik die angstgevoelens niet dus dacht ik stiekem al over een derde. Maar ik wil niet een derde keer mezelf zo voelen, dus dat gaat toch niet meer gebeuren. Tot opluchting van man, die twee al meteen een mooi en afgerond aantal vond.
Naar buiten gaan probeer ik inderdaad wel te doen. Maar speeltuinen zijn best nat nu. Dus dan maar weer naar de winkels. En ondertussen slaapt baby niet in bed maar in de kinderwagen, ze moet toch ook leren in bed te slapen? Dat ging niet zo goed met peuter toentertijd, dus daar ben ik nu erg op gefocust. Maar tegelijkertijd zou ik zo graag de hele dag met baby op mij willen zitten.
Ik zit vooral mezelf erg in de weg merk ik
In bed slapen doe je dan bij een ander slaapje wel weer. Of niet. Ook niet erg. Als je baby goed slaapt in de kinderwagen, wees dan blij met de flexibiliteit die je dat geeft.
vrijdag 24 januari 2020 om 09:57
Denk je dat als jij aan t genieten bent het minder erg is allemaal? Je moet nog steeds eruit snachts en ze poepen ook nog steeds in de luiers. Genieten is geen activiteit. Je vind je kinderen lief en geeft ze te eten. Dat is goed genoeg. Laat dat grote genieten maar los. Er komen genoeg geniet momenten spontaan. Als ze naar je lachen, iets kunnen, iets zeggen of doen. Je hoeft je niet actief bezig te houden met genieten. Vraag en accepteer waar kan hulp. Met zijn 2 is hoe dan ook makkelijker balen. Baby’s zijn intensief. Het word echt makkelijker.
vrijdag 24 januari 2020 om 10:14
Je doet genoeg, TO. Maar je vraagt wel erg veel van jezelf om ook nog te moeten genieten bovenop alles wat je al moet doen. En dat weegt zwaar op je schouders, want het is voor jou een doorlopend iets. Het is niet iets wat je van je lijstje kunt afstrepen en blijft het van jou aandacht en energie vragen.
Dus haal dat hele genieten van je lijstje. Het wordt snel weer beter weer, je dochter gaat haar ritme vinden, je zoontje went hier ook weer aan. Tot die tijd neem je de dagen voor lief en plan je ook iets leuks voor jezelf. Want zo houd je het ook leuk voor jezelf en zorg je niet de hele dag.
En zoals hierboven wordt gezegd: het wordt beter, het wordt gemakkelijker en ook heel erg leuk!
Dus haal dat hele genieten van je lijstje. Het wordt snel weer beter weer, je dochter gaat haar ritme vinden, je zoontje went hier ook weer aan. Tot die tijd neem je de dagen voor lief en plan je ook iets leuks voor jezelf. Want zo houd je het ook leuk voor jezelf en zorg je niet de hele dag.
En zoals hierboven wordt gezegd: het wordt beter, het wordt gemakkelijker en ook heel erg leuk!
vrijdag 24 januari 2020 om 13:41
Heel lief jullie reacties, tips en (ook zeker!) schoppen onder de kont.
Dat genieten is inderdaad behoorlijk overrated.
Gisteren was mijn downday: peuter ziek, ik ziek, baby onrustig, ik zag het niet meer zitten. Gelukkig komt na een zware dag vaak een zonnige(re) dag: vanmorgen begonnen we heerlijk, peuter is een stuk opgeknapt en nu even met oma mee. Baby ligt op mijn arm te slapen en ik ga het in bed laten slapen binnenkort wel weer eens proberen.
Want ze slaapt prima elders dan in haar bed, en dat is goed te doen als ik alleen ben met haar, maar met peuter erbij is het toch lastiger haar rustig te krijgen in de draagdoek, er zo lang op uit te gaan dat ze een goede ruk maakt in de kinderwagen of om haar op mijn arm te laten slapen.
Hoe deden/doen jullie dat?
Dat genieten is inderdaad behoorlijk overrated.
Gisteren was mijn downday: peuter ziek, ik ziek, baby onrustig, ik zag het niet meer zitten. Gelukkig komt na een zware dag vaak een zonnige(re) dag: vanmorgen begonnen we heerlijk, peuter is een stuk opgeknapt en nu even met oma mee. Baby ligt op mijn arm te slapen en ik ga het in bed laten slapen binnenkort wel weer eens proberen.
Want ze slaapt prima elders dan in haar bed, en dat is goed te doen als ik alleen ben met haar, maar met peuter erbij is het toch lastiger haar rustig te krijgen in de draagdoek, er zo lang op uit te gaan dat ze een goede ruk maakt in de kinderwagen of om haar op mijn arm te laten slapen.
Hoe deden/doen jullie dat?
vrijdag 24 januari 2020 om 13:59
Ik vond dat ook ontzettend lastig, zeker omdat mijn oudste ook 's middags sliep. Probeerde ik hem in bed te leggen, begon zij te huilen en andersom. Ze deden hun slaapjes meestal niet tegelijkertijd, dus ik probeerde toch maar creatief te zijn, op een gegeven moment zette ik haar met een soepstengel of koekje in de wipstoel in zijn kamer als ik hem in bed legde, zij sliep vaak in de wagen als we naar buiten gingen, of in de draagdoek, of in haar wiegje beneden in de kamer. Soms waren ze wel tegelijk moe, als het dan niet lukte om ze een voor een in bed te leggen dan ging ik ook wel eens een eind wandelen met de duowagen. Dat hoefde dan niet uren te duren, als ze allebei sliepen kon ik gewoon naar binnen en dan sliepen ze nog een tijd door.Puntje schreef: ↑24-01-2020 13:41Heel lief jullie reacties, tips en (ook zeker!) schoppen onder de kont.
Dat genieten is inderdaad behoorlijk overrated.
Gisteren was mijn downday: peuter ziek, ik ziek, baby onrustig, ik zag het niet meer zitten. Gelukkig komt na een zware dag vaak een zonnige(re) dag: vanmorgen begonnen we heerlijk, peuter is een stuk opgeknapt en nu even met oma mee. Baby ligt op mijn arm te slapen en ik ga het in bed laten slapen binnenkort wel weer eens proberen.
Want ze slaapt prima elders dan in haar bed, en dat is goed te doen als ik alleen ben met haar, maar met peuter erbij is het toch lastiger haar rustig te krijgen in de draagdoek, er zo lang op uit te gaan dat ze een goede ruk maakt in de kinderwagen of om haar op mijn arm te laten slapen.
Hoe deden/doen jullie dat?
Het ging, want ze hebben elke dag hun slaapjes gedaan, maar allebei in bed ging soms niet.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 27 januari 2020 om 09:57
Bij mijn kind was het meestal wel voldoende om hem in te laten slapen in de kinderwagen en dan kon ik weer naar huis. De kinderwagen liet ik dan bij mooi weer buiten staan (achter het huis), bij slecht weer kon hij in de garage. Als je in een appartement woont en kind uit de kinderwagen moet halen gaat dat natuurlijk niet. Kind met kinderwagen terug in de woonkamer deed ik meestal niet, want dan was het te warm, zeker in deze tijd van het jaar.Puntje schreef: ↑24-01-2020 13:41Heel lief jullie reacties, tips en (ook zeker!) schoppen onder de kont.
Dat genieten is inderdaad behoorlijk overrated.
Gisteren was mijn downday: peuter ziek, ik ziek, baby onrustig, ik zag het niet meer zitten. Gelukkig komt na een zware dag vaak een zonnige(re) dag: vanmorgen begonnen we heerlijk, peuter is een stuk opgeknapt en nu even met oma mee. Baby ligt op mijn arm te slapen en ik ga het in bed laten slapen binnenkort wel weer eens proberen.
Want ze slaapt prima elders dan in haar bed, en dat is goed te doen als ik alleen ben met haar, maar met peuter erbij is het toch lastiger haar rustig te krijgen in de draagdoek, er zo lang op uit te gaan dat ze een goede ruk maakt in de kinderwagen of om haar op mijn arm te laten slapen.
Hoe deden/doen jullie dat?
maandag 27 januari 2020 om 10:06
Hier een peuter van 3, die incidenteel in slaap valt in de auto, maar geen middagdutje meer doet en een baby van 7 maanden. Ik probeer het meestal zo te mikken dat we naar buiten gaan als ze moe wordt, dan gaan we op avontuur, peuter kiest welke kant we op wandelen en als de baby slaapt stoppen we bij een speeltuin en heb ik ook tijd om met hem mee te spelen. Wordt wel steeds lastiger, want de baby zit inmiddels in de wandelwagen en wil liefst wakker blijven, dus soms lukt het ook niet.
maandag 27 januari 2020 om 13:11
Thuis liep ik vaak rondjes met baby in de draagdoek om hem in slaap te krijgen. Vaak probeerde ik peuter erbij te betrekken: ging hij met een knuffel rondlopen ofzo (vaak als baby onrustig was kwam hij zelf al met het idee: moet baby niet in de draagzak? Zo lief..) Of anders duidelijk afspreken: ik ga nu even baby in slaap wiegen, als hij slaapt kunnen we samen wat gaan doen.Puntje schreef: ↑24-01-2020 13:41Heel lief jullie reacties, tips en (ook zeker!) schoppen onder de kont.
Dat genieten is inderdaad behoorlijk overrated.
Gisteren was mijn downday: peuter ziek, ik ziek, baby onrustig, ik zag het niet meer zitten. Gelukkig komt na een zware dag vaak een zonnige(re) dag: vanmorgen begonnen we heerlijk, peuter is een stuk opgeknapt en nu even met oma mee. Baby ligt op mijn arm te slapen en ik ga het in bed laten slapen binnenkort wel weer eens proberen.
Want ze slaapt prima elders dan in haar bed, en dat is goed te doen als ik alleen ben met haar, maar met peuter erbij is het toch lastiger haar rustig te krijgen in de draagdoek, er zo lang op uit te gaan dat ze een goede ruk maakt in de kinderwagen of om haar op mijn arm te laten slapen.
Hoe deden/doen jullie dat?
Als jouw baby eenmaal slaapt in de draakzak/wandelwagen kan je dan wel gaan zitten/de kinderwagen laten staan? Want dan kan je natuurlijk prima even naar buiten en als baby slaapt weer terug naar huis. Wat ik overgens ook regelmatig deed: baby in de draagzak/doek, peuter in de buggy en dan konden we ook even naar het winkelcentrum ofzo, of andere afstanden die wat te ver waren voor peuter om zelf te lopen. Gingen we desnoods even koffie drinken bij de Hema.
maandag 27 januari 2020 om 13:23
Probeer je gedachte om te draaien.
Het is juist fijn dat baby nu nog zo klein is dat ze overal slaapt in de kinderwagenbak! Dus peuter zn ding doen (bieb, visjes kijken bij tuincentrum, boodschappen doen, op visite bij jan en alleman ) en baby kan gewoon mee. Straks, als baby niet meer overal slaapt, is het lente! En kan peuter zich in de tuin vermaken (samen tuinieren, gras maaien, zand en water) en later in de zomer in een badje. Baby slaapt dan in bedje, want kan/past niet meer in de wandelwagenbak. Dan nodig je in die periode al die mensen waar jij nu langsgaat bij jou uit.
En geloof me, mensen snappen het heus, dat het pittig is en dat je dagelijks een uurtje (of 2) volwassen praat nodig hebt. Dat hadden ze zelf namelijk ook toen de kinderen zo klein waren. Bij vriendinnen met kleine kinderen is het win win voor alle partijen.
Het is juist fijn dat baby nu nog zo klein is dat ze overal slaapt in de kinderwagenbak! Dus peuter zn ding doen (bieb, visjes kijken bij tuincentrum, boodschappen doen, op visite bij jan en alleman ) en baby kan gewoon mee. Straks, als baby niet meer overal slaapt, is het lente! En kan peuter zich in de tuin vermaken (samen tuinieren, gras maaien, zand en water) en later in de zomer in een badje. Baby slaapt dan in bedje, want kan/past niet meer in de wandelwagenbak. Dan nodig je in die periode al die mensen waar jij nu langsgaat bij jou uit.
En geloof me, mensen snappen het heus, dat het pittig is en dat je dagelijks een uurtje (of 2) volwassen praat nodig hebt. Dat hadden ze zelf namelijk ook toen de kinderen zo klein waren. Bij vriendinnen met kleine kinderen is het win win voor alle partijen.
maandag 27 januari 2020 om 14:47
Probeer je gedachte om te draaien.
Het is juist fijn dat baby nu nog zo klein is dat ze overal slaapt in de kinderwagenbak! Dus peuter zn ding doen (bieb, visjes kijken bij tuincentrum, boodschappen doen, op visite bij jan en alleman ) en baby kan gewoon mee. Straks, als baby niet meer overal slaapt, is het lente! En kan peuter zich in de tuin vermaken (samen tuinieren, gras maaien, zand en water) en later in de zomer in een badje. Baby slaapt dan in bedje, want kan/past niet meer in de wandelwagenbak. Dan nodig je in die periode al die mensen waar jij nu langsgaat bij jou uit.
En geloof me, mensen snappen het heus, dat het pittig is en dat je dagelijks een uurtje (of 2) volwassen praat nodig hebt. Dat hadden ze zelf namelijk ook toen de kinderen zo klein waren. Bij vriendinnen met kleine kinderen is het win win voor alle partijen.
Het is juist fijn dat baby nu nog zo klein is dat ze overal slaapt in de kinderwagenbak! Dus peuter zn ding doen (bieb, visjes kijken bij tuincentrum, boodschappen doen, op visite bij jan en alleman ) en baby kan gewoon mee. Straks, als baby niet meer overal slaapt, is het lente! En kan peuter zich in de tuin vermaken (samen tuinieren, gras maaien, zand en water) en later in de zomer in een badje. Baby slaapt dan in bedje, want kan/past niet meer in de wandelwagenbak. Dan nodig je in die periode al die mensen waar jij nu langsgaat bij jou uit.
En geloof me, mensen snappen het heus, dat het pittig is en dat je dagelijks een uurtje (of 2) volwassen praat nodig hebt. Dat hadden ze zelf namelijk ook toen de kinderen zo klein waren. Bij vriendinnen met kleine kinderen is het win win voor alle partijen.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
