Kinderen
alle pijlers
Bang mijn zoon kwijt te raken
donderdag 30 januari 2020 om 19:54
Pff, ik moet dit even van me afschrijven.
Inmiddels is mijn verhaal bij de meesten van jullie wel bekend, geloof ik. Maar korte situatieschets: mijn ex-vrouw en ik (ook vrouw) waren bijna 5 jaar getrouwd. Wij zijn mei vorig jaar uit elkaar gegaan en in augustus officieel gescheiden. Wij hebben samen een zoontje, hij is nu bijna 1,5 jaar oud. Toen wij uit elkaar gingen, de keuze van mijn ex overigens, was hij 9 maanden oud.
Zij heeft sinds juli een nieuwe vriendin. Het was meteen serieus. Ware liefde, ze horen bij elkaar, zijn in september samen op vakantie geweest, m’n ex wilde Kerst vieren met haar familie, onze zoon en haar nieuwe vriendin. Maar in ons ouderschapsplan hebben we opgenomen dat een nieuwe partner pas na zes maanden relatie geïntroduceerd mag worden. Dus haar Kerstplannen gingen niet door. Maar de zes maanden zijn nu om. Ze gaan zaterdag met zijn drieën naar de dierentuin en daarna pannenkoeken eten. Ze gaan in de meivakantie met zijn drieën op vakantie. Onze zoon is de helft van de tijd bij mijn ex, een deel van deze tijd zal haar nieuwe vriendin daarbij zijn.
En ik vind het ZO moeilijk! Mijn ex is de biologische moeder van onze zoon. Ik ben zo bang dat hij mij straks niet meer nodig heeft. Dat hij mij gaat vergeten. Zij heeft hem gedragen, hij gaat straks veel tijd met hen samen doorbrengen en zien dat zijn moeder gek is op deze nieuwe vrouw. Mijn ex en ik staan op goede voet, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken. De gedachte aan dit ‘nieuwe gezin’ maakt me ontzettend verdrietig. Wij hadden met zijn drieën een gezin moeten zijn. We zijn niet één keer als gezin op vakantie geweest, zijn 1e verjaardag vierden we samen, maar niet samen zoals het had moeten zijn, hij groeit op in twee huizen en dat vind ik verschrikkelijk. En nu moet ik hem ook nog delen met een derde. Iemand die zo mijn plek inneemt.
Inmiddels is mijn verhaal bij de meesten van jullie wel bekend, geloof ik. Maar korte situatieschets: mijn ex-vrouw en ik (ook vrouw) waren bijna 5 jaar getrouwd. Wij zijn mei vorig jaar uit elkaar gegaan en in augustus officieel gescheiden. Wij hebben samen een zoontje, hij is nu bijna 1,5 jaar oud. Toen wij uit elkaar gingen, de keuze van mijn ex overigens, was hij 9 maanden oud.
Zij heeft sinds juli een nieuwe vriendin. Het was meteen serieus. Ware liefde, ze horen bij elkaar, zijn in september samen op vakantie geweest, m’n ex wilde Kerst vieren met haar familie, onze zoon en haar nieuwe vriendin. Maar in ons ouderschapsplan hebben we opgenomen dat een nieuwe partner pas na zes maanden relatie geïntroduceerd mag worden. Dus haar Kerstplannen gingen niet door. Maar de zes maanden zijn nu om. Ze gaan zaterdag met zijn drieën naar de dierentuin en daarna pannenkoeken eten. Ze gaan in de meivakantie met zijn drieën op vakantie. Onze zoon is de helft van de tijd bij mijn ex, een deel van deze tijd zal haar nieuwe vriendin daarbij zijn.
En ik vind het ZO moeilijk! Mijn ex is de biologische moeder van onze zoon. Ik ben zo bang dat hij mij straks niet meer nodig heeft. Dat hij mij gaat vergeten. Zij heeft hem gedragen, hij gaat straks veel tijd met hen samen doorbrengen en zien dat zijn moeder gek is op deze nieuwe vrouw. Mijn ex en ik staan op goede voet, maar dat is natuurlijk niet te vergelijken. De gedachte aan dit ‘nieuwe gezin’ maakt me ontzettend verdrietig. Wij hadden met zijn drieën een gezin moeten zijn. We zijn niet één keer als gezin op vakantie geweest, zijn 1e verjaardag vierden we samen, maar niet samen zoals het had moeten zijn, hij groeit op in twee huizen en dat vind ik verschrikkelijk. En nu moet ik hem ook nog delen met een derde. Iemand die zo mijn plek inneemt.
Vecht je voor geluk, of tegen eenzaamheid?
donderdag 30 januari 2020 om 20:37
donderdag 30 januari 2020 om 20:38
Dit. Hier gaat het om. Dit zal de nieuwe partner van je ex nooit zo voelen voor jullie zoon.
En dat hoeft ook niet, want daar heeft dit knulletje zijn moeders voor. Zolang iedereen respect heeft voor elkaars positie in dit verhaal, en je zoon mag profiteren van de twee ouders voor wie hij de hele wereld is, komt het wel goed.
Dat onvoorwaardelijke, dat is sterker dan alleen een bloedband. En dat voelt je zoon ook.
donderdag 30 januari 2020 om 20:44
Ik kan me je angst en jaloezie wel voorstellen hoor. Maar je bent en blijft zijn moeder. Echt!
En al zal je zoontje voor de helft van zijn tijd doorbrengen met zijn andere moeder en zijn vriendin, jij zal echt niet vergeten worden zolang jij en je ex daarvoor blijven zorgen.
Het bestaat dan gewoon naast elkaar.
En al zal je zoontje voor de helft van zijn tijd doorbrengen met zijn andere moeder en zijn vriendin, jij zal echt niet vergeten worden zolang jij en je ex daarvoor blijven zorgen.
Het bestaat dan gewoon naast elkaar.
donderdag 30 januari 2020 om 20:50
Ach wat een pijn lees ik in je verhaal. En wat een liefde voor je zoon. In de 1,5 jaar dat hij oud is, heeft hij zich ook aan jou gehecht he. Dat je biologisch zijn ouder niet bent, doet daar niks aan af. Hij zal jou dus zeker nodig blijven hebben.
Hoe is jullie omgangsregeling? Week op week af? Of meerdere wisselingen per week?
Hoe is jullie omgangsregeling? Week op week af? Of meerdere wisselingen per week?
donderdag 30 januari 2020 om 20:54
Wat zijn jullie lief. Daar moet ik een beetje extra om huilen 
We hadden een regeling 2/3/2, vanwege zijn leeftijd, maar dat lijken te veel wisselingen voor hem te zijn. Dus we gaan binnenkort over naar 3 om 4. Dan is hij van zondagochtend t/m woensdagochtend bij mij.
We hadden een regeling 2/3/2, vanwege zijn leeftijd, maar dat lijken te veel wisselingen voor hem te zijn. Dus we gaan binnenkort over naar 3 om 4. Dan is hij van zondagochtend t/m woensdagochtend bij mij.
Vecht je voor geluk, of tegen eenzaamheid?
donderdag 30 januari 2020 om 21:06
Ja, ik snap wat je bedoelt met vanwege zijn leeftijd. Super dat jullie kunnen blijven kijken naar wat voor hem het beste is!
donderdag 30 januari 2020 om 21:16
Ik snap je angst wel. Je bent zijn moeder maar daar is er nog eentje van. En straks nog één als alles goed gaat. Alleen jij kan die angst ombuigen in een gewin. Die knul heeft straks drie moeders! Dat is toch fantastisch
Die boezems om tegen te leunen bij verdriet, drie betrokken vrouwen en drie mensen die het beste met hem voor hebben.
donderdag 30 januari 2020 om 21:23
En wie weet wel vier.BeaTea schreef: ↑30-01-2020 21:16
Alleen jij kan die angst ombuigen in een gewin. Die knul heeft straks drie moeders! Dat is toch fantastisch
To is aan het verwerken maar ook zij vindt haar geluk weer
donderdag 30 januari 2020 om 21:41
Misschien helpt het als ik de andere kant van het verhaal belicht? Ik kreeg zelf te maken met een jong kind uit een eerdere relatie. Ik ben inmiddels ruim 8 jaar samen met mijn man, zijn jongste zoon was destijds nog maar 1,5 jaar oud. Hij was nog geen 1 toen z’n ouders uit elkaar gingen. En hoewel ik echt om mijn stiefzoons geef, is die liefde zo anders dan voor m’n eigen kind. Andersom net zo: stiefzoon is - ondanks het feit dus dat we elkaar al zolang kennen en hij geen herinneringen heeft aan dat z’n ouders samen in een huis woonden - het aller-, allerdolst op z’n vader en moeder. Daar kan en wil ik als stiefmoeder helemaal niet tegenop.
Echt, je zoon blijft heus het meest van jou en z’n andere moeder houden. Dat verdwijnt niet als je ‘m niet elke dag meer ziet. Ik vind het ook hartverwarmend om te lezen hoe lief je over het ventje schrijft elke keer.
Echt, je zoon blijft heus het meest van jou en z’n andere moeder houden. Dat verdwijnt niet als je ‘m niet elke dag meer ziet. Ik vind het ook hartverwarmend om te lezen hoe lief je over het ventje schrijft elke keer.
donderdag 30 januari 2020 om 21:43
Eh, nee, hij heeft geen drie moeders.BeaTea schreef: ↑30-01-2020 21:16
Alleen jij kan die angst ombuigen in een gewin. Die knul heeft straks drie moeders! Dat is toch fantastisch
donderdag 30 januari 2020 om 22:03
Je hebt gelijk, verkeerd gelezen.
donderdag 30 januari 2020 om 22:34
Nou, ik begrijp best dat mevrouw een relatie heeft met het kind. Maar het kind is zoals ze zegt niet van haar maar van haar partner?
Ik vind het überhaupt vreemd dat het kind niet van de biologische ouder is in plaats van bij een “vreemde”.
Het kind dat TO claimt heeft toch in geen enkele vorm en mate een relatie maar haar?
donderdag 30 januari 2020 om 22:35
donderdag 30 januari 2020 om 22:38
Ik had over het woord: “getrouwd” gelezen.
Zonder trouwen zou TO geen recht hebben op het kind.. Daar ging ik vanuit
donderdag 30 januari 2020 om 22:39
Hoe weet jij dat zo zeker?gizzmo-returns schreef: ↑30-01-2020 20:13Gaat echt niet gebeuren. Jouw band met zoon is ook onbreekbaar.
Wat ben jij een triest figuur. Heeft je man zijn lul in een ander poesje gestopt? Varkenskut.
donderdag 30 januari 2020 om 22:39
Als ze niet getrouwd waren, kan ze net zo goed het kind erkend hebben en gezag hebben aangevraagd en dan is ze dus ook gewoon de ouder. En zo zal haar ex het ook wel zien, aangezien ze niet voor niks nu co-ouderschap hebben.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 30 januari 2020 om 23:00
Getrouwd of niet, ik ben zijn moeder. Er is geen vader, alleen een donor. Ik was bij alle echo’s, ik heb tegen hem gepraat in haar buik, hij schopte bij mijn aanraking, ik heb hem mogen aanpakken toen hij geboren werd, hij heeft na de geboorte een uur bij mijn vrouw op haar borst gelegen en daarna een uur bij mij, huid op huid. Ik was er bij elke nachtvoeding, ik heb de eerste maand alle luiers verschoond, ik troost hem als hij huilt, ik lach met hem als hij lacht, hij knuffelt me continu, gewoon, zomaar. Hij is mijn kind. Mijn ex ziet mij overigens net zo veel als zijn moeder als dat zijzelf zijn moeder is, benoemt dat ook zeer regelmatig.
Wat een nare berichten van jou, Santaaa. Dat mijn ex hem gedragen heeft maakt hem niet minder mijn zoon. En rationeel weet ik dat. Gevoelsmatig ben ik bang. Omdat zij een nieuw gezin gaan starten. En hier zijn we slechts met zijn tweetjes. De meeste angsten zijn ongegrond. Dat maakt ze niet minder vervelend of verdrietig.
Wat een nare berichten van jou, Santaaa. Dat mijn ex hem gedragen heeft maakt hem niet minder mijn zoon. En rationeel weet ik dat. Gevoelsmatig ben ik bang. Omdat zij een nieuw gezin gaan starten. En hier zijn we slechts met zijn tweetjes. De meeste angsten zijn ongegrond. Dat maakt ze niet minder vervelend of verdrietig.
Vecht je voor geluk, of tegen eenzaamheid?
donderdag 30 januari 2020 om 23:04
Dat helpt inderdaad, dankjewel-Nienke- schreef: ↑30-01-2020 21:41Misschien helpt het als ik de andere kant van het verhaal belicht? Ik kreeg zelf te maken met een jong kind uit een eerdere relatie. Ik ben inmiddels ruim 8 jaar samen met mijn man, zijn jongste zoon was destijds nog maar 1,5 jaar oud. Hij was nog geen 1 toen z’n ouders uit elkaar gingen. En hoewel ik echt om mijn stiefzoons geef, is die liefde zo anders dan voor m’n eigen kind. Andersom net zo: stiefzoon is - ondanks het feit dus dat we elkaar al zolang kennen en hij geen herinneringen heeft aan dat z’n ouders samen in een huis woonden - het aller-, allerdolst op z’n vader en moeder. Daar kan en wil ik als stiefmoeder helemaal niet tegenop.
Echt, je zoon blijft heus het meest van jou en z’n andere moeder houden. Dat verdwijnt niet als je ‘m niet elke dag meer ziet. Ik vind het ook hartverwarmend om te lezen hoe lief je over het ventje schrijft elke keer.
Vecht je voor geluk, of tegen eenzaamheid?
donderdag 30 januari 2020 om 23:09
Ja, dat begrijp je goed. September bevallen, mei uit elkaar, juli nieuwe relatie, augustus gescheiden. En de zwangerschap was de mooiste periode in onze relatie.
Ik kan niet voor haar spreken, ik weet niet hoe ze zo snel een nieuwe relatie kon starten. En het verdriet om het verlies van ons gezin heeft kunnen verwerken. Maar dat hoef ik ook niet te begrijpen. Ik wil dat ze gelukkig is, dat verdient ze. En ze is een fantastische moeder voor onze zoon, ik vertrouw erop dat ze het op een goede manier aanpakt, nu haar nieuwe liefde en ons kind samenkomen. Maar ik vind ‘t wel heel eng en verdrietig
Vecht je voor geluk, of tegen eenzaamheid?
donderdag 30 januari 2020 om 23:18
Tuurlijk wel.
"Op 19 november 2013 heeft de Eerste Kamer echter een wetsvoorstel aangenomen waardoor de duo-moeder vanaf 1 april 2014 buiten de rechter om het juridisch ouderschap kan verkrijgen. De rechtspositie van de duo-moeder wordt in vele opzichten gelijk getrokken met die van een vader. Indien de duo-moeder ten tijde van de geboorte van het kind is getrouwd met de juridische moeder of een geregistreerd partnerschap met de moeder heeft, dan hoeft zij voor de verkrijging van het juridisch ouderschap zelfs niet meer te doen. Zij wordt automatisch de moeder van het kind en zij krijgt daarmee tevens (mede) het gezag over het kind. Voorwaarde is wel dat de verwekker van het kind (voor de moeders) onbekend is.[2]
Als er geen sprake is van een huwelijk of een geregistreerd partnerschap tussen de juridische moeder en de duo-moeder of als er sprake is van een voor de moeders bekende zaaddonor, kan de duo-moeder vanaf 1 april 2014 het kind bij de burgerlijke stand erkennen. Dat kan zij ook al vóór de geboorte van het kind doen. Let wel: door erkenning wordt geen gezamenlijk gezag verkregen. Wil de duo-moeder samen met de juridische moeder het gezag over het kind uitoefenen, dan moet zij daartoe gezamenlijk met de juridische moeder van het kind een verzoek indienen bij de rechtbank. Dat is echter een eenvoudige procedure waarvoor de tussenkomst van een advocaat niet vereist is. Hiermee wordt de positie van de ongehuwde duo-moeder gelijk aan de positie van de ongetrouwde vader van een kind."
donderdag 30 januari 2020 om 23:19
Het zijn inderdaad k*topmerkingen van Santaaa, maar ergens heeft het je wel geholpen, want het bewijst voor jou dat je diep in je hart best wel heel goed weet dat jij zijn moeder bent en blijft en dat je ex dat ook zo ziet.mcsteamy schreef: ↑30-01-2020 23:00Getrouwd of niet, ik ben zijn moeder. Er is geen vader, alleen een donor. Ik was bij alle echo’s, ik heb tegen hem gepraat in haar buik, hij schopte bij mijn aanraking, ik heb hem mogen aanpakken toen hij geboren werd, hij heeft na de geboorte een uur bij mijn vrouw op haar borst gelegen en daarna een uur bij mij, huid op huid. Ik was er bij elke nachtvoeding, ik heb de eerste maand alle luiers verschoond, ik troost hem als hij huilt, ik lach met hem als hij lacht, hij knuffelt me continu, gewoon, zomaar. Hij is mijn kind. Mijn ex ziet mij overigens net zo veel als zijn moeder als dat zijzelf zijn moeder is, benoemt dat ook zeer regelmatig.
Wat een nare berichten van jou, Santaaa. Dat mijn ex hem gedragen heeft maakt hem niet minder mijn zoon. En rationeel weet ik dat. Gevoelsmatig ben ik bang. Omdat zij een nieuw gezin gaan starten. En hier zijn we slechts met zijn tweetjes. De meeste angsten zijn ongegrond. Dat maakt ze niet minder vervelend of verdrietig.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
