Kinderen
alle pijlers
Ervaringen/advies bij wel of geen 2e kindje
maandag 30 maart 2026 om 14:10
Hoi Viva’ers!
Vorig jaar augustus ben ik voor het eerst moeder geworden van een fantastisch kindje! Baby is inmiddels ruim 7 maanden en doet het ontzettend goed: slaapt de nacht door (klokje rond), eet goed, groeit goed, gaat moeiteloos door alle ontwikkelingen heen, huilt bijna nooit en is over het algemeen eigenlijk altijd rustig, vrolijk en aan het lachen.
Mijn man en ik zijn dolgelukkig, want je weet vantevoren natuurlijk niet hoe het allemaal gaat lopen met een kindje in je leven. Ik wist niet of ik wel echt dat oergevoel van het moeder zijn zou hebben, maar dat is eigenlijk vanzelf zo gegroeid de afgelopen maanden. En we hebben het zo relaxed nu omdat alles zo gemakkelijk gaat. We hebben ook nog tijd over voor onze eigen dingen en voor ons samen en dat had ik niet verwacht. Ik had me helemaal ingesteld op “mijn tijd gaat straks volledig naar de baby”. In de praktijk is dat ook grotendeels wel zo, maar niet zo heftig als ik van tevoren had gedacht.
Nu heb ik altijd het idee gehad dat ons gezin pas compleet is met twee kindjes. Echter ben ik ook een enorme overdenker en twijfelaar. Mijn man ook. Ook bij ons eerste kindje moesten we echt even over de twijfeldrempel. Of eigenlijk is het meer een soort koudwatervrees denk ik; de angst voor het onbekende en het “weten-wat-je-hebt-en-niet-wat-je-krijgt”.
Omdat ik dit jaar 37 word willen we het binnenkort wel gaan hebben over of we ons gezinnetje nog verder willen uitbreiden. Als hier een ja op komt, dan willen we niet te lang wachten. Je weet nou eenmaal niet of het nog eens zo snel lukt (bij eerste kindje was het gelijk de eerste poging raak), of dat we nu wat langer bezig zullen zijn en of het ons uberhaupt nog gegund is. En ik word er natuurlijk niet jonger op. Als ik jonger was geweest hadden we wat meer tijd tussen een eerste en tweede kindje gewild, maar dat risico willen we dus niet nemen nu.
Daarnaast draait mijn hoofd overuren met gedachten als:
* Wat als dit kindje niet gezond is?
* Wat als dit kindje niet zo gemakkelijk is?
* Wat als we nu wel echt al onze (eigen) vrije tijd gaan inleveren, worden we daar dan gelukkig van?
* Weegt dat op tegen alle liefde die we van twee kindjes zullen krijgen?
Tegelijkertijd zie ik bij onze families en ook op de opvang hoe leuk ons kindje het vindt om bij andere kindjes te zijn en dan lijkt het me weer zooo leuk om dat thuis ook te hebben. Maar dan komen de gedachten weer als:
* Ja maar, broertjes en zusjes vinden elkaar soms ook helemaal niet leuk.
* Wat als het juist alleen maar strijd wordt?
Etc.
Ik word soms gek van mezelf haha.
Dus ik zoek eigenlijk advies om mijn gedachten te ordenen of ervaringsverhalen van andere twijfelaars die uiteindelijk een bepaalde keuze hebben gemaakt. Alvast bedankt voor je reactie. 
Vorig jaar augustus ben ik voor het eerst moeder geworden van een fantastisch kindje! Baby is inmiddels ruim 7 maanden en doet het ontzettend goed: slaapt de nacht door (klokje rond), eet goed, groeit goed, gaat moeiteloos door alle ontwikkelingen heen, huilt bijna nooit en is over het algemeen eigenlijk altijd rustig, vrolijk en aan het lachen.
Mijn man en ik zijn dolgelukkig, want je weet vantevoren natuurlijk niet hoe het allemaal gaat lopen met een kindje in je leven. Ik wist niet of ik wel echt dat oergevoel van het moeder zijn zou hebben, maar dat is eigenlijk vanzelf zo gegroeid de afgelopen maanden. En we hebben het zo relaxed nu omdat alles zo gemakkelijk gaat. We hebben ook nog tijd over voor onze eigen dingen en voor ons samen en dat had ik niet verwacht. Ik had me helemaal ingesteld op “mijn tijd gaat straks volledig naar de baby”. In de praktijk is dat ook grotendeels wel zo, maar niet zo heftig als ik van tevoren had gedacht.
Nu heb ik altijd het idee gehad dat ons gezin pas compleet is met twee kindjes. Echter ben ik ook een enorme overdenker en twijfelaar. Mijn man ook. Ook bij ons eerste kindje moesten we echt even over de twijfeldrempel. Of eigenlijk is het meer een soort koudwatervrees denk ik; de angst voor het onbekende en het “weten-wat-je-hebt-en-niet-wat-je-krijgt”.
Omdat ik dit jaar 37 word willen we het binnenkort wel gaan hebben over of we ons gezinnetje nog verder willen uitbreiden. Als hier een ja op komt, dan willen we niet te lang wachten. Je weet nou eenmaal niet of het nog eens zo snel lukt (bij eerste kindje was het gelijk de eerste poging raak), of dat we nu wat langer bezig zullen zijn en of het ons uberhaupt nog gegund is. En ik word er natuurlijk niet jonger op. Als ik jonger was geweest hadden we wat meer tijd tussen een eerste en tweede kindje gewild, maar dat risico willen we dus niet nemen nu.
Daarnaast draait mijn hoofd overuren met gedachten als:
* Wat als dit kindje niet gezond is?
* Wat als dit kindje niet zo gemakkelijk is?
* Wat als we nu wel echt al onze (eigen) vrije tijd gaan inleveren, worden we daar dan gelukkig van?
* Weegt dat op tegen alle liefde die we van twee kindjes zullen krijgen?
Tegelijkertijd zie ik bij onze families en ook op de opvang hoe leuk ons kindje het vindt om bij andere kindjes te zijn en dan lijkt het me weer zooo leuk om dat thuis ook te hebben. Maar dan komen de gedachten weer als:
* Ja maar, broertjes en zusjes vinden elkaar soms ook helemaal niet leuk.
* Wat als het juist alleen maar strijd wordt?
Etc.
Ik word soms gek van mezelf haha.
Dus ik zoek eigenlijk advies om mijn gedachten te ordenen of ervaringsverhalen van andere twijfelaars die uiteindelijk een bepaalde keuze hebben gemaakt. Alvast bedankt voor je reactie. 
maandag 30 maart 2026 om 14:14
Tja, advies krijg je niet, want elk kind is weer anders haha. Onze 2 oudsten (m+j) zitten dicht op elkaar en dat is geweldig, ze zijn nu 3 en 4 jr en zijn de allerbeste vrienden en hebben zelden ruzie. Alleen maar pais en vree. Onze buren daarentegen hebben 2 kindjes die evenveel schelen (m+m) en dat is letterlijk alleen maar vechten continu, heel vermoeiend. Onze eerste was een huilbaby, de tweede een extreem makkelijke baby, maar andere buren hadden het weer andersom.
maandag 30 maart 2026 om 14:20
Je weet gewoon niet hoe het gaat lopen, dat zie je zelf ook wel in, aan je OP te zien. Wat ik wel ervoer, en wat ik ook altijd van anderen hoor, is dat de overgang van een naar twee kinderen heftiger is dan de overgang naar het eerste kind – ongeacht het temperament van de kinderen.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
maandag 30 maart 2026 om 14:23
Ik zou je oudste even helemaal buiten beschouwing laten in deze keuze. Hij/zij is namelijk niet degene die deze beslissing kan nemen en moet het doen met wat jullie besluiten. Dit kan heel leuk zijn, of helemaal niet en vanalles daartussen in.
De vraag is: Willen jullie nog een extra kind opvoeden? Zien jullie je gezin als een gezin van 3, 4 of 5? Hebben jullie de middelen om nog eentje aan de clan toe te voegen?
Kortom: wat willen je man en jij?
De vraag is: Willen jullie nog een extra kind opvoeden? Zien jullie je gezin als een gezin van 3, 4 of 5? Hebben jullie de middelen om nog eentje aan de clan toe te voegen?
Kortom: wat willen je man en jij?
maandag 30 maart 2026 om 14:24
Het enige wat je nu weet is dat je een baby van 7 maanden hebt die makkelijk is. Of je straks nog een makkelijke kleuter hebt, weet je al niet. Daar denk je nu toch ook niet aan?
Ik ben er altijd van uit gegaan: wij zij niet moeilijk, dus de kinderen worden ook niet zo ingewikkeld en dat werden ze ook niet. OK, de tweede sliep pas met 3 jaar door, maar het is meeveren en doorgaan. Inmiddels is de jongste 16.
Eigenlijk wilde ik er 2 jaar tussen hebben, maar ik kreeg twee miskramen, dus dat werd iets langer.
Ik ben er altijd van uit gegaan: wij zij niet moeilijk, dus de kinderen worden ook niet zo ingewikkeld en dat werden ze ook niet. OK, de tweede sliep pas met 3 jaar door, maar het is meeveren en doorgaan. Inmiddels is de jongste 16.
Eigenlijk wilde ik er 2 jaar tussen hebben, maar ik kreeg twee miskramen, dus dat werd iets langer.
maandag 30 maart 2026 om 15:08
Mijn ervaring: wilde graag twee kindjes, vooral uit wens voor een broertje/zusje, minder uit een oergevoel dat er nog een kind moest komen. Eerste duurde 3 jaar, maar 2e was patsboem, meteen raak, 1,5 jaar leeftijdsverschil tussen 2 meiden.
- Dat ik nu 'wist' hoe een baby ongeveer werkte was ik echt relaxter bij nummer 2.
- Gezondheid heb je niet in de hand. Ik zou goed bespreken of je NIPT doet en wat jullie doen bij een negatieve uitkomst. Goed om over na te denken.
- Ik vind een broertje of zusje echt fijn, zie om me heen gezinnen waarbij kind altijd buitenshuis op zoek moet naar iemand om mee te spelen. Vind het fijn dat dat hier zo makkelijk is, al is er ook zeker ruzie. Dat ze zo samen opgroeien is voor het overgrote deel alleen maar heel mooi.
- Merkte wel dat je 1 kind er makkelijker 'bij hebt', kan moeilijker omschrijven hoe dat zit. 2 kinderen maakte ons echt wel minder flexibel (ook afhankelijk van karakter denk ik). Net meer moeite om dingen te ondernemen (ook door medische situatie van de jongste), waardoor we dingen vaker hebben laten schieten.
- Dat ik nu 'wist' hoe een baby ongeveer werkte was ik echt relaxter bij nummer 2.
- Gezondheid heb je niet in de hand. Ik zou goed bespreken of je NIPT doet en wat jullie doen bij een negatieve uitkomst. Goed om over na te denken.
- Ik vind een broertje of zusje echt fijn, zie om me heen gezinnen waarbij kind altijd buitenshuis op zoek moet naar iemand om mee te spelen. Vind het fijn dat dat hier zo makkelijk is, al is er ook zeker ruzie. Dat ze zo samen opgroeien is voor het overgrote deel alleen maar heel mooi.
- Merkte wel dat je 1 kind er makkelijker 'bij hebt', kan moeilijker omschrijven hoe dat zit. 2 kinderen maakte ons echt wel minder flexibel (ook afhankelijk van karakter denk ik). Net meer moeite om dingen te ondernemen (ook door medische situatie van de jongste), waardoor we dingen vaker hebben laten schieten.
maandag 30 maart 2026 om 15:25
Bij mij werkte alle trucjes van Baby1 ineens absoluut niet bij baby2Waitingforthenight schreef: ↑30-03-2026 15:08
- Dat ik nu 'wist' hoe een baby ongeveer werkte was ik echt relaxter bij nummer 2.
Dat was flinke tegenvaller.
maandag 30 maart 2026 om 16:37
* Wat als dit kindje niet gezond is?
Je hebt nooit garanties. Elk kind kan ziek worden of problemen krijgen - dat is gewoon onderdeel van het leven.
* Wat als dit kindje niet zo gemakkelijk is?
Geen enkel kind is zijn hele leven stabiel makkelijk/moeilijk. Alles is een fase, maar elke fase heeft ook leuke kanten
* Wat als we nu wel echt al onze (eigen) vrije tijd gaan inleveren, worden we daar dan gelukkig van?
Je kunt denk ik alleen maar uitgaan van de huidige situatie, ben je nu gelukkig? dan ben je dat in de toekomst vast ook wel.
* Weegt dat op tegen alle liefde die we van twee kindjes zullen krijgen?
Weegt wat op?
Naast liefde krijg je vaak ook een enorme spiegel voor van je kinderen. Zij weten haarfijn je mooie en minder mooie kanten aan te wijzen. Kinderen zijn fantastisch, en tegelijkertijd medogenloos.
Ik vind het makkelijker met relaties te vergelijken: die zijn ook niet 100% ideaal, maar absoluut de moeite waard. Sterkte met je getwijfel, komt vast goed.
Je hebt nooit garanties. Elk kind kan ziek worden of problemen krijgen - dat is gewoon onderdeel van het leven.
* Wat als dit kindje niet zo gemakkelijk is?
Geen enkel kind is zijn hele leven stabiel makkelijk/moeilijk. Alles is een fase, maar elke fase heeft ook leuke kanten
* Wat als we nu wel echt al onze (eigen) vrije tijd gaan inleveren, worden we daar dan gelukkig van?
Je kunt denk ik alleen maar uitgaan van de huidige situatie, ben je nu gelukkig? dan ben je dat in de toekomst vast ook wel.
* Weegt dat op tegen alle liefde die we van twee kindjes zullen krijgen?
Weegt wat op?
Naast liefde krijg je vaak ook een enorme spiegel voor van je kinderen. Zij weten haarfijn je mooie en minder mooie kanten aan te wijzen. Kinderen zijn fantastisch, en tegelijkertijd medogenloos.
Ik vind het makkelijker met relaties te vergelijken: die zijn ook niet 100% ideaal, maar absoluut de moeite waard. Sterkte met je getwijfel, komt vast goed.
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
maandag 30 maart 2026 om 18:52
Gewoon rustig wachten tot het moment dat het goed voelt.
Je eierstokken kunnen er niet elk moment uitvallen.
Dat de eerste een relaxte baby is geeft helaas geen garanties.
Bij ons was de eerste een huilbaby en de tweede een relaxte baby.
De eerste is nu als ouder kind ontzettend makkelijk, terwijl de tweede de reden is voor mijn grijze haren.
Je eierstokken kunnen er niet elk moment uitvallen.
Dat de eerste een relaxte baby is geeft helaas geen garanties.
Bij ons was de eerste een huilbaby en de tweede een relaxte baby.
De eerste is nu als ouder kind ontzettend makkelijk, terwijl de tweede de reden is voor mijn grijze haren.
maandag 30 maart 2026 om 19:43
Vind het toch wel stom dat kinderen niet komen met een handleiding en (mute knop)Lila-Linda schreef: ↑30-03-2026 15:25Bij mij werkte alle trucjes van Baby1 ineens absoluut niet bij baby2
Dat was flinke tegenvaller.
TO, het is misschien nu toch nog even vroeg om dit te beslissen, maar ik snap je vraag wel. Je zegt het zelf ook, je weet niet hoe het gaat lopen (dat wist je bij kind1 ook nog niet natuurlijk). Ik denk dat het daarom gewoon slim is om te kijken wat je gevoel blijft zeggen, het meeste van wat ik hier lees is wat gepieker. Ik zou je zorgen even uitschrijven op papier, om in ieder geval alvast wat helderheid in je hoofd te krijgen.
maandag 30 maart 2026 om 20:37
Lastig als je zo'n grote keuze moet nemen onder (gevoelsmatige) tijdsdruk!
Hier in ongeveer dezelfde situatie gezeten, al wisten wij vooraf eigenlijk wel soort van zeker dat we voor twee kids wilden gaan. Maar ik was al 39 bij geboorten van kind 1 (wel in één keer raak tegen alle verwachting in). En ik vond de babytijd he-le-maal niet leuk, echt een zwarte periode. Was geen heel makkelijke baby, maar ook zeker geen huilbaby. Maar ja, wat dan met die tweede... de leeftijd van 40 jaar kwam rap naderbij dus lang wachten durfden we niet aan. Dus toch vrij snel weer gaan proberen, terwijl ik nog midden in die niet-leuke babyperiode zat. Weer snel zwanger en er zit nu 16 maanden tussen onze dochters.
In tegenstelling tot wat iemand hierboven schreef, vond ik de overgang van 0 naar 1 veeeeeeeel groter dan van 1 naar 2. Ik moest bij de eerste echt wennen aan het opgeven van de vrijheid, het feit dat zo'n baby'tje je hele dagritme bepaald, dat dat ritme vervolgens iedere maand weer verandert en dat je bij huiltjes vaak niet weet wat er aan de hand is. Bij baby 2 had ik wat meer vertrouwen, deed ik dingen meer op gevoel en minder omdat het 'volgens het boekje zo moest'. Veel relaxtere tijd, ondanks dat ik toen ook nog een dreumes had rondlopen!
De eerste paar jaar waren best wel druk natuurlijk, maar verstand op nul en gaan. Op een gegeven moment weet je ook niet beter. En nu zijn ze 4 en 6, zitten allebei op school en het voelt alsof ik weer zeeën van vrije tijd hebt (terwijl ik gewoon 4 dagen werk). Die echt pittige fase was eigenlijk maar heel kort. En wij hebben het geluk dat de meiden echt elkaar beste vriendinnen zijn, het is heel erg gezellig met ze. Dat kan natuurlijk ook anders zijn.
Wat moet je met dit verhaal? Weet ik niet. Maar in ieder geval even een nuancering dat van 1 naar 2 echt niet door iedereen als heftiger wordt ervaren als van 0 naar 1.
Misschien ook goed om jezelf af te vragen: hoe zien jullie je gezin voor je over pak 'm beet 10 jaar? Zie je jezelf dan met 1 of 2 kinderen?
Hier in ongeveer dezelfde situatie gezeten, al wisten wij vooraf eigenlijk wel soort van zeker dat we voor twee kids wilden gaan. Maar ik was al 39 bij geboorten van kind 1 (wel in één keer raak tegen alle verwachting in). En ik vond de babytijd he-le-maal niet leuk, echt een zwarte periode. Was geen heel makkelijke baby, maar ook zeker geen huilbaby. Maar ja, wat dan met die tweede... de leeftijd van 40 jaar kwam rap naderbij dus lang wachten durfden we niet aan. Dus toch vrij snel weer gaan proberen, terwijl ik nog midden in die niet-leuke babyperiode zat. Weer snel zwanger en er zit nu 16 maanden tussen onze dochters.
In tegenstelling tot wat iemand hierboven schreef, vond ik de overgang van 0 naar 1 veeeeeeeel groter dan van 1 naar 2. Ik moest bij de eerste echt wennen aan het opgeven van de vrijheid, het feit dat zo'n baby'tje je hele dagritme bepaald, dat dat ritme vervolgens iedere maand weer verandert en dat je bij huiltjes vaak niet weet wat er aan de hand is. Bij baby 2 had ik wat meer vertrouwen, deed ik dingen meer op gevoel en minder omdat het 'volgens het boekje zo moest'. Veel relaxtere tijd, ondanks dat ik toen ook nog een dreumes had rondlopen!
De eerste paar jaar waren best wel druk natuurlijk, maar verstand op nul en gaan. Op een gegeven moment weet je ook niet beter. En nu zijn ze 4 en 6, zitten allebei op school en het voelt alsof ik weer zeeën van vrije tijd hebt (terwijl ik gewoon 4 dagen werk). Die echt pittige fase was eigenlijk maar heel kort. En wij hebben het geluk dat de meiden echt elkaar beste vriendinnen zijn, het is heel erg gezellig met ze. Dat kan natuurlijk ook anders zijn.
Wat moet je met dit verhaal? Weet ik niet. Maar in ieder geval even een nuancering dat van 1 naar 2 echt niet door iedereen als heftiger wordt ervaren als van 0 naar 1.
Misschien ook goed om jezelf af te vragen: hoe zien jullie je gezin voor je over pak 'm beet 10 jaar? Zie je jezelf dan met 1 of 2 kinderen?
maandag 30 maart 2026 om 22:34
. Straks als ze ouder zijn wordt logistiek echt veel meer met 2 kinderen dan 1.
dinsdag 31 maart 2026 om 07:13
Ik vond van 0 naar 1 ook veel en veel heftiger dan van 1 naar 2. Tussen 1 en 2 zit 1,5 jaar en ze spelen echt altijd samen. En ja, ook ruzie en drama, dat hoort erbij, maar vooral echt heel veel plezier. Ik heb nooit getwijfeld over de wens voor meer dan 1 kindje, dus herken die struggle niet zo, maar ik vond eigenlijk alles makkelijker sinds ik twee kinderen heb dan met 1. Je zit gewoon meer in het ritme met jonge kinderen en ze houden elkaar lekker bezig.
dinsdag 31 maart 2026 om 09:21
Met een konden wij makkelijker meebewegen, terwijl twee letterlijk en figuurlijk ook twee kanten op kunnen moeten of willen. Daarnaast hebben mijn kinderen elkaar tot ver in de basisschoolleeftijd de tent uit gevochten, dus elkaar lekker bezighouden is hier nooit van toepassing geweest. Dat kwam hier echt pas op middelbare-schoolleeftijd.Minik schreef: ↑31-03-2026 07:13Ik vond van 0 naar 1 ook veel en veel heftiger dan van 1 naar 2. Tussen 1 en 2 zit 1,5 jaar en ze spelen echt altijd samen. En ja, ook ruzie en drama, dat hoort erbij, maar vooral echt heel veel plezier. Ik heb nooit getwijfeld over de wens voor meer dan 1 kindje, dus herken die struggle niet zo, maar ik vond eigenlijk alles makkelijker sinds ik twee kinderen heb dan met 1. Je zit gewoon meer in het ritme met jonge kinderen en ze houden elkaar lekker bezig.
"I'm gonna see if you know the words to this song. If you don't you better ask somebody!"
dinsdag 31 maart 2026 om 09:34
Ik lees weinig redenen om er niet voor te gaan. Jullie zijn al ouders dus bent gewend aan dat leven en het hebben van een klein kind. Een 2e of volgende is niet zo anders. Alleen wat drukker. En dat jullie baby van 7 maanden nu gezond of makkelijk is zegt niets. Dat kan veranderen en zekerheden heb je daarin niet. Ik zou gezien jouw hogere leeftijd niet wachten. En waarop dan? Twijfel heb je altijd wel. Mijn ervaring is dat kinderen in redelijk dezelfde fases makkelijker is. En je bent nu toch al gewend aan de spullen, slaapjes en alles wat erbij komt qua inperking van de vrijheid. Wacht je jaren dan heb je opeens weer een baby terwijl de oudste eindelijk zelfstandiger is. Voordeel van meer dan een is voor mij het samen opgroeien. Kinderen die elkaar vermaken ipv altijd afhankelijk te zijn van een volwassene of andere kinderen. En de mogelijkheid (geen garantie) voor de toekomst. Ik zou dus niet wachten.
dinsdag 31 maart 2026 om 09:48
dinsdag 31 maart 2026 om 10:06
Ik vond 2 kinderen ook zwaarder dan 1. Ik zou het zo weer doen hoor, daar niet van, ik vind het gezellig dat er twee zijn, ik houd van de dynamiek tussen de beide kinderen, mijn persoonlijke ervaring is ook dat het wat minder met vier volwassen ogen op één kind is gericht, maar ik ben het er niet mee eens dat je met één kind toch al helemaal aan het leven met kinderen bent gewend.
Bij één kind nam ik mijn eigen rustmomenten nog wel als hij sliep, bij twee kinderen was er altijd wel iemand die niet sliep, een poepluier had, ergens mee geholpen moest worden. Dat was wel een tijdelijke fase natuurlijk. Maar vond die overgang wel pittiger (en ook niet metéén trouwens, ik vond dat vooral heel pittig vanaf dat de jongste een maand of acht was).
En nu ben ik een beetje "bang" dat ik de jongste een beetje groot aan het kijken ben.
Bij één kind nam ik mijn eigen rustmomenten nog wel als hij sliep, bij twee kinderen was er altijd wel iemand die niet sliep, een poepluier had, ergens mee geholpen moest worden. Dat was wel een tijdelijke fase natuurlijk. Maar vond die overgang wel pittiger (en ook niet metéén trouwens, ik vond dat vooral heel pittig vanaf dat de jongste een maand of acht was).
En nu ben ik een beetje "bang" dat ik de jongste een beetje groot aan het kijken ben.
dinsdag 31 maart 2026 om 10:12
dinsdag 31 maart 2026 om 10:27
Dit herken ik ook. Bij de eerste had ik tot ze 2,5 jaar was een rustmoment op de dag. Even opladen, iets voor mezelf doen in huis. Dat verandert natuurlijk bij meer kinderen.cognac schreef: ↑31-03-2026 10:06Ik vond 2 kinderen ook zwaarder dan 1. Ik zou het zo weer doen hoor, daar niet van, ik vind het gezellig dat er twee zijn, ik houd van de dynamiek tussen de beide kinderen, mijn persoonlijke ervaring is ook dat het wat minder met vier volwassen ogen op één kind is gericht, maar ik ben het er niet mee eens dat je met één kind toch al helemaal aan het leven met kinderen bent gewend.
Bij één kind nam ik mijn eigen rustmomenten nog wel als hij sliep, bij twee kinderen was er altijd wel iemand die niet sliep, een poepluier had, ergens mee geholpen moest worden. Dat was wel een tijdelijke fase natuurlijk. Maar vond die overgang wel pittiger (en ook niet metéén trouwens, ik vond dat vooral heel pittig vanaf dat de jongste een maand of acht was).
En nu ben ik een beetje "bang" dat ik de jongste een beetje groot aan het kijken ben.
Er zijn ook meer spullen in huis, meer was, meer rommel en meer regeldingen (sowieso als ze ouder worden). Ik vind 2 kinderen echt een stuk drukker en kan ze soms ook groot kijken. Maar ze hebben ook veel aan elkaar en ik vind het ook heel gezellig.
dinsdag 31 maart 2026 om 10:33
En je moet natuurlijk niet alleen naar de "speciale" momenten in een jaar kijken, maar ook naar het praktische leven van alledag, maar ik vind het juist op de bijzondere momenten, Sinterklaas, kerstavond, paasontbijt, alle vakanties, dagje zwembad of strand, echt wel heel leuk dat ik er twee heb.
Dat geeft geen garantie trouwens, er moet wel enige klik zijn tussen de kinderen, het leeftijdsverschil niet té groot, maar op die momenten geniet ik echt heel erg van wat ik de kinderen samen zie doen.
Tussen mij en mijn zusje zit 4,5 jaar en daar had ik iets minder aan om echt samen dingen te doen, maar toch vond ik dat ook wel heel gezellig, liedjes luisteren op de achterbank, samen wat steentjes rapen aan zee etc, een kamer delen in het appartement etc. Ik was al best veel gericht op mijn ouders, maar ik denk zonder een zusje (of broertje) misschien nog wel méér. Al denk ik ook dat als dat je uitgangspunt is, dat je juist dát vaak als positief herinnert. Veel één op één aandacht.
Dat geeft geen garantie trouwens, er moet wel enige klik zijn tussen de kinderen, het leeftijdsverschil niet té groot, maar op die momenten geniet ik echt heel erg van wat ik de kinderen samen zie doen.
Tussen mij en mijn zusje zit 4,5 jaar en daar had ik iets minder aan om echt samen dingen te doen, maar toch vond ik dat ook wel heel gezellig, liedjes luisteren op de achterbank, samen wat steentjes rapen aan zee etc, een kamer delen in het appartement etc. Ik was al best veel gericht op mijn ouders, maar ik denk zonder een zusje (of broertje) misschien nog wel méér. Al denk ik ook dat als dat je uitgangspunt is, dat je juist dát vaak als positief herinnert. Veel één op één aandacht.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
