Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Ex negatief over dochter

01-07-2020 08:13 108 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Ex en ik staan anders in de opvoeding en dat is soms lastig maar wat ik echt heel vervelend vind is dat hij ronduit negatief is over en soms ook tegen haar.
(De rest weggehaald ivm herkenning(
citronella wijzigde dit bericht op 22-09-2020 09:01
91.84% gewijzigd
Als je gevoel zegt dat er iets niet klopt dan klopt dat meestal wel.
Alle reacties Link kopieren Quote
citronella schreef:
01-07-2020 14:10
omdat ik denk dat haar lichaam niet altijd goed aangeeft wat het voelt, warm/koud/dorst etc, maar ook om haar te leren dat ze passend gekleed gaat, dus niet of dat een jurk moet zijn maar wel dat je bij 30 graden iets luchtigers aan trekt
Dit zou heel goed kunnen. Een leerling bij mij op school heeft dat bijvoorbeeld met eten. Ik krijg hem volgend jaar als mentorleerling en wat we vooral niet moeten doen is naar een 'all you can eat'. Hij stopt gewoon niet , enfin, je begrijpt me.

Via de POH zou je het opvoedbureau kunnen inzetten, zij kunnen ondersteunen bij de opvoeding, maar ook uitvinden wat jullie dochter nodig heeft qua hulp. Ik heb , als mentor, regelmatig contact met het opvoedbureau. Het fijne is dat we dan 1 lijn kunnen vormen in school en thuis. Thuis is zoveel mogelijk leidend, voor zover dat binnen een schoolse setting past. Daardoor wordt het overzichtelijker voor het kind en is er meer structuur.
Alle reacties Link kopieren Quote
captain_hindsight schreef:
01-07-2020 09:06
Kijk het kind is 14 en heeft dus autonomie over haar outfits. Ouders schrijven dat op die leeftijd meestal niet voor en terecht.
Dat heeft niet zo veel met autisme te maken, misschien dat het daardoor wat uitvergroot is.
Òok geen autistisch kind of ervaring er mee dus :)

Veel kinderen lopen alle dagen in hetzelfde als je daar als ouder niets over zegt.
Passende kleding voor de gelegenheid vinden echt heel veel autisten moeilijk.
Of overhemd met nette broek maar ook als je gaat wadlopen bv. Of korte broek met bepaald shirt maar dan ook nog dat willen als het koud en te nat is.
Of bepaalde stoffen niet kunnen hebben bv.
Ik moet mijn zoon ook een klein duwtje in de richting geven.
En? wat is er vanavond? De disco. Ok, is de rest dan ook in joggingbroek? ow, wil je toch je zwarte broek en leuke shirt aan.. ok :D
Het is een lang proces om dingen aan te leren.
Alle reacties Link kopieren Quote
TO, ik herken veel van je verhaal in mezelf. Ik ben inmiddels 24, maar toen ik 14 was had ik soortgelijk gedrag. Nog steeds heb ik weinig interesse in kleding of uiterlijk, maar ik heb wel basale persoonlijke verzorging en kan ook in mijn vakgebied inmiddels wel beter overzicht houden over taken en ze ook daadwerkelijk doen. Ik heb een goede baan, studies afgerond, een relatie, en woon zelfstandig (dit was eerst niet evident omdat ik moeite had met overzicht van een huishouden overzien en snel moe ben/was van kleine taken zoals opruimen en stofzuigen: mijn partner vangt nog steeds een groot deel van de huishouding op).

Ik wil niet zeggen dat mijn ouders alles perfect deden, maar zonder mijn ouders was ik niet zo ver gekomen.

Ik denk dat jullie en je dochter (veel) meer hulp nodig hebben dan nu het geval is.

Ik heb ook de neiging om ‘op te geven’ en mijn kop in het zand te steken als iets te veel wordt, te veel energie kost, en vooral: als een ‘grote’ taak (zoals ‘opruimen’ of ‘een werkstuk maken’) onoverzichtelijk is en niet makkelijk in kleinere delen op te splitsen is. Als tiener had ik intensieve therapie van een specialist op autisme, die bijna coachend met mij allerlei basale levenstaken ging oefenen (van huiswerk tot de afwas doen), en me ging leren zelfsturend te zijn en dingen in kleinere taken op te delen. Zonder beloning deed ik weinig tot niets, dus werd me keer op keer verteld dat dit nodig was, desnoods met beloning. Ik had ook de neiging tot obsessies (bij mij was dit ook de computer) dus de speltijd werd begrenst tot een bepaalde tijd per dag. Dit zorgde aanvankelijk voor heel veel ruzie en strijd, maar leidde er ook toe dat ik wel andere dingen ging en moest doen: ik kon mezelf niet meer verliezen in één ding, iets wat veel mensen met autisme hebben.

Deze therapie ging ook over mijn zelfbeeld, want ondertussen was ik ook aardig depressief. Misschien is dat ook bij je dochter aan de hand, en helpt het als ze ergens heen kan om te praten? Het is makkelijk om te vervallen in passief gedrag als je denkt dat je toch niks kan of wil.

Ik denk ook dat je man roept uit wanhoop, mijn eigen vader deed dat ook, maar toen hij zag dat de intensieve begeleiding hielp is hij meer naar mijn moeder’s suggesties gaan luisteren.

Ik zat op een speciale, extra kleine school waar docenten orthopedische kennis hadden, en er was extra begeleiding. Ik zeg niet dat dochter naar een speciale school moet, maar wel dat er meer en intensiever geholpen moet worden met huiswerk, desnoods aan een instituut waar er iemand gewoon met dochter zit en helpt inzien: NU doe je dit, je deelt het ZO op. Zelfs voor een ‘gewone’ tiener is zelfsturing en taak-initatie al erg lastig. Soms hielp het te praten over de toekomst, hoewel dat erg lastig voor te stellen was voor iemand van 14 die vooral bezig was de dag te overleven.

Verder zou ik aanraden veel te lezen over vooral vrouwen met autisme en hun ervaringen. Mijn moeder las er veel over, ook boeken geschreven door vrouwen met Asperger, en dit hielp haar erg, en ikzelf vond het ook fijn om te lezen en te zien dat anderen door hetzelfde waren gegaan.
Alle reacties Link kopieren Quote
mater_matuta schreef:
01-07-2020 09:08
Ik begrijp je ex wel en zeker het gedeelte mbt school. Je zegt zelf dat je gesprekken met haar hebt, dat dat allemaal moeizaam gaat maar zo te lezen trekt je dochter zich er weinig van aan. In mijn omgeving zat ook zo'n murwgeprate autist, kind deed alleen maar waar ze zelf zin in had (wat niet veel was) en al het andere lapte ze aan d'r laars. Gesprekken zetten geen enkele zoden aan de dijk, zij gaf zelfs toe de door de gesprekspartner gewenste antwoorden te geven in de hoop z.s.m. weer terug te kunnen keren naar achter haar spelcomputer. De vader stond er meer in zoals jouw ex en eiste dat er iets gebeurde omdat hij vreesde dat zijn dochter straks zonder diploma, zonder sociale vaardigheden en erbijlopend als een zwerver een outcast zou worden in de maatschappij. Om een lang verhaal kort te maken, alles en iedereen vond vader maar wreed en bleef dochter pamperen en de hand boven het hoofd houden. Ze is nu een jaar of 25 en zit zonder diploma of sociale vaardigheden in haar stinkende joggingbroek en met vette haren te verpieteren achter de tv. Ik denk dat je ex hier ook bang voor is en daarom wil dat je dochter zich toch enigszins leert conformeren aan de maatschappij, want de maatschappij zal zich andersom niet conformeren aan haar.
Want iedereen kan dat ook gewoon natuurlijk.
Ik vind dit net zoiets als verwachten dat iemand zonder benen net zo loopt als een ander.
Alle reacties Link kopieren Quote
-jolijn- schreef:
01-07-2020 09:17
Oprechte vraag: heb jij kinderen en hebben die de puberteit al ruimschoots bereikt of doorgemaakt?
Moet je dat echt nog vragen? Lijkt me heel duidelijk.
Alle reacties Link kopieren Quote
*2020* schreef:
01-07-2020 09:20
Wees maar gerust die van mij zijn allang al het huis uit.
Gevlucht?
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb ook de neiging om ‘op te geven’ en mijn kop in het zand te steken als iets te veel wordt, te veel energie kost, en vooral: als een ‘grote’ taak (zoals ‘opruimen’ of ‘een werkstuk maken’) onoverzichtelijk is en niet makkelijk in kleinere delen op te splitsen is. Als tiener had ik intensieve therapie van een specialist op autisme, die bijna coachend met mij allerlei basale levenstaken ging oefenen (van huiswerk tot de afwas doen), en me ging leren zelfsturend te zijn en dingen in kleinere taken op te delen. Zonder beloning deed ik weinig tot niets, dus werd me keer op keer verteld dat dit nodig was, desnoods met beloning. Ik had ook de neiging tot obsessies (bij mij was dit ook de computer) dus de speltijd werd begrenst tot een bepaalde tijd per dag. Dit zorgde aanvankelijk voor heel veel ruzie en strijd, maar leidde er ook toe dat ik wel andere dingen ging en moest doen: ik kon mezelf niet meer verliezen in één ding, iets wat veel mensen met autisme hebben.

Deze therapie ging ook over mijn zelfbeeld, want ondertussen was ik ook aardig depressief. Misschien is dat ook bij je dochter aan de hand, en helpt het als ze ergens heen kan om te praten? Het is makkelijk om te vervallen in passief gedrag als je denkt dat je toch niks kan of wil.
Overigens is dit traject, samen met een project waar ik in de weekenden met andere jongeren in de buitenlucht onder begeleiding aan een project werkte, betaald vanuit mijn PGB. Het hielp ook om in een ervaringsgroep te zitten met andere autistische jongeren, trouwens.

Ik weet niet of dit nu nog zou kunnen (de PGB-regels zijn inmiddels strenger geworden, zonder acute noodhulp is het lastig iets te krijgen hoor ik veel, en die PGB budgetten liggen bij de gemeente), maar ik zou zeker eens met een adviseur op dit gebied gaan zitten en vragen wat er mogelijk is.

En aan dochter kun je zeggen dat jullie je zorgen maken, dat jullie merken dat ze veel dingen lastig vindt of moeizaam gaat, en dat het niet erg is dat sommige dingen zoals school (nog) niet zelf lukken maar dat jullie denken dat dit haar zal helpen zodat ze dingen niet meer hoeft te negeren.

Ik denk dat dat je dochter, je man, en uiteindelijk ook jezelf helpt: je zegt hier ook dat er telkens zo'n strijd is, met meer hulp kun je ook een deel van die strijd staken.
Alle reacties Link kopieren Quote
Heeft je dochter geen recht op Passend Onderwijs? Ik vind een uurtje begeleiding per week echt heel erg weinig namelijk. Er hoeft (volgens mij) niemand haar handje vast te houden op school, maar één uur per week lijkt mij erg weinig, zeker als dit haar eerste jaar is op deze school.
Alle reacties Link kopieren Quote
strings-attached schreef:
01-07-2020 15:11
Gevlucht?
Ja klopt zelfs de vlooien rennen mijn huis uit!
Alle reacties Link kopieren Quote
passend onderwijs: ze was aangemeld op een school die gespecialiseerd is in autisme en adhd, maar ze vonden daar dat ze inmiddels wel wat extra uitdaging kon gebruiken op sociaal gebied en er was gedoe over budgetten omdat onze woonplaats buiten het samenwerkingsverband van de school valt, ik weet niet zeker of ze haar daarom hebben geadviseerd naar een reguliere school te gaan of omdat ze daadwerkelijk dachten dat ze er aan toe was, ik stond er niet geheel achter in ieder geval (ex wel ) maar aangezien deze (kleine) school ook niet het profiel aanbood wat zij wilde kiezen zou ze toch op termijn een andere school hebben moeten kiezen. Voor speciaal onderwijs heeft ze geen indicatie en andere oplossingen zijn er hier niet.
Als je gevoel zegt dat er iets niet klopt dan klopt dat meestal wel.
Alle reacties Link kopieren Quote
Hij maakt zich (terecht?) zorgen maar verwoord dit wellicht wat onhandig. Goed om hier het gesprek over aan te gaan.
Onderschat nooit de kracht van kleine stapjes.
Alle reacties Link kopieren Quote
Is een soort psycho-educatie met Brainblox iets voor jullie? Mijn zoon is wel jonger, maar we zijn nu al een paar keer samen naar een therapeut geweest waarbij je over situaties kan praten die lastig lopen, waarbij degene met autisme kan laten “zien” welke gevolgen bepaalde acties, taken of prikkels in zijn of haar hoofd hebben.

Daardoor snap je ineens dat “gewoon handen wassen” een ellenlange beslisboom wordt met de kans op water in je mouwen, water onder je horloge (en wat doe je dan met je horloge?), lang niets willen oppakken tot de handen droog zijn (natte handen zijn een nare prikkel) etc.

Je praat met behulp van een soort blokjes die je op een schematische tekening van een hoofd legt. Neurotypische mensen gebruiken balletjes met staafjes er tussen die makkelijk allerlei verbindingen kunnen maken. Autisten werken met blokjes die het liefst in rijtjes liggen en waar je soms bij rare situaties een staafje krijgt waar je een bruggetje over moet bouwen.

Het klinkt gek, maar hierdoor krijgt iemand vocabulaire om over zichzelf na te denken, en dit aan anderen te verduidelijken. Mijn zoon kan nu in andere situaties soms zeggen dat zijn blokjes gewoon niet recht liggen, waardoor hij zich niet tot een taak kan zetten (dan is er bv teveel onrust in zijn lijf).

Een ander kind dat steeds van streek raakte door de inval juf op woensdag die dingen net anders deed, kwam zelf op het idee om op die dagen “de blokjes wat verder uit elkaar te leggen zodat het niet zo erg is als er 1 blokje een beetje scheef gaat (zegt eigenlijk dat het zijn verwachtingspatroon voor die dag wat minder streng maakt).

Ik denk dat als je ex over zijn weerstand heen stapt, het erg fijn voor je dochter zou zijn als ze echt over dingen gaan praten zoals zij die ervaart i.p.v. wat hij denkt te zien.
Vorige week heeft ze nog een knoop in mijn stekels gelegd!
Alle reacties Link kopieren Quote
AutiGirl schreef:
01-07-2020 15:08
TO, ik herken veel van je verhaal in mezelf. Ik ben inmiddels 24, maar toen ik 14 was had ik soortgelijk gedrag. Nog steeds heb ik weinig interesse in kleding of uiterlijk, maar ik heb wel basale persoonlijke verzorging en kan ook in mijn vakgebied inmiddels wel beter overzicht houden over taken en ze ook daadwerkelijk doen. Ik heb een goede baan, studies afgerond, een relatie, en woon zelfstandig (dit was eerst niet evident omdat ik moeite had met overzicht van een huishouden overzien en snel moe ben/was van kleine taken zoals opruimen en stofzuigen: mijn partner vangt nog steeds een groot deel van de huishouding op).

Ik wil niet zeggen dat mijn ouders alles perfect deden, maar zonder mijn ouders was ik niet zo ver gekomen.

Ik denk dat jullie en je dochter (veel) meer hulp nodig hebben dan nu het geval is.

Ik heb ook de neiging om ‘op te geven’ en mijn kop in het zand te steken als iets te veel wordt, te veel energie kost, en vooral: als een ‘grote’ taak (zoals ‘opruimen’ of ‘een werkstuk maken’) onoverzichtelijk is en niet makkelijk in kleinere delen op te splitsen is. Als tiener had ik intensieve therapie van een specialist op autisme, die bijna coachend met mij allerlei basale levenstaken ging oefenen (van huiswerk tot de afwas doen), en me ging leren zelfsturend te zijn en dingen in kleinere taken op te delen. Zonder beloning deed ik weinig tot niets, dus werd me keer op keer verteld dat dit nodig was, desnoods met beloning. Ik had ook de neiging tot obsessies (bij mij was dit ook de computer) dus de speltijd werd begrenst tot een bepaalde tijd per dag. Dit zorgde aanvankelijk voor heel veel ruzie en strijd, maar leidde er ook toe dat ik wel andere dingen ging en moest doen: ik kon mezelf niet meer verliezen in één ding, iets wat veel mensen met autisme hebben.

Deze therapie ging ook over mijn zelfbeeld, want ondertussen was ik ook aardig depressief. Misschien is dat ook bij je dochter aan de hand, en helpt het als ze ergens heen kan om te praten? Het is makkelijk om te vervallen in passief gedrag als je denkt dat je toch niks kan of wil.

Ik denk ook dat je man roept uit wanhoop, mijn eigen vader deed dat ook, maar toen hij zag dat de intensieve begeleiding hielp is hij meer naar mijn moeder’s suggesties gaan luisteren.

Ik zat op een speciale, extra kleine school waar docenten orthopedische kennis hadden, en er was extra begeleiding. Ik zeg niet dat dochter naar een speciale school moet, maar wel dat er meer en intensiever geholpen moet worden met huiswerk, desnoods aan een instituut waar er iemand gewoon met dochter zit en helpt inzien: NU doe je dit, je deelt het ZO op. Zelfs voor een ‘gewone’ tiener is zelfsturing en taak-initatie al erg lastig. Soms hielp het te praten over de toekomst, hoewel dat erg lastig voor te stellen was voor iemand van 14 die vooral bezig was de dag te overleven.

Verder zou ik aanraden veel te lezen over vooral vrouwen met autisme en hun ervaringen. Mijn moeder las er veel over, ook boeken geschreven door vrouwen met Asperger, en dit hielp haar erg, en ikzelf vond het ook fijn om te lezen en te zien dat anderen door hetzelfde waren gegaan.
Mooi en duidelijk beschreven zeg
Alle reacties Link kopieren Quote
blijmetmij schreef:
01-07-2020 23:15
Is een soort psycho-educatie met Brainblox iets voor jullie? Mijn zoon is wel jonger, maar we zijn nu al een paar keer samen naar een therapeut geweest waarbij je over situaties kan praten die lastig lopen, waarbij degene met autisme kan laten “zien” welke gevolgen bepaalde acties, taken of prikkels in zijn of haar hoofd hebben.

Daardoor snap je ineens dat “gewoon handen wassen” een ellenlange beslisboom wordt met de kans op water in je mouwen, water onder je horloge (en wat doe je dan met je horloge?), lang niets willen oppakken tot de handen droog zijn (natte handen zijn een nare prikkel) etc.

Je praat met behulp van een soort blokjes die je op een schematische tekening van een hoofd legt. Neurotypische mensen gebruiken balletjes met staafjes er tussen die makkelijk allerlei verbindingen kunnen maken. Autisten werken met blokjes die het liefst in rijtjes liggen en waar je soms bij rare situaties een staafje krijgt waar je een bruggetje over moet bouwen.

Het klinkt gek, maar hierdoor krijgt iemand vocabulaire om over zichzelf na te denken, en dit aan anderen te verduidelijken. Mijn zoon kan nu in andere situaties soms zeggen dat zijn blokjes gewoon niet recht liggen, waardoor hij zich niet tot een taak kan zetten (dan is er bv teveel onrust in zijn lijf).

Een ander kind dat steeds van streek raakte door de inval juf op woensdag die dingen net anders deed, kwam zelf op het idee om op die dagen “de blokjes wat verder uit elkaar te leggen zodat het niet zo erg is als er 1 blokje een beetje scheef gaat (zegt eigenlijk dat het zijn verwachtingspatroon voor die dag wat minder streng maakt).

Ik denk dat als je ex over zijn weerstand heen stapt, het erg fijn voor je dochter zou zijn als ze echt over dingen gaan praten zoals zij die ervaart i.p.v. wat hij denkt te zien.
En dit ook mooi beschreven. Ass is iets wat op onbegrip stuit, het is geen onwil maar onkunde en onmacht. Moeilijk om te begrijpen voor de omgeving. Eindeloos herhalen, en hopen dat er iets beklijft en eigen gemaakt wordt. Aanleren dat iets zo hoort, omdat dochter het niet uit zichzelf aanvoelt ( kleding keuze) is een goed voorbeeld waarin ik denk dat to het goed doet.

Ik vind dat to het in de basis goed oppakt maar zeker wat aan extra behandeling en begeleiding kan hebben. Net als vader ( heeft hij zelf een ass?)
Juist om op 1 lijn te komen en genoeg structuur te kunnen bieden, rekening houdend met dochter.
Alle reacties Link kopieren Quote
citronella schreef:
01-07-2020 20:21
passend onderwijs: ze was aangemeld op een school die gespecialiseerd is in autisme en adhd, maar ze vonden daar dat ze inmiddels wel wat extra uitdaging kon gebruiken op sociaal gebied en er was gedoe over budgetten omdat onze woonplaats buiten het samenwerkingsverband van de school valt, ik weet niet zeker of ze haar daarom hebben geadviseerd naar een reguliere school te gaan of omdat ze daadwerkelijk dachten dat ze er aan toe was, ik stond er niet geheel achter in ieder geval (ex wel ) maar aangezien deze (kleine) school ook niet het profiel aanbood wat zij wilde kiezen zou ze toch op termijn een andere school hebben moeten kiezen. Voor speciaal onderwijs heeft ze geen indicatie en andere oplossingen zijn er hier niet.
Huh? Waarom heeft ze geen indicatie?
Alle reacties Link kopieren Quote
Een indicatie voor speciaal onderwijs bij autisme is toch niet altijd vanzelfsprekend?
Zoon en dochter met autisme hebben nooit een indicatie gehad hier. Dat kon pas (met heel veel moeite) als de school kon aantonen handelingsonbekwaam te zijn en daar deden/doen ze het te goed voor.
Wat ik wel vreemd vind is dat ze zonder indicatie aangemeld kon worden op een school gespecialiseerd in autisme en adhd.
Maar in dit geval zou een indicatie voor speciaal onderwijs wellicht nog iets kunnen bijdragen voor wat betreft het onderwijsgedeelte. Je moddert hier al zo lang mee, kan me je eerdere topics nog herinneren.
Alle reacties Link kopieren Quote
LaFleurNoire schreef:
02-07-2020 06:19
Een indicatie voor speciaal onderwijs bij autisme is toch niet altijd vanzelfsprekend?
Zoon en dochter met autisme hebben nooit een indicatie gehad hier. Dat kon pas (met heel veel moeite) als de school kon aantonen handelingsonbekwaam te zijn en daar deden/doen ze het te goed voor.
Wat ik wel vreemd vind is dat ze zonder indicatie aangemeld kon worden op een school gespecialiseerd in autisme en adhd.
Maar in dit geval zou een indicatie voor speciaal onderwijs wellicht nog iets kunnen bijdragen voor wat betreft het onderwijsgedeelte. Je moddert hier al zo lang mee, kan me je eerdere topics nog herinneren.
Citronella schrijft dat ze niet geheel achter de keuze voor regulier onderwijs staat. Ze vraagt zich af of die keus enkel vanuit het belang van haar dochter is gemaakt of dat er heel andere zaken speelden. Het lijkt me in dit geval handig om dan als ouder eens in gesprek te gaan met de intern begeleider van de oude school èn met een school voor speciaal onderwijs. Haar dochter heeft behoefte aan extra structuur en begrip en mist wat belangrijke vaardigheden die anderen op regulier onderwijs wel hebben. Denkt de IB-er dat de problemen vooral thuis opgelost moeten worden of denkt hij/zij dat je kind ook op school meer begeleiding nodig heeft dan regulier onderwijs kan bieden? Als je in zo'n twijfelgeval niet weet wat speciaal onderwijs voor je kind kan toevoegen, weet je ook niet of je de juiste keuze maakt. Ik zou dus zo snel mogelijk een oriënterend gesprek aanvragen, liefst met de IB-er erbij. Mocht dan van alle kanten wordt gedacht dat speciaal onderwijs een betere plek voor je kind is dan regulier, dan kan je vervolgens alsnog achter die toelaatbaarheidverklaring aan.
Alle reacties Link kopieren Quote
Rooss4.0 schreef:
01-07-2020 08:35
Ik heb 3 kinderen met een diagnose en weet dus dat zij het nooit op mijn manier gaan doen, hoeveel afspraken ik daar ook over probeer te maken en hoe vaak ik ook bekritiseer.
Pas toen ik besefte dat mijn kinderen inderdaad niet door die krappe schuifdeur pasten werd mijn band met hun beter, konden we onze battles picken en kon ik ze zien zoals ze zijn, namelijk zelfstandige mensen die het geheel en compleet op hun manier doen met een beetje sturing van mij.
Ik vind dat je het heel goed doet en wat je ex doet is ronduit beschadigend, hij zou daar per direct mee moeten ophouden.

Het is jammer dat hij je ex is, anders hadden jullie samen eens kunnen praten met een deskundige van een autisme vereniging.
Ik krijg zo het idee dat hij daar niet zo op zit te wachten. En dat is jammer, ook voor hemzelf, het geeft rust als je het gedrag van je kind snapt.
thanks, je reactie doet me goed.
ik twijfel vaak aan mezelf door hoe ex doet, en zijn kritiek op mij, terwijl mijn gevoel prima aangeeft hoe met dochter om te gaan
Als je gevoel zegt dat er iets niet klopt dan klopt dat meestal wel.
Alle reacties Link kopieren Quote
AutiGirl schreef:
01-07-2020 15:08
TO, ik herken veel van je verhaal in mezelf. Ik ben inmiddels 24, maar toen ik 14 was had ik soortgelijk gedrag. Nog steeds heb ik weinig interesse in kleding of uiterlijk, maar ik heb wel basale persoonlijke verzorging en kan ook in mijn vakgebied inmiddels wel beter overzicht houden over taken en ze ook daadwerkelijk doen. Ik heb een goede baan, studies afgerond, een relatie, en woon zelfstandig (dit was eerst niet evident omdat ik moeite had met overzicht van een huishouden overzien en snel moe ben/was van kleine taken zoals opruimen en stofzuigen: mijn partner vangt nog steeds een groot deel van de huishouding op).

Ik wil niet zeggen dat mijn ouders alles perfect deden, maar zonder mijn ouders was ik niet zo ver gekomen.

Ik denk dat jullie en je dochter (veel) meer hulp nodig hebben dan nu het geval is.

Ik heb ook de neiging om ‘op te geven’ en mijn kop in het zand te steken als iets te veel wordt, te veel energie kost, en vooral: als een ‘grote’ taak (zoals ‘opruimen’ of ‘een werkstuk maken’) onoverzichtelijk is en niet makkelijk in kleinere delen op te splitsen is. Als tiener had ik intensieve therapie van een specialist op autisme, die bijna coachend met mij allerlei basale levenstaken ging oefenen (van huiswerk tot de afwas doen), en me ging leren zelfsturend te zijn en dingen in kleinere taken op te delen. Zonder beloning deed ik weinig tot niets, dus werd me keer op keer verteld dat dit nodig was, desnoods met beloning. Ik had ook de neiging tot obsessies (bij mij was dit ook de computer) dus de speltijd werd begrenst tot een bepaalde tijd per dag. Dit zorgde aanvankelijk voor heel veel ruzie en strijd, maar leidde er ook toe dat ik wel andere dingen ging en moest doen: ik kon mezelf niet meer verliezen in één ding, iets wat veel mensen met autisme hebben.

Deze therapie ging ook over mijn zelfbeeld, want ondertussen was ik ook aardig depressief. Misschien is dat ook bij je dochter aan de hand, en helpt het als ze ergens heen kan om te praten? Het is makkelijk om te vervallen in passief gedrag als je denkt dat je toch niks kan of wil.

Ik denk ook dat je man roept uit wanhoop, mijn eigen vader deed dat ook, maar toen hij zag dat de intensieve begeleiding hielp is hij meer naar mijn moeder’s suggesties gaan luisteren.

Ik zat op een speciale, extra kleine school waar docenten orthopedische kennis hadden, en er was extra begeleiding. Ik zeg niet dat dochter naar een speciale school moet, maar wel dat er meer en intensiever geholpen moet worden met huiswerk, desnoods aan een instituut waar er iemand gewoon met dochter zit en helpt inzien: NU doe je dit, je deelt het ZO op. Zelfs voor een ‘gewone’ tiener is zelfsturing en taak-initatie al erg lastig. Soms hielp het te praten over de toekomst, hoewel dat erg lastig voor te stellen was voor iemand van 14 die vooral bezig was de dag te overleven.

Verder zou ik aanraden veel te lezen over vooral vrouwen met autisme en hun ervaringen. Mijn moeder las er veel over, ook boeken geschreven door vrouwen met Asperger, en dit hielp haar erg, en ikzelf vond het ook fijn om te lezen en te zien dat anderen door hetzelfde waren gegaan.
bedankt voor je reactie autigirl, heb ik veel aan!
Als je gevoel zegt dat er iets niet klopt dan klopt dat meestal wel.
Alle reacties Link kopieren Quote
yette schreef:
02-07-2020 07:24
Citronella schrijft dat ze niet geheel achter de keuze voor regulier onderwijs staat. Ze vraagt zich af of die keus enkel vanuit het belang van haar dochter is gemaakt of dat er heel andere zaken speelden. Het lijkt me in dit geval handig om dan als ouder eens in gesprek te gaan met de intern begeleider van de oude school èn met een school voor speciaal onderwijs. Haar dochter heeft behoefte aan extra structuur en begrip en mist wat belangrijke vaardigheden die anderen op regulier onderwijs wel hebben. Denkt de IB-er dat de problemen vooral thuis opgelost moeten worden of denkt hij/zij dat je kind ook op school meer begeleiding nodig heeft dan regulier onderwijs kan bieden? Als je in zo'n twijfelgeval niet weet wat speciaal onderwijs voor je kind kan toevoegen, weet je ook niet of je de juiste keuze maakt. Ik zou dus zo snel mogelijk een oriënterend gesprek aanvragen, liefst met de IB-er erbij. Mocht dan van alle kanten wordt gedacht dat speciaal onderwijs een betere plek voor je kind is dan regulier, dan kan je vervolgens alsnog achter die toelaatbaarheidverklaring aan.
om nog even terug te komen op het school verhaal, hoewel ikzelf het liefst zou zien dat dochter, desnoods met een ander profiel dan haar voorkeur, terug zou gaan naar de gespecialiseerde school, vanwege de extra begeleiding, begrip en groepsgrootte, valt deze nog steeds binnen het reguliere onderwijs, dochter heeft nooit een indicatie gehad en geen van haar vorige scholen heeft aangegeven handelingsverlegen te zijn dus speciaal onderwijs is niet van toepassing, bovendien krijg ik man nooit om, die vond de gespecialiseerde school al niks omdat ze volgens hem niet tussen "die gekkies" past, en dochter zou ook het liefst op deze school blijven
we hebben afgelopen jaar een paar keer contact gehad met begeleidster van haar huidige school, toen ik tijdens de lockdown een telefoontje van haar mentor kreeg dat het niet goed ging met inleveren van werk, wilde ik contact op nemen met deze begeleidster, was ze opeens verdwenen, had een andere baan, en kregen we een nieuwe, die dochter voor de lockdown nog nooit ontmoet had en tijdens de lockdown via videobellen heeft begeleid, daardoor denk ik niet dat zij op dit moment een goede inschatting kan maken of de hulp adequaat is
Als je gevoel zegt dat er iets niet klopt dan klopt dat meestal wel.
Alle reacties Link kopieren Quote
Boek van Bianca Toeps (maar je ziet er niet autistisch uit) vind ik heel fijn leesbaar.

En toch ook informatief voor mensen die het zelf niet hebben; ze beschrijft vind ik herkenbaar dat “anderen” heel veel voor autisten invullen zonder zich voldoende bewust te zijn dat zij zelf echt anders waarnemen dan de autisten.

Zelfs professionals komen daardoor met conclusies die eenzijdig gebaseerd zijn op neurotypische normen, maar die feitelijk absoluut niet wetenschappelijk objectief zijn. Als autist wordt er dan voor jou bepaald dat jij dingen niet kan, niet weet of niet aanvoelt, terwijl je feitelijk zelf “alleen” overprikkeld bent door een situatie waardoor je je in hun ogen onlogisch gedraagt.

Ik lees dat jouw exman moeite heeft met het gedrag van jullie dochter, en dat hij haar nu (nog) niet kan accepteren zoals ze is. Het kan komen omdat hij een lul is, of omdat hij knel zit tussen wat hij denkt dat hoort, en wat hij bij haar als afwijkend gedrag ziet.
Ik ervaar die tweestrijd zelf ook regelmatig, zowel voor mijn zoon als mijzelf (ook ASS). Het zou makkelijker zijn als dingen soms op de neurotypische manier zouden kunnen, om minder op te vallen en betere kansen te hebben.

Maar zelf ben ik na 2 burn-outs inmiddels 80-100 % afgekeurd terwijl ik 40 jaar best redelijk de schijn heb opgehouden en geprobeerd datgene te laten zien wat anderen verwachten. Hoeveel dat mij kostte, liet ik niet merken, maar achteraf had ik beter kunnen werken aan een route die dichter bij mij lag...

Ik hoop voor mijn zoon dat hij meer leert werken met zijn talenten, maar ook MET kennis van zijn zwakke punten zodat hij niet vooral bezig is met tegen zichzelf vechten.

Jouw ex zal dus moeten gaan inzien dat zijn beeld niet haalbaar is, maar dat met zijn STEUN, jullie dochter zich vast wel aardig zal ontwikkelen. Maar niet in de volgorde en het tempo van klasgenoten misschien. En als hij te veel bezig gaat met druk op uiterlijkheden, blijft er minder ruimte over voor het kunnen opnemen van de informatie waar ze op lange termijn meer aan heeft. Hij zou hulp moeten vragen ( het liefst afgestemd met jou samen) over waar de prioriteiten moeten liggen en hoe jullie dat samen, in 2 huishoudens, consequent kunnen oppakken en stimuleren.
Vorige week heeft ze nog een knoop in mijn stekels gelegd!
Alle reacties Link kopieren Quote
strings-attached schreef:
01-07-2020 15:04
Òok geen autistisch kind of ervaring er mee dus :)

Veel kinderen lopen alle dagen in hetzelfde als je daar als ouder niets over zegt.
Passende kleding voor de gelegenheid vinden echt heel veel autisten moeilijk.
Of overhemd met nette broek maar ook als je gaat wadlopen bv. Of korte broek met bepaald shirt maar dan ook nog dat willen als het koud en te nat is.
Of bepaalde stoffen niet kunnen hebben bv.
Ik moet mijn zoon ook een klein duwtje in de richting geven.
En? wat is er vanavond? De disco. Ok, is de rest dan ook in joggingbroek? ow, wil je toch je zwarte broek en leuke shirt aan.. ok :D
Het is een lang proces om dingen aan te leren.
Nee dat is zo, wel zijdelings in mijn werk. Veel met pubers gewerkt, ook met ASS. Mijn kinderen zijn nog jong.

Het is gewoon lastig omdat pubergedrag en ASS-gedrag, neem ik even aan, door elkaar heen lopen. Of althans dat zou kunnen. En dus moet daar een balans in gevonden worden. Met aandacht voor de ASS maar ook voor het kind en voor de puberale buien (of misschien die juist minder aandacht afhankelijk van welke stijl je aanhangt).

En hoe je dan je kind daaraan aanstuurt, van richtlijnen tot voorschrijven, is afhankelijk van je kind, ASS of niet. Tenminste zo zie ik het. Maatwerk dus.

Oh en die jurkjes en bloesjes... dat is voor geen enkele puber noodzakelijk tenzij ze het willen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Als ik dit lees dan vraag ik me af of je ex zijn kind wel accepteert hoe het is. Dat lijkt me schadelijk.

Of je gaat samen uitzoeken wat goed voor haar is, met deskundige hulp, maar als dat niet haalbaar is zou ik zeggen: zorg dat ze zich welkom voelt, ondersteun haar in haar keuzes (geen jurkjes, etc), begeleid haar zelf wat meer met school, stuur haar een beetje bij (persoonlijke verzorging) en wees trots op wat ze wel bereikt. Dus eigenlijk wat je al doet maar wees ook trots op haar.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik denk dat je je snel aangevallen voelt door je ex en dat is begrijpelijk, maar niet handig. Zou het je lukken om met hem om de tafel te gaan zitten, zijn "verwijten" op een neutrale manier te interpreteren en en samen naar een compromis te zoeken? Want het is duidelijk dat jij ook vindt dat er wel een paar verbeterpuntjes zijn in jullie beider omgang met dochter. Misschien kun je dit gesprek samen met een professional voeren. Om te voorkomen dat je ex zijn hakken in het zand zet, zou je kunnen voorstellen dat je graag met iemand wilt gaan praten omdat je vindt dat hij een punt heeft, dat hij een paar dingen aangestipt heeft die jij ook graag wilt veranderen - wellicht dat hij zich daardoor gevleid voelt en bereid is wat concrete afspraken te maken. Dan kun je in de loop van dat gesprek zijn negatieve houding naar dochter ook aanspreken (weer op een neutrale manier, tegen de professional: "Hoe kunnen we het beste ermee omgaan dat dochter haar eigen kleren en eigen kapsel wil uitzoeken?" o.i.d. Volgens mij valt hier best wat winst te behalen, in het belang van jullie dochter!
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
Alle reacties Link kopieren Quote
Meerder mensen zeggen het al, ik denk dat jullie van elkaar kunnen leren. Een 14 jarige heeft vaker zonder diagnose niet genoeg aan een uur hulp met schoolwerk. Ontzettend veel ouders die ik ken begeleiden hierin en en dat heeft ze duidelijk nodig. Had ik ook kunnen gebruiken destijds, kon me echt niet zo werken zetten en wist niet goed hoe ik moest leren. Niveau gedaald en blijven zitten waren het gevolg.
Ik denk dat je hierin strenger mag zijn en beter in de gaten kunt houden in Magister wat ze moet doen. Bij thuiskomst afspreken wat ze gaat doen en wanneer ze mag gamen, eventueel internet eraf of andere blokkade.

Uiterlijk is een heel ander verhaal. Ze is een puber en die zetten zich af en willen zich of laten zien met hun kleding of juist onzichtbaar zijn. Tijd voor een goed gesprek, om te bepalen wat jullie richting is en hoe jullie het als team gaan doen. Zonder verwijten. Als hij niet wil snappen dat zijn kritiek op haar uiterlijk schadelijk is dan zou ik een therapiesessie met hem voorstellen. Laat een wetenschapper hem maar uitleggen wat het effect van zijn woorden is.

Ik weet nog steeds dat mijn vader zei dat ik geen strings moest dragen. Want dat was alleen voor meiden met 'modellenbillen'.

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven