Kinderen
alle pijlers
extreme misselijkheid bij zwangerschap; voel me zó ellendig
vrijdag 11 juni 2010 om 21:54
Ik ben nu 10 weken zwanger en inmiddels al 3 weken thuis van mijn werk omdat ik zo verschrikkelijk misselijk en ziek ben. Het gaat de hele dag door. Verder dan bed en bank kom ik niet. Ik moet overgeven, ben erg duizelig en ben de hele dag zo beroerd.
Emesafene heb ik geprobeerd, werkt niet.
Sinds paar weken ben ik bij een homeopaat en ben vandaag begonnen aan middeltje nummer 5, de anderen werkten niet/nauwelijks.
Ik vind het erg moeilijk om de dag door te komen, de muren komen op me af. Ik wil zoveel, maar het lukt niet. De gedachte dat dit nog weken kan duren vind ik verschrikkelijk.
Helaas weet ik uit ervaring bij mijn vorige zwangerschap dat het bij 12 weken niet hoeft te stoppen, maar dat de misselijkheid nog heel lang kan aanhouden.
De vk adviseerde mij om mijn misselijkheid te accepteren en per dag te leven en niet vooruit te kijken. Ik moet me erbij neerleggen dat het momenteel niet zo gaat, zoals ik graag zou willen. Maar dat vind ik ontzettend moeilijk. Ik zou niets liever dan weer willen werken en me nuttig maken.Het lukt gewoon niet.
Ik merk dat ik er een beetje van in een dip raak en het moeilijk vind om positief te blijven en echt blij te zijn met de zwangerschap.
Wie herkent het?
Emesafene heb ik geprobeerd, werkt niet.
Sinds paar weken ben ik bij een homeopaat en ben vandaag begonnen aan middeltje nummer 5, de anderen werkten niet/nauwelijks.
Ik vind het erg moeilijk om de dag door te komen, de muren komen op me af. Ik wil zoveel, maar het lukt niet. De gedachte dat dit nog weken kan duren vind ik verschrikkelijk.
Helaas weet ik uit ervaring bij mijn vorige zwangerschap dat het bij 12 weken niet hoeft te stoppen, maar dat de misselijkheid nog heel lang kan aanhouden.
De vk adviseerde mij om mijn misselijkheid te accepteren en per dag te leven en niet vooruit te kijken. Ik moet me erbij neerleggen dat het momenteel niet zo gaat, zoals ik graag zou willen. Maar dat vind ik ontzettend moeilijk. Ik zou niets liever dan weer willen werken en me nuttig maken.Het lukt gewoon niet.
Ik merk dat ik er een beetje van in een dip raak en het moeilijk vind om positief te blijven en echt blij te zijn met de zwangerschap.
Wie herkent het?
vrijdag 11 juni 2010 om 22:06
Jeetje mina, wat naar! Ik heb helaas geen tips voor je, ook geen ervaring. Ben wel zwanger, al 34 weken maar geen misselijkheid gehad. Dikke mazzel dus, zeker als ik jouw verhaal lees (er blijft genoeg ander naars over hoor, ik heb mijn portie ook zeker gehad). Ik wil je veel sterkte wensen. Kan me voorstellen dat je er behoorlijk gedeprimeerd van raakt. Hopelijk stopt het bij jou wél bij 12 weken of eerder, en kun je weer lekker aan de slag in je werk. Of vind je een middel dat helpt.
vrijdag 11 juni 2010 om 22:08
Bij mij werkte tot 18 weken niets, daarna was het thank god over.
het is echt vreselijk. Het vreselijkste aan de hele zwangerschap IMO. En ik riep ook steeds: NOOOOOOOIT meer. En hoe suf dan ook als het over is kun je je niet meer voor de geest halen hoe erg het nu werkelijk was. Hang in there, laat je niet afschepen met 'het hoort erbij' en vraag om hulp.
Voordeel was wel dat ik slanker uit de zwangerschap kwam dan dat ik erin ging.... Dooddoener van jewelste maar wel waar ;)
het is echt vreselijk. Het vreselijkste aan de hele zwangerschap IMO. En ik riep ook steeds: NOOOOOOOIT meer. En hoe suf dan ook als het over is kun je je niet meer voor de geest halen hoe erg het nu werkelijk was. Hang in there, laat je niet afschepen met 'het hoort erbij' en vraag om hulp.
Voordeel was wel dat ik slanker uit de zwangerschap kwam dan dat ik erin ging.... Dooddoener van jewelste maar wel waar ;)
vrijdag 11 juni 2010 om 22:10
Morgen manlief gelijk maar naar de Etos laten gaan. Bedankt Star!
Musicath:
Gelukkig hoef ik niet zo vaak over te geven. Heel vaak per dag blijft het bij kokhalzen en zo nu en dan komt er wat uit. Ik heb een paar weken nauwelijks kunnen eten en drinken, maar dat gaat nu beter. Maar die verschrikkelijke misselijk- en lamlendigheid blijft.
Ik moet maandag voor extra controle naar vk. Vooral doordat ik er zo doorheen zit. LIchamelijk ben ik nog geen echt zorg; vorige week mijn urine laten testen, maar ik was niet uitgedroogd.
Dus naar een gyn. zal wel geen zin hebben. Ik ga huisarts wel vragen voor primperan.
Musicath:
Gelukkig hoef ik niet zo vaak over te geven. Heel vaak per dag blijft het bij kokhalzen en zo nu en dan komt er wat uit. Ik heb een paar weken nauwelijks kunnen eten en drinken, maar dat gaat nu beter. Maar die verschrikkelijke misselijk- en lamlendigheid blijft.
Ik moet maandag voor extra controle naar vk. Vooral doordat ik er zo doorheen zit. LIchamelijk ben ik nog geen echt zorg; vorige week mijn urine laten testen, maar ik was niet uitgedroogd.
Dus naar een gyn. zal wel geen zin hebben. Ik ga huisarts wel vragen voor primperan.
vrijdag 11 juni 2010 om 22:13
![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif){kind=small}
vrijdag 11 juni 2010 om 22:27
Hoi Goudkever,
Helaas weet ik waar je het over hebt! Ik voelde me gewoon een wrak; tot 18 weken vrijwel dagelijks overgegeven en misselijk tot 30 weken.
Wat bij mij hielp waren de zetpillen van emesafene en dan de maximale dosering. Verder veel water drinken, ruiken aan een sinaasappelschil vond ik lekker en veel slapen.
Ik keek veel naar comedies (friends box) waar ik me ook beter door ging voelen, proberen te lachen.
Die seabands werden mij ook geadviseerd maar hielpen niets! Ik vond die drukpunten ook irritant zitten.
En blijf vooral denken aan die wolk van een baby die je krijgt. Je weet al dat hij/zij het waard is!
Sterkte!
Helaas weet ik waar je het over hebt! Ik voelde me gewoon een wrak; tot 18 weken vrijwel dagelijks overgegeven en misselijk tot 30 weken.
Wat bij mij hielp waren de zetpillen van emesafene en dan de maximale dosering. Verder veel water drinken, ruiken aan een sinaasappelschil vond ik lekker en veel slapen.
Ik keek veel naar comedies (friends box) waar ik me ook beter door ging voelen, proberen te lachen.
Die seabands werden mij ook geadviseerd maar hielpen niets! Ik vond die drukpunten ook irritant zitten.
En blijf vooral denken aan die wolk van een baby die je krijgt. Je weet al dat hij/zij het waard is!
Sterkte!
vrijdag 11 juni 2010 om 23:05
Ik weet absoluut hoe je je voelt. Ik ben bij mijn eerste zwangerschap ook lang misselijk geweest, maar niet extreem. Dat was bij mijn tweede wel anders: Zó verschrikkelijk ziek, ziek en ziek. Zelfs bij een slokje water spuugde ik al... Ik kon alleen maar in bed liggen, kon alleen maar op mijn linkerzij liggen en staren naar de muur want bij lezen/tv kijken/met mensen praten o.i.d. werd het nog erger. Ik kon niets eten en kon niets drinken.
Helaas had ik een verloskundige die er nogal laconiek op reageerde: Misselijkheid hoort er bij, eet maar een biscuitje... De situatie heeft zich zo vier maanden voortgesleept, mijn man steeds bellen met de verloskundige en de huisarts (maar die verwees weer door naar de verloskundige) maar er werd niets gedaan. Zo gleden de weken voort.
Ik voelde me afglijden, kwam in een waas en voelde dat ik letterlijk dood lag te gaan. Dat schijn ik op een gegeven moment ook gezegd te hebben tegen mijn man (weet daar zelf niets meer van) en hij heeft in paniek een andere verloskundige uit de stad waar ik woonde gebeld. Het mens kende me helemaal niet, maar kwam wel direct naar me toe gescheurd. Volgens mijn man heeft ze maar 1 blik op me geworpen en heeft vervolgens de ambulance gebeld.
Ik ben met spoed opgenomen in het ziekenhuis: Totaal uitgedroogd. Mij kon het werkelijk allemaal niets meer schelen. "Laat mij maar doodgaan" was het enige wat ik gezegd schijn te hebben.
Uiteindelijk heb ik een maand in het ziekenhuis gelegen waar ik langzaam opknapte middels infusen, cyclizine en weet ik wat nog meer.
Pas bij mijn ontslag hebben ze me durven vertellen hoe slecht het met me ging toen ik binnen werd gebracht. Ik had hyperemesis gravidarum en was in de beruchte neerwaartse spiraal gekomen: Kotsen, uitdrogen, opeenhoping van afvalstoffen in bloed, hierdoor nog meer kotsen, nog meer uitdroging enz. Ik rook helemaal naar aceton: Schijnt een alarmteken te zijn; door al die opgehoopte afvalstoffen gaat je adem en huid hier naar ruiken.
Maar in de zesde maand van de zwangerschap (ik was inmiddels weer thuis) werd ik op een dag wakker en voelde: Ik wil een speculaasje.
Het was óver. Van de ene op de andere dag! Ongelooflijk maar waar. En DAT speculaasje zal ik nooit meer vergeten.
Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb na die zwangerschap een kerngezonde wolk van een dochter gekregen.
Zelf heb ik wel twee jaar nodig gehad om te herstellen van wat er toen gebeurd is met me. Mijn haar, mijn nagels, mijn huid, mijn gewrichten... alles heeft een enorme opdonder gehad.
Mijn verloskundige is ontzettend in gebreke gebleven, maar we hebben daar nooit meer met hem over kunnen praten omdat hij, vlak voor de geboorte van mijn dochter, zelfmoord heeft gepleegd. Hij heeft, zo bleek later, nog veel meer ernstige medische missers gemaakt en kon dat niet meer verteren. Verschillende mensen hadden hem aangeklaagd.
Het is een lang verhaal geworden en wat wil ik je nu eigenlijk zeggen?
Houd je zelf goed in de gaten en laat vooral ook je partner je in de gaten houden! Trek aan de bel als het te lang duurt en laat je niet van het kastje naar de muur sturen.
Maar houd moed, want het gaat ECHT over!
(Trouwens, ná de geboorte van mijn dochter heb ik nóg een dochter gekregen en tijdens deze zwangerschap ben ik alleen maar licht misselijk geweest en hier hielp Coca cola (regular, niet light!) op de een of andere manier uitstekend.
Het is dus iedere zwangerschap weer anders.)
Ik leef met je mee, veel sterkte!
Helaas had ik een verloskundige die er nogal laconiek op reageerde: Misselijkheid hoort er bij, eet maar een biscuitje... De situatie heeft zich zo vier maanden voortgesleept, mijn man steeds bellen met de verloskundige en de huisarts (maar die verwees weer door naar de verloskundige) maar er werd niets gedaan. Zo gleden de weken voort.
Ik voelde me afglijden, kwam in een waas en voelde dat ik letterlijk dood lag te gaan. Dat schijn ik op een gegeven moment ook gezegd te hebben tegen mijn man (weet daar zelf niets meer van) en hij heeft in paniek een andere verloskundige uit de stad waar ik woonde gebeld. Het mens kende me helemaal niet, maar kwam wel direct naar me toe gescheurd. Volgens mijn man heeft ze maar 1 blik op me geworpen en heeft vervolgens de ambulance gebeld.
Ik ben met spoed opgenomen in het ziekenhuis: Totaal uitgedroogd. Mij kon het werkelijk allemaal niets meer schelen. "Laat mij maar doodgaan" was het enige wat ik gezegd schijn te hebben.
Uiteindelijk heb ik een maand in het ziekenhuis gelegen waar ik langzaam opknapte middels infusen, cyclizine en weet ik wat nog meer.
Pas bij mijn ontslag hebben ze me durven vertellen hoe slecht het met me ging toen ik binnen werd gebracht. Ik had hyperemesis gravidarum en was in de beruchte neerwaartse spiraal gekomen: Kotsen, uitdrogen, opeenhoping van afvalstoffen in bloed, hierdoor nog meer kotsen, nog meer uitdroging enz. Ik rook helemaal naar aceton: Schijnt een alarmteken te zijn; door al die opgehoopte afvalstoffen gaat je adem en huid hier naar ruiken.
Maar in de zesde maand van de zwangerschap (ik was inmiddels weer thuis) werd ik op een dag wakker en voelde: Ik wil een speculaasje.
Het was óver. Van de ene op de andere dag! Ongelooflijk maar waar. En DAT speculaasje zal ik nooit meer vergeten.
Om een lang verhaal kort te maken: Ik heb na die zwangerschap een kerngezonde wolk van een dochter gekregen.
Zelf heb ik wel twee jaar nodig gehad om te herstellen van wat er toen gebeurd is met me. Mijn haar, mijn nagels, mijn huid, mijn gewrichten... alles heeft een enorme opdonder gehad.
Mijn verloskundige is ontzettend in gebreke gebleven, maar we hebben daar nooit meer met hem over kunnen praten omdat hij, vlak voor de geboorte van mijn dochter, zelfmoord heeft gepleegd. Hij heeft, zo bleek later, nog veel meer ernstige medische missers gemaakt en kon dat niet meer verteren. Verschillende mensen hadden hem aangeklaagd.
Het is een lang verhaal geworden en wat wil ik je nu eigenlijk zeggen?
Houd je zelf goed in de gaten en laat vooral ook je partner je in de gaten houden! Trek aan de bel als het te lang duurt en laat je niet van het kastje naar de muur sturen.
Maar houd moed, want het gaat ECHT over!
(Trouwens, ná de geboorte van mijn dochter heb ik nóg een dochter gekregen en tijdens deze zwangerschap ben ik alleen maar licht misselijk geweest en hier hielp Coca cola (regular, niet light!) op de een of andere manier uitstekend.
Het is dus iedere zwangerschap weer anders.)
Ik leef met je mee, veel sterkte!
vrijdag 11 juni 2010 om 23:10
Lieve Goudkever! Toen ik deze topictitel zag dacht ik meteen 'o nee, dat is vast die arme GK...'.
Ik heb geen idee wat je zou kunnen doen, maar wens je alleen maar veel sterkte en een dikke
.
Heb ooit van één vriendin gehoord dat ze bij de tweede zwangerschap medicijnen tegen misselijkheid kreeg, omdat ze de eerste keer zo misselijk was. Maar je gaat al weer naar de VK of HA maandag, dus dan komt dat vast aan de orde.
Sterkte meid!!
Ik heb geen idee wat je zou kunnen doen, maar wens je alleen maar veel sterkte en een dikke
.Heb ooit van één vriendin gehoord dat ze bij de tweede zwangerschap medicijnen tegen misselijkheid kreeg, omdat ze de eerste keer zo misselijk was. Maar je gaat al weer naar de VK of HA maandag, dus dan komt dat vast aan de orde.
Sterkte meid!!
zaterdag 12 juni 2010 om 08:27
oh.. ik weet ook hoe je je voelt.
Wat erg dat je niets helpt. Hopelijk slaat de behandeling van de homeopaat aan.
Als ik sommige verhalen hier lees, ben ik erg blij dat ik serieus genomen werd.
Gyneacoloog zei tegen mij ook toen ik aangaf erg misselijk te zijn: "mooi zo, hoe misselijker, hoe meer zwangerschapshormoon" Ik kon wel huilen...
4 weken later was het in het weekend zo erg dat ik na 1,5 dag
15 keer had overgegeven. Vriendlief heeft de huisartsenpost gebeld en die namen hem serieus en schreven direct emfasene voor. Hielp erg goed bij mij.
Ik heb ook huilend in bed gelegen, en gezegd dat ik dit nooit meer doe. Schijn je toch te vergeten!
Was na zo'n 13 weken 6 kilo lichter en nu met bijna 21 weken zit ik op mijn oude gewicht. (das dan echt een lichtpuntje!)
Wat erg dat je niets helpt. Hopelijk slaat de behandeling van de homeopaat aan.
Als ik sommige verhalen hier lees, ben ik erg blij dat ik serieus genomen werd.
Gyneacoloog zei tegen mij ook toen ik aangaf erg misselijk te zijn: "mooi zo, hoe misselijker, hoe meer zwangerschapshormoon" Ik kon wel huilen...
4 weken later was het in het weekend zo erg dat ik na 1,5 dag
15 keer had overgegeven. Vriendlief heeft de huisartsenpost gebeld en die namen hem serieus en schreven direct emfasene voor. Hielp erg goed bij mij.
Ik heb ook huilend in bed gelegen, en gezegd dat ik dit nooit meer doe. Schijn je toch te vergeten!
Was na zo'n 13 weken 6 kilo lichter en nu met bijna 21 weken zit ik op mijn oude gewicht. (das dan echt een lichtpuntje!)
