Kinderen
alle pijlers
extreme misselijkheid bij zwangerschap; voel me zó ellendig
vrijdag 11 juni 2010 om 21:54
Ik ben nu 10 weken zwanger en inmiddels al 3 weken thuis van mijn werk omdat ik zo verschrikkelijk misselijk en ziek ben. Het gaat de hele dag door. Verder dan bed en bank kom ik niet. Ik moet overgeven, ben erg duizelig en ben de hele dag zo beroerd.
Emesafene heb ik geprobeerd, werkt niet.
Sinds paar weken ben ik bij een homeopaat en ben vandaag begonnen aan middeltje nummer 5, de anderen werkten niet/nauwelijks.
Ik vind het erg moeilijk om de dag door te komen, de muren komen op me af. Ik wil zoveel, maar het lukt niet. De gedachte dat dit nog weken kan duren vind ik verschrikkelijk.
Helaas weet ik uit ervaring bij mijn vorige zwangerschap dat het bij 12 weken niet hoeft te stoppen, maar dat de misselijkheid nog heel lang kan aanhouden.
De vk adviseerde mij om mijn misselijkheid te accepteren en per dag te leven en niet vooruit te kijken. Ik moet me erbij neerleggen dat het momenteel niet zo gaat, zoals ik graag zou willen. Maar dat vind ik ontzettend moeilijk. Ik zou niets liever dan weer willen werken en me nuttig maken.Het lukt gewoon niet.
Ik merk dat ik er een beetje van in een dip raak en het moeilijk vind om positief te blijven en echt blij te zijn met de zwangerschap.
Wie herkent het?
Emesafene heb ik geprobeerd, werkt niet.
Sinds paar weken ben ik bij een homeopaat en ben vandaag begonnen aan middeltje nummer 5, de anderen werkten niet/nauwelijks.
Ik vind het erg moeilijk om de dag door te komen, de muren komen op me af. Ik wil zoveel, maar het lukt niet. De gedachte dat dit nog weken kan duren vind ik verschrikkelijk.
Helaas weet ik uit ervaring bij mijn vorige zwangerschap dat het bij 12 weken niet hoeft te stoppen, maar dat de misselijkheid nog heel lang kan aanhouden.
De vk adviseerde mij om mijn misselijkheid te accepteren en per dag te leven en niet vooruit te kijken. Ik moet me erbij neerleggen dat het momenteel niet zo gaat, zoals ik graag zou willen. Maar dat vind ik ontzettend moeilijk. Ik zou niets liever dan weer willen werken en me nuttig maken.Het lukt gewoon niet.
Ik merk dat ik er een beetje van in een dip raak en het moeilijk vind om positief te blijven en echt blij te zijn met de zwangerschap.
Wie herkent het?
maandag 14 juni 2010 om 12:52
Dat snap ik echt niet DarkRosePrincess!
Mijn jongste is ruim 2 en die zwangerschap heeft er (oa dankzij de misselijkheid) zo inghakt dat ik me nu pas weer een beetje mezelf voel. Waardoor soms dromende over een derde, maar als ik hier dan lees hoe het is om je zoooo ellendig te voelen dan krijg ik spontaan de rillingen, afschuwelijk!
Overigens betekent dit niet dat mijn kinderen het niet waard waren, ze zijn meer dan geweldig en ik ben meer dan blij dat ik die 2 zwangerschappen ervoor over had! :-)
Mijn jongste is ruim 2 en die zwangerschap heeft er (oa dankzij de misselijkheid) zo inghakt dat ik me nu pas weer een beetje mezelf voel. Waardoor soms dromende over een derde, maar als ik hier dan lees hoe het is om je zoooo ellendig te voelen dan krijg ik spontaan de rillingen, afschuwelijk!
Overigens betekent dit niet dat mijn kinderen het niet waard waren, ze zijn meer dan geweldig en ik ben meer dan blij dat ik die 2 zwangerschappen ervoor over had! :-)
maandag 14 juni 2010 om 13:55
Tussen de oudste twee en de jongste twee zit zeven jaar. De laatste was niet gepland, maar kwam meteen achter de derde aan. Ach, ik heb het overleefd. En nu met vier kinderen ben ik in ieder geval wel klaar. Zelfs al zou ik nu zeker weten een fantastische zwangerschap te hebben, dan nog kwam er geen vijfde.
MILF in the making 
maandag 14 juni 2010 om 18:43
Hee meiden,
Wat lief dat jullie er naar vragen. Vanmiddag bij de vk weer in tranen gezeten. Zij neemt het gelukkig heel serieus en heeft vanmiddag voor mij naar het ziekenhuis gebeld en voor woensdag een afspraak bij een gynaecoloog gemaakt. Heel fijn.
Ook gooide zij een balletje op om naar een psycholoog te gaan. Ik moet echt leren om dit te accepteren en me niet af te zetten, wat ik continu doe.
Ik heb met haar afgesproken dat ik eerst de gyn af wil wachten en daarna evt. wel naar een psycholoog wil. Vooralsnog niet.
Wat lief dat jullie er naar vragen. Vanmiddag bij de vk weer in tranen gezeten. Zij neemt het gelukkig heel serieus en heeft vanmiddag voor mij naar het ziekenhuis gebeld en voor woensdag een afspraak bij een gynaecoloog gemaakt. Heel fijn.
Ook gooide zij een balletje op om naar een psycholoog te gaan. Ik moet echt leren om dit te accepteren en me niet af te zetten, wat ik continu doe.
Ik heb met haar afgesproken dat ik eerst de gyn af wil wachten en daarna evt. wel naar een psycholoog wil. Vooralsnog niet.
maandag 14 juni 2010 om 19:16
Wat goed dat het serieus genomen wordt.
Misschien wel een hele stomme vraag hoor maar rust je wel veel? En dan ook het liefst prikkelvrij of in elk geval prikkelarm? Dus echt in bed, gordijnen dicht. Tv uit, geen laptop of DSI of wat dan ook. Geen telefoon, geen bezoek, geen verplichtingen. Misschien hoogstens een klein lampje aan en een tijdschriftje lezen of een boek. Ik vond dat heel moeilijk omdat ik een verplichting voelde richting mijn werk omdat ik examenleerlingen les geef. Maar toen ik meivakantie had en me er aan over kon geven door gewoon in bed te blijven ging het daarna echt een stuk beter. Ik wilde eigenlijk nog 5 dagen op schoolreis gaan (in de meivakantie) en dat heeft de gyn me dus moeten verbieden omdat ik maar door en door wilde gaan. Toen ik niet mocht gaan heb ik al mijn afspraken afgezegd en ben ik in bed gedoken. Ik weet zo goed hoe moeilijk het is maar ik hoop dat jij je er ook bij neer kan leggen en dat het dan misschien wel heel snel over gaat als je ook nog medicatie kan krijgen...
Misschien wel een hele stomme vraag hoor maar rust je wel veel? En dan ook het liefst prikkelvrij of in elk geval prikkelarm? Dus echt in bed, gordijnen dicht. Tv uit, geen laptop of DSI of wat dan ook. Geen telefoon, geen bezoek, geen verplichtingen. Misschien hoogstens een klein lampje aan en een tijdschriftje lezen of een boek. Ik vond dat heel moeilijk omdat ik een verplichting voelde richting mijn werk omdat ik examenleerlingen les geef. Maar toen ik meivakantie had en me er aan over kon geven door gewoon in bed te blijven ging het daarna echt een stuk beter. Ik wilde eigenlijk nog 5 dagen op schoolreis gaan (in de meivakantie) en dat heeft de gyn me dus moeten verbieden omdat ik maar door en door wilde gaan. Toen ik niet mocht gaan heb ik al mijn afspraken afgezegd en ben ik in bed gedoken. Ik weet zo goed hoe moeilijk het is maar ik hoop dat jij je er ook bij neer kan leggen en dat het dan misschien wel heel snel over gaat als je ook nog medicatie kan krijgen...
maandag 14 juni 2010 om 19:47
Ik werk ook in het onderwijs, heb groep 8, en ben momenteel al 3 weken ziek thuis. Echt verschrikkelijk, maar werken lukt gewoon niet. Maar wát baal ik ervan. Laatste weken van groep 8 met kamp, musical,afscheid etc. en ik kan er nu niet aan deelnemen. Ik hoop zó dat ik snel weer beter ben en weer aan de slag kan op school, want dit is niets.
Thuis neem ik wel rust. Hang, lig veel op de bank. Maar echt op bed nauwelijks. Ik heb natuurlijk ook al een klein mannetje rondlopen die ook aandacht nodig heeft.
Bezoek vind ik soms juist wel fijn, geeft afleiding, maar niet te lang.
Thuis neem ik wel rust. Hang, lig veel op de bank. Maar echt op bed nauwelijks. Ik heb natuurlijk ook al een klein mannetje rondlopen die ook aandacht nodig heeft.
Bezoek vind ik soms juist wel fijn, geeft afleiding, maar niet te lang.
dinsdag 15 juni 2010 om 16:48
Oh, ik weet hoe moeilijk het is om je leerlingen uit handen te geven 
je werkt een heel jaar met de kinderen en dan wil je het ook zo graag afsluiten samen maar het lukt je gewoon niet. Ik kon het uiteindelijk net volhouden met de examenklassen doordat ik andere klassen minder les kon geven maar ik liep echt op mijn tandvlees. Heb je ook wel wat hulp bij je zoontje? Misschien vind het bezoek het leuk om even met hem te gaan wandelen of spelen zodat je wel even echt in bed kan gaan liggen? Lijkt me echt hartstikke zwaar, ik kon amper mijn vuile was in de wasmand gooien dus voor een kindje zorgen is vast erg pittig.
Ik ga voor je duimen dat het snel beter gaat!
je werkt een heel jaar met de kinderen en dan wil je het ook zo graag afsluiten samen maar het lukt je gewoon niet. Ik kon het uiteindelijk net volhouden met de examenklassen doordat ik andere klassen minder les kon geven maar ik liep echt op mijn tandvlees. Heb je ook wel wat hulp bij je zoontje? Misschien vind het bezoek het leuk om even met hem te gaan wandelen of spelen zodat je wel even echt in bed kan gaan liggen? Lijkt me echt hartstikke zwaar, ik kon amper mijn vuile was in de wasmand gooien dus voor een kindje zorgen is vast erg pittig. Ik ga voor je duimen dat het snel beter gaat!
woensdag 16 juni 2010 om 18:06
vrijdag 18 juni 2010 om 10:53
Hey Goudkever, ik was even vergeten dat dit topic er ook nog was .I klees dat er nog steeds geen verbetering is, echt superbalen voor je! Ik leef vreselijk met je mee, al heb ik geen idee wat je doormaakt. Hou je maar taai en inderdaad, probeer van je af te zetten wat er allemaal aan je voorbijgaat op dit moment, want dat kán alleen maar contraproductief werken.
Sterkte!
Sterkte!
vrijdag 18 juni 2010 om 20:04
Hoi,
Goudkever en alle anderen: sterkte!
Helaas heb ik ook ervaring met Hyperemesis. Bij de zwangerschap van mijn dochter lag ik bij 7 weken zwangerschap in het ziekenhuis uitgedroogd aan een infuus. Het was echt vreselijk! Ik heb de rest van de zwangerschap ook niet meer mogen werken (onderwijs) en veel thuis op de bank / in bed gelegen. Met regelmatig een sprintje naar het toilet (Dat ik overigens niet altijd op tijd haalde
We hebben het zwanger worden lang voor ons uitgeschoven en nu weet ik weer helemaal waarom!!! Ik ben nu een kleine 7 weken zwanger en voel me weer kl*te. Als ik veel rust neem gaat het wel, maar als ik moet werken of als mijn dochter veel aandacht vraagt, is het moeizaam te doen. Ik heb bij de vorige zwangerschap ademhalingsoefeningen gedaan om het kotsen tegen te houden en dit werkt nu weer. Ik kots dus weinig, maar voel me wel misselijk...
Vandaag heb ik trouwens het ziekenhuis gebeld (ben daar onder controle ivm meerdere miskramen), ik heb mijn geschiedenis verteld en gevraagd of ik medicijnen tegen de misselijkheid mocht. Dit mocht niet, omdat ik nog niet uitgedroogd ben... Dat is toch belachelijk? Het zou toch juist goed zijn om die uitdroging te voorkomen?
Hebben jullie wel medicijnen gekregen om uitdroging te voorkomen? Ik moet dinsdag weer langskomen en ga het dan weer vragen.
Goudkever en alle anderen: sterkte!
Helaas heb ik ook ervaring met Hyperemesis. Bij de zwangerschap van mijn dochter lag ik bij 7 weken zwangerschap in het ziekenhuis uitgedroogd aan een infuus. Het was echt vreselijk! Ik heb de rest van de zwangerschap ook niet meer mogen werken (onderwijs) en veel thuis op de bank / in bed gelegen. Met regelmatig een sprintje naar het toilet (Dat ik overigens niet altijd op tijd haalde
We hebben het zwanger worden lang voor ons uitgeschoven en nu weet ik weer helemaal waarom!!! Ik ben nu een kleine 7 weken zwanger en voel me weer kl*te. Als ik veel rust neem gaat het wel, maar als ik moet werken of als mijn dochter veel aandacht vraagt, is het moeizaam te doen. Ik heb bij de vorige zwangerschap ademhalingsoefeningen gedaan om het kotsen tegen te houden en dit werkt nu weer. Ik kots dus weinig, maar voel me wel misselijk...
Vandaag heb ik trouwens het ziekenhuis gebeld (ben daar onder controle ivm meerdere miskramen), ik heb mijn geschiedenis verteld en gevraagd of ik medicijnen tegen de misselijkheid mocht. Dit mocht niet, omdat ik nog niet uitgedroogd ben... Dat is toch belachelijk? Het zou toch juist goed zijn om die uitdroging te voorkomen?
Hebben jullie wel medicijnen gekregen om uitdroging te voorkomen? Ik moet dinsdag weer langskomen en ga het dan weer vragen.
vrijdag 18 juni 2010 om 20:09
sterke met de misselijkheid Goudkever en Meekletser.
Ook ik weet wat het is uit ervaring: 2 zwangerschappen en bij beide ziekenhuisopnamen. bij mijn dochter heb ik er 5 weken gelegen tot sondevoeding aan toe. Wat overigens erg goed hielp ;): een constante stroom van eten rechtstreeks de maag in: geen geurtjes, geen smaak en geen misselijkheid.
Bij mij hielp de emesafene ook niet: wel iets anders. Ik heb na bijna 5 weken in het ziekenhuis medicatie gekregen die gebruikt wordt bij misselijkheid/braken tijdens chemokuren. Binnen een uur knapte ik op, heb niet meer hoeven braken en toen ik op eigen kracht genoeg voedsel en vocht binnen kreeg mocht ik naar huis.
Ook ik weet wat het is uit ervaring: 2 zwangerschappen en bij beide ziekenhuisopnamen. bij mijn dochter heb ik er 5 weken gelegen tot sondevoeding aan toe. Wat overigens erg goed hielp ;): een constante stroom van eten rechtstreeks de maag in: geen geurtjes, geen smaak en geen misselijkheid.
Bij mij hielp de emesafene ook niet: wel iets anders. Ik heb na bijna 5 weken in het ziekenhuis medicatie gekregen die gebruikt wordt bij misselijkheid/braken tijdens chemokuren. Binnen een uur knapte ik op, heb niet meer hoeven braken en toen ik op eigen kracht genoeg voedsel en vocht binnen kreeg mocht ik naar huis.
vrijdag 18 juni 2010 om 20:49
Nou, de hogere dosis Emesafene werkte niet. Vanmiddag belde de gyn en zij stelde weer opname van paar dagen voor om aan te sterken of Primperan om thuis te proberen.
Nu zit ik dus aan de Primperan.... Met haar afgesproken dat als ik me het weekend niet beter voelt ik zo opgenomen kan worden. Ze heeft me een telefoonnummer gegeven van het ziekenhuis voor in het weekend. Erg fijn dus.
@Meekletser; Ik ben ook niet uitgedroogd, maar zoals je al hierboven hebt gelezen krijg ik wel degelijk medicatie en is zelfs opname een optie.
Zelf vind ik opname vrij ver gaan, juist omdat ik ook niet zoveel overgeef (2 a 3 keer per dag) en niet uitgedroogd ben. eten en drinken gaat wel heel moeizaam. Vooral drinken is een ramp. Gyn verzekerde me dat ook voor mij een opname heel prettig zou kunnen zijn. Dan word ik 2 a 3 dagen aan een infuus gelegd en krijg zo alles toegediend, waardoor eten en drinken dus ook even niet hoeft. Ze vertelde dat ik dan lichamelijk veel sterker word en me dan ook beter zal voelen.
Eigenlijk zie ik een opname totaal niet zitten, maar eerlijk gezegd begint het wel een beetje te lonken. Het idee dat ik me beter kan gaan voelen, is wel erg aanlokkelijk.
Ik hoop dat de Primperan de komende dagen zn werk doet en anders ben ik toch bang even naar het ziekenhuis te moeten.
Nu zit ik dus aan de Primperan.... Met haar afgesproken dat als ik me het weekend niet beter voelt ik zo opgenomen kan worden. Ze heeft me een telefoonnummer gegeven van het ziekenhuis voor in het weekend. Erg fijn dus.
@Meekletser; Ik ben ook niet uitgedroogd, maar zoals je al hierboven hebt gelezen krijg ik wel degelijk medicatie en is zelfs opname een optie.
Zelf vind ik opname vrij ver gaan, juist omdat ik ook niet zoveel overgeef (2 a 3 keer per dag) en niet uitgedroogd ben. eten en drinken gaat wel heel moeizaam. Vooral drinken is een ramp. Gyn verzekerde me dat ook voor mij een opname heel prettig zou kunnen zijn. Dan word ik 2 a 3 dagen aan een infuus gelegd en krijg zo alles toegediend, waardoor eten en drinken dus ook even niet hoeft. Ze vertelde dat ik dan lichamelijk veel sterker word en me dan ook beter zal voelen.
Eigenlijk zie ik een opname totaal niet zitten, maar eerlijk gezegd begint het wel een beetje te lonken. Het idee dat ik me beter kan gaan voelen, is wel erg aanlokkelijk.
Ik hoop dat de Primperan de komende dagen zn werk doet en anders ben ik toch bang even naar het ziekenhuis te moeten.
