Het gaat niet goed met puber (staat niet open voor hulp)

Omdat ik zo langzamerhand ten einde raad ben, het van me af wil schrijven en wat advies en steun zoek dit topic.

Ik zal het beknopt proberen te houden...…

Mijn inmiddels 16 jarige is een hele slimme dame. Van jongsaf denkt ze ontzettend door en na over dingen en dat leidde al vroeg op de basisschool tot 'discussies met de juf omdat ze had bedacht dat dingen bijvoorbeeld anders, beter, sneller konden.
Ze is een ontzettende tobber en in een klas van ruim 30 kinderen met een aantal kinderen met een behoorlijk label voelde ze zich al snel een buitenbeentje.
In de bovenbouw leerkrachten die totaal niets van haar snapten en ze werd alleen maar ongelukkiger en onzekerder.
Ze heeft ook een tijdje 1 dag per week in een externe Plusklas gezeten. Daar had ze het wel goed naar haar zin.

In de brugklas zat ze in een fijne kleine klas en dat jaar is wat dat betreft redelijk geruisloos verlopen. Wel waren er andere leerlingen die haar om wat voor reden dan ook niet mochten wat leidde tot gescheld en buitensluiten.

Inmiddels zit ze in de 4e en het gaat al een tijd niet goed met haar. Nu heeft ze ook nog de pech dat ze vorig jaar tijdens een spel een hele zware blessure heeft opgelopen die in eerste instantie verkeerd beoordeeld -en behandeld- is. Uiteindelijk heeft het bijna 10 maanden geduurd voordat dat achter de rug was. Al die tijd heeft ze nauwelijks haar sport kunnen beoefenen die ze van jongsaf graag deed. Een paar weken nadat ze 'genezen' was verklaard is ze aangereden, met weer de nodige lichamelijke klachten en weer therapie.

Ze is somber en moe, ligt het liefst in bed, heeft een waardeloos eet- en slaappatroon, wil niet meer naar school en voert nauwelijks iets uit. Op deze manier gaat ze het jaar niet halen. Aangegeven dat het niet erg is als ze het jaar over moet doen, maar dat ze dan toch wel dingen moet gaan ondernemen zodat ze zich beter gaat voelen. Dat is dan weer meteen een resoluut "nee".
Een tijdje terug zijn we bij de huisarts geweest, daar heeft ze ook aangegeven niet meer naar school te willen, maar ze wil nergens over praten en wil van niemand hulp; een gesprek met de praktijkondersteuner wees ze meteen af. Er is wel bloed geprikt, maar daar is niks uitgekomen.
Ook op school wil ze met niemand praten; althans over wat haar echt dwars zit. Na het ongeluk heeft ze wel een paar gesprekken met de mentor gehad, maar die gebruikt ze vooral om het voor haarzelf zo te regelen dat ze de nodige uren kan overslaan.

Vorig jaar een afdelingsleider van school gesproken en die gaf aan dat ze een moeilijke puber is, vooral ook voor zichzelf, maar dat als ze zelf niks wil het dan ophoudt.
Ik snap natuurlijk best dat zij het zelf zal moeten doen, maar ik ben inmiddels echt ten einde raad. Ik zie haar worstelen met zichzelf en zie dat ze echt niet lekker in haar vel zit en ik wil haar graag helpen, maar dat wil ze niet. Aan de andere kant ben ik zo klaar met haar gedrag, keer op keer een grote mond, het altijd weer zo draaien dat het nooit aan haar ligt maar altijd aan een ander (mij), denken dat je op de goede weg bent en duidelijke afspraken hebt gemaakt die dan gewoon weer achteloos ter zijde worden geschoven.
Ze is een meester in analyseren en heeft dingen haarfijn door. Ze laat zich echt niet met een kluitje het riet in sturen.

Binnenkort heb ik zelf een gesprek met een praktijkondersteuner want ik weet zo langzamerhand niet meer wat ik moet doen.
Heb op internet al een cursus positief omgaan en opvoeden van pubers gevonden, maar daar heb ik in mijn praktijk helaas niet zo veel aan.
Misschien kan iemand me wat licht of richting geven, want ik zit er inmiddels zelf ook redelijk door heen.

Op school eigenlijk niet. Ze heeft wel wat contacten met mensen van school, maar vaak is dat alleen buiten school. Er is blijkbaar nogal sprake van 'peers presurre'.
Buiten school heeft ze wel vrienden.

Een andere school zou wel een optie kunnen zijn. Maar de huisarts gaf in gesprek aan dat alleen een andere school haar problemen niet oplost (dat denk ik eerlijk gezegd zelf ook niet). Voelt meer als een vlucht en ik ben bang dat als ze zich daar ook weer niet prettig voelt ze helemaal knakt.
Daarnaast betekent een andere school veel meer reistijd.

Had ik inderdaad in de OP moeten zetten. Ze is op de basisschool getest en is inderdaad HB ( is na die test naar die externe plusklas gegaan).
Ze is toen een paar keer bij een kinderpsycholoog geweest die aan die plusklas verbonden was, maar zelfs toen wilde ze daar al niks van weten.
Die vrouw wist overigens ook echt niet wat ze met haar aan moest.
Op huidige school hebben sommige leraren haar door en er is meermaals aangegeven dat die ook zeggen dat dochter echt anders denkt. Maar verder is er totaal geen aandacht voor.

Mijn dochter wil echt niet naar de POH en ik kan dan wel een afspraak maken, maar ze loopt daar gewoon weg (is bij huisarts ook weggelopen). Ze zegt dat ze niet wil praten en niet wil dat er in haar 'gepeuterd' wordt.
Dus wat heeft het dan voor zin......

totallyfree schreef: ↑

03-02-2020 16:04

Het is ook lastig wanneer iemand niet open staat voor hulp. Maar ik denk niet dat je het direct bij psychologen hoeft te zoeken, er is heel veel andere ondersteuning.

Dat weet ik, dat heb ik haar ook gezegd, dat ze gewoon praktische hulp kan krijgen.

Een van haar mentoren begeleid HB kinderen, maar laat die nu net met zwangerschapsverlof zijn.....

gizzmo-returns schreef: ↑

03-02-2020 16:08

Dwingen om wel te gaan?

Precies. Beetjegek schreef dat haar dochter ook niet wil, maar dat ze die dan desnoods naar binnen draagt.