Kinderen
alle pijlers
Hoe help ik mijn kind het beste?
zondag 19 juni 2016 om 18:18
Om een lang verhaal kort te maken; mijn zoon van 10 heeft 'trekken van ADD', is uit onderzoek gebleken. Z'n moeder wijt zijn gedrag aan hoog-sensitiviteit (want dat is/heeft ze zelf ook) en daar zou ik iets mee moeten (literatuur hierover volgt nog, heeft zij beloofd) en mijn vader is er heilig van overtuigd dat een aanpassing in zijn dieet de oplossing is (literatuur hierover volgt nog, heeft hij beloofd). Medicatie gaan we niet doen, daar zijn we het over eens.
Wat is wijsheid? Waar zou ik me het beste op kunnen richten?
Wat is wijsheid? Waar zou ik me het beste op kunnen richten?
zondag 19 juni 2016 om 20:32
Ik weet dat ik achterloop maar wilde hier toch nog even op reageren.
Ik heb goede ervaringen gezien met neuro feedback. Het kan echt helpen met het verbeteren van de aandacht en heb ook gezien dat mensen er echt rustiger van kunnen worden. We is het inderdaad gebruikelijk dat als het effect heeft dit vrij snel optreedt dus als je niet merkt heeft het inderdaad weinig zin om door te gaan want het is niet goedkoop.
Heb je al een praktijk gevonden? Ik las dat je dochter 11 is, kijk of je een behandelaar kunt vinden die gericht is op kinderen. Dat is echt een stuk fijner voor zo'n meisje dan een behandelaar die gericht is op volwassenen. Die behandelen doorgaans ook ander soort problematiek.
zondag 19 juni 2016 om 20:39
Het lastige met stoornissen en/of een disharmonisch profiel is dat je niet zeker weet wat oorzaak en gevolg is. Mijn jongste heeft trekken van ADD en ASS en daardoor een NAO diagnose. Ze heeft ook een disharmonisch profiel en een zeer lage verwerkingssnelheid (96), maar het is lastig uit te vinden of haar concentratieprobleem daardoor komt of door de niet bewezen ADD of door de hoge verbale intelligentie. Vooralsnog zien we dat groter groeien verbetering brengt, dat is alvast iets.
(Eigenlijk verdient zo'n TO geen persoonlijk verhaal maar misschien heeft hij er iets aan).
(Eigenlijk verdient zo'n TO geen persoonlijk verhaal maar misschien heeft hij er iets aan).
zondag 19 juni 2016 om 20:40
Wat lastig. Ik snap dat medicatie je laatste redmiddel is. Ik zou daar bij mijn eigen (jonge) kinderen ook niet meteen naar grijpen. Alleen als de situatie anders onhandelbaar zou zijn voor kind en/of gezin en/of schoolsituatie.
De eerste stap die ik zou zetten is de diagnose te bevestigen of uit te sluiten.
Ten tweede zou ik me richten op het leven zo overzichtelijk mogelijk voor hem te maken. Routine en schema's geven kinderen een enorm veilig en zeker gevoel, en helemaal als er ADD in het spel is helpt een vast patroon om het makkelijker te maken ergens op te focussen.
Ten derde kan je heel veel doen met de manier waarop je communiceert. Wil je iets gedaan krijgen? Loop naar je zoon toe, buk tot zijn hoogte, maak oogcontact, begin met zijn naam, en dan de rest van je vraag/verzoek. Op die manier weet je zeker dat je de aandacht hebt, en wordt je waarschijnlijk beter begrepen dan wanneer je iets vanuit de keuken roept terwijl hij tv kijkt (ik noem maar een voorbeeld).
Ook qua school kan je hem helpen leren leren, en leren organiseren. Bij de een gaat dat vanzelf, en bij de ander is er nou eenmaal veel hulp nodig. Heel fijn dat je begrijpt dat hij meer nodig heeft van jullie nu hij nog op de basisschool zit. Nu heb je nog de tijd om een en ander te vormen en aan te leren voordat hij naar de middelbare school gaat. Hoe doet hij het sociaal gezien? Sorry voor eventuele mosterd trouwens. Heb niet alles gelezen. Verloor een beetje de interesse toen het topic verzandde in het welles nietes medicatie debat.
Oh, en mijn oudste is soms onhoudbaar druk (heeft geen ADD/ADHD, bij mijn weten). Ik vraag hem dan soms om even op zijn kamertje te gaan zitten om zijn motortje weer in de juiste versnelling te krijgen. Want dat gaat het best als hij zich even afzondert. Ik weet niet of die van jou ook druk is, maar dit werkt bij ons vaak om de situatie even te 'resetten'.
De eerste stap die ik zou zetten is de diagnose te bevestigen of uit te sluiten.
Ten tweede zou ik me richten op het leven zo overzichtelijk mogelijk voor hem te maken. Routine en schema's geven kinderen een enorm veilig en zeker gevoel, en helemaal als er ADD in het spel is helpt een vast patroon om het makkelijker te maken ergens op te focussen.
Ten derde kan je heel veel doen met de manier waarop je communiceert. Wil je iets gedaan krijgen? Loop naar je zoon toe, buk tot zijn hoogte, maak oogcontact, begin met zijn naam, en dan de rest van je vraag/verzoek. Op die manier weet je zeker dat je de aandacht hebt, en wordt je waarschijnlijk beter begrepen dan wanneer je iets vanuit de keuken roept terwijl hij tv kijkt (ik noem maar een voorbeeld).
Ook qua school kan je hem helpen leren leren, en leren organiseren. Bij de een gaat dat vanzelf, en bij de ander is er nou eenmaal veel hulp nodig. Heel fijn dat je begrijpt dat hij meer nodig heeft van jullie nu hij nog op de basisschool zit. Nu heb je nog de tijd om een en ander te vormen en aan te leren voordat hij naar de middelbare school gaat. Hoe doet hij het sociaal gezien? Sorry voor eventuele mosterd trouwens. Heb niet alles gelezen. Verloor een beetje de interesse toen het topic verzandde in het welles nietes medicatie debat.
Oh, en mijn oudste is soms onhoudbaar druk (heeft geen ADD/ADHD, bij mijn weten). Ik vraag hem dan soms om even op zijn kamertje te gaan zitten om zijn motortje weer in de juiste versnelling te krijgen. Want dat gaat het best als hij zich even afzondert. Ik weet niet of die van jou ook druk is, maar dit werkt bij ons vaak om de situatie even te 'resetten'.
zondag 19 juni 2016 om 20:47
Nog een tip (for what is worth, aangezien ik tegen de lucht schijnt te praten):
Betuttel je zoon niet. Hij gaat alleen nog maar faalangstiger worden als hij zich steeds in zijn indruk bevestigd krijgt dat hij in jouw ogen nooit iets goed kan doen.
En zoek een praatpaal/steunpilaar IRL. Dan kun je samen sparren over je zoon. Met je ex wordt dit denk ik te lastig.
Betuttel je zoon niet. Hij gaat alleen nog maar faalangstiger worden als hij zich steeds in zijn indruk bevestigd krijgt dat hij in jouw ogen nooit iets goed kan doen.
En zoek een praatpaal/steunpilaar IRL. Dan kun je samen sparren over je zoon. Met je ex wordt dit denk ik te lastig.
zondag 19 juni 2016 om 20:49
zondag 19 juni 2016 om 20:50
Ook mijn zoon heeft ADD. Pas in het 2e jaar middelbare school ontdekt. Op de lagere school ging alles prima, hoge cijfers etc. In de brugklas ging het giga mis. Hele slechte cijfers, iedereen wist altijd dat er een toets was, hij nooit. Als hij heel hard geleerd had en het bij het overhoren zeer goed ging had hij de volgende dag toch een 3 (hij dacht zelf een 9). Halverwege de week al doodmoe. Altijd alles kwijt, chaotisch, als hij 2 dingen van boven moest halen waren wij superblij als hij er boven nog eentje wist.
In de 2e dus ook teruggezakt van Havo/VWO naar Havo/VMBO. Aan het eind van de 2e naar het VMBO.
Toen het in de 2e ook direkt mis ging hebben wij hem laten testen. Daar kwam ADD uit. Hij kreeg een Ritalintest (waren wij helemaal niet blij mee). In 4 weken kreeg hij 3 verschillende doseringen en 1 week een placebo. Alleen de apotheker wist wat hij wanneer kreeg.
Een week was fantastisch, de rest of niks of dramatisch.
Toen toch maar besloten om ermee door te gaan. Die Ritalin heeft zoveel goeds voor hem gedaan. Hij heeft het alleen op het VMBO gebruikt. Het MBO en het HBO daarna niets gebruikt. Nu hij een eigen zaak heeft gebruikt hij het af en toe nog eens.
Zonder de Ritalin was school niets geworden terwijl hij heel intelligent is. Zonder Ritalin had zijn leven er heel anders uit gezien.
Schrijf dus niet zomaar medicijnen af maar laat een medicijntest doen zoals die van mijn zoon. Dan weet je altijd of het helpt en welke dosering geschikt is. Het verschil tussen 2x10mg en 2x15 mg was bij hem dag en nacht. Zo nauw kan het luisteren.
In de 2e dus ook teruggezakt van Havo/VWO naar Havo/VMBO. Aan het eind van de 2e naar het VMBO.
Toen het in de 2e ook direkt mis ging hebben wij hem laten testen. Daar kwam ADD uit. Hij kreeg een Ritalintest (waren wij helemaal niet blij mee). In 4 weken kreeg hij 3 verschillende doseringen en 1 week een placebo. Alleen de apotheker wist wat hij wanneer kreeg.
Een week was fantastisch, de rest of niks of dramatisch.
Toen toch maar besloten om ermee door te gaan. Die Ritalin heeft zoveel goeds voor hem gedaan. Hij heeft het alleen op het VMBO gebruikt. Het MBO en het HBO daarna niets gebruikt. Nu hij een eigen zaak heeft gebruikt hij het af en toe nog eens.
Zonder de Ritalin was school niets geworden terwijl hij heel intelligent is. Zonder Ritalin had zijn leven er heel anders uit gezien.
Schrijf dus niet zomaar medicijnen af maar laat een medicijntest doen zoals die van mijn zoon. Dan weet je altijd of het helpt en welke dosering geschikt is. Het verschil tussen 2x10mg en 2x15 mg was bij hem dag en nacht. Zo nauw kan het luisteren.
zondag 19 juni 2016 om 20:52
Nee, ik heb eigenlijk nooit hulp gekregen. Op mijn 14e kwam ik terecht in de mentorklas van de aller aller beste beste mentor ooit. En die heeft uiteindelijk veel gedaan gekregen.
Ik was altijd een erg ongelukkig kind, maar denk niet dat het alleen door de ADD komt, misschien wel mede. Ik heb ook een kindertijd gehad die je helemaal niemand gunt.
Toen ik in de stuurhut terecht kwam heb ik besloten om te stoppen met mijn medicatie. Omdat ritalin toch onderdrukt naar mijn ervaring en dat wou ik niet. Het is nog steeds na 2 jaar soms best knokken. Ik heb nog steeds momenten dat ik snel afgeleid ben of het druk in mijn hoofd heb.
Maar voor mij hield de juiste behandeling medicatie in. En zonder die medicatie zou ik nooit havo hebben gedaan, of het werk doen wat ik nu doe.
zondag 19 juni 2016 om 20:52
zondag 19 juni 2016 om 20:57
Dus verbaal hoogbegaafd en performaal juist gemiddeld? Met name op de basisschool wordt er voornamelijk een beroep gedaan op de verbale vaardigheden. Alle kans dus dat je dochter zich al jaren halfdood verveeld op school. Daar zou ik dan allereerst op inzetten. Kijken of de concentratie beter wordt bij meer uitdaging.
Verder is een kloof tussen verbaal en performaal heel gewoon, vooral bij slimmere kinderen zie je meestal dat 1 van beide kanten sterker ontwikkeld is. Dan is niet gelijk een reden voor of verklaring van problemen.
