Kinderen
alle pijlers
Ik ben zwanger...
donderdag 11 november 2010 om 23:17
Zo vaak verhalen gelezen of gehoord over ongewenst zwangere vrouwen... en altijd had ik een oordeel erover... hoe krijg je het zover? Waarom kijk je dan niet beter uit? etc.
En nu ben ik het die ongewenst zwanger is...
De feiten op een rijtje..
Ruim een maand geleden onbeschermde seks gehad,
volgende dag een morning afterpil.
Na de morning after pil een paar dagen een soort van ongesteldheid.
Daarna meteen opnieuw begonnen met de pil slikken.
Meerder keren seks gehad(ook onbeschermd).
Afgelopen dagen, wel ongesteld moeten worden... maar het bleef uit.
Na een paar dagen mezelf ervan overtuigd te hebben dat een verandering in de ongesteldheid na de morning after pil wel logisch is, en mijn ongesteldheid heus wel zou komen, vanmorgen toch maar een zwangerschapstest gehaald...
De minuut die hij volgens de verpakking nodig had bleek niet nodig, al binnen 10 sec kon de test mij vertellen waar ik bang voor was. Zwanger...
OMG! Wat moet ik nou.. Ik ken de opties... Maar wat is voor mij en optie... :S
Een abortus is een 'makkelijke' uitweg... Ik ben tenslotte nog maar 21, woon op een studentenkamer, heb geen vaste relatie, geen geld... plus wat moet mijn omgeving ervan denken... ik zit bij een kerk, waar men best wel traditioneel is over seks voor het huwelijk, en mijn familie... die zitten volgens mij ook nog niet op een kleine te wachten.
Maar... het is wel een kind dat in mij groeit.. En ik hou van kinderen. Mijn grootste wens voor de toekomt is om een moeder te worden. En als ik het echt zou willen, dan zijn er altijd wel oplossingen voor de mogelijke problemen toch?
Ik ben momenteel zo vol gedachtes en emoties.. En ik weet niet met wie ik het moet delen.. Heb wel morgenochtend een afspraak bij de huisarts... Dat eerst maar afwachten. En verder tobben...
En nu ben ik het die ongewenst zwanger is...
De feiten op een rijtje..
Ruim een maand geleden onbeschermde seks gehad,
volgende dag een morning afterpil.
Na de morning after pil een paar dagen een soort van ongesteldheid.
Daarna meteen opnieuw begonnen met de pil slikken.
Meerder keren seks gehad(ook onbeschermd).
Afgelopen dagen, wel ongesteld moeten worden... maar het bleef uit.
Na een paar dagen mezelf ervan overtuigd te hebben dat een verandering in de ongesteldheid na de morning after pil wel logisch is, en mijn ongesteldheid heus wel zou komen, vanmorgen toch maar een zwangerschapstest gehaald...
De minuut die hij volgens de verpakking nodig had bleek niet nodig, al binnen 10 sec kon de test mij vertellen waar ik bang voor was. Zwanger...
OMG! Wat moet ik nou.. Ik ken de opties... Maar wat is voor mij en optie... :S
Een abortus is een 'makkelijke' uitweg... Ik ben tenslotte nog maar 21, woon op een studentenkamer, heb geen vaste relatie, geen geld... plus wat moet mijn omgeving ervan denken... ik zit bij een kerk, waar men best wel traditioneel is over seks voor het huwelijk, en mijn familie... die zitten volgens mij ook nog niet op een kleine te wachten.
Maar... het is wel een kind dat in mij groeit.. En ik hou van kinderen. Mijn grootste wens voor de toekomt is om een moeder te worden. En als ik het echt zou willen, dan zijn er altijd wel oplossingen voor de mogelijke problemen toch?
Ik ben momenteel zo vol gedachtes en emoties.. En ik weet niet met wie ik het moet delen.. Heb wel morgenochtend een afspraak bij de huisarts... Dat eerst maar afwachten. En verder tobben...
vrijdag 12 november 2010 om 00:36
Joh Malam, het is zo makkelijk principieel te zijn als je niet in situaties hebt verkeerd waar je principe de keuze moet uitmaken.
Pas als dat op je pad komt, weet je wt principes waard zijn (in mijn ogen niet veel, overigens), dus wt mij betreft zet je die opzij en kijk je naar de praktische en morele problemen. Moreel vanuit jezelf en niet vanuit een geloof of iets anders abstracts. Jij bent degene die moet leven en dealen met je keuze. Niemand anders. Anderen kunnen je veroordelen of juist steunen om die keuze. Maar om bij het geloof te blijven: God zit echt in jezelf (voor zover ik daarover als atheist denk ). De dominee zal niet wakker liggen om jouw keuze, jij bent hooguit een zwart schaap. Jij moet verder met je leven met de keuzes die je maakt. En daar moet JIJ achter staan en niet iemand die vertelt hoe je moet leven.
Pas als dat op je pad komt, weet je wt principes waard zijn (in mijn ogen niet veel, overigens), dus wt mij betreft zet je die opzij en kijk je naar de praktische en morele problemen. Moreel vanuit jezelf en niet vanuit een geloof of iets anders abstracts. Jij bent degene die moet leven en dealen met je keuze. Niemand anders. Anderen kunnen je veroordelen of juist steunen om die keuze. Maar om bij het geloof te blijven: God zit echt in jezelf (voor zover ik daarover als atheist denk ). De dominee zal niet wakker liggen om jouw keuze, jij bent hooguit een zwart schaap. Jij moet verder met je leven met de keuzes die je maakt. En daar moet JIJ achter staan en niet iemand die vertelt hoe je moet leven.
vrijdag 12 november 2010 om 00:39
quote:malam schreef op 12 november 2010 @ 00:30:
[...]
Mijn ouders zijn niet christelijk. Ze hebben niks tegen abortus en ik denk ook niks tegen een zwangerschap. Maar ik denk dat ze het onverstandig zullen vinden wanneer ik ervoor kies om op dit moment een kind op de wereld te zetten. Maar ze zullen me wel steunen zoveel als ze kunnen (beide afzonderlijk, want gescheiden).
Om ook even te reageren op de opmerkingen over mijn standpunt ten opzichte van abortus, vanuit mijn geloof bekeken... Ik ben tegen abortus. Vanuit mijn gevoel gezien is het ook geen optie, dat heb ik ook altijd gezegd, hoewel ik nooit dacht er een keuze over te hoeven maken.
Nu ik wel een keuze moet maken is het een optie. Niet omdat ik een voorstander ben van abortus, maar omdat ik gewoon echt even niet zo goed weet wat ik moet. Het is misschien hypocriet, maar mijn gevoel zegt dat ik een abortus moet overwegen, dat ik alle opties moet overwegen.Je bent eerlijk en dat siert je. En het is niet misschien hypocriet, het is hypocriet. Maar bedenk wel dat het hier om een leven gaat. Jij weet niet wat je moet doen, jij bent in paniek. Bedenk wel dat het hier niet alleen om jou draait, maar ook om je ongeboren kindje. Dat vind ik ook altijd zo oneerlijk aan een abortus. Dát leventje heeft geen stem, alleen maar omdat het ongeboren, en dus onmondig en hulpeloos is. Maar wie zijn wij mensen, levende wezens, in Godsnaam, dat wij het leven van andere levende wezens, mensjes denken te kunnen afnemen? En dat we dat dan ook nog de brutaliteit hebben het een recht te noemen!
Ik klink denk ik veroordelend TO. Ik wil niet veroordelend zijn richting jou, maar ik heb inderdaad wel degelijk mijn oordeel over een abortus.
[...]
Mijn ouders zijn niet christelijk. Ze hebben niks tegen abortus en ik denk ook niks tegen een zwangerschap. Maar ik denk dat ze het onverstandig zullen vinden wanneer ik ervoor kies om op dit moment een kind op de wereld te zetten. Maar ze zullen me wel steunen zoveel als ze kunnen (beide afzonderlijk, want gescheiden).
Om ook even te reageren op de opmerkingen over mijn standpunt ten opzichte van abortus, vanuit mijn geloof bekeken... Ik ben tegen abortus. Vanuit mijn gevoel gezien is het ook geen optie, dat heb ik ook altijd gezegd, hoewel ik nooit dacht er een keuze over te hoeven maken.
Nu ik wel een keuze moet maken is het een optie. Niet omdat ik een voorstander ben van abortus, maar omdat ik gewoon echt even niet zo goed weet wat ik moet. Het is misschien hypocriet, maar mijn gevoel zegt dat ik een abortus moet overwegen, dat ik alle opties moet overwegen.Je bent eerlijk en dat siert je. En het is niet misschien hypocriet, het is hypocriet. Maar bedenk wel dat het hier om een leven gaat. Jij weet niet wat je moet doen, jij bent in paniek. Bedenk wel dat het hier niet alleen om jou draait, maar ook om je ongeboren kindje. Dat vind ik ook altijd zo oneerlijk aan een abortus. Dát leventje heeft geen stem, alleen maar omdat het ongeboren, en dus onmondig en hulpeloos is. Maar wie zijn wij mensen, levende wezens, in Godsnaam, dat wij het leven van andere levende wezens, mensjes denken te kunnen afnemen? En dat we dat dan ook nog de brutaliteit hebben het een recht te noemen!
Ik klink denk ik veroordelend TO. Ik wil niet veroordelend zijn richting jou, maar ik heb inderdaad wel degelijk mijn oordeel over een abortus.
vrijdag 12 november 2010 om 00:41
quote:Boro schreef op 12 november 2010 @ 00:35:
Als je geen voorstander van abortus bent zou ik de ander optie ( kind houden ) sterker overwegen.
Ik geloof nl dat abortus iets is waar je voor de volle 100% achter moet staan. Zoals Heleen bijv. die stond er , neem ik aan na haar post, helemaal achter.
Bij twijfel denk ik altijd niet doen.
Je hebt gelijk, ik stond er 100% achter, maar dit was wel een proces. Je laatste zin kun je natuurlijk ook omgedraaid opvatten.
Niet doen in de zin van de zwangerschap doorzetten.
Na een eventuele ingreep ben je nog net zo vruchtbaar als daarvoor.
Als je geen voorstander van abortus bent zou ik de ander optie ( kind houden ) sterker overwegen.
Ik geloof nl dat abortus iets is waar je voor de volle 100% achter moet staan. Zoals Heleen bijv. die stond er , neem ik aan na haar post, helemaal achter.
Bij twijfel denk ik altijd niet doen.
Je hebt gelijk, ik stond er 100% achter, maar dit was wel een proces. Je laatste zin kun je natuurlijk ook omgedraaid opvatten.
Niet doen in de zin van de zwangerschap doorzetten.
Na een eventuele ingreep ben je nog net zo vruchtbaar als daarvoor.
vrijdag 12 november 2010 om 00:43
vrijdag 12 november 2010 om 00:45
vrijdag 12 november 2010 om 00:45
vrijdag 12 november 2010 om 01:52
quote:Boro schreef op 11 november 2010 @ 23:54:
[...]
Abortus en Wet.
Dit is de wet. In de praktijk voeren klinieken alleen maar abortus uit tot een termijn van 12 of 16 weken (verschilt per kliniek).
Dat getal van 24 weken is alleen maar van toepassing op situaties waarin bijvoorbeeld ernstige afwijkingen gevonden worden.
Malam, geen advies hier, behalve inderdaad het Siriz te bellen of het Fiom (www.fiom.nl). Heel veel sterkte met je beslissing.
Nou vooruit, toch wel een advies: het leven houdt niet op als je een kind krijgt. Je kunt ook mét kind gewoon doorleren. Het vergt wat aanpassingsvermogen, maar onmogelijk is het zeker niet. Staar je dus niet blind op het idee dat je eigen leven afgelopen is als je nu een kind krijgt, want dat is gelukkig niet waar.
[...]
Abortus en Wet.
Dit is de wet. In de praktijk voeren klinieken alleen maar abortus uit tot een termijn van 12 of 16 weken (verschilt per kliniek).
Dat getal van 24 weken is alleen maar van toepassing op situaties waarin bijvoorbeeld ernstige afwijkingen gevonden worden.
Malam, geen advies hier, behalve inderdaad het Siriz te bellen of het Fiom (www.fiom.nl). Heel veel sterkte met je beslissing.
Nou vooruit, toch wel een advies: het leven houdt niet op als je een kind krijgt. Je kunt ook mét kind gewoon doorleren. Het vergt wat aanpassingsvermogen, maar onmogelijk is het zeker niet. Staar je dus niet blind op het idee dat je eigen leven afgelopen is als je nu een kind krijgt, want dat is gelukkig niet waar.
vrijdag 12 november 2010 om 03:29
Mijn advies: laat je niet van de wijs brengen door mensen die je vertellen hoe jij in je geloof moet staan, zowel mensen van binnen en buiten je gemeente. Ikzelf geloof nergens in, maar vind het raar wanneer buitenstaanders je zouden moeten vertellen hoe je dit moet aanpakken omdat jij toevallig bij die groep zit.
Welke keuze je ook maakt, je zult de consequenties moeten aanvaarden. Dus of dat nou schuldgevoel van een abortus is, of de verantwoordelijkheid voor een kind dragen, beide keuzes zijn niet mals. Wel denk ik dat je beren op de weg ziet die niet zo groot hoevente zijn als je nu misschien denkt. Er zullen mensen voor je klaar staan, ongeacht je keuze. Dus concentreer je op de belangrijke zaken en vragen (zoals: hoe zal ik mijn leven inrichten als ik het hou) en minder op wat andere mensen er van zullen denken. Dat laatste zal a) wel loslopen en b) is iets waar je toch geen controle over hebt.
Ook denk ik dat wanneer je uiteindelijk je beslissing maakt je je er beter over voelt wanneer je deze keuze met je hart (en verstand) hebt gemaakt, dan wanneer je je laat leiden door andermans oordeel.
Succes en sterkte
Welke keuze je ook maakt, je zult de consequenties moeten aanvaarden. Dus of dat nou schuldgevoel van een abortus is, of de verantwoordelijkheid voor een kind dragen, beide keuzes zijn niet mals. Wel denk ik dat je beren op de weg ziet die niet zo groot hoevente zijn als je nu misschien denkt. Er zullen mensen voor je klaar staan, ongeacht je keuze. Dus concentreer je op de belangrijke zaken en vragen (zoals: hoe zal ik mijn leven inrichten als ik het hou) en minder op wat andere mensen er van zullen denken. Dat laatste zal a) wel loslopen en b) is iets waar je toch geen controle over hebt.
Ook denk ik dat wanneer je uiteindelijk je beslissing maakt je je er beter over voelt wanneer je deze keuze met je hart (en verstand) hebt gemaakt, dan wanneer je je laat leiden door andermans oordeel.
Succes en sterkte
vrijdag 12 november 2010 om 08:14
quote:Maar wie zijn wij mensen, levende wezens, in Godsnaam, dat wij het leven van andere levende wezens, mensjes denken te kunnen afnemen? En dat we dat dan ook nog de brutaliteit hebben het een recht te noemen!Levende wezens? Zonder moederlijf is er niks levends aan .Een abortus is niet zo traumatisch hoor. Sterkte TS
vrijdag 12 november 2010 om 08:20
iedereen is weer lekker veroordelend..
TO goed dat je er over nadenkt en ik hoop dat je een goede keuze maakt. In jouw kerk is er ruimte voor dit soort dingen en ik zou ook zeker met iemand gaan praten. Ook de vader behoort ingelicht te worden.
Studeren met een kindje kan prima maar er zitten , net als met werkende moeders , wel qua planning wat haken en ogen aan. Qua financien zijn er wel potjes/ regelingen maar dat zou je even moeten navragen bij je school of gemeente.
Ik wens je veel succes met je beslissing
TO goed dat je er over nadenkt en ik hoop dat je een goede keuze maakt. In jouw kerk is er ruimte voor dit soort dingen en ik zou ook zeker met iemand gaan praten. Ook de vader behoort ingelicht te worden.
Studeren met een kindje kan prima maar er zitten , net als met werkende moeders , wel qua planning wat haken en ogen aan. Qua financien zijn er wel potjes/ regelingen maar dat zou je even moeten navragen bij je school of gemeente.
Ik wens je veel succes met je beslissing
vrijdag 12 november 2010 om 08:40
Poldervrouw , waar is iedereen weer lekker veroordelend ? Ik zie juist een mooi topic met adviezen van alle kanten, en respect voor de keus die een ieder voor zich maakt. ( Voor Heleen bijv. )
Jammer dat jij allemaal veroordelende dingen leest, maar dat ligt denk ik toch echt aan jou.
Jammer dat jij allemaal veroordelende dingen leest, maar dat ligt denk ik toch echt aan jou.
Wij hebben allemaal last van Jouw stemmingswisselingen !
vrijdag 12 november 2010 om 08:52
Beste Malam
Stel je voor: eind jaren zeventig, een meisje van 17 in een zeer, zeer, zeer streng gereformeerd gezin. Meisje is een losbol, heeft een onenightstand en wordt zwanger. Meisje is bang, want hoe zal dit allemaal gaan? Een ouderling (oudste) schiet haar te hulp. Hij schrijft samen met haar een brief naar de gemeenteleden. Daarin schrijft hij o.a. dat kinderen een geschenk van God zijn, ook als ze door mensen niet verwacht werden en: dat wie zonder zonde is de eerste steen mag komen gooien. De gemeente omarmt het meisje, mijn moeder, en op tweede kerstdag werd mijn broer geboren. Met mijn moeder is alles goed gekomen, met mijn broer ook. En dat in de jaren zeventig, in een heel streng gelovige omgeving.
Ik heb veel vriendinnen/kennissen die op hun 16e, 17e, 18e moeder werden. Onverwachts, binnen een heel strenge gemeente. Ik heb alleen maar gezien dat er hulp kwam en begrip. Veel keurig getrouwde mensen in de kerk zeiden eerlijk: dit had ons ook kunnen gebeuren. Complete baby-uitzetten werden aangeboden, op zondag kregen ze geld in hun handen gestopt, er werd geholpen met het vinden van woonruimte...
Mijn schoonzusje werd begin dit jaar verrast. Ze studeerde, 22 jr, woonde op kamers, had kort een vriend en was opeens zwanger. Het jochie is net geboren, in hun nieuwe huisje, schoonzusje studeert in deeltijd verder.
Ik was zelf 21 toen ik gepland zwanger raakte. Getrouwd en wel, dat wel. Maar: ik ben nu 28. Heb twee zoons van zes en drie en ben zwanger van de derde. In de tussentijd heb ik altijd gewerkt en ik ben net afgestudeerd.
Ik hoop dat je iets kunt met deze waargebeurde verhalen. Jouw leven houdt echt niet op als het leven van je kind begint! Je hebt al een diploma, je kunt gewoon een baan gaan zoeken. Desnoods als invalkracht in de kinderopvang, via het uitzendbureau.
Als je hulp nodig hebt, praktisch, met zoeken naar woonruimte, met vertellen in de kerk of wat dan ook.... je kunt me altijd bereiken via dit forum....
Veel sterkte met het nemen van een beslissing, als ik jouw posts achter elkaar doorlees denk ik wel te weten wat de juiste keuze zou zijn...
Stel je voor: eind jaren zeventig, een meisje van 17 in een zeer, zeer, zeer streng gereformeerd gezin. Meisje is een losbol, heeft een onenightstand en wordt zwanger. Meisje is bang, want hoe zal dit allemaal gaan? Een ouderling (oudste) schiet haar te hulp. Hij schrijft samen met haar een brief naar de gemeenteleden. Daarin schrijft hij o.a. dat kinderen een geschenk van God zijn, ook als ze door mensen niet verwacht werden en: dat wie zonder zonde is de eerste steen mag komen gooien. De gemeente omarmt het meisje, mijn moeder, en op tweede kerstdag werd mijn broer geboren. Met mijn moeder is alles goed gekomen, met mijn broer ook. En dat in de jaren zeventig, in een heel streng gelovige omgeving.
Ik heb veel vriendinnen/kennissen die op hun 16e, 17e, 18e moeder werden. Onverwachts, binnen een heel strenge gemeente. Ik heb alleen maar gezien dat er hulp kwam en begrip. Veel keurig getrouwde mensen in de kerk zeiden eerlijk: dit had ons ook kunnen gebeuren. Complete baby-uitzetten werden aangeboden, op zondag kregen ze geld in hun handen gestopt, er werd geholpen met het vinden van woonruimte...
Mijn schoonzusje werd begin dit jaar verrast. Ze studeerde, 22 jr, woonde op kamers, had kort een vriend en was opeens zwanger. Het jochie is net geboren, in hun nieuwe huisje, schoonzusje studeert in deeltijd verder.
Ik was zelf 21 toen ik gepland zwanger raakte. Getrouwd en wel, dat wel. Maar: ik ben nu 28. Heb twee zoons van zes en drie en ben zwanger van de derde. In de tussentijd heb ik altijd gewerkt en ik ben net afgestudeerd.
Ik hoop dat je iets kunt met deze waargebeurde verhalen. Jouw leven houdt echt niet op als het leven van je kind begint! Je hebt al een diploma, je kunt gewoon een baan gaan zoeken. Desnoods als invalkracht in de kinderopvang, via het uitzendbureau.
Als je hulp nodig hebt, praktisch, met zoeken naar woonruimte, met vertellen in de kerk of wat dan ook.... je kunt me altijd bereiken via dit forum....
Veel sterkte met het nemen van een beslissing, als ik jouw posts achter elkaar doorlees denk ik wel te weten wat de juiste keuze zou zijn...
vrijdag 12 november 2010 om 08:54
Malam, ik heb even wat rond gelezen en zou ook graag een reactie achterlaten.
Als eerste over de kerk. Ik denk (weet eigenlijk zeker) dat het hier niet gaat over wat de kerk zegt, maar over wat de God zegt. De kerk heeft er altijd haar eigen regeltjes bij, maar die moet je wel aan de Bijbel kunnen toetsen.
Ik geloof dat God de schepper is van al het leven. Lees eens Ps. 139. Hier een klein gedeelte daaruit:
U was het die mijn nieren vormde, die mij weefde in de buik van mijn moeder. Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan, wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt. Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel. Toen ik in het verborgene gemaakt werd, kunstig geweven in de schoot van de aarde, was mijn wezen voor u geen geheim. Uw ogen zagen mijn vormeloos begin, alles werd in uw boekrol opgetekend, aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één.
Voor je gevoel zullen de mensen je allemaal aankijken van "Ooohhhh....." Maar weet dat we allemaal verkeerde dingen doen. Sommige dingen komen uit, sommige dingen niet. Maar God weet van ons allemaal af, wat we doen en hoe we zijn.
En dan een kleine vraag: je zegt dat je gelovig bent geworden. Geweldig! Heb je hierover al met God gepraat en gebeden? Hij luistert echt naar je en zal je helpen met de weg die je gaat. Hij zorgt er vast voor dat er mensen op je pad komen die je helpen, bij ons in de gemeente was er een jong meisje dat zwanger werd en ze heeft meer baby uitzet dan alle anderen bij elkaar. Allemaal gekregen! Er kan geholpen worden met oppas, zodat jij kunt leren of eens eruit kunt. Ze zullen voor je bidden.
En als je zo'n heel lief, klein mensje in je armen hebt dat uit jouw lichaam komt, dan kun je er alleen nog maar van houden!
Ik ben bang dat als je in jouw situtatie en levensstijl en geloof abortus zal gaan plegen, dat je daar je hele leven last van zult hebben. Het zal je volgens mij geen vreugde geven. Een kind krijgen is ontzettend moeilijk in jouw situatie, maar zal je zoveel liefde en vreugde geven!
Denk erover en Gods zegen!
Als eerste over de kerk. Ik denk (weet eigenlijk zeker) dat het hier niet gaat over wat de kerk zegt, maar over wat de God zegt. De kerk heeft er altijd haar eigen regeltjes bij, maar die moet je wel aan de Bijbel kunnen toetsen.
Ik geloof dat God de schepper is van al het leven. Lees eens Ps. 139. Hier een klein gedeelte daaruit:
U was het die mijn nieren vormde, die mij weefde in de buik van mijn moeder. Ik loof u voor het ontzaglijke wonder van mijn bestaan, wonderbaarlijk is wat u gemaakt hebt. Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel. Toen ik in het verborgene gemaakt werd, kunstig geweven in de schoot van de aarde, was mijn wezen voor u geen geheim. Uw ogen zagen mijn vormeloos begin, alles werd in uw boekrol opgetekend, aan de dagen van mijn bestaan ontbrak er niet één.
Voor je gevoel zullen de mensen je allemaal aankijken van "Ooohhhh....." Maar weet dat we allemaal verkeerde dingen doen. Sommige dingen komen uit, sommige dingen niet. Maar God weet van ons allemaal af, wat we doen en hoe we zijn.
En dan een kleine vraag: je zegt dat je gelovig bent geworden. Geweldig! Heb je hierover al met God gepraat en gebeden? Hij luistert echt naar je en zal je helpen met de weg die je gaat. Hij zorgt er vast voor dat er mensen op je pad komen die je helpen, bij ons in de gemeente was er een jong meisje dat zwanger werd en ze heeft meer baby uitzet dan alle anderen bij elkaar. Allemaal gekregen! Er kan geholpen worden met oppas, zodat jij kunt leren of eens eruit kunt. Ze zullen voor je bidden.
En als je zo'n heel lief, klein mensje in je armen hebt dat uit jouw lichaam komt, dan kun je er alleen nog maar van houden!
Ik ben bang dat als je in jouw situtatie en levensstijl en geloof abortus zal gaan plegen, dat je daar je hele leven last van zult hebben. Het zal je volgens mij geen vreugde geven. Een kind krijgen is ontzettend moeilijk in jouw situatie, maar zal je zoveel liefde en vreugde geven!
Denk erover en Gods zegen!
vrijdag 12 november 2010 om 09:14
quote:elninjoo schreef op 12 november 2010 @ 09:03:
Laat 't weghalen en bouw je leven op en dan is er nog tijd genoeg om 'n keer gepland zwanger te worden.
Het is nog geen kind, bijlange na niet! Het is maar 'n klompje ongewenste celgroei en daar zijn gelukkig mogelijkheden voor om dat te laten verwijderen.
Ik reageer maar niet inhoudelijk, maar jij haalt echt het slechtste in mij naar boven met dit soort ongenuanceerde, gevoelloze opmerkingen. Ik houd het voor nu gewoon maar op je bekrompenheid en onnozelheid inzake abortus en eigenlijk alles wat met kinderen te maken heeft. Je hebt echt geen idee waar je over praat, dus houd liever je mond.
Laat 't weghalen en bouw je leven op en dan is er nog tijd genoeg om 'n keer gepland zwanger te worden.
Het is nog geen kind, bijlange na niet! Het is maar 'n klompje ongewenste celgroei en daar zijn gelukkig mogelijkheden voor om dat te laten verwijderen.
Ik reageer maar niet inhoudelijk, maar jij haalt echt het slechtste in mij naar boven met dit soort ongenuanceerde, gevoelloze opmerkingen. Ik houd het voor nu gewoon maar op je bekrompenheid en onnozelheid inzake abortus en eigenlijk alles wat met kinderen te maken heeft. Je hebt echt geen idee waar je over praat, dus houd liever je mond.
