Kinderen
alle pijlers
Ik zie mijn zoon bijna nooit
maandag 5 augustus 2019 om 09:23
Beste forumleden,
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51
10.02% gewijzigd
maandag 5 augustus 2019 om 10:11
Of plat van het lachen op FOK!
De schrijfstijl van bepaalde topics is ontegenzeggelijk hetzelfde.
maandag 5 augustus 2019 om 10:12
Ik vind het vreemd dat je de manier waarop je zoon zijn leven invult als een fout ziet.
Het is anders dan jij zou willen, maar hoe kom je erbij dat er iets 'mis' is gegaan?
Hij is een volwassen man die eigen besluiten maakt. De ene persoon vindt het leuk veel met familie om te gaan, de ander is liever alleen of met vrienden.
Jij hebt daar niks over te zeggen en het is raar om het te veroordelen.
Laat die man, vul je leven goed in, en wees blij als het goed met hem gaat en als jullie elkaar nu en dan zien.
Hoge Frequentie staat niet gelijk aan hoge kwaliteit.
Het is anders dan jij zou willen, maar hoe kom je erbij dat er iets 'mis' is gegaan?
Hij is een volwassen man die eigen besluiten maakt. De ene persoon vindt het leuk veel met familie om te gaan, de ander is liever alleen of met vrienden.
Jij hebt daar niks over te zeggen en het is raar om het te veroordelen.
Laat die man, vul je leven goed in, en wees blij als het goed met hem gaat en als jullie elkaar nu en dan zien.
Hoge Frequentie staat niet gelijk aan hoge kwaliteit.
maandag 5 augustus 2019 om 10:12
Je zoon om de 2 jaar zien is wel heel weinig maar er zijn mensen die gewoon geen behoefte hebben om elkaar wekelijks of iets dergelijks te zien. Ik ben zelf zo iemand die niet naar alle feestjes gaat, alleen de mijlpalen of kerst/nieuw jaar. Ben gewoon niet zo'n feestganger.
Heeft niks met opvoeding te maken, ben gewoon introvert.
Misschien kun je vandaag je zoon bellen om te vragen of je vanavond langs kan komen ofzo?
Heeft niks met opvoeding te maken, ben gewoon introvert.
Misschien kun je vandaag je zoon bellen om te vragen of je vanavond langs kan komen ofzo?
maandag 5 augustus 2019 om 10:16
Bellen durf ik eigenlijk niet meer, omdat hij aangaf dat hij daar gestresst van raakt. Hij heeft liever dat ik mail. Waarom hij gestresst van mij raakt, weet ik niet. Maar zo was het vroeger ook al. Ik probeer alles en begrijp niet waarom andere vrouwen wel kinderen hebben die langskomen, verjaardagen vieren et cetera.
maandag 5 augustus 2019 om 10:18
Klinkt nogal dwingend en totaal niet afgestemd op zijn belevingswereld. Voelde hij zich verplicht jullie op jullie manier aandacht te geven?lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 09:23Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn.
Hij geeft aan feestdagen anders te willen vieren. Respecteer dat.
Hij is volwassen het contact krijgt nu meer een wederkerige en gelijkwaardige basis. Vertel je zoon dat je hem mist en graag meer zou willen weten over hem en zijn leven en hem meer zou willen zien.
Zoek raakvlakken. Misschien vindt hij af en toe ergens met jou lunchen fijner dan een verplicht nummertje op de bank zitten koffie drinken.
Mijn vriend en zijn vader kwamen nader tot elkaar door samen formule 1 te kijken. Misschien houdt hij van films, kunnen jullie dat samen doen.
Bottom line: oprechte interesse. En niet gemekker waarom hij niet op je bank komt zitten.
maandag 5 augustus 2019 om 10:18
maandag 5 augustus 2019 om 10:22
Probeer daar achter te komen. Is wel belangrijk waarom jouw gedrag hem stress geeft. Ik weet wel dat aandringen, bemoeien, oordelen over zijn levenskeuzes hem allemaal weg zullen duwen.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 10:16Bellen durf ik eigenlijk niet meer, omdat hij aangaf dat hij daar gestresst van raakt. Hij heeft liever dat ik mail. Waarom hij gestresst van mij raakt, weet ik niet. Maar zo was het vroeger ook al.
maandag 5 augustus 2019 om 10:22
Ja, dat kan ook. Maar ik durf niks te concluderen. Ik blijf erover malen omdat ik wou dat het anders was gelopen. En ik er misschien toch nog iets aan kan doen.
maandag 5 augustus 2019 om 10:23
permis schreef: ↑05-08-2019 10:12Ik vind het vreemd dat je de manier waarop je zoon zijn leven invult als een fout ziet.
Het is anders dan jij zou willen, maar hoe kom je erbij dat er iets 'mis' is gegaan?
Hij is een volwassen man die eigen besluiten maakt. De ene persoon vindt het leuk veel met familie om te gaan, de ander is liever alleen of met vrienden.
Jij hebt daar niks over te zeggen en het is raar om het te veroordelen.
Laat die man, vul je leven goed in, en wees blij als het goed met hem gaat en als jullie elkaar nu en dan zien.
Hoge Frequentie staat niet gelijk aan hoge kwaliteit.
Daar zal ik over nadenken. Mijn man denkt ook een beetje zo. Maar ik vind dat moeilijk, want ik heb zelf altijd alles voor familie gedaan en ik had dat zo graag op hem over willen brengen.
maandag 5 augustus 2019 om 10:24
Ja, dat zegt mijn man ook. En daarom durf ik ook heel weinig meer. Soms wil ik hem bijna bellen of gewoon langsgaan, maar dan houdt mijn man me tegen. "Jaag die jongen niet zo op alsjeblieft." Maar hoeveel geduld moet ik nog hebben?
maandag 5 augustus 2019 om 10:25
Als je zoon al 6 jaar het huis uit is en je hebt hem sindsdien 3 a 4 keer gezien, dan kan ik me voorstellen dat je daar verdrietig van bent. Zelfs als een kind niet zo’n behoefte heeft aan veel contact of samen iets vieren, is dit wel extreem weinig..
Zijn er broers/zussen die misschien wel een reden weten, in de zin van dat er iets is voorgevallen in het verleden ofzo?
Kan je man eens contact zoeken/ samen uit eten gaan en bespreken of er iets kan veranderen? Of met jullie drieën?
Als je zoon dat echt niet wil, dan houdt het op.
Maar erover praten in een gesprek ( en jij moet ook oprecht openstaan voor zijn visie en evt kritiek!) lijkt me een begin.
Zijn er broers/zussen die misschien wel een reden weten, in de zin van dat er iets is voorgevallen in het verleden ofzo?
Kan je man eens contact zoeken/ samen uit eten gaan en bespreken of er iets kan veranderen? Of met jullie drieën?
Als je zoon dat echt niet wil, dan houdt het op.
Maar erover praten in een gesprek ( en jij moet ook oprecht openstaan voor zijn visie en evt kritiek!) lijkt me een begin.
maandag 5 augustus 2019 om 10:26
Ik ik ik ik ik...lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 10:23Daar zal ik over nadenken. Mijn man denkt ook een beetje zo. Maar ik vind dat moeilijk, want ik heb zelf altijd alles voor familie gedaan en ik had dat zo graag op hem over willen brengen.
maandag 5 augustus 2019 om 10:26
En ja waarom mijn gedrag bij hem stress veroorzaakt... ik weet het niet. Dat was al toen hij op de middelbare school zat. Hij had lichamelijke stressklachten, zag er gespannen uit, deed moeilijk, deelde niks met ons. Ik denk dat het toen al mis ging. Maar ik begrijp niet hoe en waarom. En ook niet wat andere ouders anders hebben gedaan. Wij hebben ook begrip getoond, gesprekken gevoerd enzovoorts. Maar hij wil niks van ons weten lijkt het wel. En nu laat hij ons wegrotten op onze oude dag. Sorry voor de bewoordingen maar zo voelt het.
maandag 5 augustus 2019 om 10:29
maandag 5 augustus 2019 om 10:30
Ik krijg hier écht de kriebels van. Ben blij dat mijn opvoeding anders was en dat ik mijn kinderen óók anders opvoed.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 10:23Daar zal ik over nadenken. Mijn man denkt ook een beetje zo. Maar ik vind dat moeilijk, want ik heb zelf altijd alles voor familie gedaan en ik had dat zo graag op hem over willen brengen.
Natuurlijk ga ik voor sommige familieleden door het vuur, maar anderen kunnen mij gestolen worden. En dan kan het familie zijn, een goede band is niet verplicht hè. Ik ga geen toneelspelen omdat het zo hoort.
maandag 5 augustus 2019 om 10:30
Stel je niet zo aan zeg.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 10:26En nu laat hij ons wegrotten op onze oude dag. Sorry voor de bewoordingen maar zo voelt het.
Ik vermoed zomaar dat je dit ook uitstraalt naar je zoon en dan kan ik hem helemaal begrijpen.
maandag 5 augustus 2019 om 10:30
Wat school betreft heb ik hem wel regelmatig op de lip gezeten. Daar zou pijn kunnen zitten. Verder zou ik het niet weten. Ik heb actief geprobeerd om een sociaal leven voor hem te creëren, contact met familie te stimuleren, het gezellig te maken in huis en te laten zien hoe je met mensen moet omgaan.yourlocalhero schreef: ↑05-08-2019 10:26Als hij gestressed raakt van jouw belletjes dan gok ik zomaar eens dat je altijf flink boven op zijn lip hebt gezeten (nogmaals het is een gok, hij kan het ook enkel zo hebben gevoelt)
maandag 5 augustus 2019 om 10:31
Blijkbaar wil hij dat niet en zal hij daar (voor zichzelf) een hele goede reden voor hebbenlesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 10:29Is het dan niet normaal dat kinderen contact willen met hun ouders?
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
