Ik zie mijn zoon bijna nooit

Ja, TO heeft een hoop steken laten vallen, maar doet zo te lezen wel keihard haar best om nog te redden wat er te redden valt. Dat is meer dan de meeste ouders vaak bereid zijn te doen. Toegeven dat je gefaald hebt, luisteren naar je kind, je eigen gedragingen helemaal uitpluizen en je verplaatsen in de ander hoe dat voor hem geweest moet zijn etc etc.
Het is allemaal niet niks.

Goed bezig hoor TO.

Ik zou het in eerste instantie dicht bij jezelf houden, zelf dit soort zaken aanpakken en veranderen is al lastig genoeg. Wanneer je wordt verwezen dan zou je aan je behandelaar kunnen vragen wat je er mee kunt doen tav het feit dat je man er heel anders in staat.

Ik vraag mij oof af wat de reden is dat je daar moeite mee hebt?
Op welke wijze zit zijn houding jou in de weg?

lesmontagnes schreef: ↑

17-07-2020 19:51

@ viva-amber:

Het is de gedachte "ben ik dan de enige die de kinderen belangrijk vindt, die de kinderen mist en waren we niet ooit samen aan kinderen begonnen?" die mij dwars zit wanneer hij zich afzijdig houdt. Ik vind dat als je de opvoeding hebt verpest, want dat mogen we inmiddels wel zeggen, je als ouders ook samen de verantwoordelijkheid neemt om de schade op te nemen en te redden wat er te redden valt.

Ik denk dat jij hierin al een stap verder bent dan je man. Jij hebt hier veel feedback gekregen en daardoor stappen gezet. Je man heeft dat niet gehad, waardoor hij die stappen nog niet heeft gezet.

Ik zou overigens zonder je man naar de huisarts gaan. Dit is jouw traject, en in dat traject kun je ook hulp krijgen om met je man om te gaan of leren om ermee te leven dat hij hier anders in staat dan jij.

je hebt alleen maar invloed op jezelf

lesmontagnes schreef: ↑

17-07-2020 19:51

@ viva-amber:

Het is de gedachte "ben ik dan de enige die de kinderen belangrijk vindt, die de kinderen mist en waren we niet ooit samen aan kinderen begonnen?" die mij dwars zit wanneer hij zich afzijdig houdt. Ik vind dat als je de opvoeding hebt verpest, want dat mogen we inmiddels wel zeggen, je als ouders ook samen de verantwoordelijkheid neemt om de schade op te nemen en te redden wat er te redden valt.

TO dit is typisch een vraagstuk om met je psycholoog te bespreken.

Het gaat namelijk niet zo zeer om jouw gevoelens maar om het feit dat je vindt dat je man zijn verantwoordelijkheid e.d. moet nemen en daar zit nou precies de crux. Jij vindt altijd dat een ander zich naar jouw maatstaven MOET gedragen, of het nu je kinderen zijn of je partner en je zet al je machten en krachten bij om te zorgen dat een ander zich naar jouw maatstaven gedraagt. Daarmee respecteer je niet dat een ander een andere mening kan hebben dan jij en een andere manier om dingen te doen.

JIj bent niet de baas of controleur tav van het juiste gedrag van jouw man. En de kern van jouw probleem is dat je het gedrag van anderen wil beheersen en controleren. Terwijl de kern van je leerpunten is dat de ander onafhankelijk van jou mag zijn wie hij is en dat je niet al het gedrag van de ander beheerst en controleert in die zin dat het naar jouw normen allemaal normaal verloopt.

Ik zou je dus niet zo focussen op je man, maar eerst op jezelf voordat je in oude valkuilen stapt. Want je man mag in essentie zelf kiezen hoe hij met zaken omgaat. Je kan hooguit samen met je behandelaar besluiten waar jij de midden weg vindt en wanneer het tijd is om je man wat meer los te laten.

In feite ga jij niet over de ontwikkeling van je man. Daar gaat hij zelf over

lesmontagnes schreef: ↑

17-07-2020 13:45

Dat was een goede oefening. Ik heb het aan mijn zoon gevraagd. Maar hij wilde niet want hij vindt acteren niets voor hem. Maar zijn vriendin wilde wel. Dus we zijn in de tuin gaan zitten en zijn vriendin heeft mijn gedrag nagedaan. Ze heeft een heel lang verhaal gehouden. Een deel ben ik vergeten. Het was ongeveer dit:


"Jaaaaa leuk dat je er bent, ik ga even wat drinken halen en ik heb dit en dat gekocht. Want ik vind dit veel beter dan dat en hier maken ze dat vers en daar niet en ik wil het altijd zo. Ik heb ook nog een vriendin die gepromoveerd is en zij zegt altijd dat je je sap zo moet drinken want dat is beter voor de cellen in je lichaam en zij kan het weten want zij heeft in het juiste land gestudeerd waar ze alle kennis hebben over voedingsstoffen en wat dat met je lichaam doet. Weet jij trouwens hoe [iets wiskundigs wat ik niet kan navertellen] werkt? Nee, weet je dat niet? Ze hebben jou ook echt niks geleerd vroeger. Jullie hebben helemaal geen kennis. Gelukkig kun je naar mij luisteren. Ik kan het je vertellen en ik heb nog een andere vriend en die weet nog veel meer. Ik ga binnenkort nog met hem skiën, als hij klaar is met zijn wereldreis. Wil je nog iets eten? Er is genoeg. Ik wil dat jij straks even een vriendin van mij gaat rondleiden door de stad. Ze komt hier logeren en ik heb haar beloofd dat jij de hele middag met haar door de stad zult lopen om haar te vermaken. En je moet de fiets van je oom nog repareren want die is stuk en dat heb ik ook al drie keer gezegd. Help nu even de keuken opruimen want ik wil gaan koken omdat we iets bijzonders te eten hebben vanavond. Dat is een gerecht van mijn familie. Ik heb ook tickets geboekt naar Canada omdat mijn nicht trouwt dus je vertrekt op 10 augustus. Ik ga nu kleding voor je kopen."


Nu jouw vraag bij de opdracht: wat doet het met mij?
Ik vond het eigenlijk heel lastig om zo lang stil te zijn. Ze zei allemaal dingen waar ik op in wilde gaan, maar ik moest de hele tijd luisteren en ze praatte alsmaar door. Ze zei wel veel interessante dingen waar ik meer over wilde weten. Ik heb nieuwe dingen gehoord die ik niet wist. Ook over haar studie en hobby's en vrienden. Dat wist ik allemaal niet. Ik hoop dat omgedraaid, mijn schoondochter ook mijn verhalen interessant of leuk vindt. Luisteren is wel heel moeilijk voor mij. Waarom vind ik luisteren zo moeilijk?! Is dit de kern van mijn probleem?

Klopte het relaas van je schoondochter? Is dat werkelijk de manier van praten tegen jouw kinderen? Want dan zou ik werkelijk nooit meer één stap bij je binnen zetten als je zo met je zoons omgaat. Je gaat volledig álle grenzen over die je maar over kunt gaan.

Heel goed dat je verder hulp wilt zoeken. Sterkte daarmee.

Grenzen overschrijden:
- het is not done om een spelletje 'bij ons is alles beter' te doen en producten die anderen gebruiken daarmee afkraken - en al helemaal niet onder het mom van dat je dat hebt van iemand die er écht verstand van heeft
- geen feitjes/kennis vragen als je weet dat de kans bestaat dat ze het antwoord erop niet weten. Als je iets wilt weten (en dus al niet zelf weet!) van een ander, dan ga je naar iemand die waarschijnlijk antwoord heeft op je vraag.
- je biedt geen hulp aan anderen aan van je kinderen. Je kinderen zijn volwassen. Als zij iemand willen helpen, kunnen ze dat zelf aanbieden. Jij gaat niet over hun actielijst.
- Als je kinderen uit huis zijn, helpen ze je ook niet meer in het huishouden.
- Je gaat ook niet meer over hoe je kinderen hun verlofdagen invullen. En het kan heel goed zijn dat ze hun drie weken liever besteden aan een zonvakantie dan aan tante Zus en Zo.
- Je kunt hooguit aanbieden om, mochten ze graag naar die bruiloft willen, hun ticket, verblijfkosten en kleding voor hen te betalen.

lesmontagnes schreef: ↑

17-07-2020 13:45

"Jaaaaa leuk dat je er bent, ik ga even wat drinken halen en ik heb dit en dat gekocht. Want ik vind dit veel beter dan dat en hier maken ze dat vers en daar niet en ik wil het altijd zo. Ik heb ook nog een vriendin die gepromoveerd is en zij zegt altijd dat je je sap zo moet drinken want dat is beter voor de cellen in je lichaam en zij kan het weten want zij heeft in het juiste land gestudeerd waar ze alle kennis hebben over voedingsstoffen en wat dat met je lichaam doet. Weet jij trouwens hoe [iets wiskundigs wat ik niet kan navertellen] werkt? Nee, weet je dat niet? Ze hebben jou ook echt niks geleerd vroeger. Jullie hebben helemaal geen kennis. Gelukkig kun je naar mij luisteren. Ik kan het je vertellen en ik heb nog een andere vriend en die weet nog veel meer. Ik ga binnenkort nog met hem skiën, als hij klaar is met zijn wereldreis. Wil je nog iets eten? Er is genoeg. Ik wil dat jij straks even een vriendin van mij gaat rondleiden door de stad. Ze komt hier logeren en ik heb haar beloofd dat jij de hele middag met haar door de stad zult lopen om haar te vermaken. En je moet de fiets van je oom nog repareren want die is stuk en dat heb ik ook al drie keer gezegd. Help nu even de keuken opruimen want ik wil gaan koken omdat we iets bijzonders te eten hebben vanavond. Dat is een gerecht van mijn familie. Ik heb ook tickets geboekt naar Canada omdat mijn nicht trouwt dus je vertrekt op 10 augustus. Ik ga nu kleding voor je kopen."

(als je daadwerkelijk zo praat, dan zou je mij als een kind ook nooit meer zien).

Jouw opschepperij over jouw vrienden en kennissen is walgelijk. Wat heb je zelf dan in je leven bereikt? Zielig doen op Viva forum...

Daarnaast zoek een eigen leven, en stop in godsnaam alles voor iemand anders te bepalen. "Ik wil dat jij...", "Jij moet nog..."

Hoor je jezelf echt niet??

Daarnaast dat je man/de vader niet de schuld herkent, daar kun je niks mee. Dat moet hij zelf inzien helaas. Maar het is wel jouw taak om hem eraan te herinneren en blijven herhalen dat jullie daadwerkelijk gefaald hebben.

lesmontagnes schreef: ↑

18-07-2020 20:05

Ja, mijn schoondochter deed vrij goed na hoe ik ongeveer praat. Kun je me vertellen welke grenzen ik overga? Het klinkt alsof jij meer grenzen overschreden ziet worden dan ik. De grenzen waar ik me al bewust van ben zijn het feit dat ik in een gesprek te veel praat en het feit dat we (vooral mijn man) die kennisvragen niet mogen stellen. De rest blijft moeilijk: mag je je kinderen dan niet te vragen om te helpen in het huishouden? En als er een feest of bruiloft is, is het toch logisch dat kinderen meestal meegaan? Ik vind het moeilijk om aan te voelen hoe je dat doet en waar DE grens dan ligt, die ik blijkbaar overga en anderen niet. Ik moet denk ik toch meer vragen stellen en meer luisteren. Daar komt het steeds op neer. Want andere mensen staan ook met hun kinderen op een bruiloft, maar blijkbaar zonder dat ze grenzen hebben overschreden. Zie jij nog andere grenzen die ik overschrijd?

Helpen in het huishouden: als de kinderen het huis uit zijn, is het niet meer gebruikelijk dat ze stofzuigen, koken en boodschappen doen als jij daar zelf fysiek en mentaal toe in staat bent. Ze kunnen uit eigen beweging aanbieden iets te doen (bijvoorbeeld een fysiek zware klus), maar de ‘norm’ is dat de ouders dat niet vragen (tenzij de verhoudingen heel goed zijn of de ouders die klus zelf niet kunnen). Belangrijk is dat het altijd een vraag is, en dat ‘nee’ dus ook een mogelijk antwoord is. Ik vermoed dat jij je kinderen niet vraagt om te helpen, maar opdraagt om te helpen.

Feest of bruiloft: vanaf 18 jaar zijn kinderen volwassen, en moeten zij dus expliciet uitgenodigd worden op de uitnodiging. Zeker als de kinderen het huis uit zijn. Vanaf een jaar of 15 is het gebruikelijk om te checken of de uitnodiging ook voor de kinderen geldt, en vanaf 18 jaar is de uitnodiging in principe alleen voor jou en/of je man. Het kan zijn dat je ouders met hun kinderen op een feest ziet, waarschijnlijk hebben die kinderen dan een expliciete uitnodiging gehad. Grote kans ook dat ouders en kinderen elkaar onderweg of op het feest ontmoeten, en niet per se de hele reis samen reizen. Ook grote kans dat ouders en kinderen los van elkaar aankomen en/of vertrekken. Bij feesten in het buitenland is het meestal zo dat achternichten en achterneven niet naar dergelijke feesten gaan, tenzij op uitdrukkelijk verzoek van het bruidspaar/feestvarken en/of als er een heel speciale band is tussen jouw kinderen en degene die het feest geeft.

Een paar van de grenzen die je sowieso overschrijdt:
- je bepaalt voor je kinderen hoe zij hun tijd moeten indelen door te zeggen dat zij jouw vrienden moeten rondleiden en vooral door al aan je vrienden te beloven dat je kinderen dat zullen doen
- je beslist hoe zij hun vakantiedagen moeten besteden door voor hen te bepalen dat ze naar die bruiloft gaan. In Nederland is het niet gebruikelijk om achternichten/achterneven voor het volledige bruidsfeest (ceremonie, receptie, diner & feest) uit te nodigen, meestal is het zo dat die familiegraad enkel welkom is op ofwel de receptie ofwel het feest (als ze al uitgenodigd worden).
- je schept op met je spullen en kennis, en gebruikt dat dan ook nog eens om de ander de grond in te praten/omlaag te halen
- je beledigd de ander door te zeggen dat’ie dom is en/of niets geleerd heeft
- en vooral: je straalt uit dat de ander niets waard is, en maar heel blij moet zijn dat jij je wil verwaardigen om contact te hebben met de ander. Je straat uit dat jij vindt dat je superieur bent en dat de ander jou moet gehoorzamen, want jij bent zo veel beter dan die ander.

Wow, mijn 9-jarige zoon zou dat al niet meer pikken. Die smeet gelijk een “Dat had je mij ook eerst zelf kunnen vragen of ik daar wel zin/tijd in/voor heb!” in mijn gezicht.

Ik vind to echt vreselijk
Als ik haar postings lees, lopen de rillingen over mijn rug.
Wat een klote jeugd hebben haar kinderen gehad.

Ja, mijn schoondochter deed vrij goed na hoe ik ongeveer praat. Kun je me vertellen welke grenzen ik overga? Het klinkt alsof jij meer grenzen overschreden ziet worden dan ik. De grenzen waar ik me al bewust van ben zijn het feit dat ik in een gesprek te veel praat en het feit dat we (vooral mijn man) die kennisvragen niet mogen stellen. De rest blijft moeilijk: mag je je kinderen dan niet te vragen om te helpen in het huishouden? En als er een feest of bruiloft is, is het toch logisch dat kinderen meestal meegaan? Ik vind het moeilijk om aan te voelen hoe je dat doet en waar DE grens dan ligt, die ik blijkbaar overga en anderen niet. Ik moet denk ik toch meer vragen stellen en meer luisteren. Daar komt het steeds op neer. Want andere mensen staan ook met hun kinderen op een bruiloft, maar blijkbaar zonder dat ze grenzen hebben overschreden. Zie jij nog andere grenzen die ik overschrijd?

Je domineert blijkbaar in het gesprek met anderen.
1) Je voert de boventoon
2) Je denkt dat je veel beter weet dan een ander
3) Je wil volwassen mensen opleggen hoe ze moeten leven
4) Je wil volwassen mensen opleggen hoe zij hun eigen tijd moeten indelen
5) Je wil volwassen mensen verplichtingen opleggen, waartoe jij geen enkel recht hebt
6) Je bent alleen verantwoordelijk voor je eigen leven, voor niemand anders

Iets meer uitleg.
1) Een gesprek met iemand of meer personen behoort ruimte te bieden voor een ieder in dit gesprek om te kunnen zeggen wat hij of zij wil. Daar behoor je ruimte voor te geven. Iemand zegt iets over een onderwerp waar je niks over weet, waarna jij automatisch vanuit jezelf gaat praten. Normaal gesproken stel je vragen als je ergens niets over weet. Bijv. Joh, ik heb daar nog nooit van gehoord, hoe werkt dat? Ik ken daar alleen de basisinformatie van, vind je het leuk er iets meer over te vertellen? Ik heb er de ballen verstand van, maar ik zie aan je dat het je enthousiast maakt, dus wat leuk joh. Of gewoon simpelweg: wat leuk joh, wanneer ga je weer.
2) Je weet niet alles beter dan de ander, al ben je omringd met de grootste wetenschappers, afgestudeerden, kenners of wie dan ook. Iedereen leeft zijn/haar eigen leven, heeft soms een eigen waarheid. Wat jij weet of belangrijk vindt, kan je gesprekspartner aan zijn derrière oxideren. Je bent in een gesprek niet alleen, het draait niet alleen om jou, je mag er zijn, maar jouw gesprekspartner mag er ook zijn. De ander is minstens zo belangrijk als jijzelf, dus stop ermee jezelf als allesweter op te stellen. Je weet niet alles.
3) Volwassen mensen beslissen zelf hoe ze willen leven of dat je familie, kinderen, vrienden, onbekenden zijn. Jij bepaalt alleen hoe jij je leven wil leven en van niemand anders. Dat recht heb je simpelweg niet.
4) Jouw kinderen zijn volwassen en ieder volwassen mens heeft recht zijn/haar leven in te delen zoals hij/zij wenst. Als jouw kinderen dus kiezen voor werken of studeren of een jaar niks doen heb je het daarmee te doen. Je mag uiteraard vragen stellen. Bijvoorbeeld waarom ze hiervoor kiezen. Dan kan iemand het uitleggen. Hier heb jij niet tegen in te gaan. Je mag wel vragen of ze het ook wel eens zus of zo hebben bekeken. Dan ben je in gesprek. Maar wat de ander beslist, is zijn/haar eigen keus en daar heb jij totaal, niets, geen splinter over te zeggen.
5) Als jij het fijn zou vinden, dat je zoon je helpt met iets in het huishouden, mag je dat vragen. Hij mag daar ja of nee op antwoorden. Hij mag vragen wat er gebeuren moet, waarna je uitlegt wat je zou willen. Na zijn beslissing ja of nee houdt het op voor jou. Jij jouw leven, hij zijn leven. Wil hij het doen, top. Wil hij het niet, heb je het te accepteren. Als jij het fijn zou vinden je zoons erbij te hebben op een bruiloft, kun je dit vragen aan ze. Je zegt dus niet dat ze dan en dan een feest hebben, je zegt 'je tante en oom vieren dan en dan hun zoveel jarig trouwen en zouden het leuk vinden als je daarbij bent. Kun je dan? Dan wacht je het antwoord af en opnieuw, dat kan een ja of een nee zijn. Ja? Top, spreek af hoe jullie erheen gaan en feestze. Nee? Accepteren. Volwassen, dus eigen leven. Als hij niet wil, wil hij niet en heb jij geen enkel recht anders af te dwingen.
6) Leef voor jezelf en je gezin. Wat andere mensen vinden en denken is niet belangrijk. Je dierbaren zijn belangrijk en niet of jij de professor, wetenschapper, schoonzus van de buurvrouw kent. Niet of jouw kinderen een bruiloft overslaan en de buren daar schande van spreken. Lekker laten doen dan. Je bent niet leuker of interessanter als je alles beter, groter, meer wil of hebt.

Dwang maakt mensen dwars. Bedenk maar iets waar jij een hekel aan hebt en dat jouw dierbare je van alle kanten wil overhalen het toch te doen. Daar wordt een mens recalcitrant van en als het lang duurt neemt hij/zij afstand van je, want dan ben je gewoon geen leuk gezelschap.

Pak met je hand een bergje zand. Knijp erin en het zand ontsnapt aan alle kanten uit je hand. Laat het los in je hand liggen en het meeste blijft liggen.

TO, hoe zou jij het vinden als je kinderen voor jou zouden bepalen hoe jij je dagen in moet delen, wat voor werk jij moet doen, welke hobby’s je moet hebben, wat je moet eten, met wie je contact moet hebben?

Stel dat zij bijvoorbeeld zouden zeggen ‘ma, je gaat dan en dan naar een heavy metal-festival en dan kamperen in dit piepkleine tentje’, zou jij dat leuk vinden? Of als ze je zouden verplichten om iedere week een boek uit te lezen, een legpuzzel te leggen en iedere dag een goede krant helemaal te lezen? En dat je dan, iedere keer dat je hen ziet, een overhoring krijgt over wat er in de krant stond, hoe ver je met je puzzel bent en welk boek je hebt gelezen, en dat je kinderen jou dan zouden veroordelen om ieder fout antwoord, of als je het verkeerde boek hebt gelezen of niet ver genoeg bent met je boek of puzzel?

To, wat goed van je schoondochter dat ze dit kon, wilde en durfde. Wat er iedere keer lijkt te gebeuren, is dat je alles extreem rationeel en vanuit jezelf bekijkt. Er lijkt totaal geen enkele vorm van inlevingsvermogen bij je aanwezig te zijn. De gevoelens die een ander kan beleven naar aanleiding van wat jij zegt, ontgaan jou totaal. En zelfs als men het je uitlegt, lijk je het nog steeds niet te begrijpen. Ik kan nog niet het kleinste sprankje inlevingsvermogen ontdekken. Dat maakt het heel erg moeilijk, want je moet dus trucjes gaan aanleren. Maar echt begrijpen waarom een opmerking grof, lomp en ongevoelig is...nee, dat stukje ontbreekt. Alsof je een robot bent, die weliswaar graag wil leren, maar menselijke emoties blijven hem vreemd.
Ik bedoel dit niet als een belediging, het is slechts mijn interpretatie. Je lijkt echt je best te doen. Maar je lijkt niet te begrijpen wat je nou eigenlijk precies moet veranderen, noch waarom.

Blijkbaar zie je zelf dus echt niet hoe grensoverschreidend je bent. Dus voor jou:

lesmontagnes schreef: ↑

17-07-2020 13:45

"Jaaaaa leuk dat je er bent, ik ga even wat drinken halen en ik heb dit en dat gekocht. [Want ik vind dit veel beter dan dat en hier maken ze dat vers en daar niet en ik wil het altijd zo]

Je laatste toevoeging heeft totaal GEEN meerwaarde. Jij vindt iets beter. Dat is jouw mening en hoef je niet op te leggen bij je kinderen. Het boeit ze waarschijnlijk niets en je geeft aan dat je jezelf veel beter vindt dan de rest van de wereld.

Ik heb ook nog een vriendin die gepromoveerd is en zij zegt altijd dat je je sap zo moet drinken want dat is beter voor de cellen in je lichaam en zij kan het weten want zij heeft in het juiste land gestudeerd waar ze alle kennis hebben over voedingsstoffen en wat dat met je lichaam doet.

Eh... ja, lekker belangrijk? Wat kan jouw zoons het precies interesseren wat JOUW vriendin ergens van vindt.

Weet jij trouwens hoe [iets wiskundigs wat ik niet kan navertellen] werkt? Nee, weet je dat niet? Ze hebben jou ook echt niks geleerd vroeger. Jullie hebben helemaal geen kennis. Gelukkig kun je naar mij luisteren.

Dit is een walgelijke opmerking. Je kijkt dus enorm op je zoons neer, vind dat ze niets weten/kunnen. Enorm vernederend, neerbuigend en absoluut een ENORME grens over. Zo ga je NOOIT met je kinderen om. NOOIT. In geen ENKELE omstandigheid is zo'n rotopmerking goed te praten. GEEN ENKELE.

Ik kan het je vertellen en ik heb nog een andere vriend en die weet nog veel meer. Ik ga binnenkort nog met hem skiën, als hij klaar is met zijn wereldreis.

Vraag je weleens aan je kinderen hoe het met hen gaat? Wat hen bezighoudt? Wat zij hebben gedaan, belangstelling voor wat zij doen? Het lijkt alleen maar om jou en je geweldige vrienden te draaien. Daar zou ik heel snel klaar mee zijn, als kind.


Wil je nog iets eten? Er is genoeg. Ik wil dat jij straks even een vriendin van mij gaat rondleiden door de stad. Ze komt hier logeren en ik heb haar beloofd dat jij de hele middag met haar door de stad zult lopen om haar te vermaken.

Eh sorry?? Jouw volwassen zoon MOET?? Hij heeft helemaal niets te moeten. En jij bepaald dus zonder zijn medeweten zijn agenda. Ook hier bepaal jij wat er gebeurt en ga je zijn grenzen over. Hij moet jouw vriendin helemaal geen rondleiding geven en het is ronduit asociaal dat jij dit met je vriendin hebt afgesproken zonder mede weten van jouw zoon.


En je moet de fiets van je oom nog repareren want die is stuk en dat heb ik ook al drie keer gezegd.

Hierbij hetzelfde als bovenstaande. Oom brengt zijn fiets maar naar de fietsenmaker, of hij repareert z'n fiets zelf, waarom zou jouw zoon dat moeten doen? Omdat jij dat zo graag wilt??? Laat jouw man dat dan lekker opknappen! Het is prima als jouw zoon dat UIT ZICHZELF aanbied. Maar nu wordt het opgelegd zonder dat hij er zelf nog maar iets over te zeggen heeft.


Help nu even de keuken opruimen want ik wil gaan koken omdat we iets bijzonders te eten hebben vanavond. Dat is een gerecht van mijn familie.

Ook hierin wil je weer opscheppen, over 'iets bijzonders', jouw familie. Doe gewoon lekker normaal, dwing je kind niet mee te helpen, maar laat ze lekker zelf hun gang gaan. met een beetje geluk bieden ze zelf hulp aan en anders niet.

Ik heb ook tickets geboekt naar Canada omdat mijn nicht trouwt dus je vertrekt op 10 augustus. Ik ga nu kleding voor je kopen."

JIJ gaat kleding voor je zoon kopen? Jij hebt tickets naar Canada geboekt? Ik zou puur uit frustratie en baldadigheid niet meegaan. Mag hij dat alsjeblieft voor zichzelf bepalen en zelf zijn kleding kopen. HIJ IS VOLWASSEN. Ze zitten duidelijk niet meer op jouw hulp en bemoeienis te wachten. LEER HET LOS TE LATEN. Ze gaan hun eigen leven leiden. Laat ze alsjeblieft zelf keuzes maken. Of ze wel of niet meegaan naar die bruiloft moet hun keuze zijn. En áls ze meewillen en ze vragen jou tickets te boeken, dan mag dat, maar dat doe je niet zonder overleg.

lesmontagnes schreef: ↑

18-07-2020 20:05

Ja, mijn schoondochter deed vrij goed na hoe ik ongeveer praat. Kun je me vertellen welke grenzen ik overga? Het klinkt alsof jij meer grenzen overschreden ziet worden dan ik. De grenzen waar ik me al bewust van ben zijn het feit dat ik in een gesprek te veel praat en het feit dat we (vooral mijn man) die kennisvragen niet mogen stellen. De rest blijft moeilijk: mag je je kinderen dan niet te vragen om te helpen in het huishouden? En als er een feest of bruiloft is, is het toch logisch dat kinderen meestal meegaan? Ik vind het moeilijk om aan te voelen hoe je dat doet en waar DE grens dan ligt, die ik blijkbaar overga en anderen niet. Ik moet denk ik toch meer vragen stellen en meer luisteren. Daar komt het steeds op neer. Want andere mensen staan ook met hun kinderen op een bruiloft, maar blijkbaar zonder dat ze grenzen hebben overschreden. Zie jij nog andere grenzen die ik overschrijd?

Ik heb het hierboven proberen weer te geven. Maar als dit werkelijk de manier is waarop jij met je kinderen omgaat, dan vind ik het persoonlijk een groot wonder dat jouw jongste nog bij jullie thuis komt. Ik merk dat ik zo ontzettend kwaad en gefrustreerd raak als ik bovenstaande type en dat het niet eens bij je door lijkt te dringen hoe ver je over hun grenzen gaat!!
Ik krijg het gevoel dat we hier enorm in de maling en de zeik worden genomen. Dit kan toch gewoon niet echt zijn...
Laat je kinderen los. Echt, een groter cadeau kun je ze niet geven.

Eerlijk gezegd, als ik een kind van to zou zijn, had ik het geloof ik al veel eerder opgegeven. Om echt iets te veranderen, zou het zoveel beter en makkelijker zijn als iemand dat ook echt inziet. Ik zou ervoor passen om mijn moeder een lange lijst met regels te geven omdat ze zich anders niet kan gedragen.
Sorry to, maar ik wil daarmee vooral zeggen dat je je zoon en zijn vriendin daar best wel wat krediet voor mag geven, dat ze zoveel geduld met je hebben. Ze hadden ook het bijltje er al veel eerder bij neer kunnen gooien. En dat had niemand ze kwalijk kunnen nemen.

Ik krijg het gevoel dat we hier enorm in de maling en de zeik worden genomen. Dit kan toch gewoon niet echt zijn...

ik denk dat het echt is

clivia52 schreef: ↑

18-07-2020 22:12

Ik krijg het gevoel dat we hier enorm in de maling en de zeik worden genomen. Dit kan toch gewoon niet echt zijn...

ik denk dat het echt is

Ik reageer in ieder geval in de veronderstelling dat het echt is. Maar eerlijk gezegd kan ik me nauwelijks voorstellen dat iemand echt zo is. Ik vind het in ieder geval een triest verhaal.

Voor jouw inzicht wellicht, zal ik neerzetten wat ik zelf in zo'n situatie zou antwoorden:

Jaaaaa leuk dat je er bent, ik ga even wat drinken halen en ik heb dit en dat gekocht. Want ik vind dit veel beter dan dat en hier maken ze dat vers en daar niet en ik wil het altijd zo. Ik heb ook nog een vriendin die gepromoveerd is en zij zegt altijd dat je je sap zo moet drinken want dat is beter voor de cellen in je lichaam en zij kan het weten want zij heeft in het juiste land gestudeerd waar ze alle kennis hebben over voedingsstoffen en wat dat met je lichaam doet.

Ow. Oké.

Weet jij trouwens hoe [iets wiskundigs wat ik niet kan navertellen] werkt? Nee, weet je dat niet? Ze hebben jou ook echt niks geleerd vroeger. Jullie hebben helemaal geen kennis. Gelukkig kun je naar mij luisteren. Ik kan het je vertellen en ik heb nog een andere vriend en die weet nog veel meer. Ik ga binnenkort nog met hem skiën, als hij klaar is met zijn wereldreis.

Fijn, bedankt hè. Heb je ook nog iets aardigs te melden of zal ik gewoon weer weggaan? Die vriend interesseert me niks.

Wil je nog iets eten? Er is genoeg. Ik wil dat jij straks even een vriendin van mij gaat rondleiden door de stad. Ze komt hier logeren en ik heb haar beloofd dat jij de hele middag met haar door de stad zult lopen om haar te vermaken.

Hahahahaha, jij bent grappig. Doe het lekker zelf. Niet mijn probleem dat jij dat beloofd hebt. Ik ga lekker lui op de bank liggen.

En je moet de fiets van je oom nog repareren want die is stuk en dat heb ik ook al drie keer gezegd.

Ik weet dat je het al drie keer hebt gezegd en ik kan je zeggen, je kunt het nog wel 30 keer zeggen, want ik ga het niet doen. Doe het lekker zelf of laat hem naar een fietsenmaker gaan.

Help nu even de keuken opruimen want ik wil gaan koken omdat we iets bijzonders te eten hebben vanavond. Dat is een gerecht van mijn familie.

Volgens mij ben ik hier op visite toch, dus ik wil best wat doen, maar kun je dat in het vervolg gewoon vragen in plaats van bevelen?

Ik heb ook tickets geboekt naar Canada omdat mijn nicht trouwt dus je vertrekt op 10 augustus.

Wie zegt dat ik daarheen ga dan? Ik moet gewoon werken.


Ik ga nu kleding voor je kopen."

Zou ik niet doen, zonde van je geld. Dat lukt me alleen prima. Als ik je hulp nodig heb, hoor je het wel.

Nu jouw vraag bij de opdracht: wat doet het met mij?
Ik vond het eigenlijk heel lastig om zo lang stil te zijn. Ze zei allemaal dingen waar ik op in wilde gaan, maar ik moest de hele tijd luisteren en ze praatte alsmaar door.

Zo ervaren anderen jou dus. Niet leuk hè? Gedwongen luisteren, dingen opgelegd krijgen, geen ruimte voor jezelf krijgen. Laat dat maar even bij je binnen komen.

Ze zei wel veel interessante dingen waar ik meer over wilde weten. Ik heb nieuwe dingen gehoord die ik niet wist. Ook over haar studie en hobby's en vrienden. Dat wist ik allemaal niet. Ik hoop dat omgedraaid, mijn schoondochter ook mijn verhalen interessant of leuk vindt.

Dat wist je allemaal niet, omdat je nooit vragen stelt. Jij ratelt een riedeltje af blijkbaar en geeft een ander totaal geen ruimte. Hoe lang heeft zij al een relatie met je zoon? Het had heel normaal geweest, dat je deze dingen allang wist. Door belangstelling te tonen, te luisteren wat ze te vertellen heeft, vragen te stellen zodat je dieper ergens op doorgaat. Dan heb je een gesprek. Jij hebt eenzijdige gesprekken waarbij de ander geen inbreng heeft. Jouw schoondochter zal, tot jij in ieder geval wat zelfinzicht ging tonen, niet bijster geïnteresseerd zijn geweest in je verhalen. Doorgaans interesseert het mensen namelijk geen klap wat de buurvrouw, de nicht van de hond van de zwager van je schoonmoeder vindt. Doorgaans wil iemand met jou in gesprek, over wie je bent en wat je bezighoudt. Je hobby's bijvoorbeeld, waarbij jij een stukje ruimte inneemt voor jouw verhaal en je daarna ruimte overlaat voor haar voor haar verhaal.

Luisteren is wel heel moeilijk voor mij. Waarom vind ik luisteren zo moeilijk?! Is dit de kern van mijn probleem?

Luisteren is voor heel veel mensen moeilijk. Het waarom hiervan moet jij zien te ontdekken en als je dat in je eentje niet lukt, is het echt geen blamage om hier hulp bij te zoeken.

clivia52 schreef: ↑

18-07-2020 22:12

Ik krijg het gevoel dat we hier enorm in de maling en de zeik worden genomen. Dit kan toch gewoon niet echt zijn...

ik denk dat het echt is

Ik geloof het wel. Mijn oma is ook zo naar haar zoon (mijn vader dus) toe.

Pompoenschip schreef: ↑

18-07-2020 22:31

Ik geloof het wel. Mijn oma is ook zo naar haar zoon (mijn vader dus) toe.

ik geloof het ook