Kinderen
alle pijlers
Ik zie mijn zoon bijna nooit
maandag 5 augustus 2019 om 09:23
Beste forumleden,
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51
10.02% gewijzigd
zaterdag 18 juli 2020 om 22:36
En ik herken bepaalde trekjes van mijn schoonmoeder. Al knijp ik nu in mijn handjes met haar, want zo bont als To maakt ze het bij lange na niet.Pompoenschip schreef: ↑18-07-2020 22:31Ik geloof het wel. Mijn oma is ook zo naar haar zoon (mijn vader dus) toe.
Maar die luistert ook niet. Een bezoekje aan haar betekent een uurtje luisteren naar haar monoloog over diverse dorpsgenoten die we niet kennen. Ze kan niet anders. Het zit niet in haar. Maar het is wel de reden dat we er niet vaak komen.
zaterdag 18 juli 2020 om 23:02
Mijn tante lijkt erg op To. Ik heb een nieuw huis en alles heeft zij/haar vriendin/diens dochter beter, mooier en/of anders en die kleur kan écht niet! En oh, heb je niet onthouden wie dat is? Blablabla *naamvriendjekind*? Die is toch van *naam moeder*? Jaweeeel! Oh. Niet? Dan heb je me dat vast fout verteld... etcetera, etcetera... doodvermoeiend, en het maakt niet dat ik er rouwig om ben dat ik verder van haar weg verhuis.Jufjoke schreef: ↑18-07-2020 22:36En ik herken bepaalde trekjes van mijn schoonmoeder. Al knijp ik nu in mijn handjes met haar, want zo bont als To maakt ze het bij lange na niet.
Maar die luistert ook niet. Een bezoekje aan haar betekent een uurtje luisteren naar haar monoloog over diverse dorpsgenoten die we niet kennen. Ze kan niet anders. Het zit niet in haar. Maar het is wel de reden dat we er niet vaak komen.
zondag 19 juli 2020 om 00:30
Ik lees al een tijdje mee maar dit gesprek met je schoondochter.
Onbegrijpelijk dat je totaal niet inziet hoe je zelf in elkaar steekt.
Je man ondersteunt en versterkt dit alleen maar.
Je kan zoveel energie steken dat je wil veranderen maar ik denk en dat is mijn mening, dat je gewoon zo bent.
Geen onwil maar je weet niet beter.
Mijn vader was een autist. Wist hoe hij moest reageren en vragen stellen. Maar naarmate hij ouder werd hoe meer hij terug ging naar zijn oude gevoel. Eerst ik en dan de rest. Zijn grenzen vervaagden.
Ik wil daarna zeggen je kunt nog zo hard je best doen maar je ziet je eigen gedrag niet.
Dit is wie je bent en dat veranderen terwijl dit je geaardheid is, ik denk dat dit niet lukt.
Uiteindelijk verval je weer in je oude gedrag. Voor je kinderen is die angst heel reëel.
Onbegrijpelijk dat je totaal niet inziet hoe je zelf in elkaar steekt.
Je man ondersteunt en versterkt dit alleen maar.
Je kan zoveel energie steken dat je wil veranderen maar ik denk en dat is mijn mening, dat je gewoon zo bent.
Geen onwil maar je weet niet beter.
Mijn vader was een autist. Wist hoe hij moest reageren en vragen stellen. Maar naarmate hij ouder werd hoe meer hij terug ging naar zijn oude gevoel. Eerst ik en dan de rest. Zijn grenzen vervaagden.
Ik wil daarna zeggen je kunt nog zo hard je best doen maar je ziet je eigen gedrag niet.
Dit is wie je bent en dat veranderen terwijl dit je geaardheid is, ik denk dat dit niet lukt.
Uiteindelijk verval je weer in je oude gedrag. Voor je kinderen is die angst heel reëel.
zondag 19 juli 2020 om 17:14
Wat betreft het relaas van mijn schoondochter waarbij zij mijn rol speelde, moet ik nog even iets benoemen omdat de feiten anders worden verward. Sommigen gingen er namelijk vanuit dat ik al die gedragingen vertoond heb richting kinderen die al uit huis waren. Dus dat ik hen mijn huishouden wilde laten doen terwijl mijn zoons hier al niet eens meer woonden. Mijn schoondochter heeft echter een verzameling aangehaald van allerlei gebeurde feiten, om mijn rol over de jaren heen weer te geven. Ze noemde dus ook dingen van langer geleden. Ik geef wel toe dat het dwingen van mijn zoons om met mijn familie of vrienden om te gaan, het beloven van klusjes richting buren of kennissen die door zoons gedaan moesten worden, het tegen hun wil meenemen van mijn zoons naar het buitenland, het testen van hun kennis en het dwingen, schreeuwen of dreigen gebeurd is tot het moment dat ze uit huis waren: dus ook toen ze al een paar jaar volwassen waren. Specifiek het dwingen en dreigen deden we ook nog toen oudste zoon al samenwoonde. Dit alles maakt het niet minder erg, maar toch even om de zorgvuldigheid van de feiten erin te houden.
zondag 19 juli 2020 om 17:23
Wat me opvalt is dat je nu van een punt aangeeft dat je dat niet (meer) doet. Maar alle andere punten die je noemt zijn ook enorm grensoverschrijdend, en een aantal zijn echt veel erger dan ‘ruim even de keuken op’.lesmontagnes schreef: ↑19-07-2020 17:14Wat betreft het relaas van mijn schoondochter waarbij zij mijn rol speelde, moet ik nog even iets benoemen omdat de feiten anders worden verward. Sommigen gingen er namelijk vanuit dat ik al die gedragingen vertoond heb richting kinderen die al uit huis waren. Dus dat ik hen mijn huishouden wilde laten doen terwijl mijn zoons hier al niet eens meer woonden. Mijn schoondochter heeft echter een verzameling aangehaald van allerlei gebeurde feiten, om mijn rol over de jaren heen weer te geven. Ze noemde dus ook dingen van langer geleden. Ik geef wel toe dat het dwingen van mijn zoons om met mijn familie of vrienden om te gaan, het beloven van klusjes richting buren of kennissen die door zoons gedaan moesten worden, het tegen hun wil meenemen van mijn zoons naar het buitenland, het testen van hun kennis en het dwingen, schreeuwen of dreigen gebeurd is tot het moment dat ze uit huis waren: dus ook toen ze al een paar jaar volwassen waren. Specifiek het dwingen en dreigen deden we ook nog toen oudste zoon al samenwoonde. Dit alles maakt het niet minder erg, maar toch even om de zorgvuldigheid van de feiten erin te houden.
Kun je ook kijken naar alle andere feedback die je gekregen hebt op die post? Of wordt dat overschaduwd doordat ‘de zorgvuldigheid van de feiten’ nu in het gedrang komt?
zondag 19 juli 2020 om 17:41
@ Celaena_Aelin:
Ja zeker, ik heb alle reacties goed gelezen, zoals altijd, en ik besef me nog steeds dat de gedragsverandering moeilijk gaat. Ik weet dat er nog veel moet veranderen en ik ga morgen de huisartsenpraktijk weer bellen. Er moeten nieuwe stappen gezet worden, diepgaander dan met de coach. Overigens heeft mijn man vandaag aangegeven dat hij toch met mij mee wil gaan. Hij snapt dat het zo niet verder kan en hij weet dat we de opvoeding samen hebben gedaan. Ons huwelijk vindt hij belangrijk en hij wil samen met mij onderzoeken hoe we in de toekomst met onze zoons en schoondochters om kunnen gaan. Ik voel me nu heel opgelucht en ben blij dat we er weer samen in staan.
Ja zeker, ik heb alle reacties goed gelezen, zoals altijd, en ik besef me nog steeds dat de gedragsverandering moeilijk gaat. Ik weet dat er nog veel moet veranderen en ik ga morgen de huisartsenpraktijk weer bellen. Er moeten nieuwe stappen gezet worden, diepgaander dan met de coach. Overigens heeft mijn man vandaag aangegeven dat hij toch met mij mee wil gaan. Hij snapt dat het zo niet verder kan en hij weet dat we de opvoeding samen hebben gedaan. Ons huwelijk vindt hij belangrijk en hij wil samen met mij onderzoeken hoe we in de toekomst met onze zoons en schoondochters om kunnen gaan. Ik voel me nu heel opgelucht en ben blij dat we er weer samen in staan.
zondag 19 juli 2020 om 17:47
Goed dat je de huisarts gaat bellen, en fijn dat je man mee gaat.
Verder is het misschien een goed idee om eens terug te denken aan de monoloog van je schoondochter en te voelen wat het met jou doet. Wat doet het met jou als iemand zulke dingen tegen jou of over jou zegt? Bijvoorbeeld als iemand zegt dat je niets geleerd hebt of dom bent. Wat voor gevoel geeft dat jou?
Verder is het misschien een goed idee om eens terug te denken aan de monoloog van je schoondochter en te voelen wat het met jou doet. Wat doet het met jou als iemand zulke dingen tegen jou of over jou zegt? Bijvoorbeeld als iemand zegt dat je niets geleerd hebt of dom bent. Wat voor gevoel geeft dat jou?
zondag 19 juli 2020 om 17:56
Opmerkingen als "jouw school stelde niks voor" of "je hebt niks geleerd" vat ik heel feitelijk op. Ik denk dan: "Oh, interessant, er valt nog iets te leren." Langer dan dat denk ik niet na. Dan gaat het wat mij betreft over de inhoud. Mijn ouders zeiden dit ook tegen mij en ik nam aan dat het waar is: blijkbaar heeft iemand dan iets nuttigs te vertellen. En dan moet je maar verder leren. Wij (en ook de rest van onze familie) praat vaak in termen van veel/weinig geleerd, intelligent/dom, en nuttig/onhandig. Om de een of andere reden gaat het daar vaak over en zijn we gewend zo te praten. Dit kan ook uit trots zijn: dan gaat het om iemand uit onze familie of kennissenkring die bijzonder veel kennis heeft of een hoge functie.
zondag 19 juli 2020 om 17:58
zondag 19 juli 2020 om 18:13
dat kanlesmontagnes schreef: ↑19-07-2020 17:58Maar je hebt wel gelijk: ik voel er niets bij. En waarom ik bij die opmerkingen niks voel of ervaar en waarom ik me niet kan inleven en de gevolgen voor mijn zoons niet begrijp, daar hoop ik meer van te gaan begrijpen. Nu hopelijk via een echt traject met een psycholoog.
naar een goede psychiater voor diagnostiek is ook een optie
en dan van daaruit behandeling
zondag 19 juli 2020 om 18:20
Ik zou ze dit topic laten lezen en zeggen tegen je zoons, sorry dat ik dat allemaal heb gedaan en gezegd maar ik weet niet beter, ik voel er niks bij en snap er niks van, vergeef me mijn domme uitspraken.
Nu nog in therapie en je zoons moeten dan weet met je meeleven, jij voelt er toch niks bij en dan draait het toch weer om jou en dan moeten ze constant dat gezeur over die therapie aanhoren, je man is blij met je toch? Sluit het af en allemaal accepteren dat je niet beter snapt dan dit.
Nu nog in therapie en je zoons moeten dan weet met je meeleven, jij voelt er toch niks bij en dan draait het toch weer om jou en dan moeten ze constant dat gezeur over die therapie aanhoren, je man is blij met je toch? Sluit het af en allemaal accepteren dat je niet beter snapt dan dit.
zondag 19 juli 2020 om 18:22
MissMaran schreef: ↑19-07-2020 18:20Ik zou ze dit topic laten lezen en zeggen tegen je zoons, sorry dat ik dat allemaal heb gedaan en gezegd maar ik weet niet beter, ik voel er niks bij en snap er niks van, vergeef me mijn domme uitspraken.
Nu nog in therapie en je zoons moeten dan weet met je meeleven, jij voelt er toch niks bij en dan draait het toch weer om jou en dan moeten ze constant dat gezeur over die therapie aanhoren, je man is blij met je toch? Sluit het af en allemaal accepteren dat je niet beter snapt dan dit.
Ik begrijp je redenatie, maar wat ik wel voel is verdriet. En ook als mijn zoons verder leven zonder mij, moet ik iets met mezelf.
zondag 19 juli 2020 om 18:37
Als het jouw keuze is en echt voor jezelf dan kun je ermee bezig maar als het is om je zoons te imponeren.. Ik denk dat ze niet veel meer trekken, ik zou het voor jezelf houden en over twee jaar mededelen dat je al twee jaar in therapie bent, dan zullen dat zeker waarderen.lesmontagnes schreef: ↑19-07-2020 18:22Ik begrijp je redenatie, maar wat ik wel voel is verdriet. En ook als mijn zoons verder leven zonder mij, moet ik iets met mezelf.
Zeker als je positief veranderd bent.
zondag 19 juli 2020 om 18:40
lesmontagnes schreef: ↑19-07-2020 17:56Opmerkingen als (...) "je hebt niks geleerd" vat ik heel feitelijk op. Ik denk dan: "Oh, interessant, er valt nog iets te leren."
Ach kom. Er is werkelijk níets feitelijks aan je conclusie, je conclusie is eerder een bizarre gedachtekronkel. Lees de opmerking en jouw conclusie zelf nog eens en leg dan uit waar het misgaat.
zondag 19 juli 2020 om 18:44
Even in het algemeen: kun je inzien dat iedereen zijn/haar eigen perspectief op dingen heeft of op een eigen manier ervaart? En dat daar niet zozeer een goed/fout in is? Dat jouw perspectief/de manier waarop jij het ervaart niet beter is of “meer waar” is dan die van de ander? Jij kunt een mening hebben, en dat mag. Maar de mening van de ander is gelijkwaardig aan die van jou. Het is dan ook belangrijk om de kijk van de ander in zijn waarde te laten. Dit betreft respect hebben voor de integriteit van de individu. Jij mag als persoon ruimte innemen. Je hoeft niet opeens alle ruimte aan een ander te geven. Maar de ander heeft evenveel recht op ruimte als jij. Jullie dienen beide van eventueel ruimte gebruik te mogen maken en het respect hebben elkaar die ruimte te geven.
Het lijkt alsof je erg hiërarchisch denkt, jij de ouder staat boven het kind, en hebt daarom meer rechten. Maar het kind is een eigen individu die gelijkwaardig is aan jou. Respect gaat twee kanten op.
(Ik heb niet het hele topic gelezen, dus wellicht mosterd, maar dit komt bij mij als eerste boven. Onder gedragsregels etc. zitten waarden en normen die m.i. de basis vormen voor de rest)
Het lijkt alsof je erg hiërarchisch denkt, jij de ouder staat boven het kind, en hebt daarom meer rechten. Maar het kind is een eigen individu die gelijkwaardig is aan jou. Respect gaat twee kanten op.
(Ik heb niet het hele topic gelezen, dus wellicht mosterd, maar dit komt bij mij als eerste boven. Onder gedragsregels etc. zitten waarden en normen die m.i. de basis vormen voor de rest)
zondag 19 juli 2020 om 19:27
Oké, dat voel je dus wél. Maar dan gaat het dus alleen over eventuele gevolgen voor jezelf. Voel je ook niets als het gaat om wat dit allemaal met je kinderen heeft gedaan? Hún verdriet?lesmontagnes schreef: ↑19-07-2020 18:22Ik begrijp je redenatie, maar wat ik wel voel is verdriet. En ook als mijn zoons verder leven zonder mij, moet ik iets met mezelf.
zondag 19 juli 2020 om 19:28
Zeker eens. De opmerking 'je hebt niets geleerd' of 'je bent dom' is écht niet feitelijk op te vatten als: oh jippie, er valt iets te leren!
zondag 19 juli 2020 om 19:49
99% van de mensen waar je dit tegen zegt ervaren dat totaal anders dan jij. Jij zegt nl feitelijk: wat ben je dom dat je dit niet weet, jij hebt ook werkelijk niets uitgevoerd op school, Je moet wel erg achterlijk zijn als je hier geen kennis over hebt.lesmontagnes schreef: ↑19-07-2020 17:56Opmerkingen als "jouw school stelde niks voor" of "je hebt niks geleerd" vat ik heel feitelijk op. Ik denk dan: "Oh, interessant, er valt nog iets te leren." Langer dan dat denk ik niet na. Dan gaat het wat mij betreft over de inhoud. Mijn ouders zeiden dit ook tegen mij en ik nam aan dat het waar is: blijkbaar heeft iemand dan iets nuttigs te vertellen. En dan moet je maar verder leren. Wij (en ook de rest van onze familie) praat vaak in termen van veel/weinig geleerd, intelligent/dom, en nuttig/onhandig. Om de een of andere reden gaat het daar vaak over en zijn we gewend zo te praten. Dit kan ook uit trots zijn: dan gaat het om iemand uit onze familie of kennissenkring die bijzonder veel kennis heeft of een hoge functie.
Als je nu leest dat een ander het ervaart zoals ik nu schrijf, snap je dan dat wat je gezegd hebt erg beledigend en minachtend was? De ander denkt dus niet, oh ik heb nog iets te leren, maar moeder/schoonmoeder kijkt op mij neer. Ze voelt zich veel beter/te goed voor mij.
Jouw reactie op dit stukje is heel erg vreemd. Ik lees nu dat het in jullie familie heel gewoon is, je kent dus niet anders.dat betekent niet dat je niet je stinkende best moet doen om op te letten dat wat en hoe jij iets zegt bij de meeste mensen heel naar overkomt. Je bent nooit te laat om je gedrag te veranderen.
Als dit soort dingen door jouw familie werden gezegd toen je jong was heb je toen nooit gedacht dat je grof beledigd werd? Dat ze jou naar beneden haalden?
Ik blijf het knap vinden hoe eerlijk je blijft in je reacties en hoe graag je wil veranderen. Fijn dat je man nu ook inziet dat hij zich ook moet aanpassen. Ik hoop datHet jullie lukt om in te zien hoe jullie overkomen bij mensen buiten jouw familie.
Hoe gaat het in de familie met de kinderen (neven, nichten)? Worden die ook zo gedwongen en worden daar ook zulke dingen tegen gezegd? Hoe gaat jouw familie om met de ki deren (al dan niet volwassen)?
zondag 19 juli 2020 om 19:54
lesmontagnes,
Ik denk dat u op de goede weg bent.
Houd er rekening mee dat mensen hier soms goed advies en soms verkeerd advies geven.
En mensen lezen niet alle 40 pagina's, dus soms geven mensen commentaar zonder de feiten goed te kennen.
Ik denk dat na 40 pagina's u op dit forum niet veel verder meer komt, en u met therapie verder komt. De eerste stap daarvoor is de huisarts.
Mijn indruk is dat u en uw echtgenoot nog veel leren kunnen (en moeten).
Ik denk dat u op de goede weg bent.
Houd er rekening mee dat mensen hier soms goed advies en soms verkeerd advies geven.
En mensen lezen niet alle 40 pagina's, dus soms geven mensen commentaar zonder de feiten goed te kennen.
Ik denk dat na 40 pagina's u op dit forum niet veel verder meer komt, en u met therapie verder komt. De eerste stap daarvoor is de huisarts.
Mijn indruk is dat u en uw echtgenoot nog veel leren kunnen (en moeten).
De antwoorden op het forum zijn niet altijd bedoeld als hulp.
Sommige mensen maken soms onaardige opmerkingen.
Reageren is niet altijd nodig, en zeker niet verplicht.
Sommige mensen maken soms onaardige opmerkingen.
Reageren is niet altijd nodig, en zeker niet verplicht.
zondag 19 juli 2020 om 20:22
Mensen verschillen.
Maar goed, wij hoeven het niet te begrijpen. De therapeut van lesmontagnes moet haar helpen.
De antwoorden op het forum zijn niet altijd bedoeld als hulp.
Sommige mensen maken soms onaardige opmerkingen.
Reageren is niet altijd nodig, en zeker niet verplicht.
Sommige mensen maken soms onaardige opmerkingen.
Reageren is niet altijd nodig, en zeker niet verplicht.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
