Kinderen
alle pijlers
Ik zie mijn zoon bijna nooit
maandag 5 augustus 2019 om 09:23
Beste forumleden,
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51
10.02% gewijzigd
zondag 19 juli 2020 om 20:23
Ik zou dit voorbeeld en precies deze woorden bij de huisarts gebruiken.lesmontagnes schreef: ↑19-07-2020 17:58Maar je hebt wel gelijk: ik voel er niets bij. En waarom ik bij die opmerkingen niks voel of ervaar en waarom ik me niet kan inleven en de gevolgen voor mijn zoons niet begrijp, daar hoop ik meer van te gaan begrijpen. Nu hopelijk via een echt traject met een psycholoog.
Ander punt: stel dat jouw kinderen zouden zeggen dat jij naar een heavy metal-festival zou moeten, inclusief kamperen in een piepklein tentje? Hoe zou jij je dan voelen?
Of als ze je zouden verplichten om iedere week een boek te lezen, iedere dag de krant te lezen en iedere week een legpuzzel van minstens duizend stukjes te leggen? En dat ze je dan iedere keer dat je ze zag ze je zouden overhoren over de boeken, het nieuws en hoe ver je met de puzzel was?
En als je daar niets bij voelt, vraag je dan eens af hoe het zou voelen als daar de liefde, het respect en de goedkeuring van je kinderen vanaf zou hangen. Van dat festival, dat kamperen, de boeken, de krant en de puzzel. Hoe voelt het dan?
zondag 19 juli 2020 om 20:24
zondag 19 juli 2020 om 20:26
dit doet mij aan autisme denken, maar dat denk ik bij veel mensen.lesmontagnes schreef: ↑19-07-2020 17:58Maar je hebt wel gelijk: ik voel er niets bij. En waarom ik bij die opmerkingen niks voel of ervaar en waarom ik me niet kan inleven en de gevolgen voor mijn zoons niet begrijp, daar hoop ik meer van te gaan begrijpen. Nu hopelijk via een echt traject met een psycholoog.
Dan heeft u inderdaad een behoorlijk traject nodig.
De antwoorden op het forum zijn niet altijd bedoeld als hulp.
Sommige mensen maken soms onaardige opmerkingen.
Reageren is niet altijd nodig, en zeker niet verplicht.
Sommige mensen maken soms onaardige opmerkingen.
Reageren is niet altijd nodig, en zeker niet verplicht.
zondag 19 juli 2020 om 20:27
Nee, dat was een andere juf.docotrandus schreef: ↑19-07-2020 20:24Jufjoke, was u de juf die niet snapte dat kinderen "mik loreland" en karbonkel eng vonden?
zondag 19 juli 2020 om 20:31
lesmontagens krijgt hier veel terechte kritiek, maar ze doet haar best om duidelijk te zijn (en lijkt mij eerlijk).Celaena_Aelin schreef: ↑19-07-2020 17:23Wat me opvalt is dat je nu van een punt aangeeft dat je dat niet (meer) doet. Maar alle andere punten die je noemt zijn ook enorm grensoverschrijdend, en een aantal zijn echt veel erger dan ‘ruim even de keuken op’.
Kun je ook kijken naar alle andere feedback die je gekregen hebt op die post? Of wordt dat overschaduwd doordat ‘de zorgvuldigheid van de feiten’ nu in het gedrang komt?
Als mensen iets verkeerd begrepen hebben, mag lesmontagnes dat best vertellen.
Het is niet nodig dat ze kritiek krijgt op dingen die ze niet gedaan heeft.
De antwoorden op het forum zijn niet altijd bedoeld als hulp.
Sommige mensen maken soms onaardige opmerkingen.
Reageren is niet altijd nodig, en zeker niet verplicht.
Sommige mensen maken soms onaardige opmerkingen.
Reageren is niet altijd nodig, en zeker niet verplicht.
zondag 19 juli 2020 om 20:33
zondag 19 juli 2020 om 20:33
Dank u.
zondag 19 juli 2020 om 21:50
Het kan echt hoor. Mijn moeder is ook zo. Die is narcistisch. Ik heb geen contact meer met haar.
TO lijkt moeite met het loslaten van de ouderrol en haar kinderen als gelijkwaardige volwassenen zien. Dat probleem heeft mijn moeder ook trouwens.
Ik moet wel zeggen dat het bewonderenswaardig is dat TO tenminste een póging doet tot zelfreflectie en hopelijk komt ze hier met een goede therapeut nog verder mee.
dinsdag 21 juli 2020 om 10:40
dinsdag 21 juli 2020 om 10:50
Wat goed TO! De poh kan je helpen om het dagelijks leven wat makkelijker te maken (minder piekeren, minder somber) en bij de ggz kunnen ze uitzoeken hoe het komt dat jij zo bent en je helpen om te veranderen.lesmontagnes schreef: ↑21-07-2020 10:40Korte update: de huisarts heeft een doorverwijzing gemaakt zodat ik terecht kan bij een GGZ-instelling. Omdat dit nog een tijdje zal duren, kan ik in de tussentijd bij de POH-GGZ terecht omdat ik last heb van piekeren en stemmingsproblemen.
dinsdag 21 juli 2020 om 11:22
Wat fijn dat je een berwijzing hebt. Wachten duurt wel altijd lang. Ik vind het echt knap hoeveel moeite jij wil doen om jezelf te “verbeteren” voor het contact met je kinderen.
Ik denk dat als jij therapie krijgt ook veel gedrag in je familie wat je eerst als normaal zag nu beter herkent als raar en dwingend.
Ga ondertussen inderdaad naar de poh.
Ik denk dat als jij therapie krijgt ook veel gedrag in je familie wat je eerst als normaal zag nu beter herkent als raar en dwingend.
Ga ondertussen inderdaad naar de poh.
zondag 9 augustus 2020 om 17:57
Ervaar je de hulp van de POH als helpend lesmontagnes?lesmontagnes schreef: ↑21-07-2020 10:40Korte update: de huisarts heeft een doorverwijzing gemaakt zodat ik terecht kan bij een GGZ-instelling. Omdat dit nog een tijdje zal duren, kan ik in de tussentijd bij de POH-GGZ terecht omdat ik last heb van piekeren en stemmingsproblemen.
Bellum est sua vitia nosse.
zaterdag 15 augustus 2020 om 21:09
Update
Inmiddels heb ik een paar gesprekken gehad bij de POH-GGZ, omdat ik voorlopig op de wachtlijst sta voor de GGZ. De POH-GGZ werkt met mij aan het piekeren en de depressieve klachten. We hebben een piekerdagboek gemaakt en vaste tijden afgesproken waarop ik iets anders moet doen, zoals wandelen, bellen of muziek luisteren. Ook weet ik wat ik moet doen als ik een huilbui heb: ik moet kort mijn verhaal kwijt en daarna gaan we actief proberen om de draad weer op te pakken. De vragen waar ik erg mee bleef zitten (en die tot piekeren leiden) zijn de vragen: “Wat is er precies misgegaan bij de opvoeding van mijn zoons, welke schade hebben mijn zoons hierdoor opgelopen en wat kan ik nu nog voor mijn kinderen doen?” Ik had behoefte aan duidelijkheid, het liefst een etiket of beschrijving, zodat ik er meer over kan lezen en het beter kan begrijpen. Daarom heeft de POH-GGZ een beschrijving gemaakt van de problematiek en ook uitgelegd op welke feiten dit gebaseerd is. Die beschrijving is heftig. Er was sprake van emotionele verwaarlozing en emotioneel misbruik, met kenmerken van lichamelijke verwaarlozing. Dat is dus erg heftig. Maar het rare is dat ik nu heel erg opgelucht ben. Ik heb meteen heel veel informatie opgezocht en ja, het is ernstig. Maar toch is het prettig dat het nu benoemd is. Het is alsof ik nu over een drempel heen ben, waar ik heel lang tegenop zag. Nu alles duidelijk is kan ik het nadrukkelijk en concreet gaan toegeven (ik moet wel) en er meer over lezen. Ik heb mijn oudste zoon direct een mail gestuurd met alle informatie, zodat hij op de hoogte is van alles wat benoemd is. Hij reageerde met dat mijn bericht de situatie niet verandert, maar dat hij wel een gevoel van erkenning ervaart. De beschrijving van de problematiek zal ik hieronder posten. De POH-GGZ had alles op een magneetbord geschreven en getekend. Ik heb dat gefotografeerd en thuis heb ik mijn aantekeningen rustig uitgeschreven om het te verwerken en om het met mijn man, zoons, schoondochters en het viva-forum te kunnen delen.
Inmiddels heb ik een paar gesprekken gehad bij de POH-GGZ, omdat ik voorlopig op de wachtlijst sta voor de GGZ. De POH-GGZ werkt met mij aan het piekeren en de depressieve klachten. We hebben een piekerdagboek gemaakt en vaste tijden afgesproken waarop ik iets anders moet doen, zoals wandelen, bellen of muziek luisteren. Ook weet ik wat ik moet doen als ik een huilbui heb: ik moet kort mijn verhaal kwijt en daarna gaan we actief proberen om de draad weer op te pakken. De vragen waar ik erg mee bleef zitten (en die tot piekeren leiden) zijn de vragen: “Wat is er precies misgegaan bij de opvoeding van mijn zoons, welke schade hebben mijn zoons hierdoor opgelopen en wat kan ik nu nog voor mijn kinderen doen?” Ik had behoefte aan duidelijkheid, het liefst een etiket of beschrijving, zodat ik er meer over kan lezen en het beter kan begrijpen. Daarom heeft de POH-GGZ een beschrijving gemaakt van de problematiek en ook uitgelegd op welke feiten dit gebaseerd is. Die beschrijving is heftig. Er was sprake van emotionele verwaarlozing en emotioneel misbruik, met kenmerken van lichamelijke verwaarlozing. Dat is dus erg heftig. Maar het rare is dat ik nu heel erg opgelucht ben. Ik heb meteen heel veel informatie opgezocht en ja, het is ernstig. Maar toch is het prettig dat het nu benoemd is. Het is alsof ik nu over een drempel heen ben, waar ik heel lang tegenop zag. Nu alles duidelijk is kan ik het nadrukkelijk en concreet gaan toegeven (ik moet wel) en er meer over lezen. Ik heb mijn oudste zoon direct een mail gestuurd met alle informatie, zodat hij op de hoogte is van alles wat benoemd is. Hij reageerde met dat mijn bericht de situatie niet verandert, maar dat hij wel een gevoel van erkenning ervaart. De beschrijving van de problematiek zal ik hieronder posten. De POH-GGZ had alles op een magneetbord geschreven en getekend. Ik heb dat gefotografeerd en thuis heb ik mijn aantekeningen rustig uitgeschreven om het te verwerken en om het met mijn man, zoons, schoondochters en het viva-forum te kunnen delen.
zaterdag 15 augustus 2020 om 21:22
Dit gaat allemaal over hoe wij onze zoons hebben opgevoed.
Mijn eigen jeugd was heel anders: ik leefde, ook als volwassene, behoorlijk in lijn met de ideeën van mijn ouders en de dynamiek was anders.
Het "narcistisch systeem" qua omgangsstijl (dit is geen diagnose trouwens) is wel breder aanwezig in de familie.
zaterdag 15 augustus 2020 om 21:45
"ik kan niet doodgaan voor ik alles gedaan heb om dit goed te maken, ook al weet ik dat dit nauwelijks mogelijk is".
Lesmontagnes, ik heb van begin af aan dat ik hier postte aangegeven dat dit aan de hand is; ernstige kindermishandeling als gevolg van een gebrek aan zelfinzicht en empathie.
Of je daar aan kunt werken weet ik niet. Ik weet niet of je je hele leven al een pestkop bent. Of je je vooral in je eer aangetast voelt en om je plaatje van 'ik ben goed' weer heel te krijgen, nu hulp zoekt zodat je weer goede sier kan maken, in ieder geval naar jezelf.
Wat ik je niet verteld heb is dat ik door de kille en emotioneel onveilige situatie thuis ook een makkelijke prooi ben geweest voor seksueel misbruik. Ik had geen eigenwaarde, ik had geen grenzen, ik had geleerd dat het geen zin had met pijn, ongemak, onrecht, of angsten bij mijn ouders te komen. Daardoor had de dader vrij spel. Sterker nog, mijn ouders keken erg tegen deze man met status op.
Goed maken kun je pas als je daadwerkelijk beseft invoelt hoe eenzaam jullie zonen zijn geweest. Hoe angstig en totalitair de gezinssituatie was waar ze elke keer naar terug moesten.
Wanneer je dat inzicht en die empathie zelf kan blijven dragen, die pijn en die wroeging...als je dat kunt en vanuit dat zélf blijven dragen in interactie met jongste zoon kunt zijn (oudste kun je echt vergeten wat dat betreft denk ik) maak je een kans om in hier en nu nog iets van contact te hebben.
Maar als er ook k maar iets van een motief is om jullie eigen eer en trots weer op te vijzelen, dan kun je het vergeten. Zoon voelt dat haarfijn aan.
Lesmontagnes, ik heb van begin af aan dat ik hier postte aangegeven dat dit aan de hand is; ernstige kindermishandeling als gevolg van een gebrek aan zelfinzicht en empathie.
Of je daar aan kunt werken weet ik niet. Ik weet niet of je je hele leven al een pestkop bent. Of je je vooral in je eer aangetast voelt en om je plaatje van 'ik ben goed' weer heel te krijgen, nu hulp zoekt zodat je weer goede sier kan maken, in ieder geval naar jezelf.
Wat ik je niet verteld heb is dat ik door de kille en emotioneel onveilige situatie thuis ook een makkelijke prooi ben geweest voor seksueel misbruik. Ik had geen eigenwaarde, ik had geen grenzen, ik had geleerd dat het geen zin had met pijn, ongemak, onrecht, of angsten bij mijn ouders te komen. Daardoor had de dader vrij spel. Sterker nog, mijn ouders keken erg tegen deze man met status op.
Goed maken kun je pas als je daadwerkelijk beseft invoelt hoe eenzaam jullie zonen zijn geweest. Hoe angstig en totalitair de gezinssituatie was waar ze elke keer naar terug moesten.
Wanneer je dat inzicht en die empathie zelf kan blijven dragen, die pijn en die wroeging...als je dat kunt en vanuit dat zélf blijven dragen in interactie met jongste zoon kunt zijn (oudste kun je echt vergeten wat dat betreft denk ik) maak je een kans om in hier en nu nog iets van contact te hebben.
Maar als er ook k maar iets van een motief is om jullie eigen eer en trots weer op te vijzelen, dan kun je het vergeten. Zoon voelt dat haarfijn aan.
hanke321 wijzigde dit bericht op 15-08-2020 21:47
0.63% gewijzigd
zaterdag 15 augustus 2020 om 21:45
zaterdag 15 augustus 2020 om 21:49
Och, och, och, de tranen schieten mij hiervan in de ogen. Wat verdrietig voor je zoons. Klein lichtpuntje aan de horizon is dat iemand dit ronduit tegen je heeft gezegd en dat je inderdaad kunt erkennen dat je zoons veel tekort is gedaan. Ik hoop dat ze nu, als volwassen mannen, wel de veiligheid en een veilig thuis bij iemand kunnen vinden.
zaterdag 15 augustus 2020 om 21:58
zaterdag 15 augustus 2020 om 21:58
Respect? Scheid toch uit!
Walgelijk is het wat die jongens is aangedaan.
Echt, to is niets waard.
Ik word hier zó ontzettend boos om
Frankly my dear, I don"t give a damn
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
