Kinderen
alle pijlers
Ik zie mijn zoon bijna nooit
maandag 5 augustus 2019 om 09:23
Beste forumleden,
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51
10.02% gewijzigd
zaterdag 15 augustus 2020 om 21:59
Maar dat weten we nu wel en is niet terug te draaien.
Mijn respect is voor de stappen die ze het afgelopen jaar t/m nu heeft gezet, niet voor wat er in het verleden is gebeurd. Maar ik mag hopen dat ik je dat niet hoef voor te kauwen.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:03
Wat een verdrietige en intens grensoverschrijdende thuissituatie hebben jij en je man in elkaar gedraaid. Ernstig. De mond valt me open.
Dat gezegd hebbende, heb ik erg te doen met je zoons, maar ook wel met jou. Ik lees dat je het moeilijk hebt, en dat mag ook wel. Desalniettemin vind ik het heel bijzonder om hier met jouw ontwikkeling mee te mogen lezen. Ik vind je hiermee een voorbeeld voor alle andere ouders die er een puinhoop van hebben gemaakt; zo willen werken aan zichzelf na zo veel ellende hoor je.niet vaak. Mijn complimenten daarvoor, lesmontagnes. Ook bijzonder dat je jongste schoondochter aan de spiegeloefening mee heeft willen doen. Ik zie dat als hoopvol.
Ik hoop dat je therapie je inzicht geeft in hoe je in elkaar zit en waar dit vandaan komt, o.a. het totale gebrek aan steun en de rigide normen ovet familieomgang, en nog belangrijker, hoe je alsnog op een verwachtingsloze liefdevolle manier klaar kunt staan voor je zoons, op het moment dat zij daar aan toe zijn.
Eén ding nog. Ik lees net als vele anderen dat je je bewust bent van alle gedragsregels. Er kwam echter een woord in me op: het leest als een recept voor een appeltaart. Als ik dit of dat doe/niet doe, krijg ik resultaat x of y. Het komt op mij over alsof je het niet doorleeft en, wederom, niet voelt. Wat vind je van mijn observatie? Ik hoop uiteindelijk dat je de gedragsregels als zodanig bij wijze van spreken niet meer op de deur van de koelkast hoeft te plakken, maar dat je ze vanuit de juiste mentale wortels je eigen hebt gemaakt.
Ga zo door, ik wens jou en je man veel groei en je zoons veel veiligheid en geluk.
Dat gezegd hebbende, heb ik erg te doen met je zoons, maar ook wel met jou. Ik lees dat je het moeilijk hebt, en dat mag ook wel. Desalniettemin vind ik het heel bijzonder om hier met jouw ontwikkeling mee te mogen lezen. Ik vind je hiermee een voorbeeld voor alle andere ouders die er een puinhoop van hebben gemaakt; zo willen werken aan zichzelf na zo veel ellende hoor je.niet vaak. Mijn complimenten daarvoor, lesmontagnes. Ook bijzonder dat je jongste schoondochter aan de spiegeloefening mee heeft willen doen. Ik zie dat als hoopvol.
Ik hoop dat je therapie je inzicht geeft in hoe je in elkaar zit en waar dit vandaan komt, o.a. het totale gebrek aan steun en de rigide normen ovet familieomgang, en nog belangrijker, hoe je alsnog op een verwachtingsloze liefdevolle manier klaar kunt staan voor je zoons, op het moment dat zij daar aan toe zijn.
Eén ding nog. Ik lees net als vele anderen dat je je bewust bent van alle gedragsregels. Er kwam echter een woord in me op: het leest als een recept voor een appeltaart. Als ik dit of dat doe/niet doe, krijg ik resultaat x of y. Het komt op mij over alsof je het niet doorleeft en, wederom, niet voelt. Wat vind je van mijn observatie? Ik hoop uiteindelijk dat je de gedragsregels als zodanig bij wijze van spreken niet meer op de deur van de koelkast hoeft te plakken, maar dat je ze vanuit de juiste mentale wortels je eigen hebt gemaakt.
Ga zo door, ik wens jou en je man veel groei en je zoons veel veiligheid en geluk.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:06
En wéér draait het verdomme om jou!!!!lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 21:58@ Roseaux:
Dank je. Ik was hier echt aan toe. Duidelijkheid en eerlijkheid. Het heeft geen zin om erom heen te draaien. We moeten nu gewoon duidelijk zijn, ook al is het ernstig. Ik ben opgelucht. Het is hard, maar ik was hier wel aan toe.
Je lepelt al deze ellende die jullie je zoons hent aangedaan allemaal op, maar snap je het ook???
Neem jij verantwoordelijkheid voor wat Jij ze hebt aan gedaan?
Frankly my dear, I don"t give a damn
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:08
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:11
Ik niet.Macarinata schreef: ↑15-08-2020 22:03Ook bijzonder dat je jongste schoondochter aan de spiegeloefening mee heeft willen doen. Ik zie dat als hoopvol.
Bellum est sua vitia nosse.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:16
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:16
Mijn berichten roepen veel emoties op, iedere keer, vooral bij degenen die tijdens hun jeugd ook met "dit soort ouders" te maken hadden. Is zoiets te vergeven? Ik denk bijna van niet en de POH zegt dat ook. Het vertrouwen is eigenlijk nauwelijks terug te winnen. Daarvoor heeft het te lang geduurd en de onveiligheid tijdens de jeugd is een te fundamenteel iets om achteraf goed te kunnen maken. Kan ik nog iets doen richting mijn zoons? Of kan ik alleen nog voor mezelf bezig zijn om het verleden te begrijpen? Mijn jongste zoon zegt dat hij het niet weet.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:16
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:16
Afschuwelijk om te lezen. En verbijsterend hoe je zo onempathisch kan zijn in een opvoeding dat je samen als partners niet door hebt dat je kinderen lijden. Maar dat je er eerlijk voor uit komt, hier en bij je hulpverlening, vind ik wel prijzenswaardig. Dat doen niet veel mensen je na.
Hoe zie je dit voor je? Wat betekent goedmaken voor jou?
Denk daar eerst eens goed over na, hoe die eventuele vraag voor hem zou voelen. als je hem zou stellen. Probeer daarbij even vanuit hém te redeneren in plaats van vanuit jezelf.
Aangezien zijn hoofdpijnklachten waarschijnlijk nauw verband houden met zijn jeugdtrauma's en hij je bewust op afstand houdt als gevolg daarvan, hoe zou 'hoe gaat het eigenlijk met je hoofdpijn?' op hem overkomen? Hij wil je niet in de buurt van zijn gevoelsleven hebben en is daar duidelijk over. Respecteer dat alsjeblieft. Een antwoord op deze vraag krijg je waarschijnlijk toch niet, en het is voor hem misschien alleen maar de zoveelste bevestiging van jij die zijn grenzen probeert te overschrijden.
lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 21:17Ik kan niet doodgaan voordat ik alles heb gedaan om dit goed te maken, ook al weet ik dat dit nauwelijks mogelijk is.
Hoe zie je dit voor je? Wat betekent goedmaken voor jou?
De psychosomatische klachten zoals hoofdpijn worden misschien minder nu onze zoons een vrijer leven leiden en minder contact met ons hebben. Ik zal een keer aan mijn oudste zoon vragen hoe het met die klachten gaat.
Denk daar eerst eens goed over na, hoe die eventuele vraag voor hem zou voelen. als je hem zou stellen. Probeer daarbij even vanuit hém te redeneren in plaats van vanuit jezelf.
Aangezien zijn hoofdpijnklachten waarschijnlijk nauw verband houden met zijn jeugdtrauma's en hij je bewust op afstand houdt als gevolg daarvan, hoe zou 'hoe gaat het eigenlijk met je hoofdpijn?' op hem overkomen? Hij wil je niet in de buurt van zijn gevoelsleven hebben en is daar duidelijk over. Respecteer dat alsjeblieft. Een antwoord op deze vraag krijg je waarschijnlijk toch niet, en het is voor hem misschien alleen maar de zoveelste bevestiging van jij die zijn grenzen probeert te overschrijden.
koffiehagedis wijzigde dit bericht op 15-08-2020 22:19
0.14% gewijzigd
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:17
Ooit in het begin gereageerd en dit topic komt steeds omhoog in mijn lijst. Lang heb ik geswitcht tussen 'knap dat je dit aangaat' en 'afschuwelijk, hoe kun je!'
Maar met de laatste update ben ik om. Afschuwelijk. De oudste was 12 en bleef een week alleen met zijn jongere broer omdat ouders op vakantie wilden? Man man man. Ik geef les aan kinderen van die leeftijd en als dit mocht voorvallen bij één van onze leerlingen maken we daar zeker een melding van. Ik vind het heel moeilijk om te begrijpen dat 'geen empathie' betekent dat je dit echt niet ziet.
En je hulpvraag, sorry, ga vooral door maar houd het bij jezelf. Aangezien ik veel herken van jou bij mijn eigen moeder krijg ik het gevoel dat dit ook echt puur voor jezelf wordt gedaan (gezichtsverlies) en niet voor je zonen. En ook al is dit maar een klein gedeelte zo, je zonen zijn voldoende beschadigd.
Knap dat oudste zegt dat het niets verandert aan de situatie. Ik ben op een gegeven moment nergens meer op in gegaan.
Maar met de laatste update ben ik om. Afschuwelijk. De oudste was 12 en bleef een week alleen met zijn jongere broer omdat ouders op vakantie wilden? Man man man. Ik geef les aan kinderen van die leeftijd en als dit mocht voorvallen bij één van onze leerlingen maken we daar zeker een melding van. Ik vind het heel moeilijk om te begrijpen dat 'geen empathie' betekent dat je dit echt niet ziet.
En je hulpvraag, sorry, ga vooral door maar houd het bij jezelf. Aangezien ik veel herken van jou bij mijn eigen moeder krijg ik het gevoel dat dit ook echt puur voor jezelf wordt gedaan (gezichtsverlies) en niet voor je zonen. En ook al is dit maar een klein gedeelte zo, je zonen zijn voldoende beschadigd.
Knap dat oudste zegt dat het niets verandert aan de situatie. Ik ben op een gegeven moment nergens meer op in gegaan.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:18
Dat eerlijke vind ik eigenlijk ook verbijsterend.Koffiehagedis schreef: ↑15-08-2020 22:16Afschuwelijk om te lezen. En verbijsterend hoe je zo onempathisch kan zijn in een opvoeding dat je samen als partners niet door hebt dat je kinderen lijden. Maar dat je er eerlijk voor uit komt, hier en bij je hulpverlening, vind ik wel prijzenswaardig. Dat doen niet veel mensen je na.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:19
Nee je hebt genoeg gedaan, laat ze met rust, je oudste is erg duidelijk geweest en de jongste is nog steeds bang.lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:16Mijn berichten roepen veel emoties op, iedere keer, vooral bij degenen die tijdens hun jeugd ook met "dit soort ouders" te maken hadden. Is zoiets te vergeven? Ik denk bijna van niet en de POH zegt dat ook. Het vertrouwen is eigenlijk nauwelijks terug te winnen. Daarvoor heeft het te lang geduurd en de onveiligheid tijdens de jeugd is een te fundamenteel iets om achteraf goed te kunnen maken. Kan ik nog iets doen richting mijn zoons? Of kan ik alleen nog voor mezelf bezig zijn om het verleden te begrijpen? Mijn jongste zoon zegt dat hij het niet weet.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:19
Precies. En een hele diagnose hierheen kopieert.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:20
Wat betreft privacy: beide zoons zijn op de hoogte van deze informatie en ook van het topic. Zoals gezegd heb ik dit overzicht zelf uitgewerkt voor mijn man, zoons, schoondochters en het viva-forum. Mijn jongste schoondochter leest hier zelf regelmatig mee en ook haar heb ik al over deze teksten gesproken. Mijn jongste zoon heeft langer geleden ook aangegeven dat hij steun ervaart aan de reacties en dat hij het goed vindt dat ik hier blijf schrijven (en vooral leren!!).
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:20
TO, voel je nu wat je verkeerd hebt gedaan? Of zijn het voor jou feiten, zonder dat je er echt emotie bij voelt?
Je hebt het namelijk over opluchting, dat het beestje nu een naam heeft. Die emotie verbaast me. De meeste mensen zouden (andere) emoties voelen: schaamte, verontwaardiging, woede, ontkenning, verdriet. Daarom verbaast jouw opluchting mij, en vraag ik me af of je iets voelt bij de labels ‘emotionele verwaarlozing’, ‘emotionele mishandeling’ en ‘narcistisch systeem’.
Je hebt het namelijk over opluchting, dat het beestje nu een naam heeft. Die emotie verbaast me. De meeste mensen zouden (andere) emoties voelen: schaamte, verontwaardiging, woede, ontkenning, verdriet. Daarom verbaast jouw opluchting mij, en vraag ik me af of je iets voelt bij de labels ‘emotionele verwaarlozing’, ‘emotionele mishandeling’ en ‘narcistisch systeem’.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:21
Verwijder al deze informatie over hen waarvoor zij geen toestemming hebben gegeven dit met de hele wereld te delen. In ieder geval dat poh verslag.lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:16Mijn berichten roepen veel emoties op, iedere keer, vooral bij degenen die tijdens hun jeugd ook met "dit soort ouders" te maken hadden. Is zoiets te vergeven? Ik denk bijna van niet en de POH zegt dat ook. Het vertrouwen is eigenlijk nauwelijks terug te winnen. Daarvoor heeft het te lang geduurd en de onveiligheid tijdens de jeugd is een te fundamenteel iets om achteraf goed te kunnen maken. Kan ik nog iets doen richting mijn zoons? Of kan ik alleen nog voor mezelf bezig zijn om het verleden te begrijpen? Mijn jongste zoon zegt dat hij het niet weet.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:21
Nee, je hoeft niets meer te doen, laat hen maar komen en bespreek het t.z.t. maar met je therapeut wat je hiermee denkt te bereiken. Er zijn ouders die in zo'n situatie een excuusbrief schrijven en daar goed aan doen, maar in jouw geval mag je dit NOOIT doen zonder begeleiding in therapie. Stilzitten en je hok in, sorry even. Het is al zo veel.over jou gegaan in hun opvoeding, het is voorlopig hun tijd om aan te geven dat zij contact of excuses of wat dan ook willen.
Edit: ik lees nu je bericht dat ze er allemaal van weten. Wow. Opnieuw bijzonder. Dan hou ik me even stil.
Edit: ik lees nu je bericht dat ze er allemaal van weten. Wow. Opnieuw bijzonder. Dan hou ik me even stil.
macarinata wijzigde dit bericht op 15-08-2020 22:34
10.29% gewijzigd
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:21
blijfgewoonbianca schreef: ↑15-08-2020 22:16Wat autistisch handig ; die updates in de openingspost.
Jullie lijken me een bijzonder vervelend stel. Heb jij heeeele goede vriendinnen waar je lief en lied mee deelt ? Leven jullie ouders nog ?
Ja, veel vrienden. Nee, geen levende ouders.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:24
lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:16Kan ik nog iets doen richting mijn zoons? heel hard aan jezelf blijven werken en al het initiatief tot contact van hen uit laten komen
Of kan ik alleen nog voor mezelf bezig zijn om het verleden te begrijpen?Welk stuk wil je nog leren begrijpen?
Mijn jongste zoon zegt dat hij het niet weet.Dat is in deze situatie een positief antwoord
Bellum est sua vitia nosse.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:24
Vriendinnen vroeg ik. Hartsvriendinnen.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:25
Dat is geen antwoord op de vraag.
Bellum est sua vitia nosse.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
