Kinderen
alle pijlers
Ik zie mijn zoon bijna nooit
maandag 5 augustus 2019 om 09:23
Beste forumleden,
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51
10.02% gewijzigd
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:25
lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:16Mijn berichten roepen veel emoties op, iedere keer, vooral bij degenen die tijdens hun jeugd ook met "dit soort ouders" te maken hadden. Is zoiets te vergeven? Ik denk bijna van niet en de POH zegt dat ook. Het vertrouwen is eigenlijk nauwelijks terug te winnen. Daarvoor heeft het te lang geduurd en de onveiligheid tijdens de jeugd is een te fundamenteel iets om achteraf goed te kunnen maken. Kan ik nog iets doen richting mijn zoons? Of kan ik alleen nog voor mezelf bezig zijn om het verleden te begrijpen? Mijn jongste zoon zegt dat hij het niet weet.
Wat betekent 'vergeven' voor jou? Het verleden kan niet uitgewist en trauma's kunnen (deels) wel verwerkt worden, maar niet vergeten en volledig geheeld. Het worden in het beste geval mentale littekens, maar het komt niet meer goed. Ik heb mijn daders in zekere zin wel vergeven voor wat ze gedaan en aangericht hebben. Dat betekent in mijn geval dat ik niet meer iedere dag boos ben, maar met afstand naar ze kan kijken en kan zien dat zij hebben gedaan wat ze hebben gedaan door hun eigen beschadigingen. Ik wens ze geen kwaad (meer) toe. Voor mij is dat vergeven. Welkom in mijn leven zijn ze echter niet, dat zou van de littekens weer open wonden maken. Kan niet meer. En hoeft gelukkig ook niet meer.
Wat jij kunt doen is inzicht krijgen in wat voor problematiek je hebt. Want mensen zonder ernstige stoornis kunnen niet aanrichten wat jij aangericht hebt. Dan moet er iets fundamenteel mis zijn qua psychiatrische problematiek. Je kunt daar inzicht in krijgen en proberen vaardigheden te leren zodat je andere mensen in je leven niet structureel kwetst of zelfs beschadigt. Dat is wat je nog kan doen. Dat, en zoeken naar hoe jij met jezelf verder gaat in de wetenschap van wat je onbewust aangericht hebt.
Hoe en of je zoons verwerken en eventueel vergeven is iets waar je geen enkele invloed op hebt. Gelukkig maar, dat betekent dat ze nu vrij zijn namelijk. Respecteer dat.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:25
Mijn zoons en schoondochters voelen zich steeds meer gesteund en erkend sinds alles duidelijker en meer concreet wordt. Wat betreft dit topic hebben zij niet het gevoel dat ze al te herkenbaar zijn, al zouden ze zelfs daar nuchter in staan aangezien het mijn fouten betreft. Waardoor zijn ze volgens jou herkenbaar of waarom denk jij dat ze hier niet mee in hebben gestemd?
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:26
Heb je mijn post gelezen?lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:16Mijn berichten roepen veel emoties op, iedere keer, vooral bij degenen die tijdens hun jeugd ook met "dit soort ouders" te maken hadden. Is zoiets te vergeven? Ik denk bijna van niet en de POH zegt dat ook. Het vertrouwen is eigenlijk nauwelijks terug te winnen. Daarvoor heeft het te lang geduurd en de onveiligheid tijdens de jeugd is een te fundamenteel iets om achteraf goed te kunnen maken. Kan ik nog iets doen richting mijn zoons? Of kan ik alleen nog voor mezelf bezig zijn om het verleden te begrijpen? Mijn jongste zoon zegt dat hij het niet weet.
Empathie ontwikkelen.
Je emoties zelf dragen.
De impact willen doorzien.
Even stoppen met je paniekerige 'wat moet ik, hoe maak ik het goed? Want dan zit je in een egotrip die weliswaar niet zo opvalt maar waar niemand wat aan heeft. Jijzelf ook niet.
Zoons vooral de ruimte bieden. Pas wat geven als er om wordt gevraagd. Al kan het zijn dat financieel bijdragen zonder tegenprestaties te eisen iets is wat je nog aan kunt bieden.
Wat POH aangeeft, kritischer worden naar je man als vader.
En dat je oudste zoon meteen hebt gemaild vind ik ook wat questionable.
Alsof hij vooral moet weten wat je allemaal wel niet doet om het goed te maken. Voelt niet zuiver. Kan het mis hebben hoor maar denk dat je dat vooral impulsief hebt gedaan, en niet vanuit begrip en medeleven naar oudste zoon.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:27
Jij begrijpt duidelijk nog steeds niet wat privacy is. Ik verwacht niet dat het betreffende bericht gaat blijven staan.lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:20Wat betreft privacy: beide zoons zijn op de hoogte van deze informatie en ook van het topic. Zoals gezegd heb ik dit overzicht zelf uitgewerkt voor mijn man, zoons, schoondochters en het viva-forum. Mijn jongste schoondochter leest hier zelf regelmatig mee en ook haar heb ik al over deze teksten gesproken. Mijn jongste zoon heeft langer geleden ook aangegeven dat hij steun ervaart aan de reacties en dat hij het goed vindt dat ik hier blijf schrijven (en vooral leren!!).
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:29
apestaartje30 schreef: ↑15-08-2020 22:17Ooit in het begin gereageerd en dit topic komt steeds omhoog in mijn lijst. Lang heb ik geswitcht tussen 'knap dat je dit aangaat' en 'afschuwelijk, hoe kun je!'
Maar met de laatste update ben ik om. Afschuwelijk. De oudste was 12 en bleef een week alleen met zijn jongere broer omdat ouders op vakantie wilden? Man man man. Ik geef les aan kinderen van die leeftijd en als dit mocht voorvallen bij één van onze leerlingen maken we daar zeker een melding van. Ik vind het heel moeilijk om te begrijpen dat 'geen empathie' betekent dat je dit echt niet ziet.
En je hulpvraag, sorry, ga vooral door maar houd het bij jezelf. Aangezien ik veel herken van jou bij mijn eigen moeder krijg ik het gevoel dat dit ook echt puur voor jezelf wordt gedaan (gezichtsverlies) en niet voor je zonen. En ook al is dit maar een klein gedeelte zo, je zonen zijn voldoende beschadigd.
Knap dat oudste zegt dat het niets verandert aan de situatie. Ik ben op een gegeven moment nergens meer op in gegaan.
De jongste logeerde bij familie of ging mee. Dus alleen de oudste was vanaf zijn 12e regelmatig een week alleen thuis, omdat hij door zijn middelbare schoolwerk al meer gebonden was aan de schoolvakanties. We hebben dit verkeerd ingeschat, al moet ik zeggen dat hij zich redelijk heeft gered.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:32
Er is nog steeds geen diagnose gesteld. En dat gaat ook nog wel even duren. Voorlopig zit ik bij de POH-GGZ. Zoals ik eerder zei, is de term "narcistisch" gevallen, als in een omgangsstijl binnen een systeem. Dat is dus nog geen echte diagnose. We hebben alleen de situatie en de manier waarop alle factoren elkaar beïnvloed hebben, op een rij gezet.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:34
Celaena_Aelin schreef: ↑15-08-2020 22:20TO, voel je nu wat je verkeerd hebt gedaan? Of zijn het voor jou feiten, zonder dat je er echt emotie bij voelt?
Je hebt het namelijk over opluchting, dat het beestje nu een naam heeft. Die emotie verbaast me. De meeste mensen zouden (andere) emoties voelen: schaamte, verontwaardiging, woede, ontkenning, verdriet. Daarom verbaast jouw opluchting mij, en vraag ik me af of je iets voelt bij de labels ‘emotionele verwaarlozing’, ‘emotionele mishandeling’ en ‘narcistisch systeem’.
Ik voel dat het heftig is, dat wel, en ik hoop dat het tot inzicht of oplossingen leidt. Maar dat zal niet direct het geval zijn.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:34
Waarom doe je dit, alles inclusief je vuile onderbroeken tentoonstellen?lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:32Er is nog steeds geen diagnose gesteld. En dat gaat ook nog wel even duren. Voorlopig zit ik bij de POH-GGZ. Zoals ik eerder zei, is de term "narcistisch" gevallen, als in een omgangsstijl binnen een systeem. Dat is dus nog geen echte diagnose. We hebben alleen de situatie en de manier waarop alle factoren elkaar beïnvloed hebben, op een rij gezet.
Vrij bizar gedrag.
Is het de aandacht die je genereert?
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:35
Oplossingen? Je hebt 2 kinderen naar de klote geholpen. Die kan je niet meer oplappen hoor, daar ben je veel en veel te laat voor.lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:34Ik voel dat het heftig is, dat wel, en ik hoop dat het tot inzicht of oplossingen leidt. Maar dat zal niet direct het geval zijn.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:35
Ik hoop dat je de omslag kunt maken van 'mijn kinderen waren raar' naar 'samen met mijn man heb ik dadergedrag vertoond'.
Ben ook benieuwd welke therapie je gaat krijgen, misschien ben je meer op je plek bij psychotherapie in een centrum dat ervaring heeft met forensische zorg. Die hebben meer expertise tav dadergedrag en gebrekkige empathie.
De POH die je hebt weet iig wel van wanten. Lijk je een goeie aan te hebben.
Ben ook benieuwd welke therapie je gaat krijgen, misschien ben je meer op je plek bij psychotherapie in een centrum dat ervaring heeft met forensische zorg. Die hebben meer expertise tav dadergedrag en gebrekkige empathie.
De POH die je hebt weet iig wel van wanten. Lijk je een goeie aan te hebben.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:37
Ik heb vriendinnen van vroeger, die ik al heel lang heb (deels uit het buitenland) waar ik nog veel mee bel en die ik zoveel mogelijk zie.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:43
O, oke. Ik had je totaal niet ingeschat als een “ hartsvriendinnen-mens “, eerlijk gezegd. Vanwege je gebrek aan empathie.lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:37Ik heb vriendinnen van vroeger, die ik al heel lang heb (deels uit het buitenland) waar ik nog veel mee bel en die ik zoveel mogelijk zie.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:43
Privacy is niets delen zonder toestemming. Daar hebben we het (eerder al met de coach) uitgebreid over gehad, naar aanleiding van de jeugd van mijn zoons. Zoals je weet zijn mijn zoons en schoondochters positief over dit topic en heb ik hier goed over gecommuniceerd. Wat weet jij nog dat ik niet weet?
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:45
Daar zit dus geen emotie bij.lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:34Ik voel dat het heftig is, dat wel, en ik hoop dat het tot inzicht of oplossingen leidt. Maar dat zal niet direct het geval zijn.
Wat als dit niet tot oplossingen leidt?
Wat als dit niet tot de door jou gewenste oplossing leidt?
Wat als het enige inzicht is dat jullie het zo verkloot hebben dat het nooit meer goed komt?
Wat dan?
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:46
blijfgewoonbianca schreef: ↑15-08-2020 22:43O, oke. Ik had je totaal niet ingeschat als een “ hartsvriendinnen-mens “, eerlijk gezegd. Vanwege je gebrek aan empathie.
Of ik een hartsvriendin ben, weet ik niet. Ik gebruik dat woord ook niet. Ik heb vooral een organiserende en vrolijke rol binnen de vriendengroep. Misschien is dat anders dan het soort vriendschappen waar jij op doelt.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:47
Celaena_Aelin schreef: ↑15-08-2020 22:45Daar zit dus geen emotie bij.
Wat als dit niet tot oplossingen leidt?
Wat als dit niet tot de door jou gewenste oplossing leidt?
Wat als het enige inzicht is dat jullie het zo verkloot hebben dat het nooit meer goed komt?
Wat dan?
Dan heeft mijn leven eigenlijk heel weinig zin meer. Dan ben ik niets dan een slecht mens dat ook niks meer goed kan doen. Dan kan ik er beter mee ophouden. Al zal mijn man dat niet willen horen.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:48
Het is een groep ?lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:46Of ik een hartsvriendin ben, weet ik niet. Ik gebruik dat woord ook niet. Ik heb vooral een organiserende en vrolijke rol binnen de vriendengroep. Misschien is dat anders dan het soort vriendschappen waar jij op doelt.
Deel je je geheimen met ze ? Dingen waar je je voor schaamt ? Je toekomstdromen ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:48
Waarom doe je dit?lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:43Privacy is niets delen zonder toestemming. Daar hebben we het (eerder al met de coach) uitgebreid over gehad, naar aanleiding van de jeugd van mijn zoons. Zoals je weet zijn mijn zoons en schoondochters positief over dit topic en heb ik hier goed over gecommuniceerd. Wat weet jij nog dat ik niet weet?
Waar is het beschermen van je kinderen?
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:49
blijfgewoonbianca schreef: ↑15-08-2020 22:48Het is een groep ?
Deel je je geheimen met ze ? Dingen waar je je voor schaamt ? Je toekomstdromen ?
Ik ben heel open en eerlijk over medische dingen of over de problemen/schaamte rond het niet meer zien van mijn oudste zoon.
Vroeger ook over verliefdheden en andere tienerthema's.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:50
Mijn ex met trekken van narcisme, ASS,OCPS is naar buiten ook de getapte jongen en de wereldvent. Sta je dichtbij, dan ligt alles aan jou, manipuleert, treitert en intimideert hij je.blijfgewoonbianca schreef: ↑15-08-2020 22:43O, oke. Ik had je totaal niet ingeschat als een “ hartsvriendinnen-mens “, eerlijk gezegd. Vanwege je gebrek aan empathie.
zaterdag 15 augustus 2020 om 22:51
Hebben zij nooit open en eerlijk gezegd tegen je dat jullie veels te hard voor jullie jongens waren ?lesmontagnes schreef: ↑15-08-2020 22:49Ik ben heel open en eerlijk over medische dingen of over de problemen/schaamte rond het niet meer zien van mijn oudste zoon.
Vroeger ook over verliefdheden en andere tienerthema's.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
