Kinderen
alle pijlers
Ik zie mijn zoon bijna nooit
maandag 5 augustus 2019 om 09:23
Beste forumleden,
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51
10.02% gewijzigd
dinsdag 18 augustus 2020 om 17:09
Ah zo.
Ik denk zelf dat er grijs tussen deze twee uitspraken zit. Als in:
-Waarom heb ik geen gezinsleven zoals mijn vriendinnen met hun volwassen kinderen? Ze zeggen dat het aan mij ligt, ik zie het niet. Begint me iets te dagen maar voelen en begrijpen doe ik het niet. Ik ga toch maar eens met een professional praten want ik wil later wel mijn kleinkinderen kunnen zien. Ondertussen zet het foute gedrag zich (voor TO zelf ongemerkt) voort want ze is nog niet eens begonnen met therapie.
Zo zie ik het. Niet oprecht maar ook niet volledig bewust van wat ze aanricht.
dinsdag 18 augustus 2020 om 17:12
Dat kan. Ik zie alleen onoprecht, eigen belang , manipulatie door ‘sociaal wenselijk’ te reageren, manipulatie door voortdurend haar kinderen ol dit topic en ‘haar verhaal’ te wijzen.Bellyflop schreef: ↑18-08-2020 17:09Ah zo.
Ik denk zelf dat er grijs tussen deze twee uitspraken zit. Als in:
-Waarom heb ik geen gezinsleven zoals mijn vriendinnen met hun volwassen kinderen? Ze zeggen dat het aan mij ligt, ik zie het niet. Begint me iets te dagen maar voelen en begrijpen doe ik het niet. Ik ga toch maar eens met een professional praten want ik wil later wel mijn kleinkinderen kunnen zien. Ondertussen zet het foute gedrag zich (voor TO zelf ongemerkt) voort want ze is nog niet eens begonnen met therapie.
Zo zie ik het. Niet oprecht maar ook niet volledig bewust van wat ze aanricht.
dinsdag 18 augustus 2020 om 18:04
.Bellyflop schreef: ↑18-08-2020 14:10Staat je pb mogelijkheid wel aan? Ik doe het wel even hier: jouw dialoog met je moeder is hier woord voor woord herkenbaar. Als ik je een ongevraagde tip mag geven, lees eens "Zal ik ooit goed genoeg zijn" van McBride. Was voor mij een eye opener en helpt met het schuldgevoel. Veel sterkte!
dropsleutel wijzigde dit bericht op 16-10-2020 07:10
Reden: herkenbaarheid
Reden: herkenbaarheid
41.41% gewijzigd
het is zoals het is
dinsdag 18 augustus 2020 om 20:37
dropsleutel schreef: ↑18-08-2020 19:34@Bellyflop, ik heb even gekeken op bol.com voor het boek wat je voorstelde.
Je kon een aantal hoofdstukken inkijken en dan kom je op een 30-tal kenmerken, bijna alles kon ik met 'ja' beantwoordenEn er komen ineens zoveel herinneringen naar boven, door al die punten.
Op het meeste pijnlijke moment in mijn leven, de enige keer in mijn leven dat ik haar nodig had, liet ze me vallen, omdat ze het niet aankon......
Wat een eye-opener. Ik heb het boek besteld. Mocht je nog meer tips hebben, dan sta ik er graag voor open.
Ik heb weleens aan narcisme gedacht, maar ik weed haar gedrag vooral aan haar eigen slechte jeugd. Nu weet ik dat ze het ook anders had kunnen doen, dat is een keuze die ik wel heb gemaakt. De geschiedenis heeft zich in ieder geval niet herhaald.
Ik kwam vroeger bij vriendinnetjes thuis, en man, wat was ik jaloers op de ouders die ze hadden, zo lief. Dat kende ik echt niet. Thuis was het altijd schreeuwen. Ik schaamde me altijd voor mijn moeder
Nogmaals bedankt voor de tip
Ik heb nog een tip: Het gaslighteffect, van Robin Stern.
Zou ik na die eerste lezen.
bellyflop wijzigde dit bericht op 19-08-2020 15:07
32.80% gewijzigd
dinsdag 18 augustus 2020 om 21:46
Absoluut. Daarom moet er iets goed mis zitten in het gezin als een kind ervoor kiest om het contact te verbreken. Ik hoop dat TO zich dat blijft beseffen en niet denkt dat het allemaal wel meevalt omdat haar jongste (+schoondochter) zich mild opstellen. Waarschijnlijk ziet de oudste het helderder dan de jongste in dit geval, heeft in ieder geval zijn eigen ervaringen die net zo waar zijn.
woensdag 19 augustus 2020 om 07:06
Dit dus.... wat een herkenbaarheid. Je andere tip staat ook op mijn lijstje, net als de tip van Cleopatra. Mijn Engels is in zoverre goed, dat ik geen ondertiteling nodig heb, lezen in het Engels doe ik eigenlijk nooit, maar misschien wel de moeite waard.Bellyflop schreef: ↑18-08-2020 20:37Ik heb nog een tip: Het gaslighteffect, van Robin Stern.
Zou ik na die eerste lezen.
Ik herken wat je schreef. Ik heb ook therapie gehad maar het bleef op de achtergrond sudderen en kk moest eraan blijven 'werken'. Ik kon nooit de vinger leggen op mijn gezin van herkomst. Was het maar zo simpel dat ik fysiek mishandelt werd of dat het hele slechte mensen waren met slechte intenties. Nee, het was vaak best gezellig, en het was ook niet alleen mijn moeder, het hele gezin zit in een bepaalde dynamiek. Maar hoe het nu precies zat? En was ik nou een slachtoffer? Waarom voelde ik me dan zo schuldig? Waarom bleef ik terug gaan? Het was toch ook gezellig af en toe? Lag het dan toch niet aan mij? Ik was dagen van slag als ik daar geweest was.
Pas door deze 2 boeken ben ik het echt gaan begrijpen. Sindsdien ben ik in 1 klap genezen van mijn slechte zelfbeeld en schuldgevoelens. Eindelijk uit de greep.
Ik heb de indruk dat in Nederland maar weinig psychologen veel snappen van het narcistisch gezinssysteem of daar in ieder geval niet lang bij stilstaan met het 'slachtoffer'. Dat is heel jammer want het is zo inzichtgevend en helend voor het kind uit zo'n gezin om die bevestiging te krijgen. Ik weet niet hoe goed je Engels is maar er zijn wel veel engelstalige fora hierover.
het is zoals het is
zondag 23 augustus 2020 om 10:27
Welk boek is het? Heb terug gelezen, maar kan het niet meer vinden.dropsleutel schreef: ↑18-08-2020 19:34@Bellyflop, ik heb even gekeken op bol.com voor het boek wat je voorstelde.
Je kon een aantal hoofdstukken inkijken en dan kom je op een 30-tal kenmerken, bijna alles kon ik met 'ja' beantwoorden
Op het meeste pijnlijke moment in mijn leven, de enige keer in mijn leven dat ik haar nodig had, liet ze me vallen, omdat ze het niet aankon......
Wat een eye-opener. Ik heb het boek besteld. Mocht je nog meer tips hebben, dan sta ik er graag voor open.
zondag 23 augustus 2020 om 12:12
zondag 23 augustus 2020 om 15:56
Dankjewel.dropsleutel schreef: ↑23-08-2020 12:12@lolly-pop
https://www.bol.com/nl/f/zal-ik-ooit-ge ... 115140365/
maandag 24 augustus 2020 om 21:53
Weer veel reacties sinds mijn laatste bericht. Veel mensen die reageren uit persoonlijke ervaring, wat voor mij leerzaam en indrukwekkend is, al zijn die ervaringen vaak wel weer iets anders dan de gebeurtenissen hier bij ons. Dat is ook de reden waarom ik zo precies en volledig probeer te zijn: om het puur te houden en duidelijk weer te geven wat er tijdens de jeugd van mijn zoons wel of niet is gebeurd. Hoe eerlijker ik ben, hoe leerzamer jullie reacties voor mij zullen zijn.
Ook heb ik meerdere keren gelezen dat ik nooit aan kinderen had mogen beginnen. Achteraf gezien denk ik ook dat ik beter geen kinderen had kunnen krijgen, als ik kijk naar hoe het gelopen is. Met de kennis van nu, zou ik stellen dat ik ongeschikt ben voor het ouderschap. Tegenwoordig hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze beter geen kinderen kunnen krijgen omdat dat niet bij hun persoonlijkheid past, en dat is misschien ook heel goed. Ik had die kennis ook beter toen kunnen hebben, maar ik wist van niks en begon "gewoon aan kinderen", eigenlijk zonder het vermoeden dat het bij ons zo vreselijk mis zou gaan. En nu kunnen we de tijd niet meer terugdraaien.
Ook heb ik meerdere keren gelezen dat ik nooit aan kinderen had mogen beginnen. Achteraf gezien denk ik ook dat ik beter geen kinderen had kunnen krijgen, als ik kijk naar hoe het gelopen is. Met de kennis van nu, zou ik stellen dat ik ongeschikt ben voor het ouderschap. Tegenwoordig hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze beter geen kinderen kunnen krijgen omdat dat niet bij hun persoonlijkheid past, en dat is misschien ook heel goed. Ik had die kennis ook beter toen kunnen hebben, maar ik wist van niks en begon "gewoon aan kinderen", eigenlijk zonder het vermoeden dat het bij ons zo vreselijk mis zou gaan. En nu kunnen we de tijd niet meer terugdraaien.
maandag 24 augustus 2020 om 22:22
Ik, ik, ik, ik.....lesmontagnes schreef: ↑24-08-2020 21:53Weer veel reacties sinds mijn laatste bericht. Veel mensen die reageren uit persoonlijke ervaring, wat voor mij leerzaam en indrukwekkend is, al zijn die ervaringen vaak wel weer iets anders dan de gebeurtenissen hier bij ons. Dat is ook de reden waarom ik zo precies en volledig probeer te zijn: om het puur te houden en duidelijk weer te geven wat er tijdens de jeugd van mijn zoons wel of niet is gebeurd. Hoe eerlijker ik ben, hoe leerzamer jullie reacties voor mij zullen zijn.
Ook heb ik meerdere keren gelezen dat ik nooit aan kinderen had mogen beginnen. Achteraf gezien denk ik ook dat ik beter geen kinderen had kunnen krijgen, als ik kijk naar hoe het gelopen is. Met de kennis van nu, zou ik stellen dat ik ongeschikt ben voor het ouderschap. Tegenwoordig hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze beter geen kinderen kunnen krijgen omdat dat niet bij hun persoonlijkheid past, en dat is misschien ook heel goed. Ik had die kennis ook beter toen kunnen hebben, maar ik wist van niks en begon "gewoon aan kinderen", eigenlijk zonder het vermoeden dat het bij ons zo vreselijk mis zou gaan. En nu kunnen we de tijd niet meer terugdraaien.
Tja.....
jouw leven is een keuze
dinsdag 25 augustus 2020 om 01:29
[quote=lesmontagnes post_id=31814990 time=1598298818 user_id=388844 Tegenwoordig hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze beter geen kinderen kunnen krijgen omdat dat niet bij hun persoonlijkheid past, en dat is misschien ook heel goed.
[/quote]
Ik ben benieuwd waar je dit hoort.
[/quote]
Ik ben benieuwd waar je dit hoort.
Bellum est sua vitia nosse.
dinsdag 25 augustus 2020 om 05:56
lesmontagnes schreef: ↑24-08-2020 21:53Weer veel reacties sinds mijn laatste bericht. Veel mensen die reageren uit persoonlijke ervaring, wat voor mij leerzaam en indrukwekkend is, al zijn die ervaringen vaak wel weer iets anders dan de gebeurtenissen hier bij ons.
En zo hou je jezelf voor de gek. Wij (de users die uit persoonlijke ervaring meeschrijven) hebben namelijk niet in detail vertelt hoe het bij ons thuis toe ging.
Jij hebt er blijkbaar een bepaald beeld bij dat het vast erger of heel anders was dan bij jou. Ik ben benieuwd naar dat beeld en wat jij denkt dat er zo anders is bij jullie.
Wij schrijven niet voor niets in jouw topic. Wat jij beschrijft en hoe je jezelf hier verwoord is blijkbaar herkenbaar voor mensen die emotionele verwaarlozing kennen. Elke situatie is natuurlijk anders in details, maar jouw gedrag is heel herkenbaar, sterker nog, bij sommige dingen die jij schrijft denk
ik: dát had ik gelukkig niet met mijn ouders. En dan heb ik jaren therapie gehad voor emotionele verwaarlozing.
dinsdag 25 augustus 2020 om 06:00
dinsdag 25 augustus 2020 om 08:12
Niemand is objectief overzichzelf, to.
Je kunt het wel vanaf nu anders doen en je melden bij een vrij gevestigd behandelaar.
Je kunt de opmerkingen van de POH serieus nemen en ze niet via een schoondochter bagetaliseren.
Je kunt erkennen dat het niet alleen om jouw herinneringen gaat, maar dat het ook gaat om hoe je kinderen het beleefd hebben.
Het is raar om alleen je eigen ervaring als puur te bestempelen.
Je kunt het wel vanaf nu anders doen en je melden bij een vrij gevestigd behandelaar.
Je kunt de opmerkingen van de POH serieus nemen en ze niet via een schoondochter bagetaliseren.
Je kunt erkennen dat het niet alleen om jouw herinneringen gaat, maar dat het ook gaat om hoe je kinderen het beleefd hebben.
Het is raar om alleen je eigen ervaring als puur te bestempelen.
viva-amber wijzigde dit bericht op 25-08-2020 09:11
64.71% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 25 augustus 2020 om 08:25
Ik ben benieuwd waar je dit hoort.
[/quote]
Overduidelijk provocatief.....
jouw leven is een keuze
woensdag 26 augustus 2020 om 09:09
Wat zal dit pijnlijk zijn om te lezen voor je zonen.lesmontagnes schreef: ↑24-08-2020 21:53
Achteraf gezien denk ik ook dat ik beter geen kinderen had kunnen krijgen, als ik kijk naar hoe het gelopen is. Met de kennis van nu, zou ik stellen dat ik ongeschikt ben voor het ouderschap. Tegenwoordig hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze beter geen kinderen kunnen krijgen omdat dat niet bij hun persoonlijkheid past, en dat is misschien ook heel goed. Ik had die kennis ook beter toen kunnen hebben, maar ik wist van niks en begon "gewoon aan kinderen", eigenlijk zonder het vermoeden dat het bij ons zo vreselijk mis zou gaan. En nu kunnen we de tijd niet meer terugdraaien.
Het doet mij gewoon pijn om dit te lezen.. Ik heb dit altijd gedacht over mijn ouders in mijn jeugd.. of dat ze in ieder geval niet klaar waren voor het ouderschap op de leeftijd dat ze kinderen kregen.
Omdat het normaal was om maar kinderen te 'nemen'?
Zo onvolwassen .
Ik ben bang als je niet realiseert of voelt wat je zegt met dit bericht, dat het nooit gaat komen.
Wat je hier ook post of wat je ook aan therapie doet.
Mijn advies behandel je kinderen met het respect dat je bij een vreemde zou doen en laat ze zoveel mogelijk hun eigen leven leiden. En ondersteun als dit nodig is op het verzoek van je kinderen niet op eigen initiatief.
De kans is namelijk heel groot dat jij niet in kunt schatten waar zij behoefte aan hebben.
♡
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
