Kinderen
alle pijlers
Ik zie mijn zoon bijna nooit
maandag 5 augustus 2019 om 09:23
Beste forumleden,
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51
10.02% gewijzigd
maandag 5 augustus 2019 om 11:20
Dat zou kunnen... dat het mis is gegaan met zijn opleiding. Hij was daar altijd vaag over. Toen hij nog thuis woonde, wilde hij ook al niets delen over school. En nu weten we dus niks over zijn werk.
maandag 5 augustus 2019 om 11:21
Of misschien is hij bang dat ze ineens op de stoep staat bij zijn werk.
maandag 5 augustus 2019 om 11:21
ja natuurlijk vind je dat moeilijk, dat is ook moeilijk, iedereen vindt dat moeilijk. Ik denk dat het eerst belangrijk is dat je in de gaten hebt dat je het doet, want volgens mij heb je het eigenlijk helemaal niet zo in de gaten. Dus ik zou heel kritisch naar jezelf kijken en je afvragen wanneer je weer je eigen waarden aan anderen oplegt.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:18Ik had inderdaad duidelijke normen en waarden. Nu begrijp ik dat ik dat los moet laten. Ik vind dat wel moeilijk.
maandag 5 augustus 2019 om 11:22
lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:20Dat zou kunnen... dat het mis is gegaan met zijn opleiding. Hij was daar altijd vaag over. Toen hij nog thuis woonde, wilde hij ook al niets delen over school. En nu weten we dus niks over zijn werk.
Maar waarom denk jij daar recht op te hebben? Dat joch is 26, die hóeft helemaal niets meer te delen met jou als hij dat niet wil.
maandag 5 augustus 2019 om 11:23
We hoeven de discussie of je gelijk hebt of niet, niet te voeren. Waar het om gaat is dat ze met deze houding, nooit haar zoon terug krijgt. Ze jaagt hem dan alleen maar verder weg.Illinois schreef: ↑05-08-2019 11:14Ik ben het totaal niet eens met het merendeel van de reacties. Tenzij je een verschrikkelijke rot moeder bent geweest (waar ik geen uitspraken over kan doen) vind ik het gedrag van je zoon ontzettend raar. Dat dramatische gedoe dat je je ouders niet uitkiest is volgens mij typisch Nederlands.
Af en toe bij je moeder langs gaan hoort gewoon bij een goed fatsoen. En ik vind je helemaal niet verstikkend overkomen, voor een moeder die haar zoon 1 keer in de 2 jaar mailt..
Contact kan je niet afdwingen, maar je kan wel de condities scheppen die zorgen voor meer of minder contact. In dit geval is het dus belangrijk om na te gaan wat je DOEL is: wil ze haar zoon meer zien (dan moet ze haar instelling en houding veranderen) of wil ze gelijk hebben (dan zal ze haar zoon nog maar weinig zien, maar kan ze wel blijven klagen over hoe slecht hij is ). Kies het doel en kies dan de handelwijze die naar dat doel leidt.
Spreuken 18:2
maandag 5 augustus 2019 om 11:23
Jouw normen en waarden zijn niet automatisch die van je zoon.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:18Ik had inderdaad duidelijke normen en waarden. Nu begrijp ik dat ik dat los moet laten. Ik vind dat wel moeilijk.
Je kind is geen kopie van jezelf en je hebt wel geprobeerd dat van hem te maken.
Zolang hij nog thuis woonde had hij geen keus maar nu hij zichzelf bevrijdt heeft kan hij eindelijk zijn eigen ik worden.
maandag 5 augustus 2019 om 11:24
Mijn moeder deed altijd erg laatdunkend over de hobbies van haar kinderen. Zat altijd te pushen dat we naar de kroeg moesten en niet onze tijd moesten verdoen, want welke volwassene doet nu die hobby?
Dit waren trouwens hele normale hobbies zoals gamen, skateboarden, een bepaald soort knutselen, een sport waar ze niets mee had. Echt niets was goed zolang het niet hetzelfde was als haar interesses.
En nu is ze verbaast dat we niet meer langskomen, en dat wanneer we langskomen het voelt als een moetje. Gek als je je nooit geaccepteerd voelt als persoon en alles wat je doet kritiek aantrekt.
Dit waren trouwens hele normale hobbies zoals gamen, skateboarden, een bepaald soort knutselen, een sport waar ze niets mee had. Echt niets was goed zolang het niet hetzelfde was als haar interesses.
En nu is ze verbaast dat we niet meer langskomen, en dat wanneer we langskomen het voelt als een moetje. Gek als je je nooit geaccepteerd voelt als persoon en alles wat je doet kritiek aantrekt.
maandag 5 augustus 2019 om 11:24
Dat zou toch verschrikkelijk zijn? Dat hij zijn problemen niet durft te delen, omdat jij alleen maar veroordeeld en hem vertelt wat hij zou moeten doen.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:20Dat zou kunnen... dat het mis is gegaan met zijn opleiding. Hij was daar altijd vaag over. Toen hij nog thuis woonde, wilde hij ook al niets delen over school. En nu weten we dus niks over zijn werk.
maandag 5 augustus 2019 om 11:25
Anjer84, jij vraagt waarom mijn man zegt dat ik mijn zoon opjaag. Dat komt doordat discussies met zoon vroeger vaak uitliepen op irritatie/schreeuwen of huilen van mijn kant. En terugtrekken/depressief gedraag of lichamelijke stressklachten aan zijn kant. (Buikpijn, hoofdpijn, altijd moe, niks doen.) Ik jaag hem dus op. Maar ik voelde geen rust omdat hij niets deed. Zijn vriendin zal dat nu ook wel met hem hebben?
maandag 5 augustus 2019 om 11:26
Je hoeft ze niet los te laten, je moet alleen je zoon er niet mee lastig vallen!lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:18Ik had inderdaad duidelijke normen en waarden. Nu begrijp ik dat ik dat los moet laten. Ik vind dat wel moeilijk.
Spreuken 18:2
maandag 5 augustus 2019 om 11:26
Of zijn vriendin laat hem in zijn waarde.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:25Anjer84, jij vraagt waarom mijn man zegt dat ik mijn zoon opjaag. Dat komt doordat discussies met zoon vroeger vaak uitliepen op irritatie/schreeuwen of huilen van mijn kant. En terugtrekken/depressief gedraag of lichamelijke stressklachten aan zijn kant. (Buikpijn, hoofdpijn, altijd moe, niks doen.) Ik jaag hem dus op. Maar ik voelde geen rust omdat hij niets deed. Zijn vriendin zal dat nu ook wel met hem hebben?
Niet iedereen is zoals jij bent.
maandag 5 augustus 2019 om 11:26
NEEEEEEEEEEEEEEElesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:25Anjer84, jij vraagt waarom mijn man zegt dat ik mijn zoon opjaag. Dat komt doordat discussies met zoon vroeger vaak uitliepen op irritatie/schreeuwen of huilen van mijn kant. En terugtrekken/depressief gedraag of lichamelijke stressklachten aan zijn kant. (Buikpijn, hoofdpijn, altijd moe, niks doen.) Ik jaag hem dus op. Maar ik voelde geen rust omdat hij niets deed. Zijn vriendin zal dat nu ook wel met hem hebben?
Zijn vriendin accepteert hem zoals hij is en wil hem niet veranderen.
JIJ WEL
maandag 5 augustus 2019 om 11:27
hier dus, hier doe je het weer: 'zijn vriendin zal dat nu ook wel hebben".lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:25Anjer84, jij vraagt waarom mijn man zegt dat ik mijn zoon opjaag. Dat komt doordat discussies met zoon vroeger vaak uitliepen op irritatie/schreeuwen of huilen van mijn kant. En terugtrekken/depressief gedraag of lichamelijke stressklachten aan zijn kant. (Buikpijn, hoofdpijn, altijd moe, niks doen.) Ik jaag hem dus op. Maar ik voelde geen rust omdat hij niets deed. Zijn vriendin zal dat nu ook wel met hem hebben?
waarom? waarom zou die vriendin dat hebben? Omdat de vriendin dezelfde ideeen, normen en warden heeft als jij, en omdat jouw normen normaal zijn?
maandag 5 augustus 2019 om 11:27
Op de stoep staan zal niet gebeuren, maar rond feesten of gebeurtenissen (kerstmis, verjaardagen, ziekenhuisbezoek) is het weleens flink uit de hand gelopen waarbij mijn man op zo'n feestavond met boze taal aan de telefoon zat richting zoon en vriendin. Tegenwoordig neemt zoon de telefoon niet meer op. Zijn vriendin heeft toen een jaar lang de telefoon opgenomen als wij belden. Zij is altijd vriendelijk, maar gaf hem dan niet aan de lijn. En nu neemt zij ook niet meer op. Daarom bellen wij ook niet meer.
maandag 5 augustus 2019 om 11:28
Er wordt steeds meer duidelijk waar het is misgegaan. Zie je dat nu zelf ook niet in?lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:27Op de stoep staan zal niet gebeuren, maar rond feesten of gebeurtenissen (kerstmis, verjaardagen, ziekenhuisbezoek) is het weleens flink uit de hand gelopen waarbij mijn man op zo'n feestavond met boze taal aan de telefoon zat richting zoon en vriendin. Tegenwoordig neemt zoon de telefoon niet meer op. Zijn vriendin heeft toen een jaar lang de telefoon opgenomen als wij belden. Zij is altijd vriendelijk, maar gaf hem dan niet aan de lijn. En nu neemt zij ook niet meer op. Daarom bellen wij ook niet meer.
maandag 5 augustus 2019 om 11:28
Wauw jij bent echt raar. Ik heb nog niet alles gelezen maar tot nu toe val ik van de ene verbazing in de ander.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 10:53Dat kan het zijn. Het is mijn vervanger maar dan een stuk mooier en aantrekkelijker.
Maar ik wil ook niet lelijk over haar doen. Het is een lief intelligent meisje. Ze zou hartstikke welkom zijn, maar haar zie ik dus ook nooit.
In alles komt naar voren dat je alles maar dan ook alles wil bepalen en op jouw manier moet want alleen dat is juist. Als mijn moeder zo zou zijn had ik helemaal het contact verbroken.
maandag 5 augustus 2019 om 11:29
Waarom projecteer je dat op zijn vriendin ? Zij kent vast een andere kant van je zoon; misschien is hij wel helemaal opgebloeid bij haar en zijn ze samen erg gelukkig,lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:25Anjer84, jij vraagt waarom mijn man zegt dat ik mijn zoon opjaag. Dat komt doordat discussies met zoon vroeger vaak uitliepen op irritatie/schreeuwen of huilen van mijn kant. En terugtrekken/depressief gedraag of lichamelijke stressklachten aan zijn kant. (Buikpijn, hoofdpijn, altijd moe, niks doen.) Ik jaag hem dus op. Maar ik voelde geen rust omdat hij niets deed. Zijn vriendin zal dat nu ook wel met hem hebben?
Ik vind trouwens dat je wel heel erg aanhaalt dat je je schaamt naar de buitenwereld... dat lijkt de enige reden te zijn dat je contact wil. Dat en omdat "het zo hoort". Niet omdat jullie daadwerkelijk iets toevoegen aan mekaars leven.
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
maandag 5 augustus 2019 om 11:29
lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:27Op de stoep staan zal niet gebeuren, maar rond feesten of gebeurtenissen (kerstmis, verjaardagen, ziekenhuisbezoek) is het weleens flink uit de hand gelopen waarbij mijn man op zo'n feestavond met boze taal aan de telefoon zat richting zoon en vriendin. Tegenwoordig neemt zoon de telefoon niet meer op. Zijn vriendin heeft toen een jaar lang de telefoon opgenomen als wij belden. Zij is altijd vriendelijk, maar gaf hem dan niet aan de lijn. En nu neemt zij ook niet meer op. Daarom bellen wij ook niet meer.
Het kan haast niet anders of jullie hebben ergens iets goed verkloot.
maandag 5 augustus 2019 om 11:29
Zou dat het zijn? Hij is veel afstandelijker geworden sinds hij zijn vriendin heeft. Ze zijn al erg lang samen (sinds de middelbare school) en ik dacht de eerste jaren, toen hij nog thuiswoonde, dat het normaal is dat pubers afstandelijker worden als ze met hun verliefdheid bezig zijn.
maandag 5 augustus 2019 om 11:30
- Je vindt jouw normen en waarden belangrijk en jouw zoon MOEST die normen en waarden overnemen. (MOET sociaal zijn MOET met familie omgaan MOET Kerst vieren)
- Je toonde geen belangstelling in zijn hobby omdat je het niet begreep, terwijl dat nou juist iets was waarbij hij zijn eigen ik liet zien.
- Je vraagt pas dingen als anderen ernaar gevraagd hebben en je je schaamt dat je het antwoord erop niet hebt.
- Je hebt het over dingen als 'jou laten wegrotten'.
Ik krijg al kriebels en een dwars gevoel bij je berichten. Alsof je een vierkant in een driehoek probeert te proppen omdat je die driehoek mooier vindt en als je maar hard genoeg duwt zullen er genoeg zijdes afschuren dat het past.
- Je toonde geen belangstelling in zijn hobby omdat je het niet begreep, terwijl dat nou juist iets was waarbij hij zijn eigen ik liet zien.
- Je vraagt pas dingen als anderen ernaar gevraagd hebben en je je schaamt dat je het antwoord erop niet hebt.
- Je hebt het over dingen als 'jou laten wegrotten'.
Ik krijg al kriebels en een dwars gevoel bij je berichten. Alsof je een vierkant in een driehoek probeert te proppen omdat je die driehoek mooier vindt en als je maar hard genoeg duwt zullen er genoeg zijdes afschuren dat het past.
Koester wat verloren is gegaan, vier wat is gebleven, omarm wat er bijkomt
maandag 5 augustus 2019 om 11:30
Wauw, je hebt het echt helemaal zelf verkloot. Buikpijn, hoofdpijn, moe, terugtrekken: allemaal tekenen van somberheid en extreme stress bij kinderen.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:25Anjer84, jij vraagt waarom mijn man zegt dat ik mijn zoon opjaag. Dat komt doordat discussies met zoon vroeger vaak uitliepen op irritatie/schreeuwen of huilen van mijn kant. En terugtrekken/depressief gedraag of lichamelijke stressklachten aan zijn kant. (Buikpijn, hoofdpijn, altijd moe, niks doen.) Ik jaag hem dus op. Maar ik voelde geen rust omdat hij niets deed. Zijn vriendin zal dat nu ook wel met hem hebben?
Jouw zoon verdient jouw excuses. Een diepgravend en welgemeend excuus. Met alles wat je niet had mogen doen.
Als je geluk hebt, vertelt hij je dan nog een paar dingen die je fout hebt gedaan. En dan bied je ook daar je excuses voor aan. Zonder 'maar ik dacht dat ik het goed deed' zonder slachtofferrol.
dropdrop wijzigde dit bericht op 05-08-2019 11:34
0.79% gewijzigd
maandag 5 augustus 2019 om 11:31
Dat weet je niet want je hebt geen idee wat hij nu doet, plus vriendin zal hem accepteren zoals hij is.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:25Anjer84, jij vraagt waarom mijn man zegt dat ik mijn zoon opjaag. Dat komt doordat discussies met zoon vroeger vaak uitliepen op irritatie/schreeuwen of huilen van mijn kant. En terugtrekken/depressief gedraag of lichamelijke stressklachten aan zijn kant. (Buikpijn, hoofdpijn, altijd moe, niks doen.) Ik jaag hem dus op. Maar ik voelde geen rust omdat hij niets deed. Zijn vriendin zal dat nu ook wel met hem hebben?
Koester wat verloren is gegaan, vier wat is gebleven, omarm wat er bijkomt
maandag 5 augustus 2019 om 11:31
Contact verbroken?! Waarom? Ik zeg toch juist dat ik zijn vriendin accepteer? Het is een lief en intelligent meisje en ze is altijd welkom geweest bij ons. Volgens mij heeft ze ook niks tegen ons, al weet ik dat niet zeker want ik spreek haar nooit.Schaapje11 schreef: ↑05-08-2019 11:28Wauw jij bent echt raar. Ik heb nog niet alles gelezen maar tot nu toe val ik van de ene verbazing in de ander.
In alles komt naar voren dat je alles maar dan ook alles wil bepalen en op jouw manier moet want alleen dat is juist. Als mijn moeder zo zou zijn had ik helemaal het contact verbroken.
maandag 5 augustus 2019 om 11:31
Afstandelijker naar jou toe. Dat zegt niets over zijn relaties met andere mensen he.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:29Zou dat het zijn? Hij is veel afstandelijker geworden sinds hij zijn vriendin heeft. Ze zijn al erg lang samen (sinds de middelbare school) en ik dacht de eerste jaren, toen hij nog thuiswoonde, dat het normaal is dat pubers afstandelijker worden als ze met hun verliefdheid bezig zijn.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
