Ik zie mijn zoon bijna nooit
maandag 5 augustus 2019 om 09:23
Beste forumleden,
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51
10.02% gewijzigd

woensdag 26 augustus 2020 om 09:41
Dropsleutel, je mag mij ook een PB sturen. Heb ook aardig wat therapie gevolgd en ook net als jij jaren geleden pas begrepen dat het niet aan "mij" lag, maar aan de opvoeding en emotionele verwaarlozing enz enz. Ik ben vaak van kastje naar muur gestuurd, veel onbegrip tegengekomen en inderdaad dan krijg je zelf een diagnose die uiteindelijk helemaal niet past. Uiteindelijk heb ik wel een geschikte therapie kunnen volgen. Stuur me maar een PB want wil niet te veel delen ivm privacy. Liefs Cleopatra
woensdag 26 augustus 2020 om 09:46
+1
Typisch gedrag wat ik lees in je reacties les montagnes.
Eerst negeren hoe erg het is.
Toen negeren niet meer hielp victim blaming. 'Mijn zoon is zo raar, zo solo ingericht, hij is altijd al zo anders en gevoelig geweest.'
Daarna inzien dat ontkennen geen zin meer heeft en metéén om en meepraten in termen van de professionals maar de diepte van de termen niet snappen.
Als je daarop aangesproken wordt 'dan moet ik maar dood en heeft mijn leven geen zin'.
En als je daarop wordt aangesproken en blijkt dat je levenslust toch groter is dan je deed vermoeden speel je de kaart: 'ik had geen kinderen moeten krijgen'.
In alles vlak jij jezelf, je eigen aandeel en de nood op erkenning hoe het voor de Ander! is geweest weg of uit.
Onvermogen? Onkunde? Onwil? Ik weet het niet. Maar ik zou me als kind zéér op de vlakte houden en je als niet veilig blijven beschouwen.
Al je acties en redenaties klinken als gedrag hoe je zonder veel kleerscheuren en egoverlies door kunt gaan met wat je altijd deed. Alleen aanpassen wat teveel in het oog loopt.
woensdag 26 augustus 2020 om 12:55
Dat laatste zei mijn moeder ook tegen mij. Eigenlijk heel interessant dat zij zichzelf dan weer het onderwerp of slachtoffer maakt van de hele situatie. Wat erg voor haar dat ze kinderen heeft gekregen terwijl ze daar niet geschikt voor was. Vreselijk erg. En dan haar verwachting dat ik daar begrip voor opbreng of haar ga troosten met deze zogenaamde pijn. Zo érg voor haar. Voor haar wel, ja.lesmontagnes schreef: ↑24-08-2020 21:53Weer veel reacties sinds mijn laatste bericht. Veel mensen die reageren uit persoonlijke ervaring, wat voor mij leerzaam en indrukwekkend is, al zijn die ervaringen vaak wel weer iets anders dan de gebeurtenissen hier bij ons. Dat is ook de reden waarom ik zo precies en volledig probeer te zijn: om het puur te houden en duidelijk weer te geven wat er tijdens de jeugd van mijn zoons wel of niet is gebeurd. Hoe eerlijker ik ben, hoe leerzamer jullie reacties voor mij zullen zijn.
Ook heb ik meerdere keren gelezen dat ik nooit aan kinderen had mogen beginnen. Achteraf gezien denk ik ook dat ik beter geen kinderen had kunnen krijgen, als ik kijk naar hoe het gelopen is. Met de kennis van nu, zou ik stellen dat ik ongeschikt ben voor het ouderschap. Tegenwoordig hoor ik steeds meer mensen zeggen dat ze beter geen kinderen kunnen krijgen omdat dat niet bij hun persoonlijkheid past, en dat is misschien ook heel goed. Ik had die kennis ook beter toen kunnen hebben, maar ik wist van niks en begon "gewoon aan kinderen", eigenlijk zonder het vermoeden dat het bij ons zo vreselijk mis zou gaan. En nu kunnen we de tijd niet meer terugdraaien.
donderdag 27 augustus 2020 om 11:21
Ik heb PB gestuurdCleopatra456 schreef: ↑26-08-2020 09:41Dropsleutel, je mag mij ook een PB sturen. Heb ook aardig wat therapie gevolgd en ook net als jij jaren geleden pas begrepen dat het niet aan "mij" lag, maar aan de opvoeding en emotionele verwaarlozing enz enz. Ik ben vaak van kastje naar muur gestuurd, veel onbegrip tegengekomen en inderdaad dan krijg je zelf een diagnose die uiteindelijk helemaal niet past. Uiteindelijk heb ik wel een geschikte therapie kunnen volgen. Stuur me maar een PB want wil niet te veel delen ivm privacy. Liefs Cleopatra
het is zoals het is
donderdag 27 augustus 2020 om 11:32
Ik ben benieuwd waar je dit hoort.
[/quote]
Misschien van mij. Of anderen op dit forum. Ik heb het hier wel eens gezegd, dat ik mezelf niet geschikt vind als moeder, omdat ik teveel me time nodig heb en de prikkels niet aan kan. Ik sla al op tilt bij alleen de gedachte aan een kind dat voor alles afhankelijk is van mij en waarvan ik de vraag om aandacht nooit uit kan zetten. Ik wist al dat ik dat niet zou trekken lang voor ik de diagnose ass kreeg.
Er zijn mensen waarvan ik denk : jij had er ook nooit aan moeten beginnen.
Maar ik begrip ook dat een kinderwens biologisch en cultureel zo diep geworteld is, dat je niemand echt kwalijk kan nemen dat ze kinderen hebben terwijl ze eigenlijk niet geschikt zijn als ouder.
.
donderdag 27 augustus 2020 om 11:43
@ impala
Daar ben ik het niet mee eens wat je zegt over biologisch/ cultureel.. Ik ken genoeg mensen die eerlijk genoeg naar zichzelf zijn geweest om toe te geven dat "eigen" kinderen niets voor hen is. Dat het teveel energie kost en ze daar niet voor willen kiezen.
Dat is ook helemaal prima. Dat wil niets zeggen over niet empathisch kunnen zijn naar kinderen.
Mijn peetoom en tante van mijn zoontje zijn de liefste en betrokken mensen die je kunt hebben maar willen geen verantwoording hebben voor eigen kinderen.
Dit vind ik een goede manier om egoïstisch te zijn mensen die 'voelen' dat het hebben van kinderen te belastend is en energierovend maar toch kinderen nemen zijn puur egoïstisch bezig in mijn ogen.
En erna dit ook nog toegeven vind ik ontzettend gemeen naar de kinderen toe.
Niemand kiest er voor om geboren te worden maar ieder kind(mens) heeft het nodig om geliefd en vertrouwd te kunnen op groeien.
Daar ben ik het niet mee eens wat je zegt over biologisch/ cultureel.. Ik ken genoeg mensen die eerlijk genoeg naar zichzelf zijn geweest om toe te geven dat "eigen" kinderen niets voor hen is. Dat het teveel energie kost en ze daar niet voor willen kiezen.
Dat is ook helemaal prima. Dat wil niets zeggen over niet empathisch kunnen zijn naar kinderen.
Mijn peetoom en tante van mijn zoontje zijn de liefste en betrokken mensen die je kunt hebben maar willen geen verantwoording hebben voor eigen kinderen.
Dit vind ik een goede manier om egoïstisch te zijn mensen die 'voelen' dat het hebben van kinderen te belastend is en energierovend maar toch kinderen nemen zijn puur egoïstisch bezig in mijn ogen.
En erna dit ook nog toegeven vind ik ontzettend gemeen naar de kinderen toe.
Niemand kiest er voor om geboren te worden maar ieder kind(mens) heeft het nodig om geliefd en vertrouwd te kunnen op groeien.
♡
donderdag 27 augustus 2020 om 11:54
Idd, kan ik me ook herinneren. dat het een taboe is/was. En als mensen het over zouden kunnen doen ze dan geen kinderen wilden, hoeveel ze ook van hun kinderen houden. Maar dat ze niet hadden kunnen voorzien dat ze moeite zouden hebben met de verantwoordelijkheid/inleveren tijd/enz. Geen spijt van de kinderen zelf, geen spijt van hun bestaan (ook geen spijt met de kinderen, omdat ze zich er niet prettig onder voelen, want zo voelen de kinderen zich niet, want ze weten het niet), maar puur voor zichzelf.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
donderdag 27 augustus 2020 om 12:01
Niet iedereen heeft voldoende zelfinzicht om die keuze, die tégen alle natuur ingaat, te kunnen maken.K79 schreef: ↑27-08-2020 11:43@ impala
Daar ben ik het niet mee eens wat je zegt over biologisch/ cultureel.. Ik ken genoeg mensen die eerlijk genoeg naar zichzelf zijn geweest om toe te geven dat "eigen" kinderen niets voor hen is. Dat het teveel energie kost en ze daar niet voor willen kiezen.
Dat is ook helemaal prima. Dat wil niets zeggen over niet empathisch kunnen zijn naar kinderen.
Mijn peetoom en tante van mijn zoontje zijn de liefste en betrokken mensen die je kunt hebben maar willen geen verantwoording hebben voor eigen kinderen.
Dit vind ik een goede manier om egoïstisch te zijn mensen die 'voelen' dat het hebben van kinderen te belastend is en energierovend maar toch kinderen nemen zijn puur egoïstisch bezig in mijn ogen.
En erna dit ook nog toegeven vind ik ontzettend gemeen naar de kinderen toe.
Niemand kiest er voor om geboren te worden maar ieder kind(mens) heeft het nodig om geliefd en vertrouwd te kunnen op groeien.
De meeste mensen beseffen vooraf ook helemaal niet wat het hebben van een kind precies inhoudt. Bijna niemand. Ze willen of nemen er gewoon een, uit biologische drift of omdat het 'normaal' is en 'erbij hoort'.
En pas als het kind er eenmaal is, beseffen ze wat het van hen als ouders vergt.
Beseffen dat je zelf tekort schiet, is ook een vorm van zelfreflectie waar niet iedereen toe in staat is.
Dat to dat wel beseft, vind ik al heel wat.
.
donderdag 27 augustus 2020 om 12:14
donderdag 27 augustus 2020 om 13:33
donderdag 27 augustus 2020 om 16:29

donderdag 27 augustus 2020 om 17:27
Ik ken meerdere voorbeelden van mensen in mijn directe omgeving die qua Nederlands niet te onderscheiden zijn van iemand die het als moedertaal heeft dus het kan prima.MarvelousMrsMaisel schreef: ↑27-08-2020 16:2960 pagina's, maar: waarom is niemand verbaasd over het perfecte Nederlands van iemand die blijkbaar niet hier opgegroeid is? Want TO komt blijkbaar uit een land hier niet ver vandaan met een hele andere collectieve cultuur, waar dan volgens mij geen Nederlands gesproken kan worden.

donderdag 27 augustus 2020 om 17:31
En ik denk ook dat de enigen die wat aan dit topic hebben degenen zijn die dit misbruik zelf ook hebben ervaren en nu met elkaar kunnen PBen want zeker de laatste paar bladzijden valt bij mij wel het kwartje dat het lampje bij TO niet gaat branden. Of het onwil of onvermogen is doet weinig ter zake voor het resultaat. Namelijk dat alles altijd om TO en haar grenzeloos grote ego zal draaien. Anders had ze voor haarzelf wel therapie genomen en haar kinderen met rust gelaten. Nee die moeten hier zelfs meelezen echt kansloos dit
donderdag 27 augustus 2020 om 17:33
Ik ken er een paar die veel beter schrijven en op een veel hoger niveau dan 90% van de geboren Nederlanders.
.
donderdag 27 augustus 2020 om 18:33
Ook door haar perfectionisme in haar taalgebruik, en de volledigheid van info die ze nastreeft (bv in de aanpassingen van de op en het posten van het verslag van de poh) denk ik dat to eerder autistisch is dan narcistisch. Het blijft natuurlijk gissen, maar zou heel veel 'raars' wel goed verklaren.MarvelousMrsMaisel schreef: ↑27-08-2020 17:42Dat zal allemaal prima. Maar nul spelfouten....... benieuwd wat haar moedertaal is.
.
donderdag 27 augustus 2020 om 19:27
Hoi Cleopatra, zou je mij ook een pb willen sturen over welke therapie jou geholpen heeft? Ik heb geprobeerd jiu te PBen maar dat lukt me niet.

donderdag 27 augustus 2020 om 19:33
Dat denk ik toch niet.impala schreef: ↑27-08-2020 18:33Ook door haar perfectionisme in haar taalgebruik, en de volledigheid van info die ze nastreeft (bv in de aanpassingen van de op en het posten van het verslag van de poh) denk ik dat to eerder autistisch is dan narcistisch. Het blijft natuurlijk gissen, maar zou heel veel 'raars' wel goed verklaren.

donderdag 27 augustus 2020 om 20:44
Bedoel je mij?Het-groepje schreef: ↑27-08-2020 20:02Ik vind dit topic bizar en heb echt het idee dat er een aantal mensen, en niet to, erg op hol zijn geslagen als amateurpsycholoog met helderziende gaven.

Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
