Kinderen
alle pijlers
Ik zie mijn zoon bijna nooit
maandag 5 augustus 2019 om 09:23
Beste forumleden,
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.
Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.
Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.
Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?
Updates:
06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51
10.02% gewijzigd
maandag 5 augustus 2019 om 11:31
lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:29Zou dat het zijn? Hij is veel afstandelijker geworden sinds hij zijn vriendin heeft. Ze zijn al erg lang samen (sinds de middelbare school) en ik dacht de eerste jaren, toen hij nog thuiswoonde, dat het normaal is dat pubers afstandelijker worden als ze met hun verliefdheid bezig zijn.
Jij kunt echt je eigen aandeel hierin niet zien hè?
maandag 5 augustus 2019 om 11:31
Oh echt, alsof ik mijn eigen moeder lees... en raad eens: daar heb ik ook al drie jaar geen contact meer mee.
Alles moet zoals zij vindt dat het hoort en ik moet van alles doen omdat zij mijn moeder is. Ze is niet echt geïnteresseerd in mij, staat niet achter mijn keuzes. Want die zijn anders dan hoe zij vindt dat het hoort en dus slecht, verkeerd en dom. En ze heeft haar hele leven voor mij opgeofferd door voor mij te zorgen (althans, zij vindt dat ze dat gedaan heeft...) en nou ben ik er niet voor haar en dat is niet eerlijk.
Nooit werd er naar mij geluisterd, nooit werd er echt naar mij gekeken, nooit werd ik gerespecteerd om wie ik was en wilde zijn. Alle keuzes die mijn moeder/ouders (ze zijn in mijn tienerjaren gescheiden) maakte waren altijd gebaseerd op wat zij wilde, wat haar het beste uitkwam, van klein tot groot.
Ik ben nu ruim volwassen en nog steeds heb ik issues met mezelf de moeite waard vinden, zien dat het goed is wie ik ben en wat ik doe. Met dank aan een dergelijke opvoeding. Dus nee, ik wil haar niet meer zien. En al ken ik het verhaal van je zoon niet, ik denk dat ik me best in hem kan inleven als ik jou zo lees.
Alles moet zoals zij vindt dat het hoort en ik moet van alles doen omdat zij mijn moeder is. Ze is niet echt geïnteresseerd in mij, staat niet achter mijn keuzes. Want die zijn anders dan hoe zij vindt dat het hoort en dus slecht, verkeerd en dom. En ze heeft haar hele leven voor mij opgeofferd door voor mij te zorgen (althans, zij vindt dat ze dat gedaan heeft...) en nou ben ik er niet voor haar en dat is niet eerlijk.
Nooit werd er naar mij geluisterd, nooit werd er echt naar mij gekeken, nooit werd ik gerespecteerd om wie ik was en wilde zijn. Alle keuzes die mijn moeder/ouders (ze zijn in mijn tienerjaren gescheiden) maakte waren altijd gebaseerd op wat zij wilde, wat haar het beste uitkwam, van klein tot groot.
Ik ben nu ruim volwassen en nog steeds heb ik issues met mezelf de moeite waard vinden, zien dat het goed is wie ik ben en wat ik doe. Met dank aan een dergelijke opvoeding. Dus nee, ik wil haar niet meer zien. En al ken ik het verhaal van je zoon niet, ik denk dat ik me best in hem kan inleven als ik jou zo lees.
maandag 5 augustus 2019 om 11:32
iemand accepteren is niet op feestdagen boos opbellen helesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:31Contact verbroken?! Waarom? Ik zeg toch juist dat ik zijn vriendin accepteer? Het is een lief en intelligent meisje en ze is altijd welkom geweest bij ons. Volgens mij heeft ze ook niks tegen ons, al weet ik dat niet zeker want ik spreek haar nooit.
maandag 5 augustus 2019 om 11:32
lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:11Oh maar kruisverhoor daar hou ik juist niet van! Daarom heb ik ook nooit vragen gesteld vroeger. En nu ben ik te laat?!
Het is nu meer, dat kennissen ernaar vragen en dan schaam ik me omdat ik geen idee heb waar hij werkt. Dus dan stuurt man een mailtje met "waar werk je eigenlijk/gaat het goed met je" en krijgen we dus een antwoord waar geen informatie uit te halen valt.
Waarschijnlijk voelt zoon heel goed aan dat de vraag over werk gewoon bij jou vandaan komt en niet van man en man dit meteen doorbrieft aan jou.
maandag 5 augustus 2019 om 11:33
Ik snap wel dat hij niks vertelt, als je meteen denkt dat het wel mis gegaan zal zijn.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:20Dat zou kunnen... dat het mis is gegaan met zijn opleiding. Hij was daar altijd vaag over. Toen hij nog thuis woonde, wilde hij ook al niets delen over school. En nu weten we dus niks over zijn werk.
Positieve instelling zeg.
Stel hij heeft een goede baan, dan reageer je waarschijnlijk met iets als ' goh, niet van jou verwacht'.
maandag 5 augustus 2019 om 11:33
Hoe zou dat nou komen, dat ze niet meer opnemen?lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:27Op de stoep staan zal niet gebeuren, maar rond feesten of gebeurtenissen (kerstmis, verjaardagen, ziekenhuisbezoek) is het weleens flink uit de hand gelopen waarbij mijn man op zo'n feestavond met boze taal aan de telefoon zat richting zoon en vriendin. Tegenwoordig neemt zoon de telefoon niet meer op. Zijn vriendin heeft toen een jaar lang de telefoon opgenomen als wij belden. Zij is altijd vriendelijk, maar gaf hem dan niet aan de lijn. En nu neemt zij ook niet meer op. Daarom bellen wij ook niet meer.
Dit zie jij echt niet zelf? Wauw. Ik begrijp zoon steeds beter.
Koester wat verloren is gegaan, vier wat is gebleven, omarm wat er bijkomt
maandag 5 augustus 2019 om 11:33
Hij is geen prater dus ik denk dat zij ook bij hem nergens achter komt. Tegen mij zegt ze altijd vriendelijk dat hij niet wil dat ze dingen vertelt. Ze zijn wel al heel lang samen. Sinds tienertijd. Altijd alles samengedaan.
maandag 5 augustus 2019 om 11:34
Je vult teveel in.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:33Hij is geen prater dus ik denk dat zij ook bij hem nergens achter komt. Tegen mij zegt ze altijd vriendelijk dat hij niet wil dat ze dingen vertelt. Ze zijn wel al heel lang samen. Sinds tienertijd. Altijd alles samengedaan.
Persoonlijk denk ik dat je zoon juist alles tegen zijn vriendin verteld. Alleen is zij zo netjes om dat niet alsnog door te brieven aan jou.
Weet je, je moet juist blij zijn dat je zoon zo goed terecht is gekomen. Wees eens trots op hem.
maandag 5 augustus 2019 om 11:35
Wat fijn dat je het wil delen. Zou jouw moeder nog iets kunnen betekenen voor jou? Of is dat definitief verpest? Maakt het zoveel stuk? Wat is de schade? Ik wil het begrijpen. Ik ben bereid mijn excuses aan te bieden, maar het voelt alsof het gaat over iets wat ik nog niet begrijp.streepjesdekbed schreef: ↑05-08-2019 11:31Oh echt, alsof ik mijn eigen moeder lees... en raad eens: daar heb ik ook al drie jaar geen contact meer mee.
Alles moet zoals zij vindt dat het hoort en ik moet van alles doen omdat zij mijn moeder is. Ze is niet echt geïnteresseerd in mij, staat niet achter mijn keuzes. Want die zijn anders dan hoe zij vindt dat het hoort en dus slecht, verkeerd en dom. En ze heeft haar hele leven voor mij opgeofferd door voor mij te zorgen (althans, zij vindt dat ze dat gedaan heeft...) en nou ben ik er niet voor haar en dat is niet eerlijk.
Nooit werd er naar mij geluisterd, nooit werd er echt naar mij gekeken, nooit werd ik gerespecteerd om wie ik was en wilde zijn. Alle keuzes die mijn moeder/ouders (ze zijn in mijn tienerjaren gescheiden) maakte waren altijd gebaseerd op wat zij wilde, wat haar het beste uitkwam, van klein tot groot.
Ik ben nu ruim volwassen en nog steeds heb ik issues met mezelf de moeite waard vinden, zien dat het goed is wie ik ben en wat ik doe. Met dank aan een dergelijke opvoeding. Dus nee, ik wil haar niet meer zien. En al ken ik het verhaal van je zoon niet, ik denk dat ik me best in hem kan inleven als ik jou zo lees.
maandag 5 augustus 2019 om 11:36
Maar hoe zou jij je voelen als jij iets doet dat je fijn vindt en er komt vervolgens iemand bij je staat om te vertellen dat het niet goed is wat je doet en wat je wel zou moeten doen? En die persoon vervolgens ook nog gaat schreeuwen en huilen als jij niet doet wat die ander wil wat jij doet? Ik krijg daar ook buikpijn van en ga me afvragen waarom ik niet mag zijn wie ik ben en waarom die persoon vindt dat ik alles fout doe.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:25Anjer84, jij vraagt waarom mijn man zegt dat ik mijn zoon opjaag. Dat komt doordat discussies met zoon vroeger vaak uitliepen op irritatie/schreeuwen of huilen van mijn kant. En terugtrekken/depressief gedraag of lichamelijke stressklachten aan zijn kant. (Buikpijn, hoofdpijn, altijd moe, niks doen.) Ik jaag hem dus op. Maar ik voelde geen rust omdat hij niets deed. Zijn vriendin zal dat nu ook wel met hem hebben?
Mijn moeder heeft er af en toe ook aan handje van. Wel zeggen dat ze iets respecteert maar vervolgens constant een mening geven waardoor eigenlijk van respecteren geen sprake is. Ik wil dan echt uit haar buurt en heb geen zin in haar. Mensen zijn gewoon niet gelijk en geen 1 mens vindt het fijn om steeds het gevoel te hebben dat hij bekritiseerd wordt. Dat doet iets met je eigenwaarde en gevoel. Als dat van je moeder komt is het nog 10 x harder. Als je daar dan niet over kunt praten met elkaar, neem je afstand want je moet jezelf beschermen. Omdat jij zijn moeder bent heeft hij het contact niet verbroken maar tot een minimum beperkt. Als je een vriendin was geweest, had je hem wellicht nooit meer gezien.
maandag 5 augustus 2019 om 11:36
Tsja, wat is normaal?lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:29Zou dat het zijn? Hij is veel afstandelijker geworden sinds hij zijn vriendin heeft. Ze zijn al erg lang samen (sinds de middelbare school) en ik dacht de eerste jaren, toen hij nog thuiswoonde, dat het normaal is dat pubers afstandelijker worden als ze met hun verliefdheid bezig zijn.
Jij gaat alleen maar uit van hoe jij iets zou doen/aanpakken/laten en vindt dat een ander dat dus ook zo moet doen.
Een andere manier wordt niet getolereerd geaccepteerd.
Bovendien zeg je wel steeds dat het niet aan het meisje ligt, maar tussen de regels door laat je wel degelijk doorschemeren dat het bijna niet anders kan of zij moet een vinger in de pap hebben.
If nothing goes right, go left.
maandag 5 augustus 2019 om 11:37
Ik zou inderdaad verbaasd zijn als hij succesvol is. Het is een slimme, gevoelige, lieve jongen, maar hij had dingen niet op orde en deed weinig. Weinig extravert, niet sociaal, liet veel aan ons over op sociaal vlak. Zijn vriendin is wel leuk en geschikt, knap meisje. Ze gingen naar de universiteit en toen samenwonen. Of hij succesvoller/gelukkiger is geworden naast haar of juist niet, dat weet ik niet. Toen ze verkering hadden en hij nog bij ons woonde, ging het niet beter in ieder geval.
maandag 5 augustus 2019 om 11:37
Hij wil niet dat ze dingen vertelt, ze heeft dus wel degelijk weet van dingen, maar hij wil niet dat dat bij jou terechtkomt.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:33Hij is geen prater dus ik denk dat zij ook bij hem nergens achter komt. Tegen mij zegt ze altijd vriendelijk dat hij niet wil dat ze dingen vertelt. Ze zijn wel al heel lang samen. Sinds tienertijd. Altijd alles samengedaan.
Koester wat verloren is gegaan, vier wat is gebleven, omarm wat er bijkomt
maandag 5 augustus 2019 om 11:38
Hier vertelt zijn vriendin dus aan jou hoe het zit, maar in plaats van dat te geloven verander je de reden in je hoofd en geloof je je eigen idee van hoe het zit. Dat is niet luisteren, dat is weer je eigen wereldbeeld aan anderen opleggen.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:33Hij is geen prater dus ik denk dat zij ook bij hem nergens achter komt. Tegen mij zegt ze altijd vriendelijk dat hij niet wil dat ze dingen vertelt. Ze zijn wel al heel lang samen. Sinds tienertijd. Altijd alles samengedaan.
Ik weet niet of ik dit zo mag zeggen, maar echt, lesmontagnes, jij hebt een ongelooflijke plaat voor je kop! Daarmee gaat het je nooit lukken.
Niettemin vertoon je vlagen van inzicht. Als je echt neutraal kan praten, kan je misschien het contact herstellen. Maar laat hem los. Nodig hem uit en als hij besluit niet te komen, laat het daar dan bij zitten. Blijf hem gewoon uitnodigen (niet te vaak!) tot hij wel een keer komt. En wees dan neutraal, positief en gezellig. En vooral luisterend! En probeer die manier van een gesprek voeren eens uit op je man, je hebt hier heel veel oefening in nodig.
Spreuken 18:2
maandag 5 augustus 2019 om 11:38
Al 7 bladzijden staan er verklaringen. Waarom begrijp je die niet?lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:35Wat fijn dat je het wil delen. Zou jouw moeder nog iets kunnen betekenen voor jou? Of is dat definitief verpest? Maakt het zoveel stuk? Wat is de schade? Ik wil het begrijpen. Ik ben bereid mijn excuses aan te bieden, maar het voelt alsof het gaat over iets wat ik nog niet begrijp.
maandag 5 augustus 2019 om 11:38
Echt om te huilen dit.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:37Ik zou inderdaad verbaasd zijn als hij succesvol is. Het is een slimme, gevoelige, lieve jongen, maar hij had dingen niet op orde en deed weinig. Weinig extravert, niet sociaal, liet veel aan ons over op sociaal vlak. Zijn vriendin is wel leuk en geschikt, knap meisje. Ze gingen naar de universiteit en toen samenwonen. Of hij succesvoller/gelukkiger is geworden naast haar of juist niet, dat weet ik niet. Toen ze verkering hadden en hij nog bij ons woonde, ging het niet beter in ieder geval.
Koester wat verloren is gegaan, vier wat is gebleven, omarm wat er bijkomt
maandag 5 augustus 2019 om 11:38
Wauw, just wauw.....lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:37Ik zou inderdaad verbaasd zijn als hij succesvol is. Het is een slimme, gevoelige, lieve jongen, maar hij had dingen niet op orde en deed weinig. Weinig extravert, niet sociaal, liet veel aan ons over op sociaal vlak. Zijn vriendin is wel leuk en geschikt, knap meisje. Ze gingen naar de universiteit en toen samenwonen. Of hij succesvoller/gelukkiger is geworden naast haar of juist niet, dat weet ik niet. Toen ze verkering hadden en hij nog bij ons woonde, ging het niet beter in ieder geval.
If nothing goes right, go left.
maandag 5 augustus 2019 om 11:39
Nee dat is definitief verpest. Ik heb meerdere keren geprobeerd haar uit te leggen waarom ik mijn jeugd als zo traumatisch heb ervaren, maar zij blijft dan reageren met dat ze het zo erg vindt. Voor zichzelf ja. En het blijft ook allemaal mijn schuld, want ik voldeed niet aan haar ideeën over hoe je je leven hoort te leven, dat begrijp ik toch zeker wel, dat dat heel moeilijk en pijnlijk voor een moeder is om dat te zien? Ze kon er dus dan toch niks aan doen?lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:35Wat fijn dat je het wil delen. Zou jouw moeder nog iets kunnen betekenen voor jou? Of is dat definitief verpest? Maakt het zoveel stuk? Wat is de schade? Ik wil het begrijpen. Ik ben bereid mijn excuses aan te bieden, maar het voelt alsof het gaat over iets wat ik nog niet begrijp.
Ik denk dat je de relatie met je zoon alleen gaat kunnen redden als je écht zelfinzicht gaat krijgen dus dat advies van die huisarts om naar een psycholoog te gaan vind ik zo gek nog niet.
(en ga er dan naar een die je echt helpt om inzicht in JOUW aandeel te krijgen; mijn moeder ging naar een praatgroep voor ouders die door hun kinderen waren verstoten; zaten met elkaar alleen maar te huilen hoe zielig ze wel niet waren, hoe hun kinderen hen dit aan konden doen en dat ze hen nu lieten wegrotten op hun oude dag, boehoehoe.... dat heeft in onze relatie niet echt geholpen zeg maar)
maandag 5 augustus 2019 om 11:40
Hij liet niet veel over aan jullie, jij wilde alles voor hem bepalen.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:37Ik zou inderdaad verbaasd zijn als hij succesvol is. Het is een slimme, gevoelige, lieve jongen, maar hij had dingen niet op orde en deed weinig. Weinig extravert, niet sociaal, liet veel aan ons over op sociaal vlak. Zijn vriendin is wel leuk en geschikt, knap meisje. Ze gingen naar de universiteit en toen samenwonen. Of hij succesvoller/gelukkiger is geworden naast haar of juist niet, dat weet ik niet. Toen ze verkering hadden en hij nog bij ons woonde, ging het niet beter in ieder geval.
Jemig, hij heeft dus notabene universiteit gedaan en nog schilder jij hem af als een mislukkeling.
Wat enorm triest allemaal zeg. Ik ben echt plaatsvervangend kwaad nu, al slaat dat nergens op natuurlijk
maandag 5 augustus 2019 om 11:41
Ik heb altijd geleerd dat alles wat achter MAAR staat het gene dat voor MAAR staat teniet doet.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:37Ik zou inderdaad verbaasd zijn als hij succesvol is. Het is een slimme, gevoelige, lieve jongen, maar hij had dingen niet op orde en deed weinig. Weinig extravert, niet sociaal, liet veel aan ons over op sociaal vlak. Zijn vriendin is wel leuk en geschikt, knap meisje. Ze gingen naar de universiteit en toen samenwonen. Of hij succesvoller/gelukkiger is geworden naast haar of juist niet, dat weet ik niet. Toen ze verkering hadden en hij nog bij ons woonde, ging het niet beter in ieder geval.
Je zegt dat het een goede jongen is maar het enige dan je doet is hem aan alle kanten afkraken.
maandag 5 augustus 2019 om 11:42
lise1985 schreef: ↑05-08-2019 11:40Hij liet niet veel over aan jullie, jij wilde alles voor hem bepalen.
Jemig, hij heeft dus notabene universiteit gedaan en nog schilder jij hem af als een mislukkeling.
Wat enorm triest allemaal zeg. Ik ben echt plaatsvervangend kwaad nu, al slaat dat nergens op natuurlijk
Maar je hebt gelijk.
Triest dit.
If nothing goes right, go left.
maandag 5 augustus 2019 om 11:42
Dit is zo erg! Hoe kan je zo over je zoon denken? Je keurt zijn hele zijn af hiermee! Begrijp je dat? Of zie je dat gewoon niet? Je laat hem niet zijn wie hij is en waardeert hem niet om wie hij is. Die jongen moet zich vreselijk onzeker hebben gevoeld in zn jeugd en zou me niets verbazen dat hij hulp nodig heeft om stabiel te staan in zijn volwassen leven en zelfvertrouwen op te bouwen. Elke keer als hij jou spreekt gooi je hem weer terug.lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 11:37Ik zou inderdaad verbaasd zijn als hij succesvol is. Het is een slimme, gevoelige, lieve jongen, maar hij had dingen niet op orde en deed weinig. Weinig extravert, niet sociaal, liet veel aan ons over op sociaal vlak. Zijn vriendin is wel leuk en geschikt, knap meisje. Ze gingen naar de universiteit en toen samenwonen. Of hij succesvoller/gelukkiger is geworden naast haar of juist niet, dat weet ik niet. Toen ze verkering hadden en hij nog bij ons woonde, ging het niet beter in ieder geval.
maandag 5 augustus 2019 om 11:42
lesmontagnes schreef: ↑05-08-2019 10:55Je hebt gelijk. Misschien is dit mijn grootste fout. Maar de laatste jaren heb ik hem echt met rust gelaten. Wat kan ik nu nog doen?
Ik denk dat je heel goed moet nadenken over wat je wilt. Wil je gelijk hebben (dat hij zou moeten zijn zoals jij vindt dat hij moet zijn) of wil je contact.
En als je gelijk hebben los hebt kunnen laten, dan zou je kunnen beginnen met hem een mailtje te sturen met excuses voor het feit dat je zo hebt zitten drammen hoe hij zou moeten zijn, maar dat je snapt dat hij zichzelf is. Dat hij goed is, zoals hij is. (en alsjeblieft, meen dat ook)
Vervolgens zou je kunnen vrágen of hij misschien een keer een kopje koffie wil drinken met je, omdat je het zo verdrietig vindt dat jullie elkaar zo weinig zien. En dan neem je je voor om tijdens dat gesprek niet te beginnen over wat jij vindt dat hij zou moeten doen. Vraag eventueel waar hij over wil praten. Wat zijn interesses zijn, over zijn vriendin. Zo niet, vertel wat over je man en over z'n broer of weet ik wat.
Ga dit gesprek níet sturen en als hij 1 kop koffie genoeg vindt, laat het daar dan eerst bij. Vraag eventueel of dit regelmatig, zoals 1x per 2 maanden, even zou kunnen, zodat je hem gezien hebt.
Rustig, kleine stapjes en loslaten wat jij vindt.
Later is nu
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
