Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Ik zie mijn zoon bijna nooit

05-08-2019 09:23 803 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Beste forumleden,

Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.

Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.

Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.

Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.

Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?



Updates:

06-08-2019 Naar de huisarts geweest
17-09-2019 Start CJG-traject
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon
lesmontagnes wijzigde dit bericht op 23-10-2019 17:39
5.02% gewijzigd
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen?

:fortune:
Alle reacties Link kopieren Quote
Straks in de LeesOok.
Alle reacties Link kopieren Quote
Wij weten natuurlijk niet hoe jij hem hebt opgevoed , wat er allemaal heeft gespeeld , hoe jullie karakters zijn, op wat voor manier jij naar de situationele vraagt.

Op basis van de info nu kan ik
Geen tips geven
Alle reacties Link kopieren Quote
SallySpectra* schreef:
05-08-2019 10:09
Straks in de LeesOok.

Of plat van het lachen op FOK!
De schrijfstijl van bepaalde topics is ontegenzeggelijk hetzelfde.
"I don't know about an inner child, but I dó have an inner idiot who surfaces every now and then."
Misschien heb jij niks verkeerds gedaan en lopen dingen gewoon zo?
Wij kunnen daar niks over zeggen natuurlijk want we kennen jou en je zoon niet. Wel rot voor je dat het zo loopt.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik vind het vreemd dat je de manier waarop je zoon zijn leven invult als een fout ziet.
Het is anders dan jij zou willen, maar hoe kom je erbij dat er iets 'mis' is gegaan?
Hij is een volwassen man die eigen besluiten maakt. De ene persoon vindt het leuk veel met familie om te gaan, de ander is liever alleen of met vrienden.
Jij hebt daar niks over te zeggen en het is raar om het te veroordelen.
Laat die man, vul je leven goed in, en wees blij als het goed met hem gaat en als jullie elkaar nu en dan zien.

Hoge Frequentie staat niet gelijk aan hoge kwaliteit.
Alle reacties Link kopieren Quote
Je zoon om de 2 jaar zien is wel heel weinig maar er zijn mensen die gewoon geen behoefte hebben om elkaar wekelijks of iets dergelijks te zien. Ik ben zelf zo iemand die niet naar alle feestjes gaat, alleen de mijlpalen of kerst/nieuw jaar. Ben gewoon niet zo'n feestganger.

Heeft niks met opvoeding te maken, ben gewoon introvert.

Misschien kun je vandaag je zoon bellen om te vragen of je vanavond langs kan komen ofzo?
Alle reacties Link kopieren Quote
Bellen durf ik eigenlijk niet meer, omdat hij aangaf dat hij daar gestresst van raakt. Hij heeft liever dat ik mail. Waarom hij gestresst van mij raakt, weet ik niet. Maar zo was het vroeger ook al. Ik probeer alles en begrijp niet waarom andere vrouwen wel kinderen hebben die langskomen, verjaardagen vieren et cetera.
Alle reacties Link kopieren Quote
lesmontagnes schreef:
05-08-2019 09:23
Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn.
Klinkt nogal dwingend en totaal niet afgestemd op zijn belevingswereld. Voelde hij zich verplicht jullie op jullie manier aandacht te geven?

Hij geeft aan feestdagen anders te willen vieren. Respecteer dat.

Hij is volwassen het contact krijgt nu meer een wederkerige en gelijkwaardige basis. Vertel je zoon dat je hem mist en graag meer zou willen weten over hem en zijn leven en hem meer zou willen zien.

Zoek raakvlakken. Misschien vindt hij af en toe ergens met jou lunchen fijner dan een verplicht nummertje op de bank zitten koffie drinken.

Mijn vriend en zijn vader kwamen nader tot elkaar door samen formule 1 te kijken. Misschien houdt hij van films, kunnen jullie dat samen doen.

Bottom line: oprechte interesse. En niet gemekker waarom hij niet op je bank komt zitten.
Alle reacties Link kopieren Quote
Dat jij familie zo belangrijk vind hoeft niet te betekenen dat je zoon dat ook vindt.
Familie heb je niet voor het kiezen, je vriendenkring wel.
Misschien vond hij het "Familie is zo belangrijk" zo verstikkend dat hij blij is dat hij nu vrij is.
Alle reacties Link kopieren Quote
lesmontagnes schreef:
05-08-2019 10:16
Bellen durf ik eigenlijk niet meer, omdat hij aangaf dat hij daar gestresst van raakt. Hij heeft liever dat ik mail. Waarom hij gestresst van mij raakt, weet ik niet. Maar zo was het vroeger ook al.
Probeer daar achter te komen. Is wel belangrijk waarom jouw gedrag hem stress geeft. Ik weet wel dat aandringen, bemoeien, oordelen over zijn levenskeuzes hem allemaal weg zullen duwen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Maelstrom schreef:
05-08-2019 10:12
Misschien heb jij niks verkeerds gedaan en lopen dingen gewoon zo?
Wij kunnen daar niks over zeggen natuurlijk want we kennen jou en je zoon niet. Wel rot voor je dat het zo loopt.

Ja, dat kan ook. Maar ik durf niks te concluderen. Ik blijf erover malen omdat ik wou dat het anders was gelopen. En ik er misschien toch nog iets aan kan doen.
Alle reacties Link kopieren Quote
permis schreef:
05-08-2019 10:12
Ik vind het vreemd dat je de manier waarop je zoon zijn leven invult als een fout ziet.
Het is anders dan jij zou willen, maar hoe kom je erbij dat er iets 'mis' is gegaan?
Hij is een volwassen man die eigen besluiten maakt. De ene persoon vindt het leuk veel met familie om te gaan, de ander is liever alleen of met vrienden.
Jij hebt daar niks over te zeggen en het is raar om het te veroordelen.
Laat die man, vul je leven goed in, en wees blij als het goed met hem gaat en als jullie elkaar nu en dan zien.

Hoge Frequentie staat niet gelijk aan hoge kwaliteit.

Daar zal ik over nadenken. Mijn man denkt ook een beetje zo. Maar ik vind dat moeilijk, want ik heb zelf altijd alles voor familie gedaan en ik had dat zo graag op hem over willen brengen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Dropdrop schreef:
05-08-2019 10:22
Probeer daar achter te komen. Is wel belangrijk waarom jouw gedrag hem stress geeft. Ik weet wel dat aandringen, bemoeien, oordelen over zijn levenskeuzes hem allemaal weg zullen duwen.
Ja, dat zegt mijn man ook. En daarom durf ik ook heel weinig meer. Soms wil ik hem bijna bellen of gewoon langsgaan, maar dan houdt mijn man me tegen. "Jaag die jongen niet zo op alsjeblieft." Maar hoeveel geduld moet ik nog hebben?
Alle reacties Link kopieren Quote
Als je zoon al 6 jaar het huis uit is en je hebt hem sindsdien 3 a 4 keer gezien, dan kan ik me voorstellen dat je daar verdrietig van bent. Zelfs als een kind niet zo’n behoefte heeft aan veel contact of samen iets vieren, is dit wel extreem weinig..

Zijn er broers/zussen die misschien wel een reden weten, in de zin van dat er iets is voorgevallen in het verleden ofzo?
Kan je man eens contact zoeken/ samen uit eten gaan en bespreken of er iets kan veranderen? Of met jullie drieën?
Als je zoon dat echt niet wil, dan houdt het op.
Maar erover praten in een gesprek ( en jij moet ook oprecht openstaan voor zijn visie en evt kritiek!) lijkt me een begin.
Voeten op de grond en hoofd in de wolken...
Alle reacties Link kopieren Quote
lesmontagnes schreef:
05-08-2019 10:23
Daar zal ik over nadenken. Mijn man denkt ook een beetje zo. Maar ik vind dat moeilijk, want ik heb zelf altijd alles voor familie gedaan en ik had dat zo graag op hem over willen brengen.
Ik ik ik ik ik...
Alle reacties Link kopieren Quote
Als hij gestressed raakt van jouw belletjes dan gok ik zomaar eens dat je altijf flink boven op zijn lip hebt gezeten (nogmaals het is een gok, hij kan het ook enkel zo hebben gevoelt)
Alle reacties Link kopieren Quote
Dropdrop schreef:
05-08-2019 10:22
Probeer daar achter te komen. Is wel belangrijk waarom jouw gedrag hem stress geeft. Ik weet wel dat aandringen, bemoeien, oordelen over zijn levenskeuzes hem allemaal weg zullen duwen.
En ja waarom mijn gedrag bij hem stress veroorzaakt... ik weet het niet. Dat was al toen hij op de middelbare school zat. Hij had lichamelijke stressklachten, zag er gespannen uit, deed moeilijk, deelde niks met ons. Ik denk dat het toen al mis ging. Maar ik begrijp niet hoe en waarom. En ook niet wat andere ouders anders hebben gedaan. Wij hebben ook begrip getoond, gesprekken gevoerd enzovoorts. Maar hij wil niks van ons weten lijkt het wel. En nu laat hij ons wegrotten op onze oude dag. Sorry voor de bewoordingen maar zo voelt het.
Alle reacties Link kopieren Quote
Dropdrop schreef:
05-08-2019 10:26
Ik ik ik ik ik...
Is het dan niet normaal dat kinderen contact willen met hun ouders?
Alle reacties Link kopieren Quote
lesmontagnes schreef:
05-08-2019 10:26
Sorry voor de bewoordingen maar zo voelt het.
Alle reacties Link kopieren Quote
lesmontagnes schreef:
05-08-2019 10:23
Daar zal ik over nadenken. Mijn man denkt ook een beetje zo. Maar ik vind dat moeilijk, want ik heb zelf altijd alles voor familie gedaan en ik had dat zo graag op hem over willen brengen.
Ik krijg hier écht de kriebels van. Ben blij dat mijn opvoeding anders was en dat ik mijn kinderen óók anders opvoed.

Natuurlijk ga ik voor sommige familieleden door het vuur, maar anderen kunnen mij gestolen worden. En dan kan het familie zijn, een goede band is niet verplicht hè. Ik ga geen toneelspelen omdat het zo hoort.
Alle reacties Link kopieren Quote
lesmontagnes schreef:
05-08-2019 10:26
En nu laat hij ons wegrotten op onze oude dag. Sorry voor de bewoordingen maar zo voelt het.
Stel je niet zo aan zeg.
Ik vermoed zomaar dat je dit ook uitstraalt naar je zoon en dan kan ik hem helemaal begrijpen.
Alle reacties Link kopieren Quote
yourlocalhero schreef:
05-08-2019 10:26
Als hij gestressed raakt van jouw belletjes dan gok ik zomaar eens dat je altijf flink boven op zijn lip hebt gezeten (nogmaals het is een gok, hij kan het ook enkel zo hebben gevoelt)
Wat school betreft heb ik hem wel regelmatig op de lip gezeten. Daar zou pijn kunnen zitten. Verder zou ik het niet weten. Ik heb actief geprobeerd om een sociaal leven voor hem te creëren, contact met familie te stimuleren, het gezellig te maken in huis en te laten zien hoe je met mensen moet omgaan.
Alle reacties Link kopieren Quote
lesmontagnes schreef:
05-08-2019 10:29
Is het dan niet normaal dat kinderen contact willen met hun ouders?
Blijkbaar wil hij dat niet en zal hij daar (voor zichzelf) een hele goede reden voor hebben

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven