Ik zie mijn zoon bijna nooit

lesmontagnes maandag 5 augustus 2019 om 09:23

Beste forumleden,

Graag wil ik iets met jullie delen waar ik erg mee zit. Misschien kunnen jullie meedenken of hebben jullie tips hoe hiermee om te gaan.

Mijn zoon is 26 jaar, is al 6 jaar uit huis maar woont in de buurt. Ik heb geprobeerd hem mijn normen aan te leren. Goed omgaan met familie en dat het belangrijk is om samen te zijn. Dat je samen dingen moet vieren en gebeurtenissen moet delen. Maar dit is niet gelukt. Ik zie hem namelijk bijna nooit. Gemiddeld om de twee jaar. Vroeger was er nog weleens communicatie tussendoor, zoals een mail of berichtje via de telefoon. Nu ook dat bijna niet meer. Het is nu denk ik een of twee keer per jaar een mailtje.

Nu denken jullie natuurlijk: “vraag dan eens wat er is/hoe hij erover denkt”. Als ik dat doe, krijg ik altijd vage antwoorden. Geen tijd voor een gesprek, hij neemt nog wel contact op, hij viert feestdagen nu eenmaal op een andere manier dan wij, hij denkt er nog over na, er is niks aan de hand... allemaal vage antwoorden.

Het voelt alsof ik mijn zoon kwijtraak.

Wat heb ik fout gedaan in de opvoeding? Wat had ik anders moeten doen? Wat kan ik nu nog doen?

Updates:

06-08-2019 Naar de huisarts geweest (p. 18)
17-09-2019 Start CJG-traject: lijst met gedragsregels (p. 21)
Oktober 2019 Mailcontact met oudste zoon (p.31)
5 februari 2020 Jongste uit huis (p. 34)
Juni 2020 Aanvullende gedragsregels (p. 36)

lesmontagnes wijzigde dit bericht op 19-07-2020 12:51

10.02% gewijzigd

lesmontagnes donderdag 19 september 2019 om 21:40

Browniechocolate schreef: ↑
18-09-2019 15:37
TO zou jij en je man het kunnen laten rusten als het blijkt dat alle veranderingen te laat zijn. En dat je oudste zoon totaal geen zin meer heeft om moeite voor jullie te doen ? Ook als er later kleinkinderen in het spel zijn

Kleinkinderen? Daar denk ik eigenlijk niet echt aan. Zouden we die dan ook niet zien? Ik zou het niet weten. Ik neem toch aan dat als er kleinkinderen komen, ze dat aan ons zullen mededelen. Net zoals ze een adreswijziging doorgeven en met onze verjaardagen feliciteren tot nu toe. Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen? En ze kunnen de kleinkinderen, als die er ooit komen, toch hier brengen? Dan hoeft mijn zoon echt niet met mij in discussie. Ik zou hem dan gewoon met rust laten. Maar ik zou de kleinkinderen niet gaan stalken of achtervolgen, als je dat soms bedoelt. Dat gaat te ver. Graag en anders niet, toch?

lesmontagnes donderdag 19 september 2019 om 21:43

Lattemachiato:

Grappig om te lezen dat er inderdaad overeenkomsten zijn tussen hoe wij dingen doen. Dat jij ook het organiseren van verjaardagen en uitnodigen van mensen tot het 18e jaar van je kind vrij normaal vindt. En dat kerstavond in veel culturen het belangrijkst is (in mijn cultuur ook, daarom was ik zo gekwetst toen zoon niet meeging) en dat gevoel van sommige mensen dat je bij familie hoort te logeren in plaats van in een hotel. Maar jij doet ook duidelijk dingen anders dan ik. Dat is ook goed voor mij om te lezen. Enerzijds de herkenning van hoe dingen anders kunnen zijn dan in de Nederlandse cultuur, anderzijds wat evenwicht voor mij omdat jij middenwegen en oplossingen noemt.

lesmontagnes donderdag 19 september 2019 om 21:46

AnanasLolly:

Ik heb naast familie mijn vrienden (binnen en buiten Nederland), buren en collega’s. Meestal praat ik over opvoeding, werk, eten of reizen.

lesmontagnes donderdag 19 september 2019 om 21:49

Maandag 27:

Bedankt voor je uitleg. Daar kan ik ook over nadenken. Mijn oudste zoon is inderdaad een heel ander type dan ik. Hoewel zijn vriendin van mening is dat mijn zoon zo leuk kan praten, vind ik dat hij geen prater is. Hij is stil en ik wil altijd mensen om me heen. Met alle drukte en eisen heb ik hem afgeschrikt.

stokbootje donderdag 19 september 2019 om 21:58

Ik lees al een tijdje mee en wil je even een hart onder de riem steken. Het moet onwijs hard en pijnlijk voor je zijn, om zo de afgelopen 20 jaar te moeten herzien. Ik vind het dan ook echt knap dat je dit doorzet en er zo mee aan de slag durft te gaan.

Over kleinkinderen zou ik nog niet nadenken, dat komt wanneer het komt, en dan zie je dan wel hoe de situatie op dat moment is. Je hebt genoeg in het nu om over te piekeren volgens mij, dat hoeft niet ook alvast voor de toekomst.

Koffiehagedis donderdag 19 september 2019 om 22:40

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:49
vind ik dat hij geen prater is.

Door dit te zeggen pretendeer je hem echt te kennen. Conclusies te kunnen trekken over zijn karakter. Maar iemand die zich onveilig voelt in het contact met iemand anders sluit zich af. (wat hij kennelijk bij zijn vriendin, die hem veel beter kent dan jij, dus duidelijk niet doet) Laat zich niet kennen en geeft zich niet bloot. Dat maakt hem niet 'geen prater', dat betekent alleen dat hij een muur naar jou toe heeft opgetrokken zodat je hem zo min mogelijk pijn kon doen. Ik denk dan ook niet dat je dit soort conclusies over hem kan trekken. Zijn vriendin heeft een veel breder beeld van wie je zoon echt is als mens. Dat mag je best serieus nemen.

Todynice donderdag 19 september 2019 om 23:51

Dit hele topic zojuist gelezen met verbazing, ongeloof en soms herkenbaarheid " als kind van" . Maar ook met respect voor TO want ik lees hier zelden dat iemand steeds blijft terug komen en ook nog reflecterend vermogen heeft.
Je hebt je familie achter gelaten toen je naar Nederland kwam, ben je daarom zo obsessief geworden in het opbouwen en onderhouden van je contacten hier? Vormden zij een soort compensatie voor hetgeen wat je achterliet ? Of wilde je bewijzen dat het jou was gelukt om in een ander land een succesvol geZin en bestaan op te bouwen?
En nu vraag ik me zo ineens ook nog af hoe de band met jouw eigen ouders was?

hanke321 vrijdag 20 september 2019 om 07:23

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:38
Denk je dat echt? Dat hij graag kerstmis met ons specifiek had willen vieren? Zou hij op dat moment nog een band met ons gevoeld hebben? En dat ik hem toen afwees? Ik heb het toen definitief verknald denk ik. Dit is eigenlijk hartverscheurend. Of bij een van de vele andere ruzies waarbij we zijn gaan dreigen of schreeuwen. Ik vraag me af tot wanneer hij een band met ons gevoeld heeft. Mijn man zei laatst: “Hij houdt wel van je”, om mij te troosten. Ik betwijfel dat ten zeerste. Als hij al van mij gehouden heeft, doet hij dat nu niet meer.

Een kind is ongelofelijk loyaal aan zijn ouders. Ga er niet van uit dat hij niet meer van je houdt.
Wel dat hij de conclusie heeft getrokken dat je onmogelijk bent (was?) om mee om te gaan.

Zijn geen-contact is zelfzorg.

Even iets anders waar ik aan moest denken; wat als je die gedragsregels die de coach met jullie heeft opgesteld nou eens gaat bezien vanuit (gezamenlijk opgestelde) waarden? Als in respect voor elkaar hebben, gelijkwaardigheid in contact, interesse, eigenheid respecteren, verschillen aanvaarden, verantwoordelijkheid, frustraties zelf dragen enz. enz. Dan wordt het minder een trucje en blijf je uit de valkuil van goed/fout en 'my way or the highway'. Met de houding van 'dit gedrag van mij kon handiger vandaag' is het veel makkelijker om je leerbaar op te stellen en minder inflexibel te worden.

Respect
Gelijkwaardigheid
Eerlijkheid
Verantwoordelijkheid
Nederigheid
Bereidwilligheid
Dienstbaarheid

Pandax vrijdag 20 september 2019 om 07:29

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:40
Kleinkinderen? Daar denk ik eigenlijk niet echt aan. Zouden we die dan ook niet zien? Ik zou het niet weten. Ik neem toch aan dat als er kleinkinderen komen, ze dat aan ons zullen mededelen. Net zoals ze een adreswijziging doorgeven en met onze verjaardagen feliciteren tot nu toe. Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen? En ze kunnen de kleinkinderen, als die er ooit komen, toch hier brengen? Dan hoeft mijn zoon echt niet met mij in discussie. Ik zou hem dan gewoon met rust laten.

Niet om je verdriet te doen, maar als jullie zo weinig contact hebben denk ik niet dat ze hun kinderen naar je toe zullen brengen. Niet als machtsmiddel, maar omdat zij hun leven hebben vormgegeven zonder jullie.

Ik ben ook kind van ouders met een ander perspectief op onze relatie. Ik wil je bij deze ook mijn waardering geven; het zal niet makkelijk zijn om zo naar jezelf te kijken. Sterkte in dit proces en ik hoop dat jij en je kinderen weer dichter bij elkaar kunnen komen.

Anoniem_228669 vrijdag 20 september 2019 om 07:50

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:40
Kleinkinderen? Daar denk ik eigenlijk niet echt aan. Zouden we die dan ook niet zien? Ik zou het niet weten. Ik neem toch aan dat als er kleinkinderen komen, ze dat aan ons zullen mededelen. Net zoals ze een adreswijziging doorgeven en met onze verjaardagen feliciteren tot nu toe. Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen? En ze kunnen de kleinkinderen, als die er ooit komen, toch hier brengen? Dan hoeft mijn zoon echt niet met mij in discussie. Ik zou hem dan gewoon met rust laten. Maar ik zou de kleinkinderen niet gaan stalken of achtervolgen, als je dat soms bedoelt. Dat gaat te ver. Graag en anders niet, toch?

Ik lees je laatste paar posts en heb dan echt de indruk dat je weer helemaal terugvalt na een korte periode van zelfreflectie. De drama vliegt eraf: machtsmiddel, verpest, komt nooit meer goed, houdt niet van me.... Dat is enorme emotionele chantage.
Mijn tieners hebben met 1 grootouder nauwelijks contact. Waarom? De band onderhouden was een tijd teveel voor mij en ze heeft niets met hen opgebouwd. De paar keer dat ik het probeerde deed ze precies met mijn kinderen wat ze ook met mij deed als kind - en dat was niet goed.
Kleinkinderen zijn geen machtsmiddelen. Een jong gezin met twee werkende ouders heeft meer dan genoeg om handen dan om daarbij ook nog eens te moeten dealen met drama en emotionele chantage en hun kind beschermen tegen de problematiek die ze zelf liever niet hadden gehad als kind. De prioriteit ligt gewoon niet bij kijken hoe oma koste wat het kost in hun leven te krijgen.
En zo te lezen ben je echt ronduit onbeschoft geweest richting die vriendin. Dan kun je je nu wel afvragen waarom je dat hebt gedaan, maar wat dacht je ervan om je excuses eens te maken richting haar en uit te leggen dat je nu pas snapt hoe verkeerd je bezig was - en dat terwijl je haar eerlijk gezegd al die tijd erg op prijs hebt gesteld?

_Monti_ vrijdag 20 september 2019 om 08:19

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:35
Bedankt voor de complimenten wittereiger en Wiriehorn.

Reactie op de vraag van jullie en van Koffiehagedis:

Jullie vragen naar mijn inlevingsvermogen en empathie als het gaat om de kinderen. Zucht, ik weet niet of ik daar goed in ben. Ik dacht van wel, maar inmiddels weet ik het niet meer. Waarom heb ik mijn man jarenlang flauwe grapjes laten maken over de hobby’s en beroepen van de schoonouders van mijn oudste zoon, waar zijn vriendin bij zat? Waarom was ik vergeten om zijn vriendin te feliciteren en te condoleren op de momenten waarop dat gepast was? Waarom denkt mijn zoon dat ik zijn studie en hobby’s en zijn vriendin maar niks vind? Terwijl ik zijn vriendin echt een knap meisje vind. Leuk, aardig, mooi. Waarom heb ik ze weggestuurd met kerst omdat ze niet naar een tante toe wilden? Waarom eiste ik dat mijn zoon om bleef gaan met mijn kennissen? Misschien leef ik niet goed mee, voel ik dingen niet aan. Misschien straal ik iets anders uit dan wat ik bedoel. Ik weet het niet. Waarom weet ik niet wat voor werk ze nu doen? Omdat ze niks zeggen. Maar waarom zeggen ze niks? Omdat ik nooit luisterde? Omdat ik te hard heb geoordeeld? Maar nu is het te laat. In ieder geval voor mijn oudste zoon, want die ben ik kwijt.

Misschien wat je hier schrijft uitprinten en bespreken met de gezinstherapeut van het cjg.
In je vragen liggen ook je antwoorden.

Misschien is het raadzaam dat jij voor jezelf naast de gezinstherapie een verwijzing vraagt voor een psycholoog. Deze kan je helpen je oude patronen en gedragingen om te zetten.
En nu je deze inzichten krijgt zal er vast ook veel verdriet en onzekerheid zijn.

Vind het knap van je dat je dit aangaat en er niet voor wegloopt.

Als ik allemaal lees wat er is gebeurd krijg ik een knoop van in mijn maag.

Te laat is het nooit. De jongste is er ook nog. Je bent het mi aan je kinderen verplicht dit aan te gaan.

_Monti_ vrijdag 20 september 2019 om 08:21

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:40
Kleinkinderen? Daar denk ik eigenlijk niet echt aan. Zouden we die dan ook niet zien? Ik zou het niet weten. Ik neem toch aan dat als er kleinkinderen komen, ze dat aan ons zullen mededelen. Net zoals ze een adreswijziging doorgeven en met onze verjaardagen feliciteren tot nu toe. Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen? En ze kunnen de kleinkinderen, als die er ooit komen, toch hier brengen? Dan hoeft mijn zoon echt niet met mij in discussie. Ik zou hem dan gewoon met rust laten. Maar ik zou de kleinkinderen niet gaan stalken of achtervolgen, als je dat soms bedoelt. Dat gaat te ver. Graag en anders niet, toch?

'Graag en anders niet'

Daar ga je weer.. Met alle inzichten die je nu krijgt; hoe denk je dat het voor jouw zoon en vriendin zal zijn en voelen richting jullie als ouders na alles waarin jullie naar hem in tekort schoten?

lattemachiato vrijdag 20 september 2019 om 08:35

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:43
Lattemachiato:

Grappig om te lezen dat er inderdaad overeenkomsten zijn tussen hoe wij dingen doen. Dat jij ook het organiseren van verjaardagen en uitnodigen van mensen tot het 18e jaar van je kind vrij normaal vindt. En dat kerstavond in veel culturen het belangrijkst is (in mijn cultuur ook, daarom was ik zo gekwetst toen zoon niet meeging) en dat gevoel van sommige mensen dat je bij familie hoort te logeren in plaats van in een hotel. Maar jij doet ook duidelijk dingen anders dan ik. Dat is ook goed voor mij om te lezen. Enerzijds de herkenning van hoe dingen anders kunnen zijn dan in de Nederlandse cultuur, anderzijds wat evenwicht voor mij omdat jij middenwegen en oplossingen noemt.

Wel met een kleine nuance, dat mijn kinderen het leuk vonden om de verjaardagen op die manier te vieren. Tenminste ze hebben nooit laten blijken dat ze het niet zo wilden. En ook achteraf krijg ik bevestigd dat ze dingen waarderen hoe het ging. Gewoon omdat we het er, als gevolg van hun leeftijd denk ik en het volwassen worden, vaak over hebben. Dus het is letterlijk gezegd, geen interpretatie van mij.
Verder zijn wij natuurlijk een generatie verder. Mijn schoonouders zijn degenen die uit hun geboorteland hebben moeten vluchten, schoonmoeder als puber, schoonvader als jong volwassene. Wel met hun volledig ouderlijk gezin, dus de invloed ging hier door. Mijn man stond dus misschien meer in de schoenen van jouw zoon en is getrouwd met een Hollandse. Maar schoonmoeder is nooit zo dwingend geweest als jij bent. Of haar kinderen minder braaf, waardoor ze geen keus had.. Zij hechtte ook erg aan goede opleiding bijvoorbeeld. Maar behalve mijn man, deed niemand daar braaf aan mee, de rest spijbelde wat af en moest regelmatig op het matje bij de directeur komen. Dus al snel verschoof de grens en was mijn schoonmoeder al lang blij dat ze gingen en deed het niveau er niet veel meer toe, mavo in 6 jaar was al een hele prestatie. Als ze in de ogen van haar kinderen stomme dingen zegt of zich te druk maakt over wat kennissen vinden lachten en lachen ze haar keihard uit. Maar de kleinkinderen hebben bijvoorbeeld nooit hun rapport aan oma laten zien. Al hebben ze alleen maar tienen en 1 acht, dan zal ze geen compliment geven, maar iets over die 8 zeggen: "oh waarom heb je geen 10 voor ...?" Gelijk zal er dan in mijn schoonfamilie iemand opspringen en zeggen: "(o)ma doe eens lekker normaal zeg." En op een gegeven moment toen ze vroeg waarom ze geen rapporten te zien kreeg, hebben wij gezegd: "Waarom zouden ze, je hebt toch alleen maar commentaar."
En dat is precies de reden dat ze best te pruimen is inmiddels. Zij had te maken met zeer extraverte kinderen die het hart op de tong droegen, waardoor ze geen keuze had dan zich aan te passen. Mijn man ging een keer naar een condoleance van een tante ofzo van zijn moeder, hij kwam daar binnen en hij werd niet bij naam begroet, maar er werd gezegd: 'ah daar heb je de chirurg' (hij doet iets anders met 'aanzien', maar om herkenbaarheid tegen te gaan). Na thuiskomst heeft hij gelijk zijn moeder gebeld: "ma wat vertel je allemaal over mij, ik heb gewoon een naam hoor."

Hoe gaat het inmiddels met het toepassen van de lijst? Ik kan me voorstellen, dat het moeilijk is, je zit vast in een patroon, veel is een automatisme. Dat is ook wat je hierboven ergens zegt over kleinkind als machtsmiddel. Je hebt denk ik serieus niet door dat je iets heel naars zegt. Je zoon heeft het contact geminimaliseerd, omdat hij gek van je wordt, dus zal hij het zijn kind ook niet aan doen om aan jou bloot te stellen. Dat heeft niks met machtsmiddel te maken, maar met je kind beschermen.

Ik vind het heel sneu voor je hoe het gelopen is, je hebt het op jouw manier goed willen doen. Je wist niet beter, zo gaat het in jouw familie. En nu blijkt het helemaal verkeerd te zijn. Maar nogmaals beter laat dan nooit, hopelijk kun je nog iets aan damage control doen, zeker tov je jongste. Ik denk inderdaad dat het verstandig is niet te ver vooruit te kijken. Voorlopig van dag tot dag kijken en kijken of je de lijst hebt vol kunnen houden.

Koffiehagedis vrijdag 20 september 2019 om 08:40

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:40
Zouden we die dan ook niet zien? Ik zou het niet weten.

Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen? En ze kunnen de kleinkinderen, als die er ooit komen, toch hier brengen? Dan hoeft mijn zoon echt niet met mij in discussie.

En weer laat je hier een echt verbazingwekkend gebrek aan inlevingsvermogen zien. Kun je echt niet je proberen in hem te verplaatsen en vanuit hem te redeneren?

Hij heeft een nare en emotioneel onveilige jeugd gehad en houdt afstand tot jullie om niet nog meer gekwetst te worden. Als dat, vanuit hem gekeken, je beleving van je ouders is, ga je daar je eventuele eigen kinderen (als die zouden komen) toch ook niet aan blootstellen? Dat heeft toch niets te maken met 'hij hoeft dan niet in discussie', maar simpelweg met zijn eigen kinderen beschermen tegen eenzelfde lot?

Het feit alleen al dat je het woord 'machtsmiddel' durft te gebruiken in deze context... Je hebt niet door wat een lage en respectloze rotopmerking je daarmee maakt he?

Libra86 vrijdag 20 september 2019 om 09:25

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:40
Kleinkinderen? Daar denk ik eigenlijk niet echt aan. Zouden we die dan ook niet zien? Ik zou het niet weten. Ik neem toch aan dat als er kleinkinderen komen, ze dat aan ons zullen mededelen. Net zoals ze een adreswijziging doorgeven en met onze verjaardagen feliciteren tot nu toe. Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen? En ze kunnen de kleinkinderen, als die er ooit komen, toch hier brengen? Dan hoeft mijn zoon echt niet met mij in discussie. Ik zou hem dan gewoon met rust laten. Maar ik zou de kleinkinderen niet gaan stalken of achtervolgen, als je dat soms bedoelt. Dat gaat te ver. Graag en anders niet, toch?

Niet om jou te kwetsen.
Maar mijn man heeft geen contact met zijn ouders.
En daardoor is er ook geen contact tussen onze kinderen en zijn ouders.

Anoniem08072020161525 vrijdag 20 september 2019 om 09:46

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:40

Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen?

Ik wil je er ook op wijzen dat er geen sprake is van een ruzie.

Je hele bericht is eigenlijk een draak.

Probeer het nog eens maar dan niet vanuit je gekwetste en defensieve zelf, maar vanuit empathie en inlevingsvermogen naar je zoon.

Pergamon vrijdag 20 september 2019 om 10:34

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:40
Kleinkinderen? Daar denk ik eigenlijk niet echt aan. Zouden we die dan ook niet zien? Ik zou het niet weten. Ik neem toch aan dat als er kleinkinderen komen, ze dat aan ons zullen mededelen. Net zoals ze een adreswijziging doorgeven en met onze verjaardagen feliciteren tot nu toe. Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen? En ze kunnen de kleinkinderen, als die er ooit komen, toch hier brengen? Dan hoeft mijn zoon echt niet met mij in discussie. Ik zou hem dan gewoon met rust laten. Maar ik zou de kleinkinderen niet gaan stalken of achtervolgen, als je dat soms bedoelt. Dat gaat te ver. Graag en anders niet, toch?

Een band tussen ouder en kind veranderd niet opeens heel rigoureus als er kleinkinderen komen. Daarmee bedoel ik: als er nu weinig contact is, dan zal dat dan niet opeens veranderen. Ze zullen ze niet komen brengen, omdat jouw kind(eren) zich niet veilig voelen thuis. Zij zullen dat hun eigen kind niet aandoen, en dus niet naar jou brengen. Zij kiezen er voor hun leven anders in te richten en op dit moment pas jij daar niet in. Kleinkinderen zullen dat niet gaat veranderen.

Verder: het valt me op dat je zo hamert op 'familie'. Kerst niet bij tante is geen kerst, dus schaf je het maar helemaal af. Familie in het buitenland, daar móét je mee naar toe. Maar als jouw normen en waarden zo bij de familie liggen en je zo bezig bent met 'het goed doen' voor die familie (en aan hun wensen tegemoet komen), waarom doe je dat dan niet bij je eigen kinderen? Dat is toch óók familie? Waarom tellen hun wensen en gevoelens niet mee, en die van je tante wel? Je geeft je eigen kinderen een minderwaardige rol binnen die oh-zo-belangrijke familiebanden, en neemt het hen vervolgens kwalijk dat zij die familiebanden op een andere manier willen voortzetten. Maar volgens mij zie je niet, dat je zélf bent begonnen met het 'slapper maken' van de familiebanden: immers investeer je niet in de banden met je kind. Je kind doet dus eigenlijk precies, wat jij al jaren doet.

Dropdrop vrijdag 20 september 2019 om 10:53

Ik sluit me aan bij de anderen: het krijgen van eigen kinderen maakte mij juist nog 10x gevoeliger voor naar gedrag van mijn ouders.

Alles wat mij als kind pijn had gedaan, was nog veel erger toen mijn moeder dat soort gedrag vertoonde met mijn kind erbij. Toen is er bijna een definitieve breuk gekomen, als mijn moeder niet zelf voorgesteld had om in relatietherapie te gaan.

Dus verwacht maar niet dat je zoons ineens verdraagzamer zullen worden naar jou toe. Als het om hun kinderen gaat, is het eerder het tegenovergestelde en ze laten ze zeker niet alleen bij jou, als ze je niet vertrouwen.

wiriehorn vrijdag 20 september 2019 om 10:58

Pergamon schreef: ↑
20-09-2019 10:34
Een band tussen ouder en kind veranderd niet opeens heel rigoureus als er kleinkinderen komen. Daarmee bedoel ik: als er nu weinig contact is, dan zal dat dan niet opeens veranderen. Ze zullen ze niet komen brengen, omdat jouw kind(eren) zich niet veilig voelen thuis. Zij zullen dat hun eigen kind niet aandoen, en dus niet naar jou brengen. Zij kiezen er voor hun leven anders in te richten en op dit moment pas jij daar niet in. Kleinkinderen zullen dat niet gaat veranderen.

Precies dit. Ik heb ook nauwelijks contact met mijn ouders vanwege een onveilige jeugd die me jaren aan therapie heeft 'gekost'. Ik stel mijn kinderen zo min mogelijk bloot aan mijn ouders omdat mijn ouders niet zijn veranderd in hoe ze met kinderen omgaan; buiten proporties boos worden, schreeuwen etc. Daarnaast maken mijn ouders continue over van alles ruzie. Dat brengt mijn kinderen echt niets positiefs om daarvan getuige te zijn.

En als jouw zoon de ervaring heeft dat alles wat hij doet/laat/mee omgaat etc, afgekraakt wordt, waarom zou hij zijn kinderen daar dan aan bloot willen stellen?
Dus TO; try again; het is niet 'graag of helemaal niet' maar bekijk het eens vanuit het perspectief van je zoon. En dan heb ik het nog niet eens over je schoondochter, want zij is ook getuige geweest van jullie opvoedings'armoede'.

Toen ik je lijst las in antwoord op mijn vragen over inlevingsvermogen van jouw kant (en trouwens ook van je man) van wat er allemaal is gebeurd werd ik daar wederom door geraakt. Het advies dat iemand anders al gaf om eens met een psycholoog te gaan praten lijkt me een goede. Het kan jou steun geven om in alle rust eens te reflecteren op hoe je de afgelopen 20 jaar hebt gefunctioneerd en de mogelijkheid om dat de doorbreken (want die wens lees ik wel bij je)

Your ego is not your amigo!

Rodanthe83 vrijdag 20 september 2019 om 13:07

Mijn ouders hebben ook nauwelijks contact met mijn kinderen, omdat ik geen contact met ze heb. Hier zijn ze erg verontwaardigd over, want volgens mijn moeder hebben zij 'opa en oma rechten'. Wat de modus operandi van mijn ouders in het algemeen is: wij hebben er recht op. Net zoals jij je dus hebt opgesteld richting jouw zoons: ik heb recht op jou en op bepaald gedrag van jou. Maar zo werkt het niet en je schaadt je kind er enorm mee door je zo op te stellen. Je kunt een hele hoop vinden en allerlei denkbeelden hebben, maar het is niet jouw recht om je kind te dwingen over alles hetzelfde te denken en te vinden als jij. Je kind is een individu met z'n eigen wil en z'n eigen mening. Daar hoef jij het niet mee eens te zijn en je hoeft je er niet eens aan aan te passen, maar je moet het wel respecteren. Agree to disagree en op die manier naast elkaar jullie levens leiden en toch een prima band hebben. Dat kan namelijk gewoon. ALS je respect hebt voor je kind als individu, ipv als verlengstuk van jezelf.

Bloemnon vrijdag 20 september 2019 om 14:10

Ik heb een groot deel van het topic gelezen en heb respect voor de manier waarop to reageert en met kritiek omgaat. Het is ernstig wat er is gebeurd en logisch dat het beide zonen heeft beschadigd. Het is goed om confronterend te zijn maar sommige reacties vind ik minachtend. Toch vind ik het een heel mooi topic net als een topic van een aantal jaar geleden van een jonge aanstaande moeder met problemen met haar moeder.
TO Ik vind dat je open stelt en erg je best doet. Dat je op deze leeftijd niet zomaar in een paar weken verandert en geregeld in oude fouten vervalt, vind ik begrijpelijk.
Blijf je wel openstellen voor kritiek want als ik het lijstje zie van het CJG lees, is er heel veel fout gegaan en begrijp ik de houding van jouw zoon heel goed!
Ik vind dat hij het zelf heel verstandig aanpakt door jullie verder niet erg aan te vallen en openlijk het contact openlijk te verbreken met veel wapengekletter maar wel heel duidelijk grote afstand neemt. Ik denk dat hij zelf wellicht ook hulp heeft gezocht en geadviseerd wordt hoe het beste met jullie om kan gaan. Het feit dat hij niet alle contact heeft verbroken en dat hij bij ziekte en met verjaardagen nog wel reageert, biedt nog een sprankje hoop. Dit staat of valt wel met hoe jullie het traject met jullie jongste zoon afronden. Zoals ik uit de lijst opmaak, die met feedback van hem is opgesteld, stond de klok bij hem ook op 5 voor 12.
Ik denk dat jullie je daarom het beste nu vooral het beste kunnen concentreren om de band met hem als eerste te verbeteren.
Als er nog wel contact is tussen de twee broers en het gaat tussen jullie en jullie jongste zoon veel beter, laat hij wellicht uit zichzelf wel iets meer horen.
Wat ik me daarom afvraag is hoe het contact tussen de broers tijdens hun jeugd is geweest en hoe die band eventueel nu is. Heeft jullie jongste niet ongelooflijk het gevoel gehad tussen twee partijen te zitten en is hij financieel nog afhankelijk i.v.m. een eventuele studie?
Ik zou me in ieder geval nu heel erg goed houden aan de adviezen van het CJG want het is jullie laatste strohalm! Jullie zoons zijn volwassen en geen “koningen” maar gelijkwaardige individuen die je respectvol moet bejegenen. Net zoals je ieder ander familielid, vriend, collega of wie dan ook bejegent.
Ik wens je oprecht veel wijsheid en kracht om jezelf te veranderen. En inderdaad zou ik je adviseren om ook hulp te zoeken voor jezelf. Iemand die je in dit proces met raad en daad kan ondersteunen je nieuwe weg te vinden.

bloemnon wijzigde dit bericht op 20-09-2019 14:23

17.15% gewijzigd

Bloemnon vrijdag 20 september 2019 om 14:14

Rodanthe83 schreef: ↑
20-09-2019 13:07
Mijn ouders hebben ook nauwelijks contact met mijn kinderen, omdat ik geen contact met ze heb. Hier zijn ze erg verontwaardigd over, want volgens mijn moeder hebben zij 'opa en oma rechten'. Wat de modus operandi van mijn ouders in het algemeen is: wij hebben er recht op. Net zoals jij je dus hebt opgesteld richting jouw zoons: ik heb recht op jou en op bepaald gedrag van jou. Maar zo werkt het niet en je schaadt je kind er enorm mee door je zo op te stellen. Je kunt een hele hoop vinden en allerlei denkbeelden hebben, maar het is niet jouw recht om je kind te dwingen over alles hetzelfde te denken en te vinden als jij. Je kind is een individu met z'n eigen wil en z'n eigen mening. Daar hoef jij het niet mee eens te zijn en je hoeft je er niet eens aan aan te passen, maar je moet het wel respecteren. Agree to disagree en op die manier naast elkaar jullie levens leiden en toch een prima band hebben. Dat kan namelijk gewoon. ALS je respect hebt voor je kind als individu, ipv als verlengstuk van jezelf.

Mooi geschreven! Dit soort ervaringen lijkt me heel verhelderend voor to en geeft hopelijk nieuwe inzichten.
Ik denk dat dit een heel veel voorkomend probleem is tussen ouders en volwassen kinderen hoewel ik het probleem van to wel heel ernstig vind.

blauwe_emmer vrijdag 20 september 2019 om 14:30

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:40
Kleinkinderen? Daar denk ik eigenlijk niet echt aan. Zouden we die dan ook niet zien? Ik zou het niet weten. Ik neem toch aan dat als er kleinkinderen komen, ze dat aan ons zullen mededelen. Net zoals ze een adreswijziging doorgeven en met onze verjaardagen feliciteren tot nu toe. Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen? En ze kunnen de kleinkinderen, als die er ooit komen, toch hier brengen? Dan hoeft mijn zoon echt niet met mij in discussie. Ik zou hem dan gewoon met rust laten. Maar ik zou de kleinkinderen niet gaan stalken of achtervolgen, als je dat soms bedoelt. Dat gaat te ver. Graag en anders niet, toch?

Ik kom best wel uit een moeilijk gezin en herken ook redelijk wat dingen in hoe jullie met de kinderen omgaan. Als ik lees wat je schrijft, hoe je het schrijft en ook de lijst die er is opgesteld, zou ik je eerlijk gezegd niet in de buurt van mijn virtuele kind laten en zeker niet zonder supervisie. Je hebt wat mij betreft nog een hele weg te gaan. Gaf eerst eens goed aan de slag met je zelf, voordat je weer van alles verwacht.

Bloemnon vrijdag 20 september 2019 om 14:38

lesmontagnes schreef: ↑
17-09-2019 22:19
Wat die excuses betreft: ja, ik denk dat ik mijn oudste zoon op een gegeven moment wil inlichten over dat we aan het verbeteren zijn. En dan met oprechte excuses erbij. Maar ik moet denk ik eerst wachten tot we ons verder hebben ontwikkeld. Want dit wordt echt wennen en het is een hele verandering. Ik wil hem niet teleurstellen want dan is de deur daarna helemaal dicht, vrees ik. Misschien dat ik over een tijdje een mail stuur? We hebben sowieso enkele keren per jaar contact via de mail. Dit kan daar dan in.

Over gevoelens praten hebben we inderdaad nooit gedaan. Dat wordt de grote les. Al zijn we wel begonnen, merk ik. Maar we zijn er nog niet.

Ik zou echt niet zelf contact opnemen met jullie oudste zoon en vooral eerst hard gaan werken aan het verbeteren van het contact met jullie jongste zoon. Dit is een lang proces want iets wat in tientallen jaren is gegroeid, verandert niet van vandaag op morgen. Jullie houding en karakter verandert niet van de ene op de andere dag maar ook de relatie met jullie zoons niet. Het eerste wat je moet leren is geduld en afwachten. Je moet eerst Leren dat jullie beide zoons nu als volwassen mensen de regie voeren over hun eigen leven! Zelfs als jullie jongste zoon nog thuis woont!

mater_matuta vrijdag 20 september 2019 om 15:29

lesmontagnes schreef: ↑
19-09-2019 21:40
Kleinkinderen? Daar denk ik eigenlijk niet echt aan. Zouden we die dan ook niet zien? Ik zou het niet weten. Ik neem toch aan dat als er kleinkinderen komen, ze dat aan ons zullen mededelen. Net zoals ze een adreswijziging doorgeven en met onze verjaardagen feliciteren tot nu toe. Kleinkinderen mogen toch niet gebruikt worden, als machtsmiddel om een ruzie uit te spelen? En ze kunnen de kleinkinderen, als die er ooit komen, toch hier brengen? Dan hoeft mijn zoon echt niet met mij in discussie. Ik zou hem dan gewoon met rust laten. Maar ik zou de kleinkinderen niet gaan stalken of achtervolgen, als je dat soms bedoelt. Dat gaat te ver. Graag en anders niet, toch?

Je kijkt vanuit jezelf. Waarom zouden wij onze kleinkinderen niet mogen zien, als we geen discussie aangaan met zoon kan hij ze toch hier brengen?
Maar kijk eens vanuit je zoon en schoondochter. Waarom zouden zij hun kinderen naar jou moeten brengen? Omdat jij dat leuk vindt?

Ik heb ook een paar familieleden met wie de band zacht gezegd niet goed (meer) is. Een van deze familieleden probeert mijn kinderen te claimen, want ik vindt dat ze recht heeft op een band met hen. Dat mijn man en ik helemaal geen trek hebben in die onrust binnen ons gezin, daar gaat ze volledig aan voorbij. Dat ik mijn kinderen wil beschermen tegen de dingen die ik met haar heb meegemaakt, komt nog niet eens in haar op. Nee zij wil het en zij heeft er recht op (vindt zij dan) dus eens in de zoveel tijd zoekt ze contact, deponeert haar eisenlijstje, als wij daar vervolgens niet op ingaan gaat ze van verongelijktheid naar emotionele chantage en vervolgens naar verwijten, en daarna is het weer stil totdat de riedel na een tijd opnieuw begint.

Inmiddels staan bij mij en mijn man onze stekels al overeind bij de eerste contactpoging van haar kant, dus TO laat het niet zo ver komen. Probeer je in te leven in je zoon en vooral ook in je schoondochter, waarom zou zij haar kinderen willen brengen bij iemand die haar nooit gezien en/of gewaardeerd heeft.

Lees ook

Deze week

VIVA op social media