Kinderen
alle pijlers
Jezus te Paard, wat een sneltreinvaart!
woensdag 14 juli 2010 om 13:31
Ik moet toch even iets kwijt.
Kennen jullie dat verhaal van die ene vrouw.
Weet haar naam even niet meer, van het forum.
Zij was toen zwanger en iedereen leefde mee, niet normaal.
Ergens in februari heeft ze gebaard.
Die trut dacht dat 'voor het zingen de kerk uit' in combinatie met 'volledige borstvoeding geven' het allerbeste anticonceptiemiddel was. Niet te geloven. Hoe simpel kun je zijn? Biologie lesje middelbare school volgens mij.
Ze is dus weer zwanger. Uitgerekend als haar eerste kindje nog net geen jaar is of net wel?
DAT GELOOF JE TOCH NIET!?!
Ik geloofde het niet.
Een aantal van jullie kent haar heel goed.
Ik ben het.
Die domme domme doos. Je weet wel, die ook schrijft bij de Slimme Meiden.
Yeah right.
Ben al ruim anderhalve week in shock.
Vorige week zaterdag een test gedaan. In no time positief.
Ik liep naar beneden, duwde de test onder de neus van JG en zei ik ben in shock en jij nu ook
Hij ging zitten. Ik naast hem. Volgens mij hebben we zo een uur gezeten. Misschien langer. We zeiden niets. Zelfs onze baby was muisstil.
Vorige week ging voorbij. Ik verloor weer veel bloed. Het zal allemaal wel niet. Of toch? Of is het net als de vorige keer?
Ik ging deze week voor een echo.
'U bent zeker 9 weken zwanger' zei ze.
'9 weken?!' en ze zag de schrik in mijn ogen.
'Ja mevrouw, 9 weken.'
Ik keek naar het scherm en zag daar zo'n klein ietsje, een kloppend hartje erbij.
9 weken.
NEGEN WEKEN!
Een kloppend hartje. Ik was in paniek. En toch voelde ik een glimlach opkomen.
Nu moet ik het laten bezinken.
Wij moeten het laten bezinken.
We waren er niet eens over uit of we wel een 2e kindje wilden.
Die keuze is nu voor ons gemaakt.
Zo gaat dat soms in het leven.
Nog een baby.
Terwijl de andere dan nog steeds baby is.
Nóg een zwangerschap. Mijn eerste zwangerschap was een hel. De hormonen werkten zo negatief. Van een rasoptimist veranderde ik in iemand die het glas altijd half leeg zag.
En nu zitten ze er weer, de hormonen. En ik voel het weer... het negatieve.
En kwartjes vallen op zijn plek. Waarom was ik zo moe de laatste tijd? Waarom lukte het niet meer goed met de borstvoeding geven? Waarom ziet mijn huid er opeens zo mooi uit!
Ik ben zwanger.
Inmiddels 9 weken.
Jezus te Paard, heb ik gewoon straks weer een kind gebaard!
Het lijkt een droom.
Of een grap.
Of een hele rare film.
Het lijkt alsof mijn leven een loopje met me neemt en ik laat het gebeuren.
Soms wil ik heel hard lachen en soms heel hard huilen.
JBG2 is on his/her way.
Het leven zit vol verrassingen.
Dat wilde ik even delen.
PS: Een aantal van jullie op het forum ken ik ook in mijn echte leven. Ik zou willen vragen dit onderwerp in het echte leven nog even te laten rusten totdat ik er aan gewend ben.....
Kennen jullie dat verhaal van die ene vrouw.
Weet haar naam even niet meer, van het forum.
Zij was toen zwanger en iedereen leefde mee, niet normaal.
Ergens in februari heeft ze gebaard.
Die trut dacht dat 'voor het zingen de kerk uit' in combinatie met 'volledige borstvoeding geven' het allerbeste anticonceptiemiddel was. Niet te geloven. Hoe simpel kun je zijn? Biologie lesje middelbare school volgens mij.
Ze is dus weer zwanger. Uitgerekend als haar eerste kindje nog net geen jaar is of net wel?
DAT GELOOF JE TOCH NIET!?!
Ik geloofde het niet.
Een aantal van jullie kent haar heel goed.
Ik ben het.
Die domme domme doos. Je weet wel, die ook schrijft bij de Slimme Meiden.
Yeah right.
Ben al ruim anderhalve week in shock.
Vorige week zaterdag een test gedaan. In no time positief.
Ik liep naar beneden, duwde de test onder de neus van JG en zei ik ben in shock en jij nu ook
Hij ging zitten. Ik naast hem. Volgens mij hebben we zo een uur gezeten. Misschien langer. We zeiden niets. Zelfs onze baby was muisstil.
Vorige week ging voorbij. Ik verloor weer veel bloed. Het zal allemaal wel niet. Of toch? Of is het net als de vorige keer?
Ik ging deze week voor een echo.
'U bent zeker 9 weken zwanger' zei ze.
'9 weken?!' en ze zag de schrik in mijn ogen.
'Ja mevrouw, 9 weken.'
Ik keek naar het scherm en zag daar zo'n klein ietsje, een kloppend hartje erbij.
9 weken.
NEGEN WEKEN!
Een kloppend hartje. Ik was in paniek. En toch voelde ik een glimlach opkomen.
Nu moet ik het laten bezinken.
Wij moeten het laten bezinken.
We waren er niet eens over uit of we wel een 2e kindje wilden.
Die keuze is nu voor ons gemaakt.
Zo gaat dat soms in het leven.
Nog een baby.
Terwijl de andere dan nog steeds baby is.
Nóg een zwangerschap. Mijn eerste zwangerschap was een hel. De hormonen werkten zo negatief. Van een rasoptimist veranderde ik in iemand die het glas altijd half leeg zag.
En nu zitten ze er weer, de hormonen. En ik voel het weer... het negatieve.
En kwartjes vallen op zijn plek. Waarom was ik zo moe de laatste tijd? Waarom lukte het niet meer goed met de borstvoeding geven? Waarom ziet mijn huid er opeens zo mooi uit!
Ik ben zwanger.
Inmiddels 9 weken.
Jezus te Paard, heb ik gewoon straks weer een kind gebaard!
Het lijkt een droom.
Of een grap.
Of een hele rare film.
Het lijkt alsof mijn leven een loopje met me neemt en ik laat het gebeuren.
Soms wil ik heel hard lachen en soms heel hard huilen.
JBG2 is on his/her way.
Het leven zit vol verrassingen.
Dat wilde ik even delen.
PS: Een aantal van jullie op het forum ken ik ook in mijn echte leven. Ik zou willen vragen dit onderwerp in het echte leven nog even te laten rusten totdat ik er aan gewend ben.....
DTEEZ!
dinsdag 8 maart 2011 om 20:00
hi Enigme, mijn bevallingsverhaal, wil je het echt weten? 
Het was nog sneller dan vorig jaar
Lichamelijk gaat het goed, de kwaaltjes gaan langzaam weg, heerlijk! JG heeft deze week vrij, zo fijn. Vandaag heeft de kleine baby kennis gemaakt met het strand, lekker wat gewandeld en vooral in het zonnetje geluncht, zo fijn. Ik kan nog niet uren lopen hoor, dan ben ik kapot maar even lekker wat op en neer gewandeld ging goed.... Ik geniet zo, het is zo'n enorme lieve baby.. eet goed, slaapt goed, zo fijn te troosten als hij eens huilt.... en ik geef hem duizend kusjes per dag.....De borstvoeding gaat zo goed, geen problemen dat is ook zo fijn..... Hij komt iedere 2,5 uur ongeveer en dat is prima. Ook in de nachten, ik geniet van de nachten, lekker voeden bij het kleine lampje, zo'n heerlijk baby'tje wat zich dan tegen je aannestelt om te komen drinken.... ik vind het heerlijke momenten....
Af en toe nog naweeën, vannacht weer, maar dan pak ik snel een paracetamolletje en dan trekt het een beetje weg. Het is niet anders....
Maar als je het bevallingsverhaal wilt horen, dan tik ik het nog wel hoor Enigme!
Bedankt allemaal voor jullie fijne en warme en heerlijke reacties!
Het was nog sneller dan vorig jaar
Lichamelijk gaat het goed, de kwaaltjes gaan langzaam weg, heerlijk! JG heeft deze week vrij, zo fijn. Vandaag heeft de kleine baby kennis gemaakt met het strand, lekker wat gewandeld en vooral in het zonnetje geluncht, zo fijn. Ik kan nog niet uren lopen hoor, dan ben ik kapot
maar even lekker wat op en neer gewandeld ging goed.... Ik geniet zo, het is zo'n enorme lieve baby.. eet goed, slaapt goed, zo fijn te troosten als hij eens huilt.... en ik geef hem duizend kusjes per dag.....De borstvoeding gaat zo goed, geen problemen dat is ook zo fijn..... Hij komt iedere 2,5 uur ongeveer en dat is prima. Ook in de nachten, ik geniet van de nachten, lekker voeden bij het kleine lampje, zo'n heerlijk baby'tje wat zich dan tegen je aannestelt om te komen drinken.... ik vind het heerlijke momenten....Af en toe nog naweeën, vannacht weer, maar dan pak ik snel een paracetamolletje en dan trekt het een beetje weg. Het is niet anders....
Maar als je het bevallingsverhaal wilt horen, dan tik ik het nog wel hoor Enigme!
Bedankt allemaal voor jullie fijne en warme en heerlijke reacties!
DTEEZ!
woensdag 16 maart 2011 om 11:28
Ik heb meegelezen, ben het topic een beetje uit het oog verloren maar kwam er nu weer op.. Wat een prachtig lief frummeltje! (ik word er spontaan broeds van) En wat schrijf je vol liefde over je gezin! Voor jou dus wel een rose wolk, ondanks het trio (ben je daar al van verlost?)? Al met al, een beetje laat, maar van harte gefeliciteerd!
woensdag 16 maart 2011 om 12:30
Wat lief je reactie zeg!!
Ik ben gelukkig van het trio verlost! Inmiddels gaat het zo goed. Het lijkt soms of ik al heel lang geleden bevallen ben. Lekker winkelen, lunchen, dagje naar het strand etc. maar ja, het is toch pas 2,5 week geleden. Soms moet ik het even wat kalmer aan doen... en dan vergeet ik wel eens...en ik voel het momenteel in mijn lijf dat ik weer iets te veel heb gedaan, dus vandaag ben ik lekker aan het luieren thuis met het kleine baby' tje, die zit nu in de draagdoek en slaapt lekker op mijn borst.... te lief!
Ik ben gelukkig van het trio verlost! Inmiddels gaat het zo goed. Het lijkt soms of ik al heel lang geleden bevallen ben. Lekker winkelen, lunchen, dagje naar het strand etc. maar ja, het is toch pas 2,5 week geleden. Soms moet ik het even wat kalmer aan doen... en dan vergeet ik wel eens...en ik voel het momenteel in mijn lijf dat ik weer iets te veel heb gedaan, dus vandaag ben ik lekker aan het luieren thuis met het kleine baby' tje, die zit nu in de draagdoek en slaapt lekker op mijn borst.... te lief!
DTEEZ!
woensdag 16 maart 2011 om 14:43
Hey Djoels!!!
Fijn om te lezen dat je zo lekker (kotsvrij) gaat!!! Maareh... ik ben nog steeds heeeeeeeeeeuuuul benieuwd naar je bevallingsverhaal! En hoe reageerde je JG toen je begon over een derde?
Bijzonder lijkt me het.. weer zo'n lief zacht wezentje wat helemaal afhankelijk bij je is... en zich veilig voelt door jou warmte en liefde.
Fijn om te lezen dat je zo lekker (kotsvrij) gaat!!! Maareh... ik ben nog steeds heeeeeeeeeeuuuul benieuwd naar je bevallingsverhaal! En hoe reageerde je JG toen je begon over een derde?
Bijzonder lijkt me het.. weer zo'n lief zacht wezentje wat helemaal afhankelijk bij je is... en zich veilig voelt door jou warmte en liefde.
woensdag 16 maart 2011 om 22:07
Voor mensen die liever geen bevallingsverhalen lezen....... niet verder lezen!!!
De geboorte van JBG 2
Inmiddels ben ik 13 dagen over tijd. Ik heb al vier stripssessies achter de rug en ze lijken niet te werken. Voor het eerst ben ik er een beetje klaar mee, ik word gek van die kotssessies en het mag gewoon wel gebeuren. Ik wil zo graag thuis bevallen, maar ik ben me aan het voorbereiden op een ziekenhuis bevalling. Vanmiddag moet ik nog naar het ziekenhuis aan de CTG scan en daarna controle bij de gynaecoloog. JG gaat met me mee.
Om 15.30 uur kom ik bij het ziekenhuis aan. Ik neem plaats in de CTG kamer en alles wordt aangesloten op mijn buik. Ja hoor, daar is het hartje van de baby weer. ‘een jongens- of een meisjeshartje’ grapt JG nog…. Tevens wordt er gekeken of er actie wordt waargenomen in de baarmoeder, met andere woorden of er al wee activiteiten zijn. Die zijn er niet. We praten over een ziekenhuisbevalling met elkaar en ondanks dat we het niet echt willen, blijken we er toch wel rust in te vinden.
Na de scan nemen we plaats in de wachtkamer. Daar wachten we bijna anderhalf uur. Ik word ongeduldig, ik haat wachten. Het is bloedheet, er zitten nog wat mensen en we raken een beetje over en weer in gesprek. Ik ben het verst van iedereen en ik zeg ‘tja, voor je het weet ben ik morgenochtend gewoon bevallen’, we lachen JG en ik, dat gebeurt nooit.
Eindelijk roept de gynaecoloog ons. Een jonge stevige potige tante met een vriendelijk gezicht. Ze bespreekt de resultaten van de scan. Het hartje is prima, nog geen wee activiteiten in de baarmoeder. Ze vraagt of ik al gestript ben deze week. Tja, al vier keer dus. Maar toch wil ik dat zij het nog een keer doet. Ze vindt dat geen probleem.
Vervolgens bespreek ik het volgende met haar. Als nu de bevalling niet begint, dan wil ik graag dat mijn verloskundige op vrijdagmiddag bij mij thuis de vliezen komt doorbreken om zo te kijken of we de bevalling kunnen laten beginnen. Ze geeft eigenlijk aan dat dat niet de bedoeling is, omdat je dan een soort ‘inleiding thuis gaat laten beginnen’ Ik geef aan dat ik haar begrijp, maar dat ik ook weet dat als de vliezen zijn gebroken en de bevalling niet begint, ik naar het ziekenhuis moet. Maar ik moet sowieso op zaterdagmorgen naar het ziekenhuis voor de inleiding. Ze ziet mijn overtuiging in mijn ogen en ze zegt dat ze het even moet gaan bespreken. Ze vraagt of mijn verloskundige erachter staat en ik geef aan dat de verloskundige dit ook graag wil, maar alleen met goedkeuring van de Gynaecoloog en dat betwijfelen we. Meer dan dit kan ik niet doen.
Ik neem plaats in de stoel en leg mijn benen in de beugels, ze gaat me nog een keer strippen.
Verdomme.
Verdomme.
Jezus te paard...
Dit doet pijn.
Doordat mijn benen in de beugels liggen en zij recht voor me zit, kan ze er heel erg goed bij, en ze gaat flink tekeer. Ze vraagt of het zeer doet en ik zeg ‘ja, maar boeit me niet, ga door’.
En ze gaat door.
We verlaten het ziekenhuis. Ik kan niet zo goed lopen, ik voel het bloed vloeien beneden en ik heb pijn, heel erg pijn.
We rijden naar mijn ouders omdat JBG 1 daar is. Mijn vader heeft Nasi gemaakt. Ik heb een beetje trek, maar ik blijf verdomde pijn in mijn buik houden. Dit heb ik al eerder gehad na het strippen dus ik weet niet of het voortekenen zijn of dat het gewoon natekenen van het strippen zijn. JBGtje is ontzettend moe en klapt van de slaap in elkaar. We leggen hem daar op bed en besluiten hem daar te laten. Ik voel me niet goed en wil naar huis.
We zijn rond 20.00 uur thuis en ik ga gelijk door naar bed. Heb steken in mijn buik. Ik ga wat forummen, hyven op bed. Forummer Solomio is ook online en iedere keer als ik een steek voel typ ik ‘steek’ en als het over is typ ik ‘over’. Solomio, onze cijferkoningin, houdt voor me bij hoeveel steken ik krijg en hoe lang ze blijven. Ik lig op bed met de laptop. Solo zegt op een gegeven moment ‘misschien moet je toch maar even de vk bellen Djoels, want het is behoorlijk regelmatig’ waarop ik antwoord ‘misschien moet ik eerst JG even inlichten, die kijkt voetbal beneden’. Dat is eigenlijk best een heel grappig moment.
Ik loop naar beneden en JG kijkt voetbal. Het moment dat ik binnenloop in de kamer springt hij op van de bank en gilt. Ajax heeft net gescoord. Weer een grappig moment waar ik af en toe aan terugdenk.
Ik leg hem uit dat ik nog steeds veel steken heb en dat ik misschien toch maar even de vk moet bellen, maar ik twijfel ook tegelijkertijd. Hij vindt dat ik moet bellen, dus ik bel.
Mijn lievelingsverloskundige heeft dienst. Om ca. 21.45 uur is ze bij me. Ze onderzoekt me van binnen en geeft aan dat ik al 5 cm ontsluiting heb, maar nog geen weeën. Feitelijk ben ik nog niet ‘in bevalling’. Ze geeft aan dat dit dus kan doorzetten of kan afzwakken en ze besluit even te blijven. Ca. 1,5 uur is ze bij me op de kamer. We praten en kletsen en af en toe slik ik wat steken weg. Na 1,5 uur geeft ze aan dat ze weggaat. Er is nog niets veranderd vanaf het moment dat ze gekomen is. Ze geeft aan dat ik nu ook te druk ben, teveel praten en lachen is niet goed. Ontspannen, rust, dat kan helpen. Ze vertrekt om 23.15 uur en benadrukt me dat als ik maar iets voel veranderen, ik direct moet bellen.
Ik ga op bed liggen en kijk naar een film van Miss Marple, Agatha Christie, dit doe ik al de hele week omdat de avond voordat JBGtje vorig jaar kwam ik ook een film van haar keek en ik hoop dat dit helpt. De steken worden erger. Ik ga ze opschrijven. Fuck, dit zijn geen steken meer hoor, dit zijn weeën. Ja, ik herken het weer. Ze komen om de 4 minuten ongeveer en ik kan ze goed wegblazen. JG komt steeds naar boven en vraagt of hij iets voor me kan betekenen. Ik wil gewoon even alleen zijn. Hij vraagt of hij een bad kan laten vol lopen en dat vind ik fijn.
Rond 00.30 uur stap ik in een warm bad. JG is moe en ik geef aan dat hij maar even lekker op bed moet gaan liggen, omdat ik toch liever even alleen ben. Ik ga in bad en hij naar bed.
In bad worden de weeën heftiger. Ze komen ook sneller volgens mij. Maar ik kan ze wegblazen. Na iedere wee laat ik het water wat weglopen en doe warm water erbij en zo kan ik ze aan. Ik stel mezelf steeds de vraag ‘moet ik nu al bellen?’ en denk dan ‘pff ze is net weg, doe even normaal’. Op deze manier lig ik ongeveer 3 kwartier tot een uur in bad. Ik ben heel erg rustig en ‘in control’. Ik vang de weeën goed op en blaas ze goed weg. Zo kan ik het nog wel even volhouden.
Dan opeens is er een raar geluid. Een soort plof, maar dan heel dof en vaag, ik schrik ervan.
Ik weet niet wat het is en opeens weet ik het... Mijn vliezen! Ondanks dat ik in bad lig voel ik toch water uit me lopen, heel erg gek gevoel. Op het moment dat ik me bedenk wat ik wil gaan doen komt er een enorme pijn in mijn baarmoeder. Een drang, een klap, een weet ik veel wat. Ik schrik ervan. Ik moet het bad uit. Maar ik kom er niet uit. Ik kom niet omhoog. De weeën zijn heftig, ze stoppen niet meer, ze gaan alleen maar door, non stop, kei hard, mega heftig. Er zit geen rust meer in, maar ik moet uit bad. Ik roep JG. Hij hoort me niet. De deur van de badkamer is dicht en dan hoor je zo weinig. Waarom heb ik die deur ook dicht gedaan. Ik probeer op te staan maar het lukt me weer niet. Ik wil het water uit het bad laten lopen en denk dan dat dat niet kan want ze moeten kunnen zien of het vruchtwater schoon is, want eerder die week had een andere Gynaecoloog geconstateerd dat dit misschien niet zo was dus moet de vk het water kunnen zien. Ik moet omhoog. Godverdomme ik moet omhoog maar het lukt niet. Ik raak in paniek. En dan opeens kom ik omhoog, 1 been uit het bad en met mijn hand kan ik net de deur open gooien en ik gil met alles wat ik in me heb de naam van JG. Hij staat in 3 seconde bij me en ik gil alleen maar ‘bel de vk, ze moet nu komen, ik denk dat de baby hier op de badkamervloer gaat komen’. JG belt de vk en zij is startklaar en komt er direct aan. Ik sta in de badkamer en vang de weeënstorm op, achter elkaar weeën, weeën, weeën, geen pauzes meer, geen tijd om adem te halen, geen tijd om me af te drogen, helemaal niets, alleen maar ademen en ademen en vloeken dat het zo tyfus pijn doet. Ik sleep mezelf naar de slaapkamer op bed. JG bedekt me met allemaal handdoeken en ik voel de persdrang die niet meer te houden is..
Iets over half 2 stapt de verloskundige binnen. Ze ziet me liggen en weet hoe laat het is. Zo trof ze me vorig jaar ook aan. Zelfde bed, zelfde houding, andere blik in mijn ogen. Vorig jaar wist ik niet dat ik al volledige ontsluiting had en persweeën had en dat weet ik nu wel. ‘Bel de kraamzorg maar’ zeg ik tegen de vk en zij geeft JG opdracht om dat te doen. Ik lig op bed, ze checkt mijn ontsluiting en bevestigt dat deze volledig is. Ze gaat snel alles klaar zetten en ik doe mijn best om langzaam de weeën wat weg te puffen en heel af en toe mag ik iets toegeven aan de persweeën, maar gewoon heel langzaam. Het vruchtwater voel ik nog steeds langs mijn benen lopen. JG heeft kraamhulp gebeld, de videocamera aangezet, de kleertjes gepakt voor de baby, dan gaat hij de kruiken vullen en helpt hij de vk om matjes onder mij neer te leggen. Vorig jaar stonden we in deze kamer met zijn vijven, omdat deze vk toen nog in opleiding was en er dus nog een vk bij was, ook was er toen een kraammevrouw bij. Nu zijn we met zijn drietjes. Ik en mijn twee jonge helden. JG van 27 en mijn vk van 26.
Langzaam geef ik iets toe aan de persweeën maar nog niet heel erg. Opeens ben ik bang. Ik vind het eng, de pijn is eng, ik ben opeens even bang voor de pijn en ik roep dat ik het niet meer kan. Ik voel dat ik tril en opeens ben ik zo angstig. VK praat mij er doorheen en opeens is daar weer het vertrouwen, het vertrouwen in mij zelf, in mijn kracht, in mijn baarkunst, ik kan het. JG kust mijn voorhoofd en ik zie hoe hij naar mij kijkt, een blik van trots in zijn ogen en helemaal geen angst. ‘Jij kan dit Djoels.’ is het enige wat hij zegt…. En ik vertrouw hem meer dan iemand anders in het leven.
We gaan persen om 02.00 uur. JG stuift nog van links naar rechts en ik begin met persen.
De VK roept JG erbij en hij komt naast me zitten. Ik mag gaan persen. Ik pers. Godallejezus tering tyfus waarom heb ik geroepen bij JBGtje dat het appeltje/eitje was, dit doet pijn! Waarom was ik deze pijn vergeten!? Ik pers. Ik trek mijn benen omhoog. ‘Blaas maar weer uit’ zegt de vk en ik blaas uit. En ik pers weer en pers en pers en pers. Ik heb nog zoveel kracht in me en opeens voel ik het hoofdje dat weer terugzakt. Nog een pers, de verloskundige zegt ‘pers maar, adem in en pers!...... en laat het maar weer los, kom even tot rust’ en opeens is er een stem in mijn hoofd die het overneemt. Ik neem niets terug, op het moment dat JG en VK denken dat ik uitblaas om op de volgende wee te wachten neem ik nog een hap lucht en pers ik of mijn leven ervan afhangt en dan komt de baby eruit. Hij ligt andersom dus ik pak hem direct aan en kijk rechtstreeks in zijn kruis(je) en nog voordat hij mijn lijf raakt mompel ik ‘weer een zoon!’ JG schrikt heel erg want hij had de baby nog niet verwacht en schiet helemaal vol, ook de VK was verrast en opeens ligt daar onze zoon. Een kleintje. Hij ligt bij me. Hij huilt. Hij huilt zo hard. Het zachte huiltje van een heel klein babytje zo op je borst geven me op dit moment nog kippenvel als ik eraan terugdenk. Hij is er. Een jongen. JBG2 is er. Het is 02.09 uur. Na 9 minuten persen is hij er al.
Hij ligt heerlijk op mijn blote lijf. Na tien minuten komt de mevrouw van de kraamhulp, ze is net op tijd om de placenta geboren te laten worden en de rommel op te ruimen.
Na een tijdje wordt mijn verse baby aangelegd, hij zoekt mijn borst en hij drinkt. Dat gevoel van die kleine baby die weer aan mijn borst ligt te drinken geven mijn zo’n oermoeder gevoel, op slag houd ik van dit kind….. ik wil dit kind zo graag. Ik laat hem niet meer los. Ik word nagekeken, gehecht, gecontroleerd, en dan uiteindelijk wordt de baby ook nagekeken. 3960 gram en 51 cm.
De uren verstrijken in de nacht. We besluiten nog niemand te bellen… het is nog even ons moment…
Om half 6 liggen we met zijn tweetjes en onze verse baby in bed. Niemand op de wereld, behalve vk en kraamhulp, weten dat hij er is….. niemand, alleen maar wij en dat voelt mooi.
We zetten de wekker om 7 uur en proberen wat te slapen. Hartkloppingen heb ik, De baby slaapt, JG slaapt en ik slaap niet… ik voel me zielsgelukkig en val toch in slaap.
Om iets voor zevenen wekt de baby mij. Hij kijkt me aan. Ik leg hem aan, hij drinkt.
JG kust mij, kust zijn zoontje en zegt ‘het is tijd om de wereld te vertellen dat JBG2 er is’ en we gaan onze ouders bellen…
De naweeën, aambeien en stuwing laat ik even achterwege.
Dit is mijn bevallingsverhaal en zoals jullie gewend zijn, ik ben lang van stof.
De geboorte van JBG 2
Inmiddels ben ik 13 dagen over tijd. Ik heb al vier stripssessies achter de rug en ze lijken niet te werken. Voor het eerst ben ik er een beetje klaar mee, ik word gek van die kotssessies en het mag gewoon wel gebeuren. Ik wil zo graag thuis bevallen, maar ik ben me aan het voorbereiden op een ziekenhuis bevalling. Vanmiddag moet ik nog naar het ziekenhuis aan de CTG scan en daarna controle bij de gynaecoloog. JG gaat met me mee.
Om 15.30 uur kom ik bij het ziekenhuis aan. Ik neem plaats in de CTG kamer en alles wordt aangesloten op mijn buik. Ja hoor, daar is het hartje van de baby weer. ‘een jongens- of een meisjeshartje’ grapt JG nog…. Tevens wordt er gekeken of er actie wordt waargenomen in de baarmoeder, met andere woorden of er al wee activiteiten zijn. Die zijn er niet. We praten over een ziekenhuisbevalling met elkaar en ondanks dat we het niet echt willen, blijken we er toch wel rust in te vinden.
Na de scan nemen we plaats in de wachtkamer. Daar wachten we bijna anderhalf uur. Ik word ongeduldig, ik haat wachten. Het is bloedheet, er zitten nog wat mensen en we raken een beetje over en weer in gesprek. Ik ben het verst van iedereen en ik zeg ‘tja, voor je het weet ben ik morgenochtend gewoon bevallen’, we lachen JG en ik, dat gebeurt nooit.
Eindelijk roept de gynaecoloog ons. Een jonge stevige potige tante met een vriendelijk gezicht. Ze bespreekt de resultaten van de scan. Het hartje is prima, nog geen wee activiteiten in de baarmoeder. Ze vraagt of ik al gestript ben deze week. Tja, al vier keer dus. Maar toch wil ik dat zij het nog een keer doet. Ze vindt dat geen probleem.
Vervolgens bespreek ik het volgende met haar. Als nu de bevalling niet begint, dan wil ik graag dat mijn verloskundige op vrijdagmiddag bij mij thuis de vliezen komt doorbreken om zo te kijken of we de bevalling kunnen laten beginnen. Ze geeft eigenlijk aan dat dat niet de bedoeling is, omdat je dan een soort ‘inleiding thuis gaat laten beginnen’ Ik geef aan dat ik haar begrijp, maar dat ik ook weet dat als de vliezen zijn gebroken en de bevalling niet begint, ik naar het ziekenhuis moet. Maar ik moet sowieso op zaterdagmorgen naar het ziekenhuis voor de inleiding. Ze ziet mijn overtuiging in mijn ogen en ze zegt dat ze het even moet gaan bespreken. Ze vraagt of mijn verloskundige erachter staat en ik geef aan dat de verloskundige dit ook graag wil, maar alleen met goedkeuring van de Gynaecoloog en dat betwijfelen we. Meer dan dit kan ik niet doen.
Ik neem plaats in de stoel en leg mijn benen in de beugels, ze gaat me nog een keer strippen.
Verdomme.
Verdomme.
Jezus te paard...
Dit doet pijn.
Doordat mijn benen in de beugels liggen en zij recht voor me zit, kan ze er heel erg goed bij, en ze gaat flink tekeer. Ze vraagt of het zeer doet en ik zeg ‘ja, maar boeit me niet, ga door’.
En ze gaat door.
We verlaten het ziekenhuis. Ik kan niet zo goed lopen, ik voel het bloed vloeien beneden en ik heb pijn, heel erg pijn.
We rijden naar mijn ouders omdat JBG 1 daar is. Mijn vader heeft Nasi gemaakt. Ik heb een beetje trek, maar ik blijf verdomde pijn in mijn buik houden. Dit heb ik al eerder gehad na het strippen dus ik weet niet of het voortekenen zijn of dat het gewoon natekenen van het strippen zijn. JBGtje is ontzettend moe en klapt van de slaap in elkaar. We leggen hem daar op bed en besluiten hem daar te laten. Ik voel me niet goed en wil naar huis.
We zijn rond 20.00 uur thuis en ik ga gelijk door naar bed. Heb steken in mijn buik. Ik ga wat forummen, hyven op bed. Forummer Solomio is ook online en iedere keer als ik een steek voel typ ik ‘steek’ en als het over is typ ik ‘over’. Solomio, onze cijferkoningin, houdt voor me bij hoeveel steken ik krijg en hoe lang ze blijven. Ik lig op bed met de laptop. Solo zegt op een gegeven moment ‘misschien moet je toch maar even de vk bellen Djoels, want het is behoorlijk regelmatig’ waarop ik antwoord ‘misschien moet ik eerst JG even inlichten, die kijkt voetbal beneden’. Dat is eigenlijk best een heel grappig moment.
Ik loop naar beneden en JG kijkt voetbal. Het moment dat ik binnenloop in de kamer springt hij op van de bank en gilt. Ajax heeft net gescoord. Weer een grappig moment waar ik af en toe aan terugdenk.
Ik leg hem uit dat ik nog steeds veel steken heb en dat ik misschien toch maar even de vk moet bellen, maar ik twijfel ook tegelijkertijd. Hij vindt dat ik moet bellen, dus ik bel.
Mijn lievelingsverloskundige heeft dienst. Om ca. 21.45 uur is ze bij me. Ze onderzoekt me van binnen en geeft aan dat ik al 5 cm ontsluiting heb, maar nog geen weeën. Feitelijk ben ik nog niet ‘in bevalling’. Ze geeft aan dat dit dus kan doorzetten of kan afzwakken en ze besluit even te blijven. Ca. 1,5 uur is ze bij me op de kamer. We praten en kletsen en af en toe slik ik wat steken weg. Na 1,5 uur geeft ze aan dat ze weggaat. Er is nog niets veranderd vanaf het moment dat ze gekomen is. Ze geeft aan dat ik nu ook te druk ben, teveel praten en lachen is niet goed. Ontspannen, rust, dat kan helpen. Ze vertrekt om 23.15 uur en benadrukt me dat als ik maar iets voel veranderen, ik direct moet bellen.
Ik ga op bed liggen en kijk naar een film van Miss Marple, Agatha Christie, dit doe ik al de hele week omdat de avond voordat JBGtje vorig jaar kwam ik ook een film van haar keek en ik hoop dat dit helpt. De steken worden erger. Ik ga ze opschrijven. Fuck, dit zijn geen steken meer hoor, dit zijn weeën. Ja, ik herken het weer. Ze komen om de 4 minuten ongeveer en ik kan ze goed wegblazen. JG komt steeds naar boven en vraagt of hij iets voor me kan betekenen. Ik wil gewoon even alleen zijn. Hij vraagt of hij een bad kan laten vol lopen en dat vind ik fijn.
Rond 00.30 uur stap ik in een warm bad. JG is moe en ik geef aan dat hij maar even lekker op bed moet gaan liggen, omdat ik toch liever even alleen ben. Ik ga in bad en hij naar bed.
In bad worden de weeën heftiger. Ze komen ook sneller volgens mij. Maar ik kan ze wegblazen. Na iedere wee laat ik het water wat weglopen en doe warm water erbij en zo kan ik ze aan. Ik stel mezelf steeds de vraag ‘moet ik nu al bellen?’ en denk dan ‘pff ze is net weg, doe even normaal’. Op deze manier lig ik ongeveer 3 kwartier tot een uur in bad. Ik ben heel erg rustig en ‘in control’. Ik vang de weeën goed op en blaas ze goed weg. Zo kan ik het nog wel even volhouden.
Dan opeens is er een raar geluid. Een soort plof, maar dan heel dof en vaag, ik schrik ervan.
Ik weet niet wat het is en opeens weet ik het... Mijn vliezen! Ondanks dat ik in bad lig voel ik toch water uit me lopen, heel erg gek gevoel. Op het moment dat ik me bedenk wat ik wil gaan doen komt er een enorme pijn in mijn baarmoeder. Een drang, een klap, een weet ik veel wat. Ik schrik ervan. Ik moet het bad uit. Maar ik kom er niet uit. Ik kom niet omhoog. De weeën zijn heftig, ze stoppen niet meer, ze gaan alleen maar door, non stop, kei hard, mega heftig. Er zit geen rust meer in, maar ik moet uit bad. Ik roep JG. Hij hoort me niet. De deur van de badkamer is dicht en dan hoor je zo weinig. Waarom heb ik die deur ook dicht gedaan. Ik probeer op te staan maar het lukt me weer niet. Ik wil het water uit het bad laten lopen en denk dan dat dat niet kan want ze moeten kunnen zien of het vruchtwater schoon is, want eerder die week had een andere Gynaecoloog geconstateerd dat dit misschien niet zo was dus moet de vk het water kunnen zien. Ik moet omhoog. Godverdomme ik moet omhoog maar het lukt niet. Ik raak in paniek. En dan opeens kom ik omhoog, 1 been uit het bad en met mijn hand kan ik net de deur open gooien en ik gil met alles wat ik in me heb de naam van JG. Hij staat in 3 seconde bij me en ik gil alleen maar ‘bel de vk, ze moet nu komen, ik denk dat de baby hier op de badkamervloer gaat komen’. JG belt de vk en zij is startklaar en komt er direct aan. Ik sta in de badkamer en vang de weeënstorm op, achter elkaar weeën, weeën, weeën, geen pauzes meer, geen tijd om adem te halen, geen tijd om me af te drogen, helemaal niets, alleen maar ademen en ademen en vloeken dat het zo tyfus pijn doet. Ik sleep mezelf naar de slaapkamer op bed. JG bedekt me met allemaal handdoeken en ik voel de persdrang die niet meer te houden is..
Iets over half 2 stapt de verloskundige binnen. Ze ziet me liggen en weet hoe laat het is. Zo trof ze me vorig jaar ook aan. Zelfde bed, zelfde houding, andere blik in mijn ogen. Vorig jaar wist ik niet dat ik al volledige ontsluiting had en persweeën had en dat weet ik nu wel. ‘Bel de kraamzorg maar’ zeg ik tegen de vk en zij geeft JG opdracht om dat te doen. Ik lig op bed, ze checkt mijn ontsluiting en bevestigt dat deze volledig is. Ze gaat snel alles klaar zetten en ik doe mijn best om langzaam de weeën wat weg te puffen en heel af en toe mag ik iets toegeven aan de persweeën, maar gewoon heel langzaam. Het vruchtwater voel ik nog steeds langs mijn benen lopen. JG heeft kraamhulp gebeld, de videocamera aangezet, de kleertjes gepakt voor de baby, dan gaat hij de kruiken vullen en helpt hij de vk om matjes onder mij neer te leggen. Vorig jaar stonden we in deze kamer met zijn vijven, omdat deze vk toen nog in opleiding was en er dus nog een vk bij was, ook was er toen een kraammevrouw bij. Nu zijn we met zijn drietjes. Ik en mijn twee jonge helden. JG van 27 en mijn vk van 26.
Langzaam geef ik iets toe aan de persweeën maar nog niet heel erg. Opeens ben ik bang. Ik vind het eng, de pijn is eng, ik ben opeens even bang voor de pijn en ik roep dat ik het niet meer kan. Ik voel dat ik tril en opeens ben ik zo angstig. VK praat mij er doorheen en opeens is daar weer het vertrouwen, het vertrouwen in mij zelf, in mijn kracht, in mijn baarkunst, ik kan het. JG kust mijn voorhoofd en ik zie hoe hij naar mij kijkt, een blik van trots in zijn ogen en helemaal geen angst. ‘Jij kan dit Djoels.’ is het enige wat hij zegt…. En ik vertrouw hem meer dan iemand anders in het leven.
We gaan persen om 02.00 uur. JG stuift nog van links naar rechts en ik begin met persen.
De VK roept JG erbij en hij komt naast me zitten. Ik mag gaan persen. Ik pers. Godallejezus tering tyfus waarom heb ik geroepen bij JBGtje dat het appeltje/eitje was, dit doet pijn! Waarom was ik deze pijn vergeten!? Ik pers. Ik trek mijn benen omhoog. ‘Blaas maar weer uit’ zegt de vk en ik blaas uit. En ik pers weer en pers en pers en pers. Ik heb nog zoveel kracht in me en opeens voel ik het hoofdje dat weer terugzakt. Nog een pers, de verloskundige zegt ‘pers maar, adem in en pers!...... en laat het maar weer los, kom even tot rust’ en opeens is er een stem in mijn hoofd die het overneemt. Ik neem niets terug, op het moment dat JG en VK denken dat ik uitblaas om op de volgende wee te wachten neem ik nog een hap lucht en pers ik of mijn leven ervan afhangt en dan komt de baby eruit. Hij ligt andersom dus ik pak hem direct aan en kijk rechtstreeks in zijn kruis(je) en nog voordat hij mijn lijf raakt mompel ik ‘weer een zoon!’ JG schrikt heel erg want hij had de baby nog niet verwacht en schiet helemaal vol, ook de VK was verrast en opeens ligt daar onze zoon. Een kleintje. Hij ligt bij me. Hij huilt. Hij huilt zo hard. Het zachte huiltje van een heel klein babytje zo op je borst geven me op dit moment nog kippenvel als ik eraan terugdenk. Hij is er. Een jongen. JBG2 is er. Het is 02.09 uur. Na 9 minuten persen is hij er al.
Hij ligt heerlijk op mijn blote lijf. Na tien minuten komt de mevrouw van de kraamhulp, ze is net op tijd om de placenta geboren te laten worden en de rommel op te ruimen.
Na een tijdje wordt mijn verse baby aangelegd, hij zoekt mijn borst en hij drinkt. Dat gevoel van die kleine baby die weer aan mijn borst ligt te drinken geven mijn zo’n oermoeder gevoel, op slag houd ik van dit kind….. ik wil dit kind zo graag. Ik laat hem niet meer los. Ik word nagekeken, gehecht, gecontroleerd, en dan uiteindelijk wordt de baby ook nagekeken. 3960 gram en 51 cm.
De uren verstrijken in de nacht. We besluiten nog niemand te bellen… het is nog even ons moment…
Om half 6 liggen we met zijn tweetjes en onze verse baby in bed. Niemand op de wereld, behalve vk en kraamhulp, weten dat hij er is….. niemand, alleen maar wij en dat voelt mooi.
We zetten de wekker om 7 uur en proberen wat te slapen. Hartkloppingen heb ik, De baby slaapt, JG slaapt en ik slaap niet… ik voel me zielsgelukkig en val toch in slaap.
Om iets voor zevenen wekt de baby mij. Hij kijkt me aan. Ik leg hem aan, hij drinkt.
JG kust mij, kust zijn zoontje en zegt ‘het is tijd om de wereld te vertellen dat JBG2 er is’ en we gaan onze ouders bellen…
De naweeën, aambeien en stuwing laat ik even achterwege.
Dit is mijn bevallingsverhaal en zoals jullie gewend zijn, ik ben lang van stof.
DTEEZ!
woensdag 16 maart 2011 om 22:20
