Kinderen
alle pijlers
Jongetje loopt steeds aan...
zaterdag 9 mei 2026 om 22:18
Mijn zoontje van 8 heeft een klasgenoot die hier in de buurt woont. Ik noem hem even B. Hij is veel op straat te vinden, zijn ouders zijn dan aan het werk of 'druk'. Hij heeft een GPS horloge waarmee zij kunnen zien waar hij is en waarmee ze bellen.
Ik zie hem regelmatig lopen, soms met zijn ziel onder zijn arm. Komt hier ook regelmatig aanlopen en wil dan spelen. Zoon heeft hier soms zin in, soms niet. En soms komt het niet uit. Sneu om hem dan teleurgesteld te zien. Ook vindt mijn zoon het lastig als hij zelf wel met B. wil spelen als die aan komt lopen, maar dit van mij niet mag omdat we bijv. andere plannen hebben. Dan heb ik weer even mijn handen vol aan hem om hem uit die groef te krijgen (dit gedrag van mijn eigen kind speelt breder, maar dan is het wel even balen als de rustige vibe wordt verstoord zeg maar).
Mijn hart gaat wel een beetje uit naar deze knul, hij wordt voor mijn gevoel een beetje de straat op gestuurd van 'ga maar spelen' en loopt dan met zichzelf te leuren. Bij ons maar ook bij anderen. Sneu. Tegelijkertijd trek ik hem hier niet al te vaak over de vloer. Hij is niet mijn bloedgroep. Best brutaal, nodigt zichzelf uit voor het eten en vraagt om snoep. In zijn gezelschap vind ik mijn kind ook niet altijd even leuk (dat ligt ook aan mijn kind natuurlijk). Mijn man vindt hem ronduit irritant.
Ik vind het zelf fijner om gewoon iets af te spreken om te spelen, afgezien van 1 of 2 beste vriendjes die veel bij elkaar binnenlopen. Maar die kan ik goed hebben daar is het spelen ook wederkerig. Bij B. lijkt bij hem thuis spelen lijkt nooit een optie.
Ik ken de ouders van B. verder eigenlijk niet, alleen van gezicht, hij zit nog niet zo heel lang in de klas.
Nu was er laatst een situatie waarbij ik net boodschappen wilde gaan doen, toen B. weer in de tuin stond... Zoon wilde niet meer mee boodschappen doen, maar wilde met B. buiten spelen. Zoon blijft nog niet alleen thuis en dat lijkt me in gezelschap van B al helemaal geen goed idee. Samen over straat zwerven vind ik ook niks. B heeft dat horloge, maar ik weet dan niet waar kind uithangt... B zei dat ze misschien wel samen bij zijn buren konden spelen. Maar die ken ik zelf niet, en dat was een misschien. Kortom, ik was niet akkoord en B sjokte teleurgesteld weer de tuin uit en mijn eigen zoon ging met een gezicht als een oorwurm mee boodschappen doen...
Ik vind het maar lastig allemaal. Mijn man wil hem zeggen dat hij voortaan zijn ouders moet laten appen als hij wil spelen. Ik vind dat toch een beetje hardvochtig... Hoe zouden jullie hiermee dealen?
Ik zie hem regelmatig lopen, soms met zijn ziel onder zijn arm. Komt hier ook regelmatig aanlopen en wil dan spelen. Zoon heeft hier soms zin in, soms niet. En soms komt het niet uit. Sneu om hem dan teleurgesteld te zien. Ook vindt mijn zoon het lastig als hij zelf wel met B. wil spelen als die aan komt lopen, maar dit van mij niet mag omdat we bijv. andere plannen hebben. Dan heb ik weer even mijn handen vol aan hem om hem uit die groef te krijgen (dit gedrag van mijn eigen kind speelt breder, maar dan is het wel even balen als de rustige vibe wordt verstoord zeg maar).
Mijn hart gaat wel een beetje uit naar deze knul, hij wordt voor mijn gevoel een beetje de straat op gestuurd van 'ga maar spelen' en loopt dan met zichzelf te leuren. Bij ons maar ook bij anderen. Sneu. Tegelijkertijd trek ik hem hier niet al te vaak over de vloer. Hij is niet mijn bloedgroep. Best brutaal, nodigt zichzelf uit voor het eten en vraagt om snoep. In zijn gezelschap vind ik mijn kind ook niet altijd even leuk (dat ligt ook aan mijn kind natuurlijk). Mijn man vindt hem ronduit irritant.
Ik vind het zelf fijner om gewoon iets af te spreken om te spelen, afgezien van 1 of 2 beste vriendjes die veel bij elkaar binnenlopen. Maar die kan ik goed hebben daar is het spelen ook wederkerig. Bij B. lijkt bij hem thuis spelen lijkt nooit een optie.
Ik ken de ouders van B. verder eigenlijk niet, alleen van gezicht, hij zit nog niet zo heel lang in de klas.
Nu was er laatst een situatie waarbij ik net boodschappen wilde gaan doen, toen B. weer in de tuin stond... Zoon wilde niet meer mee boodschappen doen, maar wilde met B. buiten spelen. Zoon blijft nog niet alleen thuis en dat lijkt me in gezelschap van B al helemaal geen goed idee. Samen over straat zwerven vind ik ook niks. B heeft dat horloge, maar ik weet dan niet waar kind uithangt... B zei dat ze misschien wel samen bij zijn buren konden spelen. Maar die ken ik zelf niet, en dat was een misschien. Kortom, ik was niet akkoord en B sjokte teleurgesteld weer de tuin uit en mijn eigen zoon ging met een gezicht als een oorwurm mee boodschappen doen...
Ik vind het maar lastig allemaal. Mijn man wil hem zeggen dat hij voortaan zijn ouders moet laten appen als hij wil spelen. Ik vind dat toch een beetje hardvochtig... Hoe zouden jullie hiermee dealen?
zondag 10 mei 2026 om 16:38
Wel verhelderend om te lezen hoe het bij anderen gaat.
De suggestie van een bordje /vlaggetje is een goeie, dank voor de tip!
Om een paar vragen te beantwoorden: ik doe meestal boodschappen zonder de kinderen maar soms kan het even niet anders, dit was zo'n keer. Het was geen boodschapje van 5 minuten maar grotere boodschappen, een uur uit en thuis. B paste er niet bij in mijn bakfiets samen met mijn eigen twee en de boodschappen. Maar ik vind dat ook eigenlijk te ver gaan.
Onze buurt leent zich best voor zelf buiten spelen en dat mag mijn kind ook, maar dan gaat hij naar het veldje of naar een van zijn beste maatjes hier in de straat waar dus over en weer gespeeld wordt. B. woont verderop in de buurt, 10 min lopen. Maar ik doe dat alleen als ik zelf ook thuis ben. Ik laat hem nog niet buiten of alleen thuis als ik een uur van huis ga.
Spelen bij hem lijkt geen optie omdat ik dat wel eens voorstel, bijvoorbeeld toen met de boodschappen: anders gaan jullie nu even bij jou spelen tot ik terug ben? Kan niet: er is niemand thuis, is dan steeds het antwoord. Mijn zoon spreekt vanuit school nooit met hem af om te spelen. Hij staat hier bijna dagelijks voor de deur of in de tuin, soms meerdere keren per dag.
Maar goed, loslaten. En part of the probleem (of misschien wel het hele probleem..) is zeker mijn eigen kind. Die vindt het heel moeilijk als er iemand aanbelt en hij mag niet spelen, wordt dan erg boos en dwars en we zijn dan nog wel een tijdje zoet om hem weer uit die groef te krijgen. We hebben duidelijke afspraken daarover maar het blijft lastig. Soms komt het gewoon echt niet uit, omdat we bijna de deur uit moeten bijvoorbeeld voor sport van hemzelf of sibling. Zoon speelt het liefst hier thuis, als ze buiten bleven was het zeker minder een issue. Ze gaan naar buiten maar na een kwartier neemt zoon zijn vriend/vrienden meestal mee naar binnen...
Contact leggen met de ouders hebben ik ook overwogen. Ik kom ze niet spontaan tegen bij school want B loopt zelf naar school (heel dichtbij). Maar ik heb hun nr wel vanuit de klassenapp. Merk dat ik niet zo goed weet hoe dat contact in te steken. Toch nog eens over nadenken.
En tja, allervriendelijkst is het vast niet om dit allemaal te denken. Al ben ik altijd aardig tegen hem hoor. Maar soms zit iemand / iemands kind snel in je allergie, dat kan hé...
De suggestie van een bordje /vlaggetje is een goeie, dank voor de tip!
Om een paar vragen te beantwoorden: ik doe meestal boodschappen zonder de kinderen maar soms kan het even niet anders, dit was zo'n keer. Het was geen boodschapje van 5 minuten maar grotere boodschappen, een uur uit en thuis. B paste er niet bij in mijn bakfiets samen met mijn eigen twee en de boodschappen. Maar ik vind dat ook eigenlijk te ver gaan.
Onze buurt leent zich best voor zelf buiten spelen en dat mag mijn kind ook, maar dan gaat hij naar het veldje of naar een van zijn beste maatjes hier in de straat waar dus over en weer gespeeld wordt. B. woont verderop in de buurt, 10 min lopen. Maar ik doe dat alleen als ik zelf ook thuis ben. Ik laat hem nog niet buiten of alleen thuis als ik een uur van huis ga.
Spelen bij hem lijkt geen optie omdat ik dat wel eens voorstel, bijvoorbeeld toen met de boodschappen: anders gaan jullie nu even bij jou spelen tot ik terug ben? Kan niet: er is niemand thuis, is dan steeds het antwoord. Mijn zoon spreekt vanuit school nooit met hem af om te spelen. Hij staat hier bijna dagelijks voor de deur of in de tuin, soms meerdere keren per dag.
Maar goed, loslaten. En part of the probleem (of misschien wel het hele probleem..) is zeker mijn eigen kind. Die vindt het heel moeilijk als er iemand aanbelt en hij mag niet spelen, wordt dan erg boos en dwars en we zijn dan nog wel een tijdje zoet om hem weer uit die groef te krijgen. We hebben duidelijke afspraken daarover maar het blijft lastig. Soms komt het gewoon echt niet uit, omdat we bijna de deur uit moeten bijvoorbeeld voor sport van hemzelf of sibling. Zoon speelt het liefst hier thuis, als ze buiten bleven was het zeker minder een issue. Ze gaan naar buiten maar na een kwartier neemt zoon zijn vriend/vrienden meestal mee naar binnen...
Contact leggen met de ouders hebben ik ook overwogen. Ik kom ze niet spontaan tegen bij school want B loopt zelf naar school (heel dichtbij). Maar ik heb hun nr wel vanuit de klassenapp. Merk dat ik niet zo goed weet hoe dat contact in te steken. Toch nog eens over nadenken.
En tja, allervriendelijkst is het vast niet om dit allemaal te denken. Al ben ik altijd aardig tegen hem hoor. Maar soms zit iemand / iemands kind snel in je allergie, dat kan hé...
zondag 10 mei 2026 om 16:42
zondag 10 mei 2026 om 17:10
Ik vind zo'n altijd op straat struinende 8-jarige gewoon zielig en zou in staat zijn om veilig thuis te bellen. Niet alleen voor mezelf dus, maar ook gewoon als bescherming naar de 8-jarige die elke keer buitengestuurd wordt.
Hij heeft dan wel een gps om, maar het is vrij duidelijk dat het zijn ouders geen klap kan schelen wat ie de hele dag uitvoert. Tot en met het avondeten toe.
Daarnaast kan je met vlaggetjes gaan werken aan je deur, maar in the end begint het al met dat ie geen hele dagen na school op straat zou moeten zwerven in zijn ééntje.
(Het gesprek aangaan met de ouders lijkt mij dan ook zinloos. Ze weten dat ie op straat zwerft, weten dat ie eindeloos staat te bellen in de buurt om toch maar ergens opgevangen te worden en eten te krijgen, kunnen het zien met die GPS en vinden het kennelijk normaal gedag.)
Hij heeft dan wel een gps om, maar het is vrij duidelijk dat het zijn ouders geen klap kan schelen wat ie de hele dag uitvoert. Tot en met het avondeten toe.
Daarnaast kan je met vlaggetjes gaan werken aan je deur, maar in the end begint het al met dat ie geen hele dagen na school op straat zou moeten zwerven in zijn ééntje.
(Het gesprek aangaan met de ouders lijkt mij dan ook zinloos. Ze weten dat ie op straat zwerft, weten dat ie eindeloos staat te bellen in de buurt om toch maar ergens opgevangen te worden en eten te krijgen, kunnen het zien met die GPS en vinden het kennelijk normaal gedag.)
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
zondag 10 mei 2026 om 17:27
Wij zijn hier heel makkelijk in. Onze dochter van 8 mag gewoon spelen wanneer ze wil, tot een bepaalde tijd. Met wie dat is, bemoei ik me totaal niet. Tenzij diegene echt een slechte invloed heeft, en mijn dochter daar in mee gaat, maar ook dan probeer ik mijn dochter onze normen en waarden mee te geven, en hoop ik dat ze die onthoud. Je kunt niet overal invloed op hebben…
Daarnaast vind ik het juist heerlijk dat er hier vaak kinderen aan de deur komen. Lekker ouderwets net als vroeger. Ik zit namelijk niet de hele dag op mijn telefoon om appjes over speelafspraakjes te beantwoorden.
Ik zou zeggen laat het los, en laat hem lekker spelen. Wees blij dat hij lekker buiten wil spelen in de buurt. Spreek met hem af waar hij wel en niet mag komen, en als hij zich verplaatst dat hij dat eerst even komt melden. Dat doe ik met onze dochter ook, en gaat op die leeftijd hartstikke goed.
En dat jouw zoon niet met een nee om kan gaan is natuurlijk jullie probleem, niet dat van B.
Daarnaast vind ik het juist heerlijk dat er hier vaak kinderen aan de deur komen. Lekker ouderwets net als vroeger. Ik zit namelijk niet de hele dag op mijn telefoon om appjes over speelafspraakjes te beantwoorden.
Ik zou zeggen laat het los, en laat hem lekker spelen. Wees blij dat hij lekker buiten wil spelen in de buurt. Spreek met hem af waar hij wel en niet mag komen, en als hij zich verplaatst dat hij dat eerst even komt melden. Dat doe ik met onze dochter ook, en gaat op die leeftijd hartstikke goed.
En dat jouw zoon niet met een nee om kan gaan is natuurlijk jullie probleem, niet dat van B.
zondag 10 mei 2026 om 17:44
Nou nou, wat een oordelen weer. Voor hetzelfde geld is die jongen gewoon niet binnen te houden, weet jij het. En natuurlijk kan het die mensen schelen waar ie uithangt, anders deden ze hem dat horloge niet om.Wissewis schreef: ↑10-05-2026 17:10Ik vind zo'n altijd op straat struinende 8-jarige gewoon zielig en zou in staat zijn om veilig thuis te bellen. Niet alleen voor mezelf dus, maar ook gewoon als bescherming naar de 8-jarige die elke keer buitengestuurd wordt.
Hij heeft dan wel een gps om, maar het is vrij duidelijk dat het zijn ouders geen klap kan schelen wat ie de hele dag uitvoert. Tot en met het avondeten toe.
18,3 km ten NW van Zelhem (hemelsbreed)
zondag 10 mei 2026 om 17:48
Mijn zoon zit op het speciaal onderwijs en heeft dus veel vriendjes die verder weg wonen. Ook veel kinderen met niet zo’n leuke thuissituatie. Laatst hadden wij bijvoorbeeld een meisje van 8 dat 8 kilometer op haar fietsje vanuit een ander dorp naar ons toe was gefietst in haar eentje. Dan sta je wel even te kijken. Of dat zoon wil spelen met een kind aan de andere kant van de stad maar dat er geen ouder in de buurt is want kind speelt op straat en ouder is niet thuis en heeft geen huissleutel. Laatst hadden we kermis en dan komen we vriendjes van 8 tegen die daar zonder ouder lopen. Of we hadden een meisje hier spelen dat vertelde dat haar ouders pas om 20 uur thuis zijn, haar niet konden ophalen en geen huissleutel had.. Dus dat werd weer patat halen omdat je zo’n kind ook niet in de kou kan laten staan. Zoon kan dan ook vreselijk boos worden dat iets niet mag van ons. Ik begrijp dus wel waarmee je worstelt.
zondag 10 mei 2026 om 18:04
Je kan toch gewoon nee zeggen tegen je kind?
Nee je kan nu niet spelen, maar dan wel.
Nee er komt niemand binnen spelen, maar jullie kunnen wel de step meenemen.
Nee er komt niemand binnen spelen, als je binnen wil spelen speel je alleen.
Verder kan een 8 jarige zelf fietsen dus is in de bakfiets niet nodig. Wel zo fijn voor zijn verkeersinzicht.
Nee je kan nu niet spelen, maar dan wel.
Nee er komt niemand binnen spelen, maar jullie kunnen wel de step meenemen.
Nee er komt niemand binnen spelen, als je binnen wil spelen speel je alleen.
Verder kan een 8 jarige zelf fietsen dus is in de bakfiets niet nodig. Wel zo fijn voor zijn verkeersinzicht.
Everything is possible for the one who believes.
zondag 10 mei 2026 om 19:04
B vragen niet meer aan te bellen lijkt me omgekeerde wereld.miss-oops schreef: ↑10-05-2026 16:38
Maar goed, loslaten. En part of the probleem (of misschien wel het hele probleem..) is zeker mijn eigen kind. Die vindt het heel moeilijk als er iemand aanbelt en hij mag niet spelen, wordt dan erg boos en dwars en we zijn dan nog wel een tijdje zoet om hem weer uit die groef te krijgen. We hebben duidelijke afspraken daarover maar het blijft lastig. Soms komt het gewoon echt niet uit, omdat we bijna de deur uit moeten bijvoorbeeld voor sport van hemzelf of sibling. Zoon speelt het liefst hier thuis, als ze buiten bleven was het zeker minder een issue. Ze gaan naar buiten maar na een kwartier neemt zoon zijn vriend/vrienden meestal mee naar binnen...
Als je zoon zo teleurgesteld reageert, en jij ongemakkelijk bent in het begrenzen, dan zou ik de oplossing daar in zoeken.
En misschien zelfs erkennen dat je zoon hierin ook niet het probleem is. Hij mag toch teleurgesteld zijn? Is het echt nodig om hem uit de groef te krijgen? (M.a.w., zou het kunnen dat het probleem bij jou & je partner ligt?)
Het klinkt meer alsof jullie het jammer vinden dat ‘het niet gezellig’ is, en hoewel ik dat herken probeer ik mezelf voor te houden dat een kind recht heeft op zijn gevoelens en die ook gewoon mag uiten. En als het erg lang duurt gaat ie maar even een ander plekje zoeken om ongestoord boos/teleurgesteld te zijn.
Daadkracht is mooi, even rustig ademhalen ook
zondag 10 mei 2026 om 19:16
Ik vind de situatie met het jongetje nier per se alarmerend klinken. Kan wel uiteraard, maar daarvoor hebben wij hier te weinig relevante informatie.
Je kind lijkt ook heel oke op hem te reageren en dat hij weer snel na het buiten spelen met hem binnen zit is denk ik meer iets wat jou stoort dan wat je kind stoort.
Ik heb ook niet direct een oplossing hiervoor. Eerlijk gezegd denk ik dat je je er overheen moet zetten dat je je aan hem ergert. Hoe moeilijk dat ook is. Ik snap het echt wel hoor. Ik heb bij beide kinderen wel eens klasgenoten over de vloer gehad waar ik me ook een soort van aan ergerde...maar mijn kinderen hadden het leuk met hen en er vond niets plaats dat echt niet door de beugel kan.
Je kind lijkt ook heel oke op hem te reageren en dat hij weer snel na het buiten spelen met hem binnen zit is denk ik meer iets wat jou stoort dan wat je kind stoort.
Ik heb ook niet direct een oplossing hiervoor. Eerlijk gezegd denk ik dat je je er overheen moet zetten dat je je aan hem ergert. Hoe moeilijk dat ook is. Ik snap het echt wel hoor. Ik heb bij beide kinderen wel eens klasgenoten over de vloer gehad waar ik me ook een soort van aan ergerde...maar mijn kinderen hadden het leuk met hen en er vond niets plaats dat echt niet door de beugel kan.
dinsdag 12 mei 2026 om 21:39
Nou ja, sommige kinderen zitten wel een beetje in je irritatiezone vind ik. Mijn zoon heeft ook zo'n vriendje. Ze vinden elkaar geweldig, maar ik vind het eerlijk gezegd niet zo'n leuk jongetje en mijn zoon wordt er ook niet leuker op als hij met hem optrekt.
In het geval van TO lijkt me het grootste probleem bij haar eigen kind te zitten. Je kunt prima tegen een aanbellend kind zeggen dat het nu niet uitkomt. Jammer dan als die teleurgesteld is, maar zo werkt dat nou eenmaal bij spontaan langskomen en die teleurstelling is meestal snel weer vergeten. Hoe haar zoon reageert op nee, is lastiger. Dat die daardoor meteen zijn kont tegen de krib gooit, maakt dat het aanbellen irritanter lijkt wordt dan het eigenlijk is. Ik zou dat gedrag dus aanpakken en niet het aanbellende kind.
woensdag 13 mei 2026 om 19:04
donderdag 14 mei 2026 om 06:55
Idd. Kind is geen volwassene. Ik zou het zelf trouwens ook irritant vinden als je ouders voor je bepalen wat je wanneer moet doen terwijl je zelf vindt dat dat heel anders kan
Vervelend dat je daar dan even mee bezig bent maar niet iets wat je makkelijk vermijdt. Alleen vooraf duidelijk aan eigen kind wat je wanneer gaat doen en wanneer er gespeeld kan worden. Bij ons helpt dat best goed, terwijl met name zoon een ontzettend koppig geval is.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in