Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
| Naam | Leeftijd | Al begonnen? | Waar/hoe | Al kinderen? | Overig |
| Vinyl | 33 | Nee | Start februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. | Nee | -- |
| Chilles | 38 | ja | Geertgen/eigen donor | Nee | -- |
| Malaika2 | 40 | ja | Donor via internet | Nee | 1e inseminatie geëindigd in miskraam. |
| Mama03 | 31 | Nee | Oriënterend liefst bekende donor | Ja, 1 | -- |
| Zoeter | 32 | Nee | Intake gehad bij Geertgen | Nee | |
| Sun76 | 34 | Nee | Staat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St Geertgen | Nee | -- |
| Sokpop | 33 | Nee/oriënterend/eind oktober naar workshop | liefst zi met bekende donor | Nee | -- |
| Superwoman22 | 37 | Ja, | Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen | Nee | Ik wed graag op meerdere paarden |
| Emmetjebee | 39 | Ja | Onbekende donor | Nee | Meerdere tweelingen in de familie |
| Jive | 39 | Ja | Na aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan B | Nee | De aanhouder wint!! |
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
vrijdag 11 maart 2011 om 00:01
@ Chilles: yeeeeeeeeaaaaahhhhh (fluisterend). Wat een goed nieuws! Ik blijf duimen voor je
@ de rest: sterkte, succes en hou hoop! Wat gebeurt er veel de laatste tijd... De emoties maken weer flinke pieken en dalen hier op het forum!
even een heel snel teken van leven van mijn kant. Megadruk op het moment. En nog steeds weer in afwachting van mijn menstruatie (die weer eens heerlijk lang op zich laat wachten) zodat ik met de hormoonpillen kan beginnen. Nog nooit zo uitgekeken naar een menstruatie;-) Meld me snel weer!
Dikke knuffel voor iedereen!
@ de rest: sterkte, succes en hou hoop! Wat gebeurt er veel de laatste tijd... De emoties maken weer flinke pieken en dalen hier op het forum!
even een heel snel teken van leven van mijn kant. Megadruk op het moment. En nog steeds weer in afwachting van mijn menstruatie (die weer eens heerlijk lang op zich laat wachten) zodat ik met de hormoonpillen kan beginnen. Nog nooit zo uitgekeken naar een menstruatie;-) Meld me snel weer!
Dikke knuffel voor iedereen!
vrijdag 11 maart 2011 om 09:42
Hoera Chilles!! We waren allemaal wel toe aan goed nieuws geloof ik, dus dank daarvoor ... :-)
Ondertussen is mijn transfer naar Geertgen gestaag aan het vorderen. Zojuist een mega-order geplaatst en laten verschepen. Deze cyclus wordt het dan mogelijk niet meer. Mentaal ben ik ook een stap verder dankzij een goed gesprek met een fijne vriend. En na een dagje wijfelen wil ik daarover hier toch iets posten. Gewoon om te kijken of jullie daar ook over nadenken. Zoniet, dan hou ik er ook meteen weer over op hoor ...
We hebben het hier over veelal praktische zaken, en over verdriet/teleurstelling/blijdschap op "incidentniveau". Ik worstelde nogal met Geertgen. Als instelling, en hun visie op vrouwenzorg, past gewoon niet bij mij. En dat wringt in het contact. Maar ik heb niet veel keuze, dus mensen zeggen dan 'suck it up'. Het antwoord daarop is dan een 'ja natuurlijk, want je hebt er toch álles voor over!' Maar toch ook niet helemaal ... Want als het allemaal niet lukt, dan moet mijn eigenwaarde, mijn persoonlijkheid nog wel een beetje intact zijn. Verdriet omdat het niet lukt, is prima, maar ik wil niet ook nog de scherven van mijn persoonlijkheid bij elkaar moeten vegen omdat ik me heb overgegeven aan iets dat niet bij mij past en elke alarmbel in mijn hoofd heb genegeerd.
Snappen jullie daar iets van, of is het wel heel erg abstract allemaal? De goede vriend vroeg me wat nu mijn angst is als het gaat om Geertgen. En ik zei "ik ben zo bang dat ze iets van me afpakken wat ik niet meer terug kan krijgen, trots of zelfrespect, iets abstracts maar onherstelbaar..." En daar kom je misschien overheen als er een mooie baby is. Maar wat als het niet lukt. Dan moet je toch ook door met jezelf?
Nouja, ik ben benieuwd of dit soort gedachten wel eens door jullie hoofden gaan, en als het nog te vroeg is voor dit gesprek, dan delete ik deze post net zo makkelijk!
Groet,
Ondertussen is mijn transfer naar Geertgen gestaag aan het vorderen. Zojuist een mega-order geplaatst en laten verschepen. Deze cyclus wordt het dan mogelijk niet meer. Mentaal ben ik ook een stap verder dankzij een goed gesprek met een fijne vriend. En na een dagje wijfelen wil ik daarover hier toch iets posten. Gewoon om te kijken of jullie daar ook over nadenken. Zoniet, dan hou ik er ook meteen weer over op hoor ...
We hebben het hier over veelal praktische zaken, en over verdriet/teleurstelling/blijdschap op "incidentniveau". Ik worstelde nogal met Geertgen. Als instelling, en hun visie op vrouwenzorg, past gewoon niet bij mij. En dat wringt in het contact. Maar ik heb niet veel keuze, dus mensen zeggen dan 'suck it up'. Het antwoord daarop is dan een 'ja natuurlijk, want je hebt er toch álles voor over!' Maar toch ook niet helemaal ... Want als het allemaal niet lukt, dan moet mijn eigenwaarde, mijn persoonlijkheid nog wel een beetje intact zijn. Verdriet omdat het niet lukt, is prima, maar ik wil niet ook nog de scherven van mijn persoonlijkheid bij elkaar moeten vegen omdat ik me heb overgegeven aan iets dat niet bij mij past en elke alarmbel in mijn hoofd heb genegeerd.
Snappen jullie daar iets van, of is het wel heel erg abstract allemaal? De goede vriend vroeg me wat nu mijn angst is als het gaat om Geertgen. En ik zei "ik ben zo bang dat ze iets van me afpakken wat ik niet meer terug kan krijgen, trots of zelfrespect, iets abstracts maar onherstelbaar..." En daar kom je misschien overheen als er een mooie baby is. Maar wat als het niet lukt. Dan moet je toch ook door met jezelf?
Nouja, ik ben benieuwd of dit soort gedachten wel eens door jullie hoofden gaan, en als het nog te vroeg is voor dit gesprek, dan delete ik deze post net zo makkelijk!
Groet,
vrijdag 11 maart 2011 om 11:09
Nee, gewoon laten staan hoor! Ik snap je wel. Ik heb zelf dat gevoel niet bij Geertgen. maar ik denk wel dat het heel belangrijk is dat je zelf de regie blijft houden.
Dat je niet je eigen grenzen over gaat in wat voor jou toelaatbaar is, of bij jou past.
Je kunt inderdaad werken met 'verstand op nul en gáán', maar dan wel met de insteek dat je dat weet van jezelf, dat je met inachtneming van je eigen grenzen die keuze hebt gemaakt. En dan blijf je wel dicht bij je eigen gevoel denk ik.
Jouw keuze is jouw keuze, en als je dat doet met de Denen, met de mutserigheid van Geertgen wellicht en met hormonen, of wat dan ook, het blijft jouw keuze en dus jouw grens.
Ook als het niet lukt....
Maar misschien kijk ik er van een te grote afstand tegenaan hoor...
Dat je niet je eigen grenzen over gaat in wat voor jou toelaatbaar is, of bij jou past.
Je kunt inderdaad werken met 'verstand op nul en gáán', maar dan wel met de insteek dat je dat weet van jezelf, dat je met inachtneming van je eigen grenzen die keuze hebt gemaakt. En dan blijf je wel dicht bij je eigen gevoel denk ik.
Jouw keuze is jouw keuze, en als je dat doet met de Denen, met de mutserigheid van Geertgen wellicht en met hormonen, of wat dan ook, het blijft jouw keuze en dus jouw grens.
Ook als het niet lukt....
Maar misschien kijk ik er van een te grote afstand tegenaan hoor...
zondag 13 maart 2011 om 20:07
@ Emmetjebee: Ik wens je heel veel sterkte morgen & een voorspoedig herstel!
@ Innova: Ondanks dat ik niet in die situatie zit kan ik je angst & gevoelens best wel begrijpen. Volg je hart, het is jouw "proces" en jij moet je er goed bij voelen!!!
@ Amphere: Hmm... eerste keer niet geslaagd dus. Jammer, maar nu weet je in elk geval wat je te wachten staat. Ik mag/kan eind van de week testen of een menstruatie verwachten.
@ Innova: Ondanks dat ik niet in die situatie zit kan ik je angst & gevoelens best wel begrijpen. Volg je hart, het is jouw "proces" en jij moet je er goed bij voelen!!!
@ Amphere: Hmm... eerste keer niet geslaagd dus. Jammer, maar nu weet je in elk geval wat je te wachten staat. Ik mag/kan eind van de week testen of een menstruatie verwachten.
maandag 14 maart 2011 om 18:24
@ Amphere: balen ja! Ik wens je natuurlijk een goeie tweede poging. Ik las op het blog van Femke dat na zo'n onderzoek een maand of zes je daar voordeel van hebt, dus ...
@Superwoman: wat gaaf! Ik vind het toch wel heel knap hoe je dat doet hoor, zo met iemand in gesprek gaan over dit onderwerp op een manier dat die persoon helemaal met je mee kan. Of je hebt een neus voor donorgevoelige mannen, dat kan natuurlijk ook ... :-) In elk geval weer veelbelovend!
@Superwoman: wat gaaf! Ik vind het toch wel heel knap hoe je dat doet hoor, zo met iemand in gesprek gaan over dit onderwerp op een manier dat die persoon helemaal met je mee kan. Of je hebt een neus voor donorgevoelige mannen, dat kan natuurlijk ook ... :-) In elk geval weer veelbelovend!
maandag 14 maart 2011 om 18:57
@ Innova: ik vind het ook bijster interessant hoe ik nu voor een tweede keer op een leuke donor stuit. Of hebben mijn vriendinnen er gewoon een neus voor? Beide keren zijn de donoren aangedragen door vriendinnen die ze kenden. Hoe sta je nu in je gevoel met Geertgen? Ik heb er volgende week een afspraak, maar ben nu weer helemaal afgeleid door die nieuwe donor. Geen idee hoe ik nou verder moet bij Geertgen. Ik denk dat ik maar gewoon verder ga daar met het opstarten van het Denen-traject en dan voor ik echt moet gaan bestellen me goed afvraag hoe het met mijn donor staat. Zoiets? Beetje een luxe-probleem...
dinsdag 15 maart 2011 om 16:38
Hi allemaal,
Superwoman, wat ontzettend gaaf! Ik ben echt heel blij voor je. Het is misschien wel een luxeprobleem, maar dan nog een behoorlijke knoop die je wel ff moet doorhakken zo meteen. Zou je met die nieuwe donor verder kunnen gaan in het AMC? Heb je daar Geertgen niet bij nodig? Goh.... toch allemaal....
Innova, ik snap je wel. Ik heb er even een paar dagen over na moeten denken, maar ik kom eigenlijk ook alleen maar tot de conclusie dat je zelf bepaalt wat je wel en niet wilt en of je je rot gaat voelen als je dingen gaat doen waar je je achteraf niet zo plezierig bij voelt. Mijn gedachte zou alleen steeds zijn: krijg ik er geen spijt van dat ik niet ALLES uit de kast heb getrokken om het te laten lukken en dus: zou ik geen spijt krijgen als ik bepaalde dingen niet geprobeerd zou hebben? Maar ik snap je wel, want daardoor ben je toch ook weer geneigd om over je eigen grenzen heen te gaan of die iig steeds weer te verleggen.
Prima dat je je er nog niet erg rottig over voelt, Amphere (en Vinyl trouwens ook), het is prettig als je dat een poosje vast kunt houden hoor. Want misschien heb je je geduld wel even nodig (niet negatief bedoeld, maar het zou wel supermzzl zijn als het allemaal gelijk lukt, toch?). Positief de volgende ronde in!
Hopelijk is bij jou, Emmetjebee, alles voorspoedig verlopen? We horen je vast gauw weer.
En Snoezel, voor jou draaien de duimen!
Malaika, wat is de status bij jou?
Latersss allen!
Superwoman, wat ontzettend gaaf! Ik ben echt heel blij voor je. Het is misschien wel een luxeprobleem, maar dan nog een behoorlijke knoop die je wel ff moet doorhakken zo meteen. Zou je met die nieuwe donor verder kunnen gaan in het AMC? Heb je daar Geertgen niet bij nodig? Goh.... toch allemaal....
Innova, ik snap je wel. Ik heb er even een paar dagen over na moeten denken, maar ik kom eigenlijk ook alleen maar tot de conclusie dat je zelf bepaalt wat je wel en niet wilt en of je je rot gaat voelen als je dingen gaat doen waar je je achteraf niet zo plezierig bij voelt. Mijn gedachte zou alleen steeds zijn: krijg ik er geen spijt van dat ik niet ALLES uit de kast heb getrokken om het te laten lukken en dus: zou ik geen spijt krijgen als ik bepaalde dingen niet geprobeerd zou hebben? Maar ik snap je wel, want daardoor ben je toch ook weer geneigd om over je eigen grenzen heen te gaan of die iig steeds weer te verleggen.
Prima dat je je er nog niet erg rottig over voelt, Amphere (en Vinyl trouwens ook), het is prettig als je dat een poosje vast kunt houden hoor. Want misschien heb je je geduld wel even nodig (niet negatief bedoeld, maar het zou wel supermzzl zijn als het allemaal gelijk lukt, toch?). Positief de volgende ronde in!
Hopelijk is bij jou, Emmetjebee, alles voorspoedig verlopen? We horen je vast gauw weer.
En Snoezel, voor jou draaien de duimen!
Malaika, wat is de status bij jou?
Latersss allen!
woensdag 16 maart 2011 om 00:02
Goh wat maakt iedereen veel mee op het moment. Bijna niet bij te houden. Zoals jullie misschien gemerkt hebben, is het wat stiller aan mijn kant. Even in een flinke dip. Regelmaat in de cyclus is weer ver te zoeken, dus zit al weken op de menstruatie te wachten zodat ik aan de hormoonpillen kan beginnen. En die komt maar niet. Merk dat ik het even helemaal zat ben op het moment. Bijna een jaar bezig inmiddels en begin de hoop te verliezen. Nou ja, diep ademhalen en doorgaan maar.
@Innova: ik snap je heel goed. Het gaat om zo'n persoonlijk iets. We zitten allemaal in een proces waar we de nodige hobbels al hebben moeten nemen. En het gevoel van eigenwaarde en zelfrespect al voorbij hebben zien komen en soms hebben moeten aanpassen. Tenminste, ik wel. Wanneer je je dan niet goed voelt bij de mensen die je hierbij moeten helpen, dan is het moeilijk je daar overheen te zetten. Sterkte met je beslissing. Zoals al meer van ons geschreven hebben: volg je gevoel. Dat is de beste raadgever.
@Amphere & Vinyl: jammer.... Zou zo mooi zijn geweest. Op naar de volgende poging!
@Snoezeltje: ook hier duimendraaien voor jou!
@superwoman: luxeprobleem misschien, maar wel super! Hou idd alle opties maar open. Kan zomaar weer anders lopen dan je verwacht had. Wel ontzettend gaaf dat je vriendinnen van die goede donorvinders zijn:-) Zijn ze in te huren?? haha
@Chilles: bij jou alles nog goed? Lekker misselijk en pijnlijke borsten? Of valt dat mee? Wanneer heb je de volgende echo?
@Innova: ik snap je heel goed. Het gaat om zo'n persoonlijk iets. We zitten allemaal in een proces waar we de nodige hobbels al hebben moeten nemen. En het gevoel van eigenwaarde en zelfrespect al voorbij hebben zien komen en soms hebben moeten aanpassen. Tenminste, ik wel. Wanneer je je dan niet goed voelt bij de mensen die je hierbij moeten helpen, dan is het moeilijk je daar overheen te zetten. Sterkte met je beslissing. Zoals al meer van ons geschreven hebben: volg je gevoel. Dat is de beste raadgever.
@Amphere & Vinyl: jammer.... Zou zo mooi zijn geweest. Op naar de volgende poging!
@Snoezeltje: ook hier duimendraaien voor jou!
@superwoman: luxeprobleem misschien, maar wel super! Hou idd alle opties maar open. Kan zomaar weer anders lopen dan je verwacht had. Wel ontzettend gaaf dat je vriendinnen van die goede donorvinders zijn:-) Zijn ze in te huren?? haha
@Chilles: bij jou alles nog goed? Lekker misselijk en pijnlijke borsten? Of valt dat mee? Wanneer heb je de volgende echo?
woensdag 16 maart 2011 om 10:41
Morning!
Ja die grenzen en eigenwaarden toch! Wat moet een mens er mee?! Het is idd wat Malaika zegt, maar ik denk ook dat je je dat pas realiseert als je wat verder in het traject bent. Het gaat niet over wel of niet heel graag willen, of wel of niet bereid zijn alles ervoor te doen, maar over terugkijken en zien dat ongemerkt je normen verschoven zijn, je ideeen veranderd. En als je je doel bereikt heet dat ook nog vaak 'persoonlijke groei', maar als het niet lukt, dan ben je ineens een 'stuk van jezelf' kwijt. Net als een slechte relatie waarin je te lang doorsukkelt, als het dan toch goed komt, ben je over een crisis heen gekomen, maar als het niet goed afloopt, dan ben je jezelf in het proces kwijtgeraakt. Hier geldt het ook. Eigenlijk is mijn beslissing nooit onduidelijk geweest. Niets is ideaal binnen de keuzemogelijkheden, maar binnen de lands- (en verzekerings)grenzen met de Denen en IVF als uitgangspunt kom ik toch bij Geertgen uit. En ik wil een kind, dus ik doe dat. Maar niet tegen elke prijs, dus ik moet er opletten dat ik me wapen tegen kleine vernederingen, frustratie en irritatie. Vandaar deze gedachtenspinsels.
En ze zijn sloom daar hoor. Afgelopen vrijdag stond Denemarken al klaar om te leveren met al het papierwerk in orde. Er moet alleen iemand van Geertgen die 'wachtlijstbeheer' doet 'JA' terugmailen naar Denemarken. Maar die persoon reageert niet, en telefonisch contact met die persoon is niet toegestaan. Dus mijn eisprong van vandaag, is een verloren zaak voor deze maand.
Overigens heeft Geertgen ook een jaarverslag, met daarin de resultaten. Staat op de site. Verschilt niet veel van het landelijk gemiddelde.
Als ik mijn gevoel zou volgen, dan verkocht ik mijn huis, pakte mijn rugzak in en ging met mijn laptop op een tropisch eiland een boek zitten schrijven ... :-) We noemen het maar plan B!
@allen: toffe plek dit forum en hou vol! Stelletje stoere wijven!
@malaika: tijd voor meer medische begeleiding?
Groet!
Ja die grenzen en eigenwaarden toch! Wat moet een mens er mee?! Het is idd wat Malaika zegt, maar ik denk ook dat je je dat pas realiseert als je wat verder in het traject bent. Het gaat niet over wel of niet heel graag willen, of wel of niet bereid zijn alles ervoor te doen, maar over terugkijken en zien dat ongemerkt je normen verschoven zijn, je ideeen veranderd. En als je je doel bereikt heet dat ook nog vaak 'persoonlijke groei', maar als het niet lukt, dan ben je ineens een 'stuk van jezelf' kwijt. Net als een slechte relatie waarin je te lang doorsukkelt, als het dan toch goed komt, ben je over een crisis heen gekomen, maar als het niet goed afloopt, dan ben je jezelf in het proces kwijtgeraakt. Hier geldt het ook. Eigenlijk is mijn beslissing nooit onduidelijk geweest. Niets is ideaal binnen de keuzemogelijkheden, maar binnen de lands- (en verzekerings)grenzen met de Denen en IVF als uitgangspunt kom ik toch bij Geertgen uit. En ik wil een kind, dus ik doe dat. Maar niet tegen elke prijs, dus ik moet er opletten dat ik me wapen tegen kleine vernederingen, frustratie en irritatie. Vandaar deze gedachtenspinsels.
En ze zijn sloom daar hoor. Afgelopen vrijdag stond Denemarken al klaar om te leveren met al het papierwerk in orde. Er moet alleen iemand van Geertgen die 'wachtlijstbeheer' doet 'JA' terugmailen naar Denemarken. Maar die persoon reageert niet, en telefonisch contact met die persoon is niet toegestaan. Dus mijn eisprong van vandaag, is een verloren zaak voor deze maand.
Overigens heeft Geertgen ook een jaarverslag, met daarin de resultaten. Staat op de site. Verschilt niet veel van het landelijk gemiddelde.
Als ik mijn gevoel zou volgen, dan verkocht ik mijn huis, pakte mijn rugzak in en ging met mijn laptop op een tropisch eiland een boek zitten schrijven ... :-) We noemen het maar plan B!
@allen: toffe plek dit forum en hou vol! Stelletje stoere wijven!
@malaika: tijd voor meer medische begeleiding?
Groet!
woensdag 16 maart 2011 om 12:20
(Innova, ik heb door een slechte relatie juist ontdekt hoe sterk ik eigenlijk ben en wat ik (niet meer) wil! Het is ook maar net hoe je op zoiets terug kunt kijken. Ik zie het niet als "ik ben een stuk van mezelf kwijtgeraakt", maar ik heb stukken van mezelf gevonden waarvan ik daarvoor niet wist dat ze er zaten. Maar misschien werkt dat voor iedereen niet hetzelfde. Of snap ik niet helemaal wat je bedoelt...)
woensdag 16 maart 2011 om 14:07
Hoi meiden,
Veel ontwikkelingen zo te lezen. Ik vind het fijn om dit allemaal mee te lezen, het helpt me bij het bedenken wat er allemaal voor nodig is en wat het je kost (aan tijd, geld, maar vooral aanpassingen aan je oude toekomst-/eigenbeeld).
Nog gefeliciteerd Chilles, goed dat het gelukt is!
@ Innova Superwoman, hoe kennen jouw vriendinnen deze mannen dan? Ik kan me namelijk niet voorstellen dat mijn vriendinnen potentiële donoren zouden kennen, maar misschien onderschat ik ze 
.
Ik heb het trouwens ook nog aan niemand echt verteld. Slechts met 1 vriendin heb ik er vaag en hypothetisch over gesproken. Die reageerde niet negatief, maar ook niet heel positief.
Aan de andere kant, twee collega's hadden het over hun kinderen (ze zijn beiden net moeder geworden) en die zeiden dat als ze alleen waren geweest ze ook een kind hadden gewild. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is! Ik was er wel verbaasd over, maar het voelde ook wel goed, omdat ik nu weet dat zij in ieder geval mijn keuze zouden begrijpen. Daar ben ik namelijk ook wel bang voor, de mening van anderen...
Nou goed, ik lees weer even mee. Tot later!
Veel ontwikkelingen zo te lezen. Ik vind het fijn om dit allemaal mee te lezen, het helpt me bij het bedenken wat er allemaal voor nodig is en wat het je kost (aan tijd, geld, maar vooral aanpassingen aan je oude toekomst-/eigenbeeld).
Nog gefeliciteerd Chilles, goed dat het gelukt is!
@
.Ik heb het trouwens ook nog aan niemand echt verteld. Slechts met 1 vriendin heb ik er vaag en hypothetisch over gesproken. Die reageerde niet negatief, maar ook niet heel positief.
Aan de andere kant, twee collega's hadden het over hun kinderen (ze zijn beiden net moeder geworden) en die zeiden dat als ze alleen waren geweest ze ook een kind hadden gewild. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is! Ik was er wel verbaasd over, maar het voelde ook wel goed, omdat ik nu weet dat zij in ieder geval mijn keuze zouden begrijpen. Daar ben ik namelijk ook wel bang voor, de mening van anderen...
Nou goed, ik lees weer even mee. Tot later!
anoniem_91990 wijzigde dit bericht op 17-03-2011 15:19
Reden: oeps..persoonsverwisseling
Reden: oeps..persoonsverwisseling
% gewijzigd
vrijdag 18 maart 2011 om 16:21
@ Eli_80: Mijn vriendinnen hebben, in tegenstelling tot mij, wel homoseksuele mannen in hun vrienden/kennissenkring en zijn zo mondig en brutaal om ze op de man af te vragen of ze behoefte hebben om zich voort te planten. En dan worden ze zo in je schoot geworpen. Nu helpt het denk ik wel dat ik in Amsterdam woon...
@ Amphere: een televisieprogramma gaat inderdaad wat ver, haha.
@ Innova: wat bloedirritant dat het slome gedrag van Geertgen je een eisprong heeft gekost! Daar zou ik ook echt gestoord van worden... Ik bereid me dan ook maar op het ergste voor.
Ik heb vanavond mijn 2e date met donor2, super veel zin in! Hij komt bij me eten en we gaan nog meer bespreken. We hebben er nu in totaal al iets van 6 uur aan praatsessies op zitten, maar ik heb zo'n vermoeden dat we voorlopig nog niet uitgepraat zijn, haha.
Hoe gaat het verder met iedereen?
@ Amphere: een televisieprogramma gaat inderdaad wat ver, haha.
@ Innova: wat bloedirritant dat het slome gedrag van Geertgen je een eisprong heeft gekost! Daar zou ik ook echt gestoord van worden... Ik bereid me dan ook maar op het ergste voor.
Ik heb vanavond mijn 2e date met donor2, super veel zin in! Hij komt bij me eten en we gaan nog meer bespreken. We hebben er nu in totaal al iets van 6 uur aan praatsessies op zitten, maar ik heb zo'n vermoeden dat we voorlopig nog niet uitgepraat zijn, haha.
Hoe gaat het verder met iedereen?
zondag 20 maart 2011 om 14:48
Goed, 2e echo gehad donderdag. Weer zenuwachtig natuurlijk! Maar het hartje klopte nog steeds en het was driekwart centimeter gegroeid en als alles goed gaat hoef ik nooooooooit meer terug. Mag vanaf nu naar de vk in mijn eigen woonplaats. Ik begin er nu wat meer vertrouwen in te krijgen. Over 3 weken mag er een "cheerie" in de tabel hopelijk!
Hoe was date #2?
Grtz everyone!
Hoe was date #2?
Grtz everyone!
zondag 20 maart 2011 om 16:25
@ Chilles: Wat fantastisch om te horen!!! Ben onwijs blij voor je!
Bij mij is de eerste poging jammer genoeg ook mislukt. Vanochtend is m'n menstruatie weer begonnen. Ik merkte wel dat ik een soort van dipje had... toch wel een beetje teleurgesteld denk ik. Maar goed, ook ik ga vol goede moed naar poging twee!
Bij mij is de eerste poging jammer genoeg ook mislukt. Vanochtend is m'n menstruatie weer begonnen. Ik merkte wel dat ik een soort van dipje had... toch wel een beetje teleurgesteld denk ik. Maar goed, ook ik ga vol goede moed naar poging twee!
