Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
| Naam | Leeftijd | Al begonnen? | Waar/hoe | Al kinderen? | Overig |
| Vinyl | 33 | Nee | Start februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. | Nee | -- |
| Chilles | 38 | ja | Geertgen/eigen donor | Nee | -- |
| Malaika2 | 40 | ja | Donor via internet | Nee | 1e inseminatie geëindigd in miskraam. |
| Mama03 | 31 | Nee | Oriënterend liefst bekende donor | Ja, 1 | -- |
| Zoeter | 32 | Nee | Intake gehad bij Geertgen | Nee | |
| Sun76 | 34 | Nee | Staat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St Geertgen | Nee | -- |
| Sokpop | 33 | Nee/oriënterend/eind oktober naar workshop | liefst zi met bekende donor | Nee | -- |
| Superwoman22 | 37 | Ja, | Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen | Nee | Ik wed graag op meerdere paarden |
| Emmetjebee | 39 | Ja | Onbekende donor | Nee | Meerdere tweelingen in de familie |
| Jive | 39 | Ja | Na aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan B | Nee | De aanhouder wint!! |
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
woensdag 30 september 2009 om 23:50
Vinyl, ben ik ook nog ff. Ik denk dat je, na een paar nachtjes slapen, een paar dingen heel duidelijk voor jezelf moet krijgen. En dan bedoel ik n iet de vraag: wil ik een kind want die kan je met ja beantwoorden (en de stap zetten, dat vindt iedereen eng, ook stellen die al jaren samenzijn want je weet feitelijk nooit echt waar je aan begint en of je er echt klaar voor bent, want dat kan niemand met 100% zekerheid zeggen).
Maar ik denk dat je voor jezelf een soort uiterste datum moet gaan stellen dat je hier echt mee wil gaan beginnen (en niet tot die tijd als een gek loslopende mannen sjoppen in de AH ) en in die tijd overal en nergens je licht opsteken. Contact zoeken met vrouwen die hetzelfde hebben gedaan, je huisarts idd en je plannen openbaar maken aan diegene die je lief zijn. En ja, je zal misschien soms opmerkingen krijgen die niet leuk zijn (maar je zal ook genoeg positieve reactie krijgen!!) maar het is JOUW leven, JOUW keuze. En vwb je ouders en wat je zei over dat zij misschien toch een ander plaatje in hun hoofd hebben: meisje, het zijn je ouders en zelf wil je ook liever dat plaatje maar zij zien jou ook graag gelukkig. Dus mét kind.
Wat Erwt (geloof ik) ook al ergens zei: ga dingen uitzoeken en op papier zetten. En praat er over. Je hebt het hier al gedaan, en in het echt lukt het je ongetwijfeld ook!
Je bent een stoere, lieve kikker
Maar ik denk dat je voor jezelf een soort uiterste datum moet gaan stellen dat je hier echt mee wil gaan beginnen (en niet tot die tijd als een gek loslopende mannen sjoppen in de AH
) en in die tijd overal en nergens je licht opsteken. Contact zoeken met vrouwen die hetzelfde hebben gedaan, je huisarts idd en je plannen openbaar maken aan diegene die je lief zijn. En ja, je zal misschien soms opmerkingen krijgen die niet leuk zijn (maar je zal ook genoeg positieve reactie krijgen!!) maar het is JOUW leven, JOUW keuze. En vwb je ouders en wat je zei over dat zij misschien toch een ander plaatje in hun hoofd hebben: meisje, het zijn je ouders en zelf wil je ook liever dat plaatje maar zij zien jou ook graag gelukkig. Dus mét kind. Wat Erwt (geloof ik) ook al ergens zei: ga dingen uitzoeken en op papier zetten. En praat er over. Je hebt het hier al gedaan, en in het echt lukt het je ongetwijfeld ook!
Je bent een stoere, lieve kikker
Ik ben mijn eigen bananenschil
donderdag 1 oktober 2009 om 08:27
Vraag je dat soort dingen toch voor je verjaardag/kerst bijvoorbeeld, of geld om dit te kunnen doen.
Bij ons is de eerste op komst en de bezuinigingen zijn bij voorbaat al gestart. Manlief is bijna jarig en die vraagt de krant voor zijn verjaardag. Als hij dat niet krijgt, dan is die de kranten-klos en kan het niet meer.
Vinyl, hij is al eerder voorbij gekomen, en waar een wil is, is een weg. Ik vind je stoer en dat maakt dat je het kan.
Succes met je beslissing!
"ik ben het, Barbabelladingdong"
donderdag 1 oktober 2009 om 08:31
Vinyl, in jouw werk kun je wellicht toch ook veel thuiswerken? Jij bent toch ook grafisch vormgeefster? Regel 'n Mac voor thuis en beun lekker bij in de avonduren. En wat te denken van je fotografie? Je hebt zo direct fulltime 'n model tot je beschikking:
http://www.dreamstime.com ... aby-in-green-image2033046
http://www.dreamstime.com ... aby-in-green-image2033046
donderdag 1 oktober 2009 om 08:46
Thuiswerken heeft ook nadelen. Als je uithuizig werkt kun je je misschien beter concentreren en doorwerken en wordt je niet telkens gestoord door het baby-alarm. Kleine kinderen slapen dan wel veel, maar niet de momenten waarop jij dat gepland had en/of op gerekend had.
Bovendien is het erg fijn als om een paar dagen per week een aantal uren achter elkaar kan communiceren boven teletubbieniveau. En voor Kikkerbaby is het misschien wel fijn om een paar dagen per week andere kinderen en/of volwassenen om zich heen te hebben. Niet dat Fniel niet leuk genoeg zou zijn hoor, maar gewoon voor de afwisseling
Bovendien is het erg fijn als om een paar dagen per week een aantal uren achter elkaar kan communiceren boven teletubbieniveau. En voor Kikkerbaby is het misschien wel fijn om een paar dagen per week andere kinderen en/of volwassenen om zich heen te hebben. Niet dat Fniel niet leuk genoeg zou zijn hoor, maar gewoon voor de afwisseling
donderdag 1 oktober 2009 om 09:15
O jee, wat is dit topic lang geworden nadat ik gisteren naar bed ben gegaan.
Wat worden hier bijzondere dingen gezegd en gedeeld! Ik gaf gisteren al aan dat ik zelf ook heb geworsteld met deze vraag en er daardoor, nu wel in een relatie, nog steeds meer mee worstel dan ik ooit eerder in mijn leven heb gedaan.
Voor mij is vier dagen naar opvang eigenlijk een 'no-go'. Ik wil pas aan kinderen beginnen als ik zeker weet dat wij het kind vaker zien dan de KDV, zeg maar een groter deel in haar opvoeding hebben. Dat maakt de knoop doorhakken ook niet makkelijker, want op dit moment wil en kan ik niet minder werken vanwege zojuist gestarte opleiding en vriend heeft net een nieuwe baan...
Vinyl, als alle ouders dusdanig weloverwogen aan een kind zouden beginnen als jij, denk ik dat de wereld een betere plaats zou zijn!
Wat worden hier bijzondere dingen gezegd en gedeeld! Ik gaf gisteren al aan dat ik zelf ook heb geworsteld met deze vraag en er daardoor, nu wel in een relatie, nog steeds meer mee worstel dan ik ooit eerder in mijn leven heb gedaan.
Voor mij is vier dagen naar opvang eigenlijk een 'no-go'. Ik wil pas aan kinderen beginnen als ik zeker weet dat wij het kind vaker zien dan de KDV, zeg maar een groter deel in haar opvoeding hebben. Dat maakt de knoop doorhakken ook niet makkelijker, want op dit moment wil en kan ik niet minder werken vanwege zojuist gestarte opleiding en vriend heeft net een nieuwe baan...
Vinyl, als alle ouders dusdanig weloverwogen aan een kind zouden beginnen als jij, denk ik dat de wereld een betere plaats zou zijn!
donderdag 1 oktober 2009 om 09:17
@ Elninjoo: ik ben geen ontwerper meer, maar ik zou het wel kunnen overwegen ja, hier 3 dagen werken en 1 dag nog thuis.
Maar inderdaad: of het dan tot werken komt?
@ Kastanjez: 4 dagen vind ik zelf ook best veel, maar ik besef wel dat ik het anders gewoon niet kan redden. En dat is best moeilijk. Het zou 4 dagen opvang zijn, of anders niet, en dat is een lastige beslissing.
Maar inderdaad: of het dan tot werken komt?
@ Kastanjez: 4 dagen vind ik zelf ook best veel, maar ik besef wel dat ik het anders gewoon niet kan redden. En dat is best moeilijk. Het zou 4 dagen opvang zijn, of anders niet, en dat is een lastige beslissing.
donderdag 1 oktober 2009 om 10:32
Zo zie je maar dat sommige twijfels niks te maken hebben met kind in je uppie of niet. Ok, het is met zijn tweeën financieel natuurlijk makkelijker om minder te gaan werken, maar zoals ik al zei, bij ons zijn er op dit moment een aantal niet-financiële redenen om niet minder te werken en dus is het voor mij op dit moment 'geen kind'. Ook lastig hoor!
donderdag 1 oktober 2009 om 13:10
Ok, een reactie van iemand die absoluut geen kinderwens heeft en in kamp Elninjoo zit
Uiteraard eens met Elninjoo wat betreft dat je er altijd alleen voor kunt komen te staan.
Maar...
Ik ben cynisch, dat weet ik, maar ik denk meteen: waarom moet dat nu zo allemaal? Per se een kind, waarom? Ja, 1 reden: hormonen. Maar zo'n kind, zeker als het via zo'n procedure gaat, wordt geboren met een missie: de ouder gelukkig(er) maken. Ik redeneer vanuit het veel te vroegwijze kind en ik zou dat als kind door hebben gehad. Wat doe je als je kind afwijkt? Veel te intelligent of wijs (blabla) is voor zijn of haar leeftijd? Slimmer dan jij aankunt? Ik zeg dit omdat ik voor geen goud alleen met mijn moeder had kunnen leven, omdat ze gewoon te emotioneel is en sja, niet zo intelligent is. Of als het kind veel ziek blijkt te zijn, autistisch (da's hip tegenwoordig), etcetera? Alles moet wijken voor de heilige kinderwens?
Wel of geen kind, het blijft een egoistische beslissing. Maar de keuze voor wel een kind te nemen is m.i. nog egoistischer omdat je dan te maken hebt met een nieuw mens, een individu, dat wellicht vanalles nodig heeft dat je niet kunt bieden. Dan heb ik het niet over financiele zaken, maar om begrip, inzicht in het opgroeiend individu. En hoewel ik het goed vind dat ouders blijven werken, denk ik wel: waarom doelbewust een kind nemen terwijl je het vervolgens vrij weinig ziet (4 dagen opvang)? Na een drukke werkdag, kun je dan een kind aan dat vanalles wil weten ('wat is dat, hoe werkt dat, waarom zijn we hier, mama ik begrijp het allemaal niet')?
Een kind kun je niet terug proppen in de baarmoeder, dus eenmaal geboren ben je volledig verantwoordelijk en hoeveel vrienden je ook hebt, je blijft die ene hoofdverantwoordelijke. Dat is een enorme verantwoordelijkheid en een enorme beknotting van je vrijheid waar je nu wellicht niet aan denkt (hormonen vertroebelen altijd), maar straks zit je er wel mee. Je kunt natuurlijk een perfect normaal kind krijgen dat hartstikke makkelijk is, maar het kan ook geheel anders zijn. Dat weet je niet vantevoren en daar heb je daarna ook geen zeggenschap over (je wordt nu eenmaal geboren met een bepaald karakter). Als koppel is dat lastig, als alleenstaande nog veel lastiger.
Well, that's all I can say.
Uiteraard eens met Elninjoo wat betreft dat je er altijd alleen voor kunt komen te staan.
Maar...
Ik ben cynisch, dat weet ik, maar ik denk meteen: waarom moet dat nu zo allemaal? Per se een kind, waarom? Ja, 1 reden: hormonen. Maar zo'n kind, zeker als het via zo'n procedure gaat, wordt geboren met een missie: de ouder gelukkig(er) maken. Ik redeneer vanuit het veel te vroegwijze kind en ik zou dat als kind door hebben gehad. Wat doe je als je kind afwijkt? Veel te intelligent of wijs (blabla) is voor zijn of haar leeftijd? Slimmer dan jij aankunt? Ik zeg dit omdat ik voor geen goud alleen met mijn moeder had kunnen leven, omdat ze gewoon te emotioneel is en sja, niet zo intelligent is. Of als het kind veel ziek blijkt te zijn, autistisch (da's hip tegenwoordig), etcetera? Alles moet wijken voor de heilige kinderwens?
Wel of geen kind, het blijft een egoistische beslissing. Maar de keuze voor wel een kind te nemen is m.i. nog egoistischer omdat je dan te maken hebt met een nieuw mens, een individu, dat wellicht vanalles nodig heeft dat je niet kunt bieden. Dan heb ik het niet over financiele zaken, maar om begrip, inzicht in het opgroeiend individu. En hoewel ik het goed vind dat ouders blijven werken, denk ik wel: waarom doelbewust een kind nemen terwijl je het vervolgens vrij weinig ziet (4 dagen opvang)? Na een drukke werkdag, kun je dan een kind aan dat vanalles wil weten ('wat is dat, hoe werkt dat, waarom zijn we hier, mama ik begrijp het allemaal niet')?
Een kind kun je niet terug proppen in de baarmoeder, dus eenmaal geboren ben je volledig verantwoordelijk en hoeveel vrienden je ook hebt, je blijft die ene hoofdverantwoordelijke. Dat is een enorme verantwoordelijkheid en een enorme beknotting van je vrijheid waar je nu wellicht niet aan denkt (hormonen vertroebelen altijd), maar straks zit je er wel mee. Je kunt natuurlijk een perfect normaal kind krijgen dat hartstikke makkelijk is, maar het kan ook geheel anders zijn. Dat weet je niet vantevoren en daar heb je daarna ook geen zeggenschap over (je wordt nu eenmaal geboren met een bepaald karakter). Als koppel is dat lastig, als alleenstaande nog veel lastiger.
Well, that's all I can say.
donderdag 1 oktober 2009 om 13:15
Ik ben het (als bewust kinderloze) helemaal met Digi eens, maar dit soort beslissingen neem je dan ook pas als je geen partner in beeld hebt maar wel een heel sterk moedergevoel.
Aangezien ik deze oerdrift niet heb, heb ik ook nooit voor dit dilemma gestaan, maar ik begrijp wel heel goed dat een ander dit wel heeft. Natuurlijk moet je wel rationeel blijven, maar het emotionele aspect is hier niet uit te vlakken....
Aangezien ik deze oerdrift niet heb, heb ik ook nooit voor dit dilemma gestaan, maar ik begrijp wel heel goed dat een ander dit wel heeft. Natuurlijk moet je wel rationeel blijven, maar het emotionele aspect is hier niet uit te vlakken....
donderdag 1 oktober 2009 om 13:17
Nog een alien 
Vinyl, als je graag moeder wilt worden dan zou ik er voor gaan. Ik kan 100 redenen bedenken waarom je het niet zou moeten en 100 waarom wel. Maar daar gaat het uiteindelijk niet om toch?
Alle praktische zaken regelen zich wel en natuurlijk kom je allerlei problemen tegen. Duhuh. En ja het is zwaar in je uppie. Nog maar een duhuh.
Maar je gaat van je kindje houden en zij van jou. Je geeft haar beste van jou, je gaat onwijs goed voor haar zorgen en geeft haar een zo stevig mogelijke basis. Wat wil een kind eigenlijk nog meer?
Achteraf als ze volwassen is dan zegt ze waarschijnlijk 'ik had liever zus of zo gehad'. Dat zegt ze ook als 2 ouders heeft.
Vinyl, als je graag moeder wilt worden dan zou ik er voor gaan. Ik kan 100 redenen bedenken waarom je het niet zou moeten en 100 waarom wel. Maar daar gaat het uiteindelijk niet om toch?
Alle praktische zaken regelen zich wel en natuurlijk kom je allerlei problemen tegen. Duhuh. En ja het is zwaar in je uppie. Nog maar een duhuh.
Maar je gaat van je kindje houden en zij van jou. Je geeft haar beste van jou, je gaat onwijs goed voor haar zorgen en geeft haar een zo stevig mogelijke basis. Wat wil een kind eigenlijk nog meer?
Achteraf als ze volwassen is dan zegt ze waarschijnlijk 'ik had liever zus of zo gehad'. Dat zegt ze ook als 2 ouders heeft.
Je hoeft me geen gelijk te geven, ik heb het al. Vraag maar aan dangeensuus.
donderdag 1 oktober 2009 om 13:20
Sorry, maar in welk opzicht is het kiezen voor een kind als alleenstaande anders dan wanneer je er samen voor kiest. Het blijft m.i. altijd een egoistische beslissing, alleen of niet. Ik vind dat wel zo'n flauwekul dat een kind dan geboren zou worden om anderen gelukkig te maken.
Winter is the season in which people try to keep the house as warm as it was in the summer, when they complained about the heat.
donderdag 1 oktober 2009 om 13:22
:
Nog een alien
Vinyl, als je graag moeder wilt worden dan zou ik er voor gaan. Ik kan 100 redenen bedenken waarom je het niet zou moeten en 100 waarom wel. Maar daar gaat het uiteindelijk niet om toch?
Alle praktische zaken regelen zich wel en natuurlijk kom je allerlei problemen tegen. Duhuh. En ja het is zwaar in je uppie. Nog maar een duhuh.
Maar je gaat van je kindje houden en zij van jou. Je geeft haar beste van jou, je gaat onwijs goed voor haar zorgen en geeft haar een zo stevig mogelijke basis. Wat wil een kind eigenlijk nog meer?
Achteraf als ze volwassen is dan zegt ze waarschijnlijk 'ik had liever zus of zo gehad'. Dat zegt ze ook als 2 ouders heeft.
Wat een lieve post, en helemaal to the point!
100 argumenten voor, tegen, twijfelargumenten, maar uiteindelijk komt het neer op wat HPL zegt.
Sterkte met je keus Vinyl, moeilijk hoor! En wat open dat je er zo over schrijft, bewondering!
donderdag 1 oktober 2009 om 13:25
Alle nadelen die je noemt zijn voor mij redenen om zeker geen kind te willen, maar... voor mensen die wél heel graag 'n kind willen denk ik dat die nadelen als koppel of alleenstaande even zwaar wegen. Een alleenstaande zal zich waarschijnlijk juist bewuster zijn van de verantwoording en het feit dat ze het niet af en toe kan afschuiven op de partner, dan degene die wél 'n inwonende partner heeft. Als je samenwoont lijkt mij dat 't je vaker vies tegenvalt als partner belt dat ie moet overwerken of dat ie 's avonds moe op de bank ploft en jij als parttime werkende moeder alsnog het kind moet voeden en in bad moet doen, terwijl je eigenlijk ook graag de avond 'ns voor jezelf had gewild. Dan heb je niet alleen alsnog die verantwoording en verplichting, maar ook de ergernis aan 'n partner die niet vaak genoeg naar je zin wat van je overneemt. Tenminste, zo zie ik dat dus voor me.:
Ok, een reactie van iemand die absoluut geen kinderwens heeft en in kamp Elninjoo zit
Uiteraard eens met Elninjoo wat betreft dat je er altijd alleen voor kunt komen te staan.
Maar...
Ik ben cynisch, dat weet ik, maar ik denk meteen: waarom moet dat nu zo allemaal? Per se een kind, waarom? Ja, 1 reden: hormonen. Maar zo'n kind, zeker als het via zo'n procedure gaat, wordt geboren met een missie: de ouder gelukkig(er) maken. Ik redeneer vanuit het veel te vroegwijze kind en ik zou dat als kind door hebben gehad. Wat doe je als je kind afwijkt? Veel te intelligent of wijs (blabla) is voor zijn of haar leeftijd? Slimmer dan jij aankunt? Ik zeg dit omdat ik voor geen goud alleen met mijn moeder had kunnen leven, omdat ze gewoon te emotioneel is en sja, niet zo intelligent is. Of als het kind veel ziek blijkt te zijn, autistisch (da's hip tegenwoordig), etcetera? Alles moet wijken voor de heilige kinderwens?
Wel of geen kind, het blijft een egoistische beslissing. Maar de keuze voor wel een kind te nemen is m.i. nog egoistischer omdat je dan te maken hebt met een nieuw mens, een individu, dat wellicht vanalles nodig heeft dat je niet kunt bieden. Dan heb ik het niet over financiele zaken, maar om begrip, inzicht in het opgroeiend individu. En hoewel ik het goed vind dat ouders blijven werken, denk ik wel: waarom doelbewust een kind nemen terwijl je het vervolgens vrij weinig ziet (4 dagen opvang)? Na een drukke werkdag, kun je dan een kind aan dat vanalles wil weten ('wat is dat, hoe werkt dat, waarom zijn we hier, mama ik begrijp het allemaal niet')?
Een kind kun je niet terug proppen in de baarmoeder, dus eenmaal geboren ben je volledig verantwoordelijk en hoeveel vrienden je ook hebt, je blijft die ene hoofdverantwoordelijke. Dat is een enorme verantwoordelijkheid en een enorme beknotting van je vrijheid waar je nu wellicht niet aan denkt (hormonen vertroebelen altijd), maar straks zit je er wel mee. Je kunt natuurlijk een perfect normaal kind krijgen dat hartstikke makkelijk is, maar het kan ook geheel anders zijn. Dat weet je niet vantevoren en daar heb je daarna ook geen zeggenschap over (je wordt nu eenmaal geboren met een bepaald karakter). Als koppel is dat lastig, als alleenstaande nog veel lastiger.
Well, that's all I can say.
donderdag 1 oktober 2009 om 13:30
donderdag 1 oktober 2009 om 13:32
Tja moeilijke kwestie. Ik persoonlijk zou er niet voor kiezen want het lijkt me loeizwaar om de verantwoording van een kind in je eentje te dragen. Ik ben nu 35 en heb mijn vriend leren kennen op mijn 32e. Ook ik heb al een tijdje een kinderwens. Ik zelf heb gewacht totdat ik een man trof met jou wil ik wel proberen om een kindje te krijgen ( tot nu toe niet gelukt).
Een collega van mij voedt haar kindje alleen op. Ze heeft wel een man maar deze woont in het buitenland en krijgt geen verblijfsvergunning. Gelukkig heeft zij haar moeder als goede oppas want combinatie werk en kind + huishouden + financieel is erg zwaar.
Kinderen krijgen bliijft een gevoelskwestie. Als jij denkt dat je het in je eentje redt financieel/emotioneel e.d. zou het misschien kunnen. Maar deze beslissing is een levenskwestie dus denk er goed over na.
Een collega van mij voedt haar kindje alleen op. Ze heeft wel een man maar deze woont in het buitenland en krijgt geen verblijfsvergunning. Gelukkig heeft zij haar moeder als goede oppas want combinatie werk en kind + huishouden + financieel is erg zwaar.
Kinderen krijgen bliijft een gevoelskwestie. Als jij denkt dat je het in je eentje redt financieel/emotioneel e.d. zou het misschien kunnen. Maar deze beslissing is een levenskwestie dus denk er goed over na.
donderdag 1 oktober 2009 om 13:35
Tuurlijk Elninjoo, maar dan ga je uit van een ongelijkwaardige relatie. In de ideale situatie maakt het niet uit of een kind nu alleen wordt opgevoed of door een koppel, maar situaties zijn nu eenmaal bijna nooit ideaal. Als alleenstaande ouder moet je wel de ratio en de emotie zijn, wel degene die er altijd is, altijd, degene die het hoogst vertrouwen geniet normaliter. Ik denk dat je dan enorm stabiel moet zijn. En wat ik ook denk als ik Vinyl zie schrijven 'ach dan ga ik niet meer naar de suana' is: ja, nu zeg je dat, hormonenbom die je nu bent, maar straks is de baby er, je lijf doet weer normaal en dan ga je het missen. Geldt overigens voor alle enorme wensen (want iemand kan net zo gepassioneerd iets anders willen dan een kind). Iets kiezen waar ongeveer alles voor moet wijken, ik zou er heel erg goed over nadenken, want ervaring en observatie hebben mij iig te kennen doen geven dat men doorgaans redelijk terugkomt op die beslissing.
En sja, ik spreek nu eenmaal vanuit een positie waar de gezinssituatie niet goed was en liefde helemaal niet vanzelfsprekend. Dan was ik nog niet eens het ergst, meet my brother, die mijn ouders haat tot en met. En dan waren wij geen tokkies hoor.
En sja, ik spreek nu eenmaal vanuit een positie waar de gezinssituatie niet goed was en liefde helemaal niet vanzelfsprekend. Dan was ik nog niet eens het ergst, meet my brother, die mijn ouders haat tot en met. En dan waren wij geen tokkies hoor.
donderdag 1 oktober 2009 om 13:40
Hoi Vinyl,
Wegens tijdgbrek heb ik alleen je openingspost gelezen, en ik vind je heel stoer dat je dit toch gewoon plaatst, ondanks je angst voor negatieve reacties.
Ik kan me goed in je situatie inleven, want ik zal in dezelfde situatie maar dan als kind.
Mijn moeder heeft namelijk op haar 32ste besloten 'alleen' een kind te krijgen. Ook zij had nooit langere vaste relatie gehad. Ze was dus geen Bom moeder, had liever een kind binnen een relatie gekregen, maar was dus ook bang dat dat er voor haar niet in ging zitten.
En als kind zonder vader, kan ik zeggen dat je dit zeker wel ' een kind kan aandoen'. Ik heb nooit een vader gemist, er was wel altijd een vader van een beste vriendin die een beetje ' vader ' over mij speelde. Ik was gelukkig met het idee dat ik door mijn moeder zo gewenst was, dat ze zelfs in haar eentje koos voor mij, ook al vond ze dat best eng.
Veel sterkte met het nemen van een beslissing hierover!
Wegens tijdgbrek heb ik alleen je openingspost gelezen, en ik vind je heel stoer dat je dit toch gewoon plaatst, ondanks je angst voor negatieve reacties.
Ik kan me goed in je situatie inleven, want ik zal in dezelfde situatie maar dan als kind.
Mijn moeder heeft namelijk op haar 32ste besloten 'alleen' een kind te krijgen. Ook zij had nooit langere vaste relatie gehad. Ze was dus geen Bom moeder, had liever een kind binnen een relatie gekregen, maar was dus ook bang dat dat er voor haar niet in ging zitten.
En als kind zonder vader, kan ik zeggen dat je dit zeker wel ' een kind kan aandoen'. Ik heb nooit een vader gemist, er was wel altijd een vader van een beste vriendin die een beetje ' vader ' over mij speelde. Ik was gelukkig met het idee dat ik door mijn moeder zo gewenst was, dat ze zelfs in haar eentje koos voor mij, ook al vond ze dat best eng.
Veel sterkte met het nemen van een beslissing hierover!
