Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
| Naam | Leeftijd | Al begonnen? | Waar/hoe | Al kinderen? | Overig |
| Vinyl | 33 | Nee | Start februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. | Nee | -- |
| Chilles | 38 | ja | Geertgen/eigen donor | Nee | -- |
| Malaika2 | 40 | ja | Donor via internet | Nee | 1e inseminatie geëindigd in miskraam. |
| Mama03 | 31 | Nee | Oriënterend liefst bekende donor | Ja, 1 | -- |
| Zoeter | 32 | Nee | Intake gehad bij Geertgen | Nee | |
| Sun76 | 34 | Nee | Staat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St Geertgen | Nee | -- |
| Sokpop | 33 | Nee/oriënterend/eind oktober naar workshop | liefst zi met bekende donor | Nee | -- |
| Superwoman22 | 37 | Ja, | Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen | Nee | Ik wed graag op meerdere paarden |
| Emmetjebee | 39 | Ja | Onbekende donor | Nee | Meerdere tweelingen in de familie |
| Jive | 39 | Ja | Na aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan B | Nee | De aanhouder wint!! |
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
vrijdag 23 oktober 2009 om 15:14
Op dit moment vind hij het heel normaal dat hij geen papa heeft. Vanaf zijn tweede heeft hij er wel al vragen over. Hij is nu bijna 4 en ik verwacht binnenkort wel weer een robbertje diepere vragen van hem.
Ik probeer hem wel heel bewust af en toe echte mannendingen te laten doen met familie/vrienden van me. Dat vind hij wel erg stoer altijd. Ik wil ook iets vasts in gaan bouwen zodat hij een wekelijkse dosis mannendingen meekrijgt maar daar ben ik nog over aan het denken hoe of wat (Sport/scouting/?).
Ik probeer hem wel heel bewust af en toe echte mannendingen te laten doen met familie/vrienden van me. Dat vind hij wel erg stoer altijd. Ik wil ook iets vasts in gaan bouwen zodat hij een wekelijkse dosis mannendingen meekrijgt maar daar ben ik nog over aan het denken hoe of wat (Sport/scouting/?).
Als je loslaat, heb je twee handen vrij.
zaterdag 24 oktober 2009 om 09:20
Hallo Vinyl,
Lastige keus voor je.
Ik heb niet alle posts gelezen dus misschien zeg ik dingen die al veel hebben gezegd maar goed, ik schrijf het toch.
Het gevaar, als je op een man 'wacht' is datje niet oog genoeg hebt voor de man maar alleen maar aan de kinderwens denkt en dus niet objectief genoeg bent.
Zelf voed ik mijn kindje alleen op sinds ze 7 maand is. (geen bewuste keus geweest dus). Ik hoor zóvaak van mensen; goh, zal wel zwaar zijn he!! En vooral m'n vriendinnen die wel een partner hebben denken dat het bijna onmogelijk is omdat je áltijd zelf moet, de nachten niet kunt verdelen enz enz....
Ik heb hier écht geen last van. Het is gewoon een feit en het gaat dus écht prima. Ik heb het verschil niet met hoe het anders zou zijn dus ik ervaar het ook niet als zwaar.
Als ik wel een negatief punt moet kiezen dan zijn het de zorgen over 'later'. Vragen die ze gaat stellen, zal ze zich anders ontwikkelen doordat ze alleen bij mij is, zal ze later problemen krijgen met dit feit enz enz...... hier kan ik soms écht wel wakker liggen. En wat als ik nou eens ernstig ziek zou worden? (durf het bijna niet eensop te schrijven....bleh...) maar goed, hoe moet het dan? Oke, veel familie om me heen maar toch....
Dit soort dingen houden me bezig. Het praktische gedeelte dat komt wel goed.
succes met het nemen van een beslissing!!!
Lastige keus voor je.
Ik heb niet alle posts gelezen dus misschien zeg ik dingen die al veel hebben gezegd maar goed, ik schrijf het toch.
Het gevaar, als je op een man 'wacht' is datje niet oog genoeg hebt voor de man maar alleen maar aan de kinderwens denkt en dus niet objectief genoeg bent.
Zelf voed ik mijn kindje alleen op sinds ze 7 maand is. (geen bewuste keus geweest dus). Ik hoor zóvaak van mensen; goh, zal wel zwaar zijn he!! En vooral m'n vriendinnen die wel een partner hebben denken dat het bijna onmogelijk is omdat je áltijd zelf moet, de nachten niet kunt verdelen enz enz....
Ik heb hier écht geen last van. Het is gewoon een feit en het gaat dus écht prima. Ik heb het verschil niet met hoe het anders zou zijn dus ik ervaar het ook niet als zwaar.
Als ik wel een negatief punt moet kiezen dan zijn het de zorgen over 'later'. Vragen die ze gaat stellen, zal ze zich anders ontwikkelen doordat ze alleen bij mij is, zal ze later problemen krijgen met dit feit enz enz...... hier kan ik soms écht wel wakker liggen. En wat als ik nou eens ernstig ziek zou worden? (durf het bijna niet eensop te schrijven....bleh...) maar goed, hoe moet het dan? Oke, veel familie om me heen maar toch....
Dit soort dingen houden me bezig. Het praktische gedeelte dat komt wel goed.
succes met het nemen van een beslissing!!!
zaterdag 24 oktober 2009 om 12:35
Misschien krijg je wel een dochter, die missen een vader iets minder
Hier gescheiden moeder, vader soms in beeld. Moeder zocht en vond voor broertje een rolmodel (scouting was wel mijn ding, maar niet het zijne).
Rolmodel heeft jaren later moeder gevraagd referentie te zijn om via een organisatie rolmodel te zijn voor jongetjes anno nu (2004 ofzo). Zal moeder eens vragen of ze nog weet wat voor organisatie dat was...
Stoere buurmannen/andere vaders kunnen ook altijd nog. Scouting en sport moet 'meneer de leider/coach' niet alleen voor kikkerkind aandacht hebben..
zondag 25 oktober 2009 om 00:36
Nog niet Vinyl, ik ga morgen eens zitten voor een mailtje voor workshop. Ja, wel goed die input, ben benieuwd!
Ah, ik begreep de twijfels van je moeder helemaal verkeerd zie ik! Gelukkig. Ja, mijn ouders vinden het ook jammer/moeilijk dat ik het zwaar zou krijgen als ik er alleen voor sta. Ze willen het graag anders voor je.
En ai ai, mogelijke donor ziet het toch niet zo zitten nu hij er nog eens over heeft nagedacht en er met deze en gene over gehad heeft. Het laatste woord is er nog niet over gezegd, maar het is voor nu zeker een domper... echt balen!
Ah, ik begreep de twijfels van je moeder helemaal verkeerd zie ik! Gelukkig. Ja, mijn ouders vinden het ook jammer/moeilijk dat ik het zwaar zou krijgen als ik er alleen voor sta. Ze willen het graag anders voor je.
En ai ai, mogelijke donor ziet het toch niet zo zitten nu hij er nog eens over heeft nagedacht en er met deze en gene over gehad heeft. Het laatste woord is er nog niet over gezegd, maar het is voor nu zeker een domper... echt balen!
zondag 25 oktober 2009 om 02:36
:
Das waar... alleen kunnen zij die nacht delen, de ene nacht de één
Maar goed, volgens mij denken wij er 100x meer over na dan stellen idd!
Toen ik alleen was sliep ik wel eens nachten weinig. Dan kon ik de volgende dag heeeeel vroeg (samen met kind) naar bed.
Toen ik samen was (jaren later) lagen we SAMEN wakker (hoezo 'delen'? Dat gebler ging door muren, merg en been!). Waren we de volgende dag samen moe en sjagrijnig en samen zo dom om niet met koter op stok te gaan omdat we zo nodig 'gezellig' moesten doen om rotnacht+rotdag te compenseren...
Allen zijn had/heeft zware kanten maar ook voordelen, echt waar. (t is dat ik mijn man zo lief vind, anders zou het uit praktische overwegingen soms best mogelijk zijn hem elders te parkeren)
Even nog een cheer voor jullie!
zondag 25 oktober 2009 om 15:43
Hoi meiden,
Ik lees al een tijdje met jullie mee en heb mezelf ook opgegeven voor de workshop op 1 november. Had volgens die mevrouw het laatste plekje. :-) Ik sta nu een maand of 3 op de wachtlijst voor een intakegesprek bij een kliniek. De wachtlijst na zo'n gesprek is zo'n anderhalf jaar. Binnenkort heb ik een gesprek met mijn off-and-on scharrel die al drie jaar regelmatig roept dat hij me wel een kindje wil 'geven'. Hoe serieus hij daar in is en vooral hoe ver hij daar voor wil gaan hoop ik in dat gesprek helder te krijgen. Bij mij wordt het namelijk niet een keer onveilig vrijen maar KID omdat ik via de natuurlijke weg waarschijnlijk niet meer zwanger kan worden. En ja, zo'n traject is natuurlijk wel even anders dan een gezellig nachtje.
Binnenkort reageer ik wat uitgebreider.
Ik lees al een tijdje met jullie mee en heb mezelf ook opgegeven voor de workshop op 1 november. Had volgens die mevrouw het laatste plekje. :-) Ik sta nu een maand of 3 op de wachtlijst voor een intakegesprek bij een kliniek. De wachtlijst na zo'n gesprek is zo'n anderhalf jaar. Binnenkort heb ik een gesprek met mijn off-and-on scharrel die al drie jaar regelmatig roept dat hij me wel een kindje wil 'geven'. Hoe serieus hij daar in is en vooral hoe ver hij daar voor wil gaan hoop ik in dat gesprek helder te krijgen. Bij mij wordt het namelijk niet een keer onveilig vrijen maar KID omdat ik via de natuurlijke weg waarschijnlijk niet meer zwanger kan worden. En ja, zo'n traject is natuurlijk wel even anders dan een gezellig nachtje.
Binnenkort reageer ik wat uitgebreider.
zondag 25 oktober 2009 om 17:39
Om het een beetje vaag te houden: zijn bedenkingen hebben te maken met dat hij rekening houdt met anderen die er niet op zitten te wachten dat hij donor/verwekker is voor mij. Ik snap het, maar toch erg jammer en naar mijn idee niet per se nodig.
De eerste keer dat we het erover hadden sprak hij veel meer vanuit zichzelf en was hij wel soort van enthousiast. Nog geen ja, maar voele er wel wat voor. Het eindigde met: Waarom niet? En dat was de verkeerde vraag blijkt... hij is daar namelijk het antwoord op gaan zoeken en heeft nu waarom nietjes gevonden![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif)
.
Hij is wel benieuwd naar de workshop, dus we hebben het er nog wel een keer over. ja dat zwanger worden voor een alleenstaande is helemaal nog niet zo eenvoudig!
En jij vraagt inmiddels de hemd van het lijf van verschillende donoren lees ik.. hoe komen ze over?
Hi tjikkie, ook al bezig met dit proces!
Dus de workshop zit vol. Nog maar een week... ik ga nu eens de input bedenken en insturen.
De eerste keer dat we het erover hadden sprak hij veel meer vanuit zichzelf en was hij wel soort van enthousiast. Nog geen ja, maar voele er wel wat voor. Het eindigde met: Waarom niet? En dat was de verkeerde vraag blijkt... hij is daar namelijk het antwoord op gaan zoeken en heeft nu waarom nietjes gevonden
.Hij is wel benieuwd naar de workshop, dus we hebben het er nog wel een keer over. ja dat zwanger worden voor een alleenstaande is helemaal nog niet zo eenvoudig!
En jij vraagt inmiddels de hemd van het lijf van verschillende donoren lees ik.. hoe komen ze over?
Hi tjikkie, ook al bezig met dit proces!
Dus de workshop zit vol. Nog maar een week... ik ga nu eens de input bedenken en insturen.
zondag 25 oktober 2009 om 19:43
Dushi, ja! Ik ben zelf natuurlijk ook gaan nadenken of dit de optie is die ik wil. Moet aan alle opties ook altijd even wennen. Als je dan tot de conclusie komt dat je het wilt en de ander trekt zich juist terug, dan is dat wel meer dan balen.
Het idee dat dit een oplossing was, gaf me rust. Dus ik had daarna meteen weer onzekerheid: Wat nu? Zal het nu wel gaan gebeuren, gaat het dan uberhaupt wel lukken?
Het idee dat dit een oplossing was, gaf me rust. Dus ik had daarna meteen weer onzekerheid: Wat nu? Zal het nu wel gaan gebeuren, gaat het dan uberhaupt wel lukken?
dinsdag 27 oktober 2009 om 22:13
Dank je Dushi! Fijn even wat bemoedigende woorden!
Ik hoop dat je gelijk hebt... ik heb een terugkerende droom: Dat ik een laatste trein moet halen en dat ik dan van perron naar perron ren en vlieg, ontdek dat ik in een verkeerde trein zit, snel nog weer naar een ander perron hollen, eigenlijk te laat ben, het hopeloos lijkt en dat ik dan op het allerlaatste moment nog net in de goeie trein kan springen... Ik wacht met allerlei dingen vaak tot het laatste moment, maar meestal komt het uiteindelijk toch goed.
Ik hoop dat je gelijk hebt... ik heb een terugkerende droom: Dat ik een laatste trein moet halen en dat ik dan van perron naar perron ren en vlieg, ontdek dat ik in een verkeerde trein zit, snel nog weer naar een ander perron hollen, eigenlijk te laat ben, het hopeloos lijkt en dat ik dan op het allerlaatste moment nog net in de goeie trein kan springen... Ik wacht met allerlei dingen vaak tot het laatste moment, maar meestal komt het uiteindelijk toch goed.
dinsdag 27 oktober 2009 om 22:18
