Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
| Naam | Leeftijd | Al begonnen? | Waar/hoe | Al kinderen? | Overig |
| Vinyl | 33 | Nee | Start februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. | Nee | -- |
| Chilles | 38 | ja | Geertgen/eigen donor | Nee | -- |
| Malaika2 | 40 | ja | Donor via internet | Nee | 1e inseminatie geëindigd in miskraam. |
| Mama03 | 31 | Nee | Oriënterend liefst bekende donor | Ja, 1 | -- |
| Zoeter | 32 | Nee | Intake gehad bij Geertgen | Nee | |
| Sun76 | 34 | Nee | Staat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St Geertgen | Nee | -- |
| Sokpop | 33 | Nee/oriënterend/eind oktober naar workshop | liefst zi met bekende donor | Nee | -- |
| Superwoman22 | 37 | Ja, | Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen | Nee | Ik wed graag op meerdere paarden |
| Emmetjebee | 39 | Ja | Onbekende donor | Nee | Meerdere tweelingen in de familie |
| Jive | 39 | Ja | Na aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan B | Nee | De aanhouder wint!! |
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
woensdag 30 september 2009 om 22:00
Precies. En het feit dat jij hier eigenlijk al jaren mee bezig bent, geeft wel aan dat je niet 'zomaar' ergens in springt.
En natuurlijk gaan er mensen over je oordelen. En krijg je opgetrokken wenkbrauwen en onbeschofte vragen. Maar soit.
Mensen oordelen ook over je als je man ineens homo blijkt te zijn of jullie gaan scheiden. Of als... (enz)
woensdag 30 september 2009 om 22:01
Ja, als ik alleen naar mijn gevoel zou luisteren is mijn keuze al grotendeels gemaakt.
Maar omdat het zo groots is, wil ik mijn verstand ook mee laten denken, en dan gaat het inderdaad over financieen, werk, woning, netwerk, etc.
Dat is ook heel belangrijk dat dat goed zit...
Daarom is het denk ik goed dat dit topic nu open is. Nu wordt het wel concreter en kan ik die andere dingen eens goed op een rij zetten!
Maar omdat het zo groots is, wil ik mijn verstand ook mee laten denken, en dan gaat het inderdaad over financieen, werk, woning, netwerk, etc.
Dat is ook heel belangrijk dat dat goed zit...
Daarom is het denk ik goed dat dit topic nu open is. Nu wordt het wel concreter en kan ik die andere dingen eens goed op een rij zetten!
woensdag 30 september 2009 om 22:03
) over hebt. Dat je het gesprek met je ouders aangaat bijvoorbeeld
woensdag 30 september 2009 om 22:04
Ja, dat is zo. De kans dat ik 'op mijn leeftijd' met een man die al kinderen heeft thuiskomt zou ook groot geweest zijn, en dat zou ook niet zijn zoals ik het vroeger in gedachten had.
Ik zal het nog eens aankaarten bij mijn ouders. Alleen nu heb ik het net laten vallen bij mijn moeder, dan moet ik het even laten inweken...
Ik zal het nog eens aankaarten bij mijn ouders. Alleen nu heb ik het net laten vallen bij mijn moeder, dan moet ik het even laten inweken...
woensdag 30 september 2009 om 22:05
Persoonlijk vind ik juist als ze klein zijn de ideale tijd om full-time te werken. Pas nu Zwiepje naar school is zijn we minder gaan werken zodat hij maar twee dagen bso nodig heeft. Ik denk dat school veel zwaarder is en het dán eerder een logische stap is minder te werken dan andersom. Maar goed, dat is mijn persoonlijke mening hoor.:
[...]
Nee, niet alleen voor moeders.
Dat er vier hele werkdagen geen moeder of vader is zeg maar.
woensdag 30 september 2009 om 22:06
woensdag 30 september 2009 om 22:08
Hoeft ook niet morgen per se natuurlijk. Je loopt al zo lang met dit plan rond, en nu gaat het natuurlijk heel erg leven, 15 paginas in één avond, maar dat betekent niet dat je nu meteen héél veel actie moet ondernemen.
Ik kan me voorstellen dat je bijvoorbeeld op je lijstje voor de komende tijd zet:
- afspraak huisarts: om je ideeën te bespreken, advies te vragen en een logische vervolgstap te bepalen (misschien is er bijvoorbeeld een informatief gesprek bij kliniek mogelijk? of contact met moeder's die dit gedaan hebben?)
- gesprek met ouders over wat je bezighoudt
- gesprek met beste vrienden/broers/zussen over hetzelfde
- informatie uitpluizen en bijvoorbeeld 'plannen' waar je over vijf jaar zou willen staan.
Peas on earth!
woensdag 30 september 2009 om 22:08
Hoi,
Hier even een reactie van een single mum. Niet geheel eigen keuze, maar toen ik zwanger bleek, is de man in kwestie vertrokken en stond ik er alleen voor.
Soms is het moeilijk, alle zorg zelf dragen, nooit eens kunnen zeggen dat de ander het maar even over moet nemen als het even te veel wordt.
Maar de andere kant is ook waar, je krijgt er zo veel voor terug, liefde, vrolijkheid, etc.
Mijn zoon is inmiddels 7, ik heb al die tijd gewoon gewerkt, eerst 36 uur nu 32 uur in 4 dagen.. Hij gaat voor 2 dagen naar de bso en 1 dag in de week vangen mijn ouders hem op.
En ik vind het ook niet naar om er naast te werken. ik was blij dat ik na mijn zwangerschapsverlof weer aan de slag kon. het is goed te combineren.
Heel veel sterkte met je keuze.
Hier even een reactie van een single mum. Niet geheel eigen keuze, maar toen ik zwanger bleek, is de man in kwestie vertrokken en stond ik er alleen voor.
Soms is het moeilijk, alle zorg zelf dragen, nooit eens kunnen zeggen dat de ander het maar even over moet nemen als het even te veel wordt.
Maar de andere kant is ook waar, je krijgt er zo veel voor terug, liefde, vrolijkheid, etc.
Mijn zoon is inmiddels 7, ik heb al die tijd gewoon gewerkt, eerst 36 uur nu 32 uur in 4 dagen.. Hij gaat voor 2 dagen naar de bso en 1 dag in de week vangen mijn ouders hem op.
En ik vind het ook niet naar om er naast te werken. ik was blij dat ik na mijn zwangerschapsverlof weer aan de slag kon. het is goed te combineren.
Heel veel sterkte met je keuze.
woensdag 30 september 2009 om 22:08
Ja, wel eens aan gedacht, maar daar zitten nog best eens problemen met die kinderen qua hechting (later ook met identiteit geloof ik).
De vraag is of ik dat alleen moet doen en willen.
Daarnaast zijn de wachttijden daar echt heel lang. Veel landen willen geen alleenstaanden en anders toch snel 4-6 jaar.
woensdag 30 september 2009 om 22:10
@ Erwt: goeie!
Het fijne is dat door het gesprek met mijn schoonzusje, een collega en een vriendin het wat beter is gaan leven. Dat zal ik langzaam moeten uitbreiden, morgen ga ik met een tante (jonge tante) winkelen en dan wil ik het ook eens peilen.
Verder is de huisarts een goeie, en die kliniek zei dat ik altijd vrijblijvend kon komen praten.
Dus dat wil ik dan de komende maanden misschien maar eens gaan doen. Nee zeggen kan inderdaad altijd nog!
Het fijne is dat door het gesprek met mijn schoonzusje, een collega en een vriendin het wat beter is gaan leven. Dat zal ik langzaam moeten uitbreiden, morgen ga ik met een tante (jonge tante) winkelen en dan wil ik het ook eens peilen.
Verder is de huisarts een goeie, en die kliniek zei dat ik altijd vrijblijvend kon komen praten.
Dus dat wil ik dan de komende maanden misschien maar eens gaan doen. Nee zeggen kan inderdaad altijd nog!
woensdag 30 september 2009 om 22:11
Bijna niet bij te lezen zeg, wat gaat dit hard.. Voor mij een eye-opener is, dat het alleenstaande moederschap een relatie in de toekomst niet gelijk uitsluit. Onbewust had ik dat toch een beetje in mijn hoofd, soort van 'afgesloten hoofdstuk 'idee, maar meerdere mensen hebben gepost dat een leuke kerel natuurlijk ook voor een vrouw met een kind gaat. Fijn om dat te lezen..
Ik heb ook wel een beetje last van het 'mislukte' gevoel, zoveel vrouwen hebben gewoon wel een leuke relatie.. Een goede vriendin vond laatst dat ik 'gewoon pech had' en dat voelde al een stuk beter. Ik heb trouwens ook al wel een wat minder leuke reactie gekregen op mijn eventuele plannen voor alleenstaand moederschap: 'Dan regel je toch gewoon even een kerel, en lukt dat niet, dan is een kind voor jou gewoon niet weggelegd'. Deed best zeer...
Verder blijf ik graag in de vrolijkheid die hier heerst: inderdaad voornamelijk positieve reacties! Superleuk.. Go Vinyl!
Ik heb ook wel een beetje last van het 'mislukte' gevoel, zoveel vrouwen hebben gewoon wel een leuke relatie.. Een goede vriendin vond laatst dat ik 'gewoon pech had' en dat voelde al een stuk beter. Ik heb trouwens ook al wel een wat minder leuke reactie gekregen op mijn eventuele plannen voor alleenstaand moederschap: 'Dan regel je toch gewoon even een kerel, en lukt dat niet, dan is een kind voor jou gewoon niet weggelegd'. Deed best zeer...
Verder blijf ik graag in de vrolijkheid die hier heerst: inderdaad voornamelijk positieve reacties! Superleuk.. Go Vinyl!
woensdag 30 september 2009 om 22:12
:
[...]
Ja dat vind ik ook zwiep, dat als ze uit school komen, dat er dan ook een paar dagen een papa of mama in de buurt is.
Maar vind dat ook als ze klein zijn.
Kweenie, ze zijn nog zo klein. Zo kwetsbaar. Lekker dichtbij hun ouders.
Eens, als dat zou kunnen zou dat het mooiste zijn.
In mijn eentje is het denk ik niet haalbaar, ik prijs me al heel gelukkig dat ik met 30 uur werken een fijn huis kan betalen.
Maar goed, dat zal ik ook op een rijtje moeten zetten ja!
