Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
| Naam | Leeftijd | Al begonnen? | Waar/hoe | Al kinderen? | Overig |
| Vinyl | 33 | Nee | Start februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. | Nee | -- |
| Chilles | 38 | ja | Geertgen/eigen donor | Nee | -- |
| Malaika2 | 40 | ja | Donor via internet | Nee | 1e inseminatie geëindigd in miskraam. |
| Mama03 | 31 | Nee | Oriënterend liefst bekende donor | Ja, 1 | -- |
| Zoeter | 32 | Nee | Intake gehad bij Geertgen | Nee | |
| Sun76 | 34 | Nee | Staat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St Geertgen | Nee | -- |
| Sokpop | 33 | Nee/oriënterend/eind oktober naar workshop | liefst zi met bekende donor | Nee | -- |
| Superwoman22 | 37 | Ja, | Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen | Nee | Ik wed graag op meerdere paarden |
| Emmetjebee | 39 | Ja | Onbekende donor | Nee | Meerdere tweelingen in de familie |
| Jive | 39 | Ja | Na aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan B | Nee | De aanhouder wint!! |
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
woensdag 30 september 2009 om 22:15
Erwt & Lijstjes en Erwt & Structuur zijn altijd al een goeie combi geweest
Over adoptie: persoonlijk zou ik niet snel als een-oudergezin kiezen voor adoptie omdat de kans op hechtingsproblematiek (en aanverwante sociaal-emotionele en gedragsproblematiek) wel groter is, en ik me zou kunnen voorstellen dat dit érg veel is om in je eentje op je bord te krijgen. Neemt niet weg dat het ook gewoon goed kan gaan, maar ik zou dat 'risico' zelf niet nemen denk ik.
Peas on earth!
woensdag 30 september 2009 om 22:18
Er bestaat op veel werkplekken ook ouderschapsverlof 
Ik denk dat je, als je eenmaal een knoop doorgehakt hebt (voor zover je dat niet stiekum al een beetje aan het doen bent
), voldoende tijd hebt om over allerlei praktische oplossingen na te denken voor wat betreft opvang/verzorging/etc
Ik denk dat je, als je eenmaal een knoop doorgehakt hebt (voor zover je dat niet stiekum al een beetje aan het doen bent
Peas on earth!
woensdag 30 september 2009 om 22:24
woensdag 30 september 2009 om 22:30
woensdag 30 september 2009 om 22:33
hoi, in mijn omgeving ook meerdere dames die in hun eentje een kindje hebben gekregen. Ik vind dat er een groot verschil is tussen hoe zij het moederschap zonder man beleven, dan de moeders die het zonder man doen omdat ze gescheiden zijn. In het eerste geval is het een bewuste duidelijke keuze en gedraagt men zich er ook naar. Veel gescheiden vrouwen met kinderen zien het toch als een zware opgaaf. Hoe dit komt vraag ik me af?
Misschien omdat ze het leven ook kennen als gezin met vader, ik weet het niet. Wel zijn het allemaal sterke, stoere vrouwen die het in hun eentje aandurven. Ze werken minimaal 4 dagen per week, of in de zorg, waarbij 24 uurs diensten geen uitzondering zijn, vaak in een verantwoordelijke functie. De persoon met 24 uurs diensten heeft een flexibel opvanggezin via gastouderbureau gevonden waar het kindje ook kan blijven slapen.
't Is inderdaad een hele verantwoordelijkheid, maar je kunt het glas ook halfvol zien: je kunt heerlijk alles beslissen zoals jij het wilt, je hoeft nergens over te bakkeleien of concessies te doen.
Misschien omdat ze het leven ook kennen als gezin met vader, ik weet het niet. Wel zijn het allemaal sterke, stoere vrouwen die het in hun eentje aandurven. Ze werken minimaal 4 dagen per week, of in de zorg, waarbij 24 uurs diensten geen uitzondering zijn, vaak in een verantwoordelijke functie. De persoon met 24 uurs diensten heeft een flexibel opvanggezin via gastouderbureau gevonden waar het kindje ook kan blijven slapen.
't Is inderdaad een hele verantwoordelijkheid, maar je kunt het glas ook halfvol zien: je kunt heerlijk alles beslissen zoals jij het wilt, je hoeft nergens over te bakkeleien of concessies te doen.
woensdag 30 september 2009 om 22:38
Van de leg moet je nu juist niet raken he, dan komt t niet meer goed met dat kleine Kikkertje wat wij nu al hier bij voorbaat in ons hart hebben gesloten als zijnde Kikkers achterban.
En die kerels, als ze het serieus met je menen, nemen 1, 2,3, of vier kleine kikkertjes heus wel op de koop toe als ze tenminste echt de ware zijn.
(Deze zin klinkt erg raar want er is maar 1 de ware en ik spreek in meervoud maar was algemeen bedoeld enzo....dus....toch?)
woensdag 30 september 2009 om 22:42
Hoe het precies werkt weet ik niet, maar als je ouderschapsverlof opneemt hoef je minder belasting te betalen. Dus zelfs bij onbetaald ouderschapsverlof kan die mindering in belasting ervoor zorgen dat je nauwelijks minder inkomen hebt. Hier en hier is alvast meer informatie. Sinds 2009 hoef je er blijkbaar ook geen levensloopregeling meer voor te hebben. Er zijn vast mensen die precies weten hoe dit werkt...
"Ouderschapsverlofkorting is een heffingskorting bij ouderschapsverlof. Een heffingskorting is een korting op de totale belasting die je in een jaar moet betalen over je inkomen. Ouderschapsverlofkorting is bedoeld om de mindering in het inkomen door het opnemen van ouderschapsverlof te beperken."
"Ouderschapsverlofkorting is een heffingskorting bij ouderschapsverlof. Een heffingskorting is een korting op de totale belasting die je in een jaar moet betalen over je inkomen. Ouderschapsverlofkorting is bedoeld om de mindering in het inkomen door het opnemen van ouderschapsverlof te beperken."
woensdag 30 september 2009 om 22:44
Ik dacht laatst ook: volgens mij gaat mij het opvoeden van een kind makkelijker af dan het hebben van een relatie 
Ik ben 27, heb dus nog geen grote dilemma's. Maar ik kan me het goed voorstellen.
Ik kan je niet helpen bij deze keuze. Maar succes!
Ik ben 27, heb dus nog geen grote dilemma's. Maar ik kan me het goed voorstellen.
Ik kan je niet helpen bij deze keuze. Maar succes!
Life isn't about waiting for the storm to pass, it's about learning how to dance in the rain

