Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
| Naam | Leeftijd | Al begonnen? | Waar/hoe | Al kinderen? | Overig |
| Vinyl | 33 | Nee | Start februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. | Nee | -- |
| Chilles | 38 | ja | Geertgen/eigen donor | Nee | -- |
| Malaika2 | 40 | ja | Donor via internet | Nee | 1e inseminatie geëindigd in miskraam. |
| Mama03 | 31 | Nee | Oriënterend liefst bekende donor | Ja, 1 | -- |
| Zoeter | 32 | Nee | Intake gehad bij Geertgen | Nee | |
| Sun76 | 34 | Nee | Staat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St Geertgen | Nee | -- |
| Sokpop | 33 | Nee/oriënterend/eind oktober naar workshop | liefst zi met bekende donor | Nee | -- |
| Superwoman22 | 37 | Ja, | Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen | Nee | Ik wed graag op meerdere paarden |
| Emmetjebee | 39 | Ja | Onbekende donor | Nee | Meerdere tweelingen in de familie |
| Jive | 39 | Ja | Na aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan B | Nee | De aanhouder wint!! |
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
woensdag 14 oktober 2009 om 10:50
Eens, maar ik wil wel eerst even van mijn moeder weten OF ze het uberhaupt besproken heeft. Ik zal uiteindelijk met hemzelf wel gaan praten, maar het gesprek kan nu wel eens heel moeilijk worden als mijn moeder niks gezegd zou hebben... Dan kan ik alles uitleggen. Is op zich niet erg, maar wel fijn om van te voren te weten.
Dus dat wil ik wel eerst even checken eigenlijk...
Dus dat wil ik wel eerst even checken eigenlijk...
woensdag 14 oktober 2009 om 11:35
Nou, ik heb het gelijk even nagevraagd bij mijn moeder, en ze mailt (want op het werk):
Pap is op de hoogte hoor en staat er op zich positief tegenover.
Nou, klinkt niet heel slecht. (al is het 'op zich' nog discutabel...
maar mijn vader is er eentje waar nieuwe dingen altijd moeten inweken, dus dat mag dan nu gebeuren!)
Pap is op de hoogte hoor en staat er op zich positief tegenover.
Nou, klinkt niet heel slecht. (al is het 'op zich' nog discutabel...
maar mijn vader is er eentje waar nieuwe dingen altijd moeten inweken, dus dat mag dan nu gebeuren!)
woensdag 14 oktober 2009 om 20:31
Misschien een beetje kort door de bocht Vinyl, maar je ouders zijn toch niet de baas in jouw leven? Jij beslist toch hoe je je leven leidt? Ik krijg een beetje het gevoel dat je kost wat het kost hun goedkeuring nodig hebt. Natuurlijk is het fijn als je ouders je steunen, maar uiteindelijk kies je je eigen pad. En moet je dat pad ook alleen volgen.
Maar misschien ligt het aan mij en heb ik en andere band met mijn ouders dan jij. Ik veroordeel je niet. Het viel me me alleen op.
Maar misschien ligt het aan mij en heb ik en andere band met mijn ouders dan jij. Ik veroordeel je niet. Het viel me me alleen op.
woensdag 14 oktober 2009 om 20:51
Hey, er is weer lekker bijgeschreven!
Inderdaad, afhankelijk wordt je van anderen. Maar er is afhankelijk als in: ik vraag hulp van mijn ouders omdat dat prettig is. Of: ik heb hulp nodig van mijn ouders omdat ik het anders niet kan. Ik vind het belangrijk dat er een keuze is!
Ik zou mijn ouders wel een dag per week op willen laten passen, maar dan vooral omdat zij dan heerlijk van hun kleinkind kunnen genieten en het kind de liefde van opa en oma meekrijgt, want een liefdevolle opa en oma zijn ze. Maar ik moet het ook kunnen regelen zonder mijn ouders (dag extra kdv bijv), anders voelt het inderdaad te afhankelijk. Bovendien, er kan altijd iets gebeuren waardoor zij niet meer wekelijks kunnen oppassen.
Ik vertelde ze laatst ook over de workshop. Mijn vader vroeg of ik een meisje of jongen zou willen. Niet dat ik dat weet, dus vroeg hen naar de ervaringen. Er kwamen twee verschillende visies van vader en moeder op hoe het is met een jongen (mijn broer) of een meisje (ik). Nu weet ik het nog niet![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif)
Inderdaad, afhankelijk wordt je van anderen. Maar er is afhankelijk als in: ik vraag hulp van mijn ouders omdat dat prettig is. Of: ik heb hulp nodig van mijn ouders omdat ik het anders niet kan. Ik vind het belangrijk dat er een keuze is!
Ik zou mijn ouders wel een dag per week op willen laten passen, maar dan vooral omdat zij dan heerlijk van hun kleinkind kunnen genieten en het kind de liefde van opa en oma meekrijgt, want een liefdevolle opa en oma zijn ze. Maar ik moet het ook kunnen regelen zonder mijn ouders (dag extra kdv bijv), anders voelt het inderdaad te afhankelijk. Bovendien, er kan altijd iets gebeuren waardoor zij niet meer wekelijks kunnen oppassen.
Ik vertelde ze laatst ook over de workshop. Mijn vader vroeg of ik een meisje of jongen zou willen. Niet dat ik dat weet, dus vroeg hen naar de ervaringen. Er kwamen twee verschillende visies van vader en moeder op hoe het is met een jongen (mijn broer) of een meisje (ik). Nu weet ik het nog niet
woensdag 14 oktober 2009 om 23:28
Ha! Ik ben er ook weer!
@ Superwoman: ik leid zeker mijn eigen leven. Maar met zoiets essentieels, dat je normaal met een partner beslist, en nu alleen, vind ik het prettig dat de mensen die het dichtst bij me staan, dus mijn ouders en beste vrienden, achter me staan.
Dat maakt een keuze en een stap om voor dit te kiezen wel een stuk makkelijker, omdat je dan ook alles kunt delen.
Als mijn ouders achter me staan, kan ik mijn gevoel, angsten en twijfels ook met hen delen en bij hen kwijt, en dat is me heel veel waard!
Mijn band met mijn ouders is sterk en ik zou het erg vinden als iets als dit tussen ons in zou komen te staan omdat zij er niet achter zouden staan. Natuurlijk kan ik dan verder leven, en ik zou dan nog steeds mijn eigen beslissingen nemen ook als ze er niet achter staan. Maar hun positieve gevoel is me heel veel waard.
@ Jive: Je hebt helemaal gelijk wat afhankelijkheid betreft. Het is prettig als het kan, maar ik zou niet willen dat ik niet zonder kan, dat zou niet goed zijn!
@ Superwoman: ik leid zeker mijn eigen leven. Maar met zoiets essentieels, dat je normaal met een partner beslist, en nu alleen, vind ik het prettig dat de mensen die het dichtst bij me staan, dus mijn ouders en beste vrienden, achter me staan.
Dat maakt een keuze en een stap om voor dit te kiezen wel een stuk makkelijker, omdat je dan ook alles kunt delen.
Als mijn ouders achter me staan, kan ik mijn gevoel, angsten en twijfels ook met hen delen en bij hen kwijt, en dat is me heel veel waard!
Mijn band met mijn ouders is sterk en ik zou het erg vinden als iets als dit tussen ons in zou komen te staan omdat zij er niet achter zouden staan. Natuurlijk kan ik dan verder leven, en ik zou dan nog steeds mijn eigen beslissingen nemen ook als ze er niet achter staan. Maar hun positieve gevoel is me heel veel waard.
@ Jive: Je hebt helemaal gelijk wat afhankelijkheid betreft. Het is prettig als het kan, maar ik zou niet willen dat ik niet zonder kan, dat zou niet goed zijn!
vrijdag 16 oktober 2009 om 15:47
Goh, ik kreeg vandaag een aanbod van iemand als donor! Ik ken hem via via en heb hem laatst gesproken over mijn wens en bezigheden rondom BAM. Komt hij er op terug met een concreet aanbod! Wow!
Hij wil alleen absolute geheimhouding / anoniemiteit. En dat vind ik dan weer lastig. Ten eerste voor het kind dat dan niet zou weten wie de verwekker is, terwijl ik het wel weet. En ook dat 'via' en 'via' hem kennen en ik ze dan niet kan vertellen dat hij de donor is (waarbij 'via' en 'via' goede vrienden van mij zijn en ik dit soort dingen normaal wel met hen deel).
Goh, wat bijzonder toch zo'n proces van conceptie als alleenstaande!
Hij wil alleen absolute geheimhouding / anoniemiteit. En dat vind ik dan weer lastig. Ten eerste voor het kind dat dan niet zou weten wie de verwekker is, terwijl ik het wel weet. En ook dat 'via' en 'via' hem kennen en ik ze dan niet kan vertellen dat hij de donor is (waarbij 'via' en 'via' goede vrienden van mij zijn en ik dit soort dingen normaal wel met hen deel).
Goh, wat bijzonder toch zo'n proces van conceptie als alleenstaande!
![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif){kind=small}
Ik neem hem mee naar de workshop!
zaterdag 17 oktober 2009 om 13:06
Ja, de wens voor een kind is groter. Een vriend van me zei al: je moet het zo zien dat mannen iets doneren wat anders door een putjes spoelt en daarna is het niks meer van hen. Dat moet je loslaten. Als je eisen gaat stellen dat de man zich bekend moet maken, dan maak je het jezelf onnodig moeilijk om een donor te vinden. Toen vroeg ik hem of hij als man dat zo zou kunnen zien: iets doneren en daar dan geheel afstand van kan nemen en of hij als donor op zou kunnen treden. Hij zou erover nadenken. Nooit meer iets van hem gehoord (was een maand geleden).
Inderdaad, lijkt het me erg moeilijk om anonimiteit te garanderen. Ongetwijfeld gaat het belang van kind voor op die van een verreweg kennis als het er echt op aan komt.
En er zijn nog andere mogelijke opties die ik onderzoek...
(was een maand geleden).Inderdaad, lijkt het me erg moeilijk om anonimiteit te garanderen. Ongetwijfeld gaat het belang van kind voor op die van een verreweg kennis als het er echt op aan komt.
En er zijn nog andere mogelijke opties die ik onderzoek...
zaterdag 17 oktober 2009 om 13:40
Ik heb zelf gedoneerd voor een lesbisch stel en ik heb goed contact met hun. Mijn donor kindje zie ik regelmatig en het is gewoon fantastisch om te zien hoe ze zich ontwikkeld.
Iedere keer meer woordjes die ze kan zeggen.
Natuurlijk zijn er donoren die helemaal geen contact willen. Maar er zijn ook donoren die open staan voor contact als het kind het wil. En er zijn ook genoeg donoren die graag langs de zijlijn het kind willen zien opgroeien.
En dan zijn er ook nog donoren die graag een co-ouderschap zouden willen. Dus na wat zoeken kun je vast wel een donor vinden die bij jou wensen past.
Iedere keer meer woordjes die ze kan zeggen.
Natuurlijk zijn er donoren die helemaal geen contact willen. Maar er zijn ook donoren die open staan voor contact als het kind het wil. En er zijn ook genoeg donoren die graag langs de zijlijn het kind willen zien opgroeien.
En dan zijn er ook nog donoren die graag een co-ouderschap zouden willen. Dus na wat zoeken kun je vast wel een donor vinden die bij jou wensen past.
zaterdag 17 oktober 2009 om 13:57
Ik zou zelf helemaal kriegel worden van een donor die ik steeds op de hoogte 'moet' houden over de ontwikkeling van m'n kind.
Zelf zou ik dan ook eerder kiezen voor pas contact als het kind daaraan toe is. Ik zou het dan wel weer vervelend vinden als het kind de donor nooit zal kunnen/mogen ontmoeten.
Zelf zou ik dan ook eerder kiezen voor pas contact als het kind daaraan toe is. Ik zou het dan wel weer vervelend vinden als het kind de donor nooit zal kunnen/mogen ontmoeten.
zaterdag 17 oktober 2009 om 21:54
Nou ze lopen bij mij in de buurt niet met bosjes rond. Ik ken zeker niet genoeg donoren die langs de zijlijn het kind willen zien opgroeien. Ik ken zowiezo niet heel veel mannen die donor willen zijn. Er zijn er wel te vinden via internet, maar om iemand die ik niet ken aan de zijlijn te hebben staan vind ik niet per se een goed idee.
Wieweet, waren de moeders al vrienden van jou toen het donorschap ter sprake kwam? Of hebben jullie elkaar leren kennen door het donorschap?
