Kinderen
alle pijlers
Kind in je uppie?
woensdag 30 september 2009 om 18:58
Zo, ik ben er ook weer.
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
Wordt denk ik wel tijd voor een (jaja...) schema, want ik ben de draad echt even kwijt!
Ik zet mezelf er in, en wie wil: kom maar door!
| Naam | Leeftijd | Al begonnen? | Waar/hoe | Al kinderen? | Overig |
| Vinyl | 33 | Nee | Start februari 2011 (als het nog lukt) anders maart bij Geertgen. | Nee | -- |
| Chilles | 38 | ja | Geertgen/eigen donor | Nee | -- |
| Malaika2 | 40 | ja | Donor via internet | Nee | 1e inseminatie geëindigd in miskraam. |
| Mama03 | 31 | Nee | Oriënterend liefst bekende donor | Ja, 1 | -- |
| Zoeter | 32 | Nee | Intake gehad bij Geertgen | Nee | |
| Sun76 | 34 | Nee | Staat op 2 wachtlijsten nl Rijnstate & St Geertgen | Nee | -- |
| Sokpop | 33 | Nee/oriënterend/eind oktober naar workshop | liefst zi met bekende donor | Nee | -- |
| Superwoman22 | 37 | Ja, | Bekende donor en Denen als back-up via Geertgen | Nee | Ik wed graag op meerdere paarden |
| Emmetjebee | 39 | Ja | Onbekende donor | Nee | Meerdere tweelingen in de familie |
| Jive | 39 | Ja | Na aantal pogingen met bekende donor nu gestopt. Beraadt zich op plan B | Nee | De aanhouder wint!! |
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Nou, het heeft een tijd geduurd voor ik dit topic durfde te openen, bang voor (ver)oordelen? Maar bij deze toch maar...
Mijn laatste echte relatie is bijna 7 jaar geleden geëindigd. Hierna heb ik nog 2 kortdurende relaties gehad die niet echt standvastig bleken te zijn, ookal had ik dat graag anders gezien.
Mijn kinderwens daarentegen is zeer standvastig, en wordt met de jaren alleen maar groter. Het laatste jaar denk ik er ook steeds vaker aan om deze misschien alleen in vervulling te laten gaan. Maar die gedachte vind ik ook wel wat eng.
Ik ben nu 32. Aan de ene kant zou je denken: je bent nog jong genoeg om iemand tegen te komen en een gezin mee te starten tzt.
En dat is misschien ook wel zo maar de andere kant van mij zegt dat dat de afgelopen 7 jaar ook niet is gelukt, dus waarom nu ineens wel.
Mijn hoofd is een warboel van dilemma's. Het fijne is dat vrienden er de laatste tijd zelf ook wel over beginnen en dat maakt te rustiger. Er zouden veel mensen achter me staan als ik deze stap zou nemen als ik het zo hoor. Maar het maakt mijn gedachten nog niet rustiger.
Kan ik het een kindje aandoen om zonder vader op te groeien? Ben ik niet ongeduldig omdat ik 'nog maar' 32 ben, en nog tijd heb. En aan de andere kant: ik wil geen oude moeder worden. Moet ik dan eerst 38 zijn voor een dergelijke stap gerechtvaardigd is?
Een kind alleen zal niet makkelijk zijn, en ook zwaar. Maar de stap alleen nemen zal wel een bewuste keuze zijn, dus anders denk ik als dat je plotseling alleen achter blijft met een kind.
Anyway, zoals je hoort: deze kikker is in de war!
Wie kan me van nuchter advies voorzien, van positieve en negatieve verhalen? Wie helpt me de chaos te ordenen?
*Zal ik dit topic plaatsen? Zal ik niet? Ja, ik druk op verzenden...*
zondag 18 oktober 2009 om 14:39
Ik ken een homostel die samen met een lesbisch stel een kind hebben, een van de mannen is de vader en een van de vrouwen is de moeder. En het kind wordt dus verdeeld. Ik persoonlijk vind dit een zeer ingewikkelde en onwenselijke constructie voor het kind, vooral als het ouder wordt. En van uitspraken als "kinderen zijn weerbaar en flexibel" krijg ik op een verkeerde manier kippenvel.
Dit vind ik een mooi gebaar. En wat ik zo begrijp heeft het kind een ouderlijk huis bij dit stel en ga jij zo nu en dan op bezoek zonder directe inmenging te hebben op de opvoeding. Helderheid voor alle partijen.
zondag 18 oktober 2009 om 19:59
Zo, heb een fijn gesprek met mijn pa gehad. Ik belde hem en hij vroeg of de cursus nu vandaag was geweest! (die is 1 nov.)
Dus heb hem gevraagd wat hij ervan vond enzo. Fijn gesprek!
Hij zou het heel fijn voor me vinden en ook heel blij zijn, maar het leek hem wel zwaar. Op mijn morele vraag, waar ik nog steeds mee zit, kon hij geen antwoord geven. En dat kan niemand heel goed denk ik.
Wel opperde hij om het nichtje van mijn moeder te contacten, zij heeft het ooit ook gedaan en die kinderen zijn inmiddels volwassen. Lijkt me wel wat om te vragen hoe die kinderen het hebben ervaren, en of zij bijvoorbeeld identiteitsproblemen hebben gekregen.
Wordt weer vervolgd!
Dus heb hem gevraagd wat hij ervan vond enzo. Fijn gesprek!
Hij zou het heel fijn voor me vinden en ook heel blij zijn, maar het leek hem wel zwaar. Op mijn morele vraag, waar ik nog steeds mee zit, kon hij geen antwoord geven. En dat kan niemand heel goed denk ik.
Wel opperde hij om het nichtje van mijn moeder te contacten, zij heeft het ooit ook gedaan en die kinderen zijn inmiddels volwassen. Lijkt me wel wat om te vragen hoe die kinderen het hebben ervaren, en of zij bijvoorbeeld identiteitsproblemen hebben gekregen.
Wordt weer vervolgd!
zondag 18 oktober 2009 om 20:41
Het is wel zwaar Vinyl, moeder-alleen zijn. Maar als je een goed netwerk om je heen hebt is het wel te doen. Een goede kinderopvang en daarnaast mensen die af en toe voor je kinde willen zorgen als jij eens weg wilt of rust nodig hebt, dat is wel heel prettig. Dat je af en toe je batterij eens kunt opladen.
Jij kent jezelf het beste. Als jij denkt dat je het alleen kunt, dan lukt het vast
Jij kent jezelf het beste. Als jij denkt dat je het alleen kunt, dan lukt het vast
zondag 18 oktober 2009 om 20:58
@wieweet: Ben je er nooit bang voor geweest dat de vrouw(en) die je hebt geholpen wettelijk het recht hebben je financieel te mogen naaien? Of is dat middels 'n contract voldoende afgeschermd dat ze geen misbruik van je kunnen maken?
Verder wel 'n mooie constructie als iedereen vriendjes met elkaar blijft.
Verder wel 'n mooie constructie als iedereen vriendjes met elkaar blijft.
zondag 18 oktober 2009 om 21:03
zondag 18 oktober 2009 om 21:45
Dat lijkt mij ook lastig. Maar ben je bijvoorbeeld iemand met een vrienden-netwerk, of iemand die makkelijk contact legt (ik vermoed van wel) ? Ik denk zelf namelijk dat dat een belangrijke eigenschap is, iets wat je sterker maakt op momenten dat het wat moeilijker wordt. Ik weet bijvoorbeeld van vriendinnen met gescheiden moeders, dat zij en hun moeder 'stevig' zijn geworden door het vangnet, emotioneel en op andere fronten.
Misschien heb ik dit er volledig zelf bij bedacht, maar de klassieke stellen lijken vaker vooral op elkaar gericht en daarmee een 'veilige wereld' (of eiland) te creëren. Als je dat als alleenstaande ouders niet kan (want geen stel), kan je al veel compenseren door een vrienden-netwerk waarmee je je kind ook op laten groeien in een 'veilige wereld' met meer mensen dan alleen een moeder waar hij/zij terecht kan. Misschien is het vaag zondagavond-geklets, maar wie weet heb je er wat aan
zondag 18 oktober 2009 om 21:54
zondag 18 oktober 2009 om 21:57
@ Dorinke: ik heb inderdaad een hoop lieve mensen om me heen en leg inderdaad makkelijk contact. Maar hoe dat ook echt zal uitpakken? Ik ben niet zo bang voor het opvoeddeel, denk ook wel dat ik sowieso sterk genoeg ben. Maar trek ik het fysiek? In mijn eentje gebroken nachten opvangen enzo?
Daar maak ik me wel een beetje zorgen om
@ Plous: wat lief!! Dankjewel!
Daar maak ik me wel een beetje zorgen om
@ Plous: wat lief!! Dankjewel!
donderdag 22 oktober 2009 om 10:21
Goed met mij. 1 november is die cursus en verder ben ik met anderen aan het praten die het ook gedaan hebben of ook willen gaan doen.
Ik neig naar ja... maar goed, eerst november maar eens afwachten.
Heb overigens met wat mensen die doneren contact. Gewoon mijn vragen stellen, kijken hoe dat werkt en gaat. Is ook goed om te weten allemaal.
Overigens sprak ik mijn moeder nog van de week, ze zou het natuurlijk als 'oma' leuk vinden, maar maakt zich wel zorgen zei ze. Het is niet zomaar iets dit, en of ik wel aan zou kunnen. Ze vindt het wel moeilijk, ik denk dat ze zich echt zorgen maakt.
Het is goed dat ze weten dat ik me er zo in verdiep, haha
Maar ik snap haar zorgen wel hoor! Als ouder weet je hoe het is, en ook hoe het zou zijn als je alles zelf zou moeten doen. Niet perse de dagelijkse zorg, maar vooral als er problemen zijn...
Wel lief dat ze er toch wel mee bezig is.
Nou ja, tot zover ik!
Ik neig naar ja... maar goed, eerst november maar eens afwachten.
Heb overigens met wat mensen die doneren contact. Gewoon mijn vragen stellen, kijken hoe dat werkt en gaat. Is ook goed om te weten allemaal.
Overigens sprak ik mijn moeder nog van de week, ze zou het natuurlijk als 'oma' leuk vinden, maar maakt zich wel zorgen zei ze. Het is niet zomaar iets dit, en of ik wel aan zou kunnen. Ze vindt het wel moeilijk, ik denk dat ze zich echt zorgen maakt.
Het is goed dat ze weten dat ik me er zo in verdiep, haha
Maar ik snap haar zorgen wel hoor! Als ouder weet je hoe het is, en ook hoe het zou zijn als je alles zelf zou moeten doen. Niet perse de dagelijkse zorg, maar vooral als er problemen zijn...
Wel lief dat ze er toch wel mee bezig is.
Nou ja, tot zover ik!
donderdag 22 oktober 2009 om 22:27
Hey!
Zorgen maken, prima, daarvoor zijn het je ouders![:-]](https://forum.viva.nl/smilies/77_happy.gif)
Mijn ouders vinden het ook moeilijk dat ik er alleen voor zou staan. Dat hadden ze graag anders gezien.
Wel jammer als ze twijfelen aan of je het kan, daar ga jij inmidels zelf over vind ik dan! Tuurlijk kun je het. En dat het zwaar wordt... daar mag mams zich natuurlijk terecht zorgen om maken.
Morgen afspraak met mogelijke donor of eigenlijk verwekker in dit geval. Ken hem al een paar jaar en heb het er al eens met hem over gehad. Morgen maar eens kijken of het concreet wordt..
Zorgen maken, prima, daarvoor zijn het je ouders
Mijn ouders vinden het ook moeilijk dat ik er alleen voor zou staan. Dat hadden ze graag anders gezien.Wel jammer als ze twijfelen aan of je het kan, daar ga jij inmidels zelf over vind ik dan! Tuurlijk kun je het. En dat het zwaar wordt... daar mag mams zich natuurlijk terecht zorgen om maken.
Morgen afspraak met mogelijke donor of eigenlijk verwekker in dit geval. Ken hem al een paar jaar en heb het er al eens met hem over gehad. Morgen maar eens kijken of het concreet wordt..
donderdag 22 oktober 2009 om 23:01
Oooh nee, ze twijfelt niet of ik het kan, in de zin of ik een goede moeder zou zijn, etc. Maar meer qua zwaarte: dat het zo moeilijk is als er wat is, dat je er dan alleen voorstaat. Of als je midden in de nacht met een doodziek kind zou zitten, of een huilbaby hebt.
Meer zorgen idd over de zwaarte.
Nee, gelukkig heeft ze daar wel vertrouwen in, ben verder ook heel zelfstandig, reis in mijn eentje de hele wereld over, dus ze weet wel dat ik het zou redden, gelukkig.
Spannend, Jive! Ben erg benieuwd hoe het is geweest, laat je het weten, eventueel per mail?
Enne.. heb jij die workshop dame ook al gemaild, n.a.v. haar mail? Het voelt wel gedegen he?
Meer zorgen idd over de zwaarte.
Nee, gelukkig heeft ze daar wel vertrouwen in, ben verder ook heel zelfstandig, reis in mijn eentje de hele wereld over, dus ze weet wel dat ik het zou redden, gelukkig.
Spannend, Jive! Ben erg benieuwd hoe het is geweest, laat je het weten, eventueel per mail?
Enne.. heb jij die workshop dame ook al gemaild, n.a.v. haar mail? Het voelt wel gedegen he?
vrijdag 23 oktober 2009 om 14:15
vrijdag 23 oktober 2009 om 14:47
Mijn zoon was een huilbaby en sliep pas door met 2,5 jaar.
Ik was weleens moe, maar welke moeder is dat niet?
Weet je, als je alleen bent dan moet je wel. En als je dan positief blijft denken dan kun je dat echt wel aan hoor. (Bovendien hoef je je niet te ergeren aan het feit dat JIJ weer degene bent die alles moet doen omdat man overal doorheenslaapt ofzo
).
Ik was weleens moe, maar welke moeder is dat niet?
Weet je, als je alleen bent dan moet je wel. En als je dan positief blijft denken dan kun je dat echt wel aan hoor. (Bovendien hoef je je niet te ergeren aan het feit dat JIJ weer degene bent die alles moet doen omdat man overal doorheenslaapt ofzo
).
Als je loslaat, heb je twee handen vrij.
