Kinderen
alle pijlers
Kind misbruikt, hoe nu verder?
zondag 7 december 2014 om 15:45
Zoals de titel al aangeeft is ons kind misbruikt. Het is nu een aantal weken geleden dat kind het vertelde en we hebben denk ik de juiste stappen ondernomen, huisarts, politie, hulpverlening. Er is aangifte gedaan, het onderzoek loopt. We hebben aan de hand van tips die we van politie en huisarts kregen afspraken gemaakt met school hoe we de komende tijd kind willen benaderen en kind krijgt de ruimte om daarin aan te geven wat het wil/nodig heeft, wij volgen.
Allemaal mooi en rationeel, ik kan heel goed dingen regelen, maar nu weet ik het eigenlijk niet meer. Kind deed het al vanaf de kleuterperiode niet goed op school en al vanaf die tijd zeggen zowel wij als de verschillende juffen (en de IB-er) dat het er wel inzit, maar dat er iets is dat kind tegenhoudt. Nu zijn we er dus achter wat en af en toe zien we de opluchting, er lukken dingen die we al een poos niet hebben gezien. Tegelijk is er enorm verdriet, slecht slapen, nachtmerries, drift- en huilbuien. Kind ziet er slecht uit, witjes met donkere kringen onder de ogen en de buien zijn soms vreselijk om aan te zien/horen. Er heest een enorm schuldgevoel bij kind, heeft enorme loyaliteit naar de dader toe en geloofd de dreigementen van de dader dat er niemand meer van kind kan houden als kind het geheim verklapt. Het is een dagelijkse strijd om kind te verzekeren dat we het juist heel goed vinden dat het geheim uitgekomen is en dat kind geen verantwoordelijkheid draagt. Ik weet niet zo goed hoe we nu verder moeten, waar we wel en niet goed aan doen en hoe we de periode totdat kind echt hulp gaat krijgen door moeten komen.
Daarnaast is er ook mijn eigen gevoel. Ik voel me ook schuldig, had moeten zien wat er speelde en heb het constante gevoel tekort te schieten.
Ik ben eigenlijk op zoek naar wat herkenning, hoe ga je om met je misbruikte kind en met je eigen gevoelens daarin en waar doe je wel en niet goed aan. We hebben nu afspraken gemaakt met school, kind heeft twee hele fijne juffen die heel begripvol hebben gereageerd en meer dan bereid zijn op een lijn te gaan zitten, maar wat vertel je wanneer, wat moeten zij wel en niet weten om kind overdag goed te kunnen begeleiden en hoe ga je om met de schaamte van het kind, omdat het geconfronteerd wordt met volwassenen die weten wat het kind overkomen is?
Allemaal mooi en rationeel, ik kan heel goed dingen regelen, maar nu weet ik het eigenlijk niet meer. Kind deed het al vanaf de kleuterperiode niet goed op school en al vanaf die tijd zeggen zowel wij als de verschillende juffen (en de IB-er) dat het er wel inzit, maar dat er iets is dat kind tegenhoudt. Nu zijn we er dus achter wat en af en toe zien we de opluchting, er lukken dingen die we al een poos niet hebben gezien. Tegelijk is er enorm verdriet, slecht slapen, nachtmerries, drift- en huilbuien. Kind ziet er slecht uit, witjes met donkere kringen onder de ogen en de buien zijn soms vreselijk om aan te zien/horen. Er heest een enorm schuldgevoel bij kind, heeft enorme loyaliteit naar de dader toe en geloofd de dreigementen van de dader dat er niemand meer van kind kan houden als kind het geheim verklapt. Het is een dagelijkse strijd om kind te verzekeren dat we het juist heel goed vinden dat het geheim uitgekomen is en dat kind geen verantwoordelijkheid draagt. Ik weet niet zo goed hoe we nu verder moeten, waar we wel en niet goed aan doen en hoe we de periode totdat kind echt hulp gaat krijgen door moeten komen.
Daarnaast is er ook mijn eigen gevoel. Ik voel me ook schuldig, had moeten zien wat er speelde en heb het constante gevoel tekort te schieten.
Ik ben eigenlijk op zoek naar wat herkenning, hoe ga je om met je misbruikte kind en met je eigen gevoelens daarin en waar doe je wel en niet goed aan. We hebben nu afspraken gemaakt met school, kind heeft twee hele fijne juffen die heel begripvol hebben gereageerd en meer dan bereid zijn op een lijn te gaan zitten, maar wat vertel je wanneer, wat moeten zij wel en niet weten om kind overdag goed te kunnen begeleiden en hoe ga je om met de schaamte van het kind, omdat het geconfronteerd wordt met volwassenen die weten wat het kind overkomen is?
vrijdag 12 juni 2015 om 21:54
Didactisch zou het totaal niet uit moeten maken in welke combi klas je kind komt! Ik vind het echt heel vreemd dat school blijkbaar de combi 4/5 een combi laat zijn met de zwakkere groep 5 leerlingen. Dus als ik in groep 5/6 zit krijg ik als 5e groeper moeilijkere stof? Heel vreemd.
Nu maar hopen dat school naar jou luistert. Vind kind zelf ook het gebouw ondergeschikt aan vriendje/juf combi?
Nu maar hopen dat school naar jou luistert. Vind kind zelf ook het gebouw ondergeschikt aan vriendje/juf combi?
vrijdag 12 juni 2015 om 22:44
School heeft geen ervaring met combi's ze hebben ze tot nu toe niet. Het niveau zal niet anders zijn, maar op eenbepaalde manier is er wel het idee dat een jonge 'zwakke' leerling bet in 4/5 past dan in de meer bovenbouw georienteerde 5/6. Kind zegt zelf dat het niet uitmaakt in welk gebouw het komt, maar als ik de angst zie als kindlief in een onbekende omgeving komt denk ik dat dat behoorlijk tegenvalt als het echt wordt. Nadeel van het nieuwe gebouw is ook dat als kind in paniek raakt en wegloopt het in een (deel van) een onbekende wijk terechtkomt en de route naar huis veel gevaarlijker is. In paniek weglopen is dan dus een nog veel groter risico dan nu. Daarom is het ook zo moeilijk het heeft echt beiden voor- en nadelen en in beide gevallen/opties zitten onzekerheden die kunnen kindlief kunnen maken of breken. En ik ben doodsbang dat we de verkeerde beslissing nemen en dat kindlief opnieuw instort.
Ik heb wel gevraagd of kind alsjeblieft kennis mag maken met alle 3 de nieuwe leerkrachten en dat als blijkt dat er met degene die in de gekozen klas komt echt de klik ontbreekt en kindlief in paniek raakt we dan nog kunnen heroverwegen zoda we niet de hele vakantie met de stress zitten dat het vanaf dag 1 al slecht voelt.
Zelf heb ik vandaag i.p.v gestudeerd met een vriendin een terrasje gepakt in de zon. Gepraat, gekletst, gehuild en gelachen. En weer een heel klein beetje energie opgedaan om door te gaan. Het voelt allemaal even als een enorme uitputtingsslag
Ik heb wel gevraagd of kind alsjeblieft kennis mag maken met alle 3 de nieuwe leerkrachten en dat als blijkt dat er met degene die in de gekozen klas komt echt de klik ontbreekt en kindlief in paniek raakt we dan nog kunnen heroverwegen zoda we niet de hele vakantie met de stress zitten dat het vanaf dag 1 al slecht voelt.
Zelf heb ik vandaag i.p.v gestudeerd met een vriendin een terrasje gepakt in de zon. Gepraat, gekletst, gehuild en gelachen. En weer een heel klein beetje energie opgedaan om door te gaan. Het voelt allemaal even als een enorme uitputtingsslag
zaterdag 13 juni 2015 om 07:31
Ik heb daar nog geen echt antwoord op gekregen, maar ik verwacht dat dat wel goed komt. Ik denk ook dat school alsnog zal kiezen voor 4/5, maar als we goede afspraken kunnen maken, kindlief kennis kan maken met de nieuwe juffen (en dat meevalt) is de optie van het oude vertrouwde gebouw een straat bij ons huis vandaan misschien ook gewoon veiliger voor kindlief dan een heel eind verderop in een onbekend gebouw, met 3 dagen een vertrouwde juf, maar ook 2 dagen een nieuwe onbekende juf waar de klik ook mee kan ontbreken. Het blijft een dilemma, maar als we goede afspraken kunnen maken moeten we op een gegeven moment ook maar een beslissing nemen. Ik hoop dat het kennismaken mag, kan en meevalt vooral.
zaterdag 13 juni 2015 om 08:16
Ik denk ook even mee over groep: didactisch is geen argument. Groep 5 blijft groep 5. De sociale interacties in de klas worden wél anders. Van een groep 4/5 wordt van de groep 5'ers in principe juist iets meer zelfstandigheid verwacht, en op de meeste scholen met combiklassen gaan zij de 'kleintjes' helpen bij bijvoorbeeld opdrachten, oefeningen. Voor jouw kind is dat veel te hoog gegrepen. Kind zou wat dat betreft sociaal gezien beter op de plek zijn in een groep 5/6 combi omdat het daar een van de kleintjes mág zijn. Kinderen in groep 6 zijn dan kind's 'helpers', en er wordt van groep 6 meer zelfstandigheid verwacht (itt tot in de 4/5 combi). Ik denk niet dat de school dat juist inschat (en gezien zij geen ervaring hebben met combiklassen weten ze dit ook nog niet).
Jouw kind heeft op dit moment in het leven behoefte aan ondersteuning, niet alleen van volwassenen maar ook van de peergroep. Juist in een 5/6 combi zal het dat meer krijgen omdat het 'klein' is. Het hoeft daar niet een van de 'groten' te zijn. Dat zal kind's gevoel van veiligheid eerder vergroten dan dat de verwachtingen van kind te groot te worden.
Jouw kind heeft op dit moment in het leven behoefte aan ondersteuning, niet alleen van volwassenen maar ook van de peergroep. Juist in een 5/6 combi zal het dat meer krijgen omdat het 'klein' is. Het hoeft daar niet een van de 'groten' te zijn. Dat zal kind's gevoel van veiligheid eerder vergroten dan dat de verwachtingen van kind te groot te worden.
zaterdag 13 juni 2015 om 08:42
Het heeft voor beide inderdaad voordelen voor kind, maar het didactische aspect vind ik dus geen argument. Dat wilde ik zeggen. Veiligheid voor kind zou in deze fase van kind's ontwikkeling de basis moeten zijn (pas als kind zich veilig voelt kan het zich verder ontwikkelen), en nu moet dus gekozen worden voor wat voor kind het veiligst is.
zaterdag 13 juni 2015 om 10:47
Ik heb er helemaal geen verstand van, maar mbt het weglopen lijkt me wel eng. Is het niet mogelijk om als jullie voor het nieuwe gebouw kiezen, kindlief een 'wegloopplekje' kan krijgen binnen het gebouw? En niet op straat gaat dolen en waar jullie gebeld kunnen worden!
Goed van het op het terras zitten, klinkt goed en lekker! En studie op hold, lijkt me ook heel goed, hoef je je zeker niet voor te schamen! Laat dat los en pak het op als je wat meer ruimte in je hoofd hebt. Nog een
voor jullie!
Goed van het op het terras zitten, klinkt goed en lekker! En studie op hold, lijkt me ook heel goed, hoef je je zeker niet voor te schamen! Laat dat los en pak het op als je wat meer ruimte in je hoofd hebt. Nog een
voor jullie!
zaterdag 13 juni 2015 om 12:05
Misschien een rare vraag, maar zijn jullie ook al bezig met een plan van aanpak voor wanneer kind naar de middelbare school moet? Ik zie je heel erg worstelen met alle veranderingen nu. En je strijd om zoveel mogelijk dingen bij het oude te houden. Maar er komt een moment dat kind alle vertrouwdheden van school los MOET laten omdat je dan geen keus meer hebt. Soms veranderen dingen nu eenmaal en heb je daar geen stem in. Klote maar wel een feit
"Hey baby girl, you're on speaker so behave" (© Derek Morgan)
zaterdag 13 juni 2015 om 12:25
Ik ben het eens met Garcia. Even cru gezegd maar je kan niet eeuwig de hele omgeving naar jouw kind proberen om te buigen om hem zo veilig mogelijk te doen voelen, op een gegeven moment zijn er simpelweg geen andere opties. Misschien is dit met school nu juist een goed moment om dat terug bij te brengen. Kind (en jullie als ouders ook) moet zelf ook terug veiligheid voor zichzelf leren creëeren en ook weer leren omgaan met veranderingen. Het is niet alsof je jullie kind in het midden van de woestijn gaat droppen duizend kilometer van huis, het is jullie school, dicht bij huis. Ik zeg dit niet om naar uit de hoek te komen maar ik vind het wel van belang dat jullie ook weer terug gaan relativeren hierin, dat gaat jullie ook weer stress en energie schelen op lange termijn. Hoe het nu verloopt met school is gewoon een "normale" gang van zaken, net zoals andere veranderingen zoals naar het middelbaar gaan, uitjes, nieuwe vrienden maken, nieuwe docenten, nieuwe mensen leren kennen en daarmee leren samenwerken, zelfstandigheid,.. Dat zijn allemaal dingen die bij het leven horen en hoe langer je stil wil blijven staan in de tijd, hoe moeilijker het gaat worden voor jullie want je zal toch mee moeten.
\(° - °)/ Mijn motto is weg! (╯°□°）╯︵ â”»â”â”»
zaterdag 13 juni 2015 om 12:38
Veiligheid is één van de basisbehoeften. Dat heeft dit kind heel lang niet gehad, want gemanipuleerd door een volwassene, geheimen moeten bewaren voor eigen ouders en bedreigd als kind het zou vertellen. Nee, dat is niet zo'n korte tijd na het uitkomen van het misbruik verholpen. En in het diepe gooien is NIET de manier om een kind te leren met de realiteit om te gaan. Dit kind heeft jaren buiten de realiteit van een veilig kind-zijn moeten leven. Dat moet het eerst (weer) leren. Ze zijn als gezin nu juist bezig om die veilige basis op te bouwen. School is voor een kind onderdeel van die veilige basis. Dus ik vind het helemaal niet raar dat Stroopwafel zich daar zo druk om maakt, dat elke keuze negatieve gevolgen kan hebben is een feit, en daar maakt zij zich TERECHT druk om. Je weet pas achteraf of iets een goede keuze geweest is, maar zij staat daar nú voor. Wat zal de veilige keuze voor kind zijn? En daar moet kind, wat de keuze ook zal worden, goed in begeleid moeten worden. Er kán nog niet gerelativeerd worden, dat doe je vanuit een veilige basis, en die is er nog niet. Vooruitkijken, daar is het nu nog veel te vroeg voor. Het is nu nog leven met de dag, week. Verder vooruit kijken kan nog niet. Eerst voldoen aan die basisveiligheid, en dan pas kan er verder gekeken worden. Met die basis zijn ze nu zó hard aan het werk, ondermijn dat niet met dit soort teksten. Echt. Niet als kritiek bedoeld, en over een jaar zal ze misschien wél zo ver kunnen kijken, maar daar is het nu nog te vroeg voor.
zaterdag 13 juni 2015 om 12:43
Ik begrijp jouw post en zoals ik al zei, ik bedoel mijn post echt niet naar of belerend. Echter, ik zie dat met school toch echt niet als in het diepe gooien, ik zou het weer anders vinden als je zou verhuizen of het kind nu al alleen op kamp sturen, dan zou ik dat wel weer met heel veel voorbereiding en beleid doen. Het gaat er uiteindelijk om dat Stroop uit deze berichten de dingen haalt die ze kan gebruiken, uiteindelijk beslissen zij en haar man wat zij het beste vinden voor hun kind 
.
.
\(° - °)/ Mijn motto is weg! (╯°□°）╯︵ â”»â”â”»
zaterdag 13 juni 2015 om 12:54
Die school gaat veranderen. Dan kun je niet mee willen bewegen, omdat kind behoefte heeft aan structuur, maar kind heeft er ook behoefte aan om van papa en mama te leren dat niet iedere verandering slecht is. Natuurlijk begrijp ik de reden en natuurlijk snap ik ook dat het NU misschien nog teveel gevraagd is, maar er komt een moment dat verandering onafwendbaar is en daar moet toch echt op een bepaald moment naartoe geleefd gaan worden.
En wat betreft "teksten die niet helpen": ik zie hier niemand schrijven met een negatieve toon. Wel worden er soms dingen ter tafel gebracht waarvan het helemaal geen kwaad kan om eens over na te denken. We hoeven toch niet alleen maar "ach en wee" te schrijven? Daar help je dat gezin ook niet mee. Ja, ze hebben heel veel meegemaakt en wel van een niet te onderschatten impact. Maar stil blijven staan en alles hetzelfde willen houden, gaat op de lange termijn gewoon niet. Mijn idee is dan dat je beter nu al kunt beginnen met kleine stappen zetten dan dat je over een tijd grote sprongen moet maken omdat je te lang ben stil blijven staan. Grote sprongen zijn minder stuurbaar dan kleine stapjes
En wat betreft "teksten die niet helpen": ik zie hier niemand schrijven met een negatieve toon. Wel worden er soms dingen ter tafel gebracht waarvan het helemaal geen kwaad kan om eens over na te denken. We hoeven toch niet alleen maar "ach en wee" te schrijven? Daar help je dat gezin ook niet mee. Ja, ze hebben heel veel meegemaakt en wel van een niet te onderschatten impact. Maar stil blijven staan en alles hetzelfde willen houden, gaat op de lange termijn gewoon niet. Mijn idee is dan dat je beter nu al kunt beginnen met kleine stappen zetten dan dat je over een tijd grote sprongen moet maken omdat je te lang ben stil blijven staan. Grote sprongen zijn minder stuurbaar dan kleine stapjes
"Hey baby girl, you're on speaker so behave" (© Derek Morgan)
zaterdag 13 juni 2015 om 12:59
Ik kan me alleen van Stroopwafel goed voorstellen dat het wel voelt als in het diepe gegooid worden. Omdat er keuzes gemaakt moeten worden. Eigenlijk zou je het liefst de komende jaren alles bij het oude willen houden. Maar die keuze is er helaas niet. Snap je hoor, fru1t3lla (wat is jouw naam raar typen, zeg 
), snap ook dat je het prima bedoelt. Nu al vooruit kijken naar middelbare school en een veranderende wereld is alleen te vroeg denk ik, als deze keuze al zo veel stress oplevert.
Ik weet nog dat mijn neef (misbruikt toen hij op de kleuterschool zat door een buurman) al in de stress schoot omdat hij uit zijn kleding groeide. hij kon het niet aan om nieuwe kleren te moeten dragen. Dát was voor hem al te heftig. Hij wilde ook veiligheid, alles voorspelbaar, geen veranderingen, niets anders dan anders. Pas na anderhalf, twee jaar therapie begon hij wat te 'openen'. Wilde hij een andere winterjas proberen. Maar goed ook, want met zijn maat 128 paste die 116 toch echt niet fijn meer. Klinkt zo schattig achteraf, maar wat heeft dat ventje, en zijn ouders, het moeilijk gehad. Hij is vorig jaar trouwens op de middelbare school begonnen, en het gaat goed met hem! Zo goed dat hij blijft zitten omdat zijn sociale leven zijn schoolwerk wat in de weg begon te zitten. En ja, dat is in zijn geval een goed teken. Hadden zijn ouders echt nooit verwacht, tot zijn 7e wilde hij niet met vreemden praten, of het nou kinderen of volwassenen waren.
), snap ook dat je het prima bedoelt. Nu al vooruit kijken naar middelbare school en een veranderende wereld is alleen te vroeg denk ik, als deze keuze al zo veel stress oplevert. Ik weet nog dat mijn neef (misbruikt toen hij op de kleuterschool zat door een buurman) al in de stress schoot omdat hij uit zijn kleding groeide. hij kon het niet aan om nieuwe kleren te moeten dragen. Dát was voor hem al te heftig. Hij wilde ook veiligheid, alles voorspelbaar, geen veranderingen, niets anders dan anders. Pas na anderhalf, twee jaar therapie begon hij wat te 'openen'. Wilde hij een andere winterjas proberen. Maar goed ook, want met zijn maat 128 paste die 116 toch echt niet fijn meer. Klinkt zo schattig achteraf, maar wat heeft dat ventje, en zijn ouders, het moeilijk gehad. Hij is vorig jaar trouwens op de middelbare school begonnen, en het gaat goed met hem! Zo goed dat hij blijft zitten omdat zijn sociale leven zijn schoolwerk wat in de weg begon te zitten. En ja, dat is in zijn geval een goed teken. Hadden zijn ouders echt nooit verwacht, tot zijn 7e wilde hij niet met vreemden praten, of het nou kinderen of volwassenen waren.
zaterdag 13 juni 2015 om 16:06
Ik kan me erg vinden in de posts van OlympeMaxime. Het kind van TO heeft het, zelfs als het leven wel voorspelbaar is, erg moeilijk. Een kleine verandering in de structuur van de dag of wisseling de van juf geeft heel veel stress. Dan heeft kind bijvoorbeeld meer natte broeken of bijt op de mouw van kleding. Ik kan me nog herinneren hoe blij TO was toen haar kind weer bij het vriendje ging spelen. Zo'n klein stapje. Een plekje waar haar kind zich veilig voelt. Een veilige plek is zo ontzettend belangrijk. Dat moet voorop staan volgens mij. Tja en welke van de twee groepen is dan het meest veilig en vertrouwd?
zaterdag 13 juni 2015 om 18:03
Nee ik ben echt niet aan het plannen voor het VO. Wel denk ik dat kindlief nu de extra bescherming kan gebruiken. Het is niet een gewone overgang, de volledige structuur van de school veranderd. Het leerlingaantal wordt 1,5 keer zo groot en zo ook het team. Veel kinderen (en leerkrachten) vinden het heftig en ja kindlief heeft daar nog net wat meer last van. Kinds mentale weerstand is gewoon zo goed als nul. We zijn al zo blij dat kindlief de strijd om voldoende te blijven eten wint, maar dat blijft een strijd, functioneren helemaal zonder slaapmiddelen lukt nog niet en de angst voor nieuwe onbekende dingen/mensen is er nu eenmaal. Therapie helpt, maar kindlief is gewoon bakken met energie kwijt aan het verwerken. Ik hoop met heel mijn hart dat ik volgend jaar of het jaar daarna gewoon mijn schouders kan ophalen over in welke groep en bij welke leerkracht kindlief komt (net als ik dat bij de oudste doe), maar op dit moment is het wel een heet hangijzer. De dagen dat kindlief niet at of alles wat het binnenkreeg van angst weer uitkotste zijn nog erg kort geleden, ik wil gewoon proberen te voorkomen dat kindlief weer terug bij af is straks doordat het de basis op school weer kwijtraakt.
Het feit dat de ib-er ook advies aan kindliefs therapeute heeft gevraagd en dat de therapeute het ook als een lastige afweging ziet geeft voor ons in elk geval aan dat het niet volledig vreemd is dat we ons er druk over maken.
OlympeMaxime tranen bij het stukje over die kleding, zo herkenbaar. Kindlief kan ook absoluut geen afscheid van kleding en spullen meer nemen. Dat zijn 'kleine' dingen die zoveel impact hebben omdat werkelijk in alles wat kindlief doet de gevolgen van het gedrag van die hufter voelbaar zijn. Het is zo verdrietig om te zien hoe beschadigd kindlief is en we kunnen alleen maar keihard vechten, eraan werken en heel hard hopen dat ik over een jaar of 5 ook kan zeggen dat kindlief op het VO zit en het goed gaat. Dank je in elk geval
Het feit dat de ib-er ook advies aan kindliefs therapeute heeft gevraagd en dat de therapeute het ook als een lastige afweging ziet geeft voor ons in elk geval aan dat het niet volledig vreemd is dat we ons er druk over maken.
OlympeMaxime tranen bij het stukje over die kleding, zo herkenbaar. Kindlief kan ook absoluut geen afscheid van kleding en spullen meer nemen. Dat zijn 'kleine' dingen die zoveel impact hebben omdat werkelijk in alles wat kindlief doet de gevolgen van het gedrag van die hufter voelbaar zijn. Het is zo verdrietig om te zien hoe beschadigd kindlief is en we kunnen alleen maar keihard vechten, eraan werken en heel hard hopen dat ik over een jaar of 5 ook kan zeggen dat kindlief op het VO zit en het goed gaat. Dank je in elk geval
zaterdag 13 juni 2015 om 18:32
Het is overigens ook niet zo dat we geen enkele verandering aangaan. Kindlief komt in een nieuwe klas en krijgt minimaal een compleet nieuwe (onbekende) juf. Ook gaan we ondanks kindliefs angst op vakantie en ja daarbij hou ik wel een slag om de arm. Als het de eerste week niet goedgaat, niet fijn is, kindlief instort op de verandering van omgeving dan blazen we de tweede week vakantie af. Dat kun je zien als teveel vast willen houden, teveel beschermen, maar ik wil gewoon graag dat kindlief kan herstellen. Zo zie ik het ook, kind moet de tijd en ruimte krijgen om te herstellen en dat zou ik ontzettend graag wllen versnellen, maar da kan kindlief dus niet. Sneller gaat het niet, dan moeten we maar proberen kinds tempo te volgen en de tijd laten helpen om de wonden te laten helen.
