Kinderen
alle pijlers
Kinderwens, maar bang om vrijheid te verliezen
zondag 6 mei 2018 om 12:29
Ik weet niet zo goed of dit topic thuis hoort bij relaties, kinderen of zwangerschap. Dus ik hoop dat het goed staat. A langere tijd hebben vriend en ik een kinderwens en concreet ook plannen om eind dit jaar met de pil te stoppen, maar sinds een week of 3 krijg ik het zelfs maar benauwd bij het idee om met de pil te stoppen.
Ik ben zo bang om mijn vrijheid te verliezen en zie enorm op tegen de beperkingen die een zwangerschap en de borstvoedingsperiode met zich mee brengen: het niet kunnen uitoefenen van mijn hobby's, vaker thuis moeten blijven omdat ik moet ben en dan nog de fysieke ongemakken. Maar ook daarna: je hebt een kind wat 24/7 van jou afhankelijk is, ju kunt nooit zo meer weg etc.
Bij veel vriendinnen zie ik dat afspraken die vooraf tussen man en vrouw zijn gemaakt totaal in het water vallen: mannen blijven hun leven leiden terwijl de vrouw veel inlevert...mannen die opeens toch 5 dagen blijven werken, in het weekend hun hobby's blijven doen en geen rekening houden met het feit dat ze een gezin hebben. Ik heb een vriend met een sterke eigen mening en hij houdt uit zichzelf niet echt rekening met mij, ik moet vaaak mijn grenzen bewaken en ik heb een (irreële?) angst dat ik na de zwangerschap vaak dingen moet laten omdat vriend eigen plan trekt.
Zijn er meer mensen die vooraf deze "angst" hadden en hoe is dat uitpakt?
Ik ben zo bang om mijn vrijheid te verliezen en zie enorm op tegen de beperkingen die een zwangerschap en de borstvoedingsperiode met zich mee brengen: het niet kunnen uitoefenen van mijn hobby's, vaker thuis moeten blijven omdat ik moet ben en dan nog de fysieke ongemakken. Maar ook daarna: je hebt een kind wat 24/7 van jou afhankelijk is, ju kunt nooit zo meer weg etc.
Bij veel vriendinnen zie ik dat afspraken die vooraf tussen man en vrouw zijn gemaakt totaal in het water vallen: mannen blijven hun leven leiden terwijl de vrouw veel inlevert...mannen die opeens toch 5 dagen blijven werken, in het weekend hun hobby's blijven doen en geen rekening houden met het feit dat ze een gezin hebben. Ik heb een vriend met een sterke eigen mening en hij houdt uit zichzelf niet echt rekening met mij, ik moet vaaak mijn grenzen bewaken en ik heb een (irreële?) angst dat ik na de zwangerschap vaak dingen moet laten omdat vriend eigen plan trekt.
Zijn er meer mensen die vooraf deze "angst" hadden en hoe is dat uitpakt?
anoniem_286757 wijzigde dit bericht op 06-05-2018 12:34
0.48% gewijzigd
maandag 7 mei 2018 om 18:23
.Lil0u schreef: ↑07-05-2018 16:54Dat is de ondertoon die ik uit sommige berichten haal. Moeders die zeggen dat ze met liefde alles inleveren, want kind komt altijd op de eerste plaats onvoorwaardelijk. En dat ze niet eens meer die vrijheid zouden willen hebben, want dat zou betekenen dat ze hun kinderen minder zouden zien en daar genieten ze juist zo van.
Dat soort berichten geven mij de indruk dat wanneer je als moeder wél nog leuke dingen voor jezelf doet, sport, reisjes maakt en van de vrijheid geniet, dat je dan geen onvoorwaardelijke liefde zou voelen, of die andere dingen verkiest boven je kinderen en dus geen goede moeder zou zijn.
Die tekst heb ik om en nabij van ongeveer 1 of 2 reacties gezien.
Jij reageert als gestoken door een bij op iedereen die zegt dat je niet altijd meer spontaan naar een terras kan.
Zwart/wit ja, behoorlijk.
Later is nu
maandag 7 mei 2018 om 18:25
Waar lees je dat? Het is in elk geval niet wat ik schrijf.
Ik vind het alleen nogal een grote conclusie om op basis van die ene wintersport die hij wil laten doorgaan terwijl er nog geen eens sprake is van een zwangerschap, te zeggen dat alles op haar neerkomt (en altijd zal neerkomen).
maandag 7 mei 2018 om 18:26
.CarmiggelT schreef: ↑07-05-2018 17:39Ik begrijp niet zo goed dat deze man al het hele topic de zwarte piet toegespeeld krijgt omdat hij wellicht gewoon wil wintersporten in de voor hem gebruikelijke periode. Ik vind het eerder egoïstisch dat alles om de mogelijke (!) zwangerschap moet draaien. Ik ken vrouwen van wie de man ook geen alcohol meer ‘mocht’ drinken of zalm meer mocht eten, en die ook niet naar een feestje ‘mocht’ vanwege zwangere vrouw die in de avond te vermoeid was of die feestjes geen barst aan vond zonder drank. Anders zat hij thuis tegen een lang gezicht aan te kijken.
Voor dat soort gemiep is geen tijd meer als je in een gezin leeft, tenminste, bij ons niet.
Beetje nuchter en pragmatisch, dat brengt je veel verder. (In z’n algemeenheid, niet per se tegen TO)
Nouja, die man gaat liever alleen dan op een ander tijdstip samen met TO.
Klinkt niet liefdevol.
Later is nu
maandag 7 mei 2018 om 18:28
.
Hij zal miepen, dat zij niet leuk (genoeg) meer is, want ZIJ wil niet mee op vakantie in maart. Zij moet zo nodig voor het kind zorgen, als hij zin heeft in wat anders. Als hij al gaat miepen, is het over zijn verlies van vrijheid en hoe TO veranderd is, na de komst van het kind. En dan is dat ook nog allemaal haar schuld/fout.
Hij is 40. Hij verandert niet meer zo makkelijk.
Later is nu
maandag 7 mei 2018 om 18:30
.CarmiggelT schreef: ↑07-05-2018 18:25Waar lees je dat? Het is in elk geval niet wat ik schrijf.
Ik vind het alleen nogal een grote conclusie om op basis van die ene wintersport die hij wil laten doorgaan terwijl er nog geen eens sprake is van een zwangerschap, te zeggen dat alles op haar neerkomt (en altijd zal neerkomen).
Hij heeft ook aangegeven toch niet een dag minder te willen gaan werken, terwijl hij eerst had gezegd dat wel te zullen doen.
Het is een optelsom, wat mij betreft. Geen rekening met haar willen houden met vakantie, niet minder willen werken, dat gaat gewoon nog verder door. Hier houdt het niet op, denk ik. Deze man is al 40 jaar gewend alleen aan zijn eigen behoeftes te denken en heeft totaal geen zin dat te veranderen.
Later is nu
maandag 7 mei 2018 om 19:06
maandag 7 mei 2018 om 19:15
Ik kan me niet voorstellen dat je regelmatig op reis gaat, een paar keer per week oppas hebt en je kind in het weekend meerdere keren per maand laat logeren. Ik wil mijn kinderen niet zo vaak missen en aan een ander overlaten. Ik heb echt een leven naast mijn kinderen. Als ze slapen en mijn man is thuis. Of als ze op school zijn. En we hebben ook wel is oppas. Of vrienden komen hier.Lil0u schreef: ↑07-05-2018 16:54Dat is de ondertoon die ik uit sommige berichten haal. Moeders die zeggen dat ze met liefde alles inleveren, want kind komt altijd op de eerste plaats onvoorwaardelijk. En dat ze niet eens meer die vrijheid zouden willen hebben, want dat zou betekenen dat ze hun kinderen minder zouden zien en daar genieten ze juist zo van.
Dat soort berichten geven mij de indruk dat wanneer je als moeder wél nog leuke dingen voor jezelf doet, sport, reisjes maakt en van de vrijheid geniet, dat je dan geen onvoorwaardelijke liefde zou voelen, of die andere dingen verkiest boven je kinderen en dus geen goede moeder zou zijn.
Ieder moet dat echt zelf weten maar begrijpen kan ik het niet omdat het zover van me af ligt.
maandag 7 mei 2018 om 19:18
Idem hier.watdachtjehiervan schreef: ↑07-05-2018 19:15Ik kan me niet voorstellen dat je regelmatig op reis gaat, een paar keer per week oppas hebt en je kind in het weekend meerdere keren per maand laat logeren. Ik wil mijn kinderen niet zo vaak missen en aan een ander overlaten. Ik heb echt een leven naast mijn kinderen. Als ze slapen en mijn man is thuis. Of als ze op school zijn. En we hebben ook wel is oppas. Of vrienden komen hier.
Ieder moet dat echt zelf weten maar begrijpen kan ik het niet omdat het zover van me af ligt.
maandag 7 mei 2018 om 19:21
Wie zegt dat ik zo vaak oppas heb? Ik ben drie volle dagen thuis met mijn kind. En alle ochtenden en avonden. Meeste activiteiten doe ik als hij slaapt, of vlak na mijn werk.watdachtjehiervan schreef: ↑07-05-2018 19:15Ik kan me niet voorstellen dat je regelmatig op reis gaat, een paar keer per week oppas hebt en je kind in het week meerdere keren per maand laat logeren. Ik wil mijn kinderen niet zo vaak missen en aan een ander overlaten. Ik heb echt een leven naast mijn kinderen. Als ze slapen en mijn man is thuis. Of als ze op school zijn. En we hebben ook wel is oppas. Of vrienden komen hier.
Ieder moet dat echt zelf weten maar begrijpen kan ik het niet omdat het zover van me af ligt.
Logeren gebeurt denk ik 6x per jaar en daar genieten de opa's en oma's en zoon ontzettend van, dat gun ik hen ook.
We zien elkaar vrijwel elke dag, waarvan drie dagen per week 14 uur per dag, dus van elkaar missen is bijna nooit sprake.
maandag 7 mei 2018 om 19:26
Lees je eigen posts nou eens door. Hoe zou jij dit allemaal lezen en wat zou jij adviseren?missmadame schreef: ↑07-05-2018 14:15Nee ik kom inderdad weinig warm over. Ik weet totaal niet wat het moederschap inhoudt. Als ik voor kinderen kies, weet ik wel dat qua gezondheid al een groot offer zal moeten brengen tot ik zwanger ben: iedere maand ongeveer 1/3 van de tijd doodziek zijn en daarna is het afwachten of ik 9 maanden doodziek ga zijn. Dat is dus zullen we zeggen minimal een jaar van mijn leven wat ik mogelijk "verlies" omdat ik kinderen wil. Daarom is borstvoeding waarschijnlijk geen optie omdat ik dan nog een half jaar doodziek ben.
Dat heb ik er waarschijnlijk voor over ga dus niet zeggen dat ik er niks voor over heb. Maar omdat ik weet dat het mij dat minimaal gaat kosten is het niet iets waar je zomaar aan begint, wat voor veel mensen wel zo is.
maandag 7 mei 2018 om 20:11
Je hoeft het ook niet te begrijpen, maar daarmee maak je wel dat je je eigen bubbel in stand houdt. Ik kon prima met mijn man een week op vakantie, paar keer per jaar, heerlijk. Ik kon ook rustig naar het terras en gooide de baby foon bij de buren, als die niet gingen. Een telefoontje en ik was thuis. Wat later ging een van ons ieder half uur luisteren. Van 20 minuten huilen krijgt een kleine geen trauma hoor. Trouwens nooit wat aan de hand geweest.watdachtjehiervan schreef: ↑07-05-2018 19:15Ik kan me niet voorstellen dat je regelmatig op reis gaat, een paar keer per week oppas hebt en je kind in het weekend meerdere keren per maand laat logeren. Ik wil mijn kinderen niet zo vaak missen en aan een ander overlaten. Ik heb echt een leven naast mijn kinderen. Als ze slapen en mijn man is thuis. Of als ze op school zijn. En we hebben ook wel is oppas. Of vrienden komen hier.
Ieder moet dat echt zelf weten maar begrijpen kan ik het niet omdat het zover van me af ligt.
De oppas waren ze gek op. Die had energie voor 100 kinderen. Ow en tussendoor werkten we ook nog met veel plezier. Ik blijf er bij. Het staat of valt me je eigen houding. Mijn kinderen schelen 1.5 jaar en dat is top gebleken. Ze konden het wel heel goed met elkaar vinden, en nu nog, dus ook met vakanties met hen. Geen centje pijn.
maandag 7 mei 2018 om 20:36
Je weet dat je dit beter niet kan zeggen?redhead70 schreef: ↑07-05-2018 20:11Je hoeft het ook niet te begrijpen, maar daarmee maak je wel dat je je eigen bubbel in stand houdt. Ik kon prima met mijn man een week op vakantie, paar keer per jaar, heerlijk. Ik kon ook rustig naar het terras en gooide de baby foon bij de buren, als die niet gingen. Een telefoontje en ik was thuis. Wat later ging een van ons ieder half uur luisteren. Van 20 minuten huilen krijgt een kleine geen trauma hoor. Trouwens nooit wat aan de hand geweest.
De oppas waren ze gek op. Die had energie voor 100 kinderen. Ow en tussendoor werkten we ook nog met veel plezier. Ik blijf er bij. Het staat of valt me je eigen houding. Mijn kinderen schelen 1.5 jaar en dat is top gebleken. Ze konden het wel heel goed met elkaar vinden, en nu nog, dus ook met vakanties met hen. Geen centje pijn.
Het staat of valt met je eigen houding, maar oppas slaan we voorlopig even over, het was echt heel erg zielig voor de oppas. Kunnen we niks van aan trekken natuurlijk, maar dat zit toch niet zo lekker op het terras.
Ik ben door ons kind echt keihard uit mijn bubbel gegooid.
maandag 7 mei 2018 om 21:31
To, als ik je berichten zo lees vraag ik mij af waarom je eraan zult beginnen.
Je wordt al ziek als je met de anticonceptie moet stoppen, waarschijnlijk ziek van de zwangerschap zelf en de bevalling en alles wat daarna komt spreken je ook weinig aan. Daarnaast lijken de eerste 2 jaar je ook niet leuk (pas bij 2), je wilt en moet zeker 4 dagen blijven werken. En je man gaat zeker niet minder werken. Hij lijkt er nog veel minder trek in te hebben om zijn vrije leven op te geven. Waarin jullie veel op vakantie gaan en actieve dingen doen. Die met kinderen niet of zeer lastig zijn. Maar die wil je ook niet opgeven (een skivakantie overslaan is al een opgave).
Tuurlijk kan je gewoon blijven doen wat je wilt (Met hulp van heel veel dagen opvang, oppas of nog beter een nanny en schoonmaakster). Maar waarom zou jij dit jezelf en jullie aandoen? Je man lijkt alleen de leuke dingen van een kind te willen. En doet nu al wat hij zelf wil.zonder rekening met jou te houden. En jij ziet ook een berg aan bezwaren en wilt niet teveel inleveren.
Waarom niet gewoon gelukkig blijven zonder kind??
Je wordt al ziek als je met de anticonceptie moet stoppen, waarschijnlijk ziek van de zwangerschap zelf en de bevalling en alles wat daarna komt spreken je ook weinig aan. Daarnaast lijken de eerste 2 jaar je ook niet leuk (pas bij 2), je wilt en moet zeker 4 dagen blijven werken. En je man gaat zeker niet minder werken. Hij lijkt er nog veel minder trek in te hebben om zijn vrije leven op te geven. Waarin jullie veel op vakantie gaan en actieve dingen doen. Die met kinderen niet of zeer lastig zijn. Maar die wil je ook niet opgeven (een skivakantie overslaan is al een opgave).
Tuurlijk kan je gewoon blijven doen wat je wilt (Met hulp van heel veel dagen opvang, oppas of nog beter een nanny en schoonmaakster). Maar waarom zou jij dit jezelf en jullie aandoen? Je man lijkt alleen de leuke dingen van een kind te willen. En doet nu al wat hij zelf wil.zonder rekening met jou te houden. En jij ziet ook een berg aan bezwaren en wilt niet teveel inleveren.
Waarom niet gewoon gelukkig blijven zonder kind??
maandag 7 mei 2018 om 21:47
Ik ben het niet vaak eens met Redbulletje.
Maar dat er zoveel mensen zijn die ervan uit gaan dat hun kind een gezond en gemakkelijk kind zal zijn verbaasd me wel. Als ik aan kinderen zou willen beginnen zou ik er ook over nadenken of ik het aan zou kunnen als kind niet gezond en gemakkelijk zou blijken te zijn.
En wat Redbulletje aangeeft over de tweede leg bijvoorbeeld: Vaak moeten kinderen zich schikken naar de ouders en is de situatie voor de kinderen helemaal niet ideaal. Kan iedereen wel zo'n beetje doen van "Ach ja Redbulletje" ze heeft daar wel een punt. We kennen denk ik allemaal wel zo'n voorbeeld toch tegenwoordig?
TO ik vind ook dat jaar ziek, dat je daar een beetje dramatisch over doet.
Gemakkelijk praten voor mij maar als ik een sterke kinderwens zou hebben zou ik dat veel meer op de koop toe nemen denk ik. Er kan wel meer mis gaan tijdens zwangerschap/bevalling, ook zaken die blijvend zijn.
Ik zou me nog maar eens achter de oren krabben. Eigenlijk kun je heel het leven wel een klein beetje onder controle hebben, tenzij er iets is met je kind. Ik vind dat je je dat wel wat meer mag realiseren.
Ik heb geen kinderen overigens.
Maar dat er zoveel mensen zijn die ervan uit gaan dat hun kind een gezond en gemakkelijk kind zal zijn verbaasd me wel. Als ik aan kinderen zou willen beginnen zou ik er ook over nadenken of ik het aan zou kunnen als kind niet gezond en gemakkelijk zou blijken te zijn.
En wat Redbulletje aangeeft over de tweede leg bijvoorbeeld: Vaak moeten kinderen zich schikken naar de ouders en is de situatie voor de kinderen helemaal niet ideaal. Kan iedereen wel zo'n beetje doen van "Ach ja Redbulletje" ze heeft daar wel een punt. We kennen denk ik allemaal wel zo'n voorbeeld toch tegenwoordig?
TO ik vind ook dat jaar ziek, dat je daar een beetje dramatisch over doet.
Gemakkelijk praten voor mij maar als ik een sterke kinderwens zou hebben zou ik dat veel meer op de koop toe nemen denk ik. Er kan wel meer mis gaan tijdens zwangerschap/bevalling, ook zaken die blijvend zijn.
Ik zou me nog maar eens achter de oren krabben. Eigenlijk kun je heel het leven wel een klein beetje onder controle hebben, tenzij er iets is met je kind. Ik vind dat je je dat wel wat meer mag realiseren.
Ik heb geen kinderen overigens.
maandag 7 mei 2018 om 22:27
Alleen deze zin al: en hij houdt uit zichzelf niet echt rekening met mij, ik moet vaak mijn grenzen bewakenCarmiggelT schreef: ↑07-05-2018 18:25Waar lees je dat? Het is in elk geval niet wat ik schrijf.
Ik vind het alleen nogal een grote conclusie om op basis van die ene wintersport die hij wil laten doorgaan terwijl er nog geen eens sprake is van een zwangerschap, te zeggen dat alles op haar neerkomt (en altijd zal neerkomen).
Het is een egoist.
En dan nog, "wel een kind willen" maar o wee die wintersport. Man, stel je prioriteiten!
maandag 7 mei 2018 om 22:49
maandag 7 mei 2018 om 23:12
Oh ja helemaal eens hoor. Dat schreef ik al eerder. Zo dramatisch doen en minutieus plannen als het om die wintersport gaat (als we het nu doen kan ik in maart nog net mee skiën). Wat als het kind iets mankeert, of als TO iets mankeert tijdens de zwangerschap (of daarna, niet vlot herstelt ofzo). Hoeft niet direct heel ernstig te zijn. Maar stel het kind kan niet zo goed tegen prikkels of is heel erg gehecht aan structuur, waardoor uit logeren gaan of op verre vakantie gaan niet zo makkelijk is. Of het heeft extra begeleiding nodig wegens slecht leren/motorische problemen of noem maar op. Ook dat maakt de zorg al intensiever. Die kans is echt niet denkbeeldig.sam1968 schreef: ↑07-05-2018 21:47Ik ben het niet vaak eens met Redbulletje.
Maar dat er zoveel mensen zijn die ervan uit gaan dat hun kind een gezond en gemakkelijk kind zal zijn verbaasd me wel. Als ik aan kinderen zou willen beginnen zou ik er ook over nadenken of ik het aan zou kunnen als kind niet gezond en gemakkelijk zou blijken te zijn.
En wat Redbulletje aangeeft over de tweede leg bijvoorbeeld: Vaak moeten kinderen zich schikken naar de ouders en is de situatie voor de kinderen helemaal niet ideaal. Kan iedereen wel zo'n beetje doen van "Ach ja Redbulletje" ze heeft daar wel een punt. We kennen denk ik allemaal wel zo'n voorbeeld toch tegenwoordig?
TO ik vind ook dat jaar ziek, dat je daar een beetje dramatisch over doet.
Gemakkelijk praten voor mij maar als ik een sterke kinderwens zou hebben zou ik dat veel meer op de koop toe nemen denk ik. Er kan wel meer mis gaan tijdens zwangerschap/bevalling, ook zaken die blijvend zijn.
Ik zou me nog maar eens achter de oren krabben. Eigenlijk kun je heel het leven wel een klein beetje onder controle hebben, tenzij er iets is met je kind. Ik vind dat je je dat wel wat meer mag realiseren.
Ik heb geen kinderen overigens.
Het lijkt of TO wel een kind wil, maar het moet passen in háár leven; het moet niet té moeilijk worden en het moet vooral ook allemaal planbaar en voorzienbaar zijn. En die garantie heb je simpelweg niet met een kind.
maandag 7 mei 2018 om 23:18
+1 en zij zal minstens een jaar out zijn door haar ziekte. Denk niet dat manlief een jaar lang begrip zal opbrengen als die job zo belangrijk is. Dit kan volgens mij nooit goed gaan. En dit is in de veronderstelling dat het kind geen mentale stoornis etc heeft.
dinsdag 8 mei 2018 om 00:17
Jij spreekt jezelf zó ontzettend tegen in dit topic (en andere topics ook eigenlijk)Lil0u schreef: ↑07-05-2018 19:21Wie zegt dat ik zo vaak oppas heb? Ik ben drie volle dagen thuis met mijn kind. En alle ochtenden en avonden. Meeste activiteiten doe ik als hij slaapt, of vlak na mijn werk.
Logeren gebeurt denk ik 6x per jaar en daar genieten de opa's en oma's en zoon ontzettend van, dat gun ik hen ook.
We zien elkaar vrijwel elke dag, waarvan drie dagen per week 14 uur per dag, dus van elkaar missen is bijna nooit sprake.
dinsdag 8 mei 2018 om 07:23
Weet je, ik heb ervaren dat er bar weinig te plannen valt. TO je gaat er vanuit dat je vanaf het stoppen met anticonceptie tot en met de bevalling ziek zult zijn. Dat lijkt me heel erg rot!
Ik hield zware bekkeninstabiliteit over aan de eerste zwangerschap. Sporten, winkelen, concerten etc zaten er niet meer in.
Ik had een netwerk, opa’s en oma’s wilden oppassen. Toen kreeg mijn moeder kanker en ging mijn vader voor haar zorgen tot haar dood. Tegelijkertijd kreeg schoonvader kanker en werd blind. Schoonmoeder had alle tijd voor hem nodig. Poef, weg netwerk!
En als klap op de vuurpijl bleek de oudste een kind met een ‘etiketje’ waardoor opvang erg lastig bleek. Poef, weg carrière!
Nou is het bij mij wel veel pech bij elkaar, en niet heel waarschijnlijk dat dit bij jou ook al gebeuren. Maar ik wil het toch met je delen om je te laten realiseren dat er met kinderen verdomd weinig te plannen valt.
En zelfs in deze situatie vind ik het hebben van kinderen geweldig en zou ik er zo weer voor kiezen. En heb ik ook nog af en toe tijd voor mezelf, omdat mijn man ervoor zorgt dat dat mogelijk is! Omdat we dit gezin samen runnen. Samenwerken is wel het allerbelangrijkste in een gezin. Elkaar dingen gunnen. En dat lijkt me bij jullie niet echt het geval. En dat lijkt me heel lastig als je samen kinderen wilt.
Ik hield zware bekkeninstabiliteit over aan de eerste zwangerschap. Sporten, winkelen, concerten etc zaten er niet meer in.
Ik had een netwerk, opa’s en oma’s wilden oppassen. Toen kreeg mijn moeder kanker en ging mijn vader voor haar zorgen tot haar dood. Tegelijkertijd kreeg schoonvader kanker en werd blind. Schoonmoeder had alle tijd voor hem nodig. Poef, weg netwerk!
En als klap op de vuurpijl bleek de oudste een kind met een ‘etiketje’ waardoor opvang erg lastig bleek. Poef, weg carrière!
Nou is het bij mij wel veel pech bij elkaar, en niet heel waarschijnlijk dat dit bij jou ook al gebeuren. Maar ik wil het toch met je delen om je te laten realiseren dat er met kinderen verdomd weinig te plannen valt.
En zelfs in deze situatie vind ik het hebben van kinderen geweldig en zou ik er zo weer voor kiezen. En heb ik ook nog af en toe tijd voor mezelf, omdat mijn man ervoor zorgt dat dat mogelijk is! Omdat we dit gezin samen runnen. Samenwerken is wel het allerbelangrijkste in een gezin. Elkaar dingen gunnen. En dat lijkt me bij jullie niet echt het geval. En dat lijkt me heel lastig als je samen kinderen wilt.
dinsdag 8 mei 2018 om 07:55
Je zegt dat je steeds je grenzen moet aangeven omdat vriend uit zichzelf geen rekening met jou houdt. Maar ik lees niet dat hij zich aan jouw grenzen aanpast. Ik lees vooral dat hij gewoon doet wat hij wil. Ook ik "ken" je nog van het tindertopic. Was volgens mij vanaf het begin erg moeizaam allemaal. Kwam op mij toen over als 2 erg op zichzelf gerichte en materialistische personen. Lijkt mij geen succesformule voor een relatie en al helemaal niet voor kinderen. TO: vraag je eens af of je wel echt gelukkig bent met deze man of dat het status is wat jullie bindt. Er is meer in het leven dan dure hobby's, vakantie's en ander uiterlijk vertoon. Het klinkt als een glamour leven maar inhoudelijk vrij leeg.
dinsdag 8 mei 2018 om 08:14
.SallySpectra schreef: ↑07-05-2018 23:12Oh ja helemaal eens hoor. Dat schreef ik al eerder. Zo dramatisch doen en minutieus plannen als het om die wintersport gaat (als we het nu doen kan ik in maart nog net mee skiën). Wat als het kind iets mankeert, of als TO iets mankeert tijdens de zwangerschap (of daarna, niet vlot herstelt ofzo). Hoeft niet direct heel ernstig te zijn. Maar stel het kind kan niet zo goed tegen prikkels of is heel erg gehecht aan structuur, waardoor uit logeren gaan of op verre vakantie gaan niet zo makkelijk is. Of het heeft extra begeleiding nodig wegens slecht leren/motorische problemen of noem maar op. Ook dat maakt de zorg al intensiever. Die kans is echt niet denkbeeldig.
Het lijkt of TO wel een kind wil, maar het moet passen in háár leven; het moet niet té moeilijk worden en het moet vooral ook allemaal planbaar en voorzienbaar zijn. En die garantie heb je simpelweg niet met een kind.
Met 2 ouders die allebei niet zo heel flexibel overkomen in dit topic, zou het me niets verbazen als het kind ook nogal van de structuur zal zijn. Ja, er zijn makkelijke kinderen en ja, ik geloof zo dat je eigen manier van ermee omgaan hier mee te maken kan hebben. Maar dan heb je altijd nog het kind zelf. En dat kind is toch product van de ouders. Ouders die zelf heel flexibel zijn en kind vervolgens overal mee naar toe nemen, geven aan dat hun manier van omgang met kind het kind lekker makkelijk en flexibel maakte, terwijl het kind mogelijk ook gewoon die 'makkelijke' eigenschappen van z'n ouders erfde. Dat weet je dan natuurlijk niet.
Maar er zijn ook kinderen in 1 gezin, waarbij de één hartstikke makkelijk en flexibel is, terwijl de ander structuur hard nodig heeft.
Op zich had ik makkelijke kinderen, wij gingen er zelf ook vrij makkelijk mee om. Maar wij planden dan ook niet onze vakanties voor alle komende jaren. Ik vind nog steeds een half jaar van te voren al erg gestructureerd
Later is nu
dinsdag 8 mei 2018 om 08:32
Verklaar je nader, want dit is voor mij de realiteit. Ik snap echt de contradictie niet. Wat mij betreft is het heel goed mogelijk om veel tijd door te brengen met je kinderen en toch ook regelmatig iets voor jezelf te plannen.
Bij vaders zie je dit veel vaker gebeuren, voor hen werkt het toch ook? Waarom zou dat voor mij en andere moeders niet zo kunnen zijn?
dinsdag 8 mei 2018 om 09:10
Om heel eerlijk te zijn zie ik maar zelden 50/50 gezinnen. Dat is echt een uitzondering. Heel vaak is het 80/20 of 70/30. En meestal is het de vrouw die dan het grootste deel van de zorg op zich neemt (en daarnaast het huishouden grotendeels). Dat hoeft geen enkel probleem te zijn als beiden hier tevreden mee zijn. Maar dat is TO niet!
Ik zie de problemen vaak ontstaan als ouders beiden iets voor zichzelf willen doen (op hetzelfde moment) en beiden niet willen inleveren. Want waar laat je kind als jullie beiden willen duiken en skieeen? De hele dag bij de oppas in het hotel gedumpt? Of een nanny mee op reis? Kan natuurlijk maar niet in het belang van het kind. En erg duur.
En dan heb ik het nog niet over kinderen die niet makkelijk en flexibel zijn.... Of die extra aandacht nodig hebben. En dus niet makkelijk bij een oppas te plaatsen zijn.
TO doe het niet. Kinderen is altijd vrijheid inleveren! En de verdeling die jij wilt gast er met deze partner zeker niet komen!
Ik zie de problemen vaak ontstaan als ouders beiden iets voor zichzelf willen doen (op hetzelfde moment) en beiden niet willen inleveren. Want waar laat je kind als jullie beiden willen duiken en skieeen? De hele dag bij de oppas in het hotel gedumpt? Of een nanny mee op reis? Kan natuurlijk maar niet in het belang van het kind. En erg duur.
En dan heb ik het nog niet over kinderen die niet makkelijk en flexibel zijn.... Of die extra aandacht nodig hebben. En dus niet makkelijk bij een oppas te plaatsen zijn.
TO doe het niet. Kinderen is altijd vrijheid inleveren! En de verdeling die jij wilt gast er met deze partner zeker niet komen!
