Kinderen
alle pijlers
Laat vrouw hobbykind zelf betalen
zondag 21 oktober 2007 om 15:49
Moeders schreeuwen moord en brand over hun rechten, maar als het om plichten gaat, laten ze hun pruillip zien. De overheid moet niet te gul zijn, zegt Ebru Umar.
Een tijdje terug stond in deze krant een interview met Pierre Vinken, naast neurochirurg en atheïst, een van Nederlands succesvolste ondernemers (het Betoog, 22 september). Hij stelde dat een goede directeur is als een goede huisvrouw: geen geniale specialist, maar een degelijke generalist. Vinkens opmerking stemde mij droevig: omdat hij gelijk heeft.
Hoe kan het dat een man die niet eens in staat is om een huishouden van vier personen draaiende te houden, geacht wordt een bedrijf te leiden met honderden, zo niet duizenden werknemers? De eerste de beste huisvrouw had ABN Amro beter kunnen leiden dan Rijkman Groenink. Waarom kiezen vrouwen dan nog steeds voor uitzichtloze deeltijdbaantjes - als ze al werken? Het antwoord werd vorige week gegeven: de Nederlandse vrouw wil helemaal niet werken (Voorpagina en het Betoog, 13 oktober).
De strekking was dat je moe wordt van de combinatie werk en zorgtaken. Bovendien menen Nederlandse vrouwen het recht op niet-werken te hebben: ze willen de eerste balletvoorstelling van hun kind niet missen. Bij mijn weten zijn balletvoorstellingen 's avonds - althans, de mijne wel en mijn fulltime werkende moeder heeft er geen één gemist. Ze is me wel eens vergeten bij school, maar hoeveel directeuren denken altijd uit zichzelf aan de verjaardag van hun kinderen?
In de discussie over werken en kinderen opvoeden heeft mij altijd één punt verbaasd: de manier waarop overheid én media ouders benaderen. Mannen werken. Vrouwen niet. Mannen verdienen geld. Vrouwen niet. Waarom worden vrouwen door overheid en media als zwakzinnige schepsels behandeld, die niet in staat zouden zijn om te werken? Waarom wordt getolereerd dat de ene helft van de Nederlandse samenleving, vrouwen, financieel afhankelijk is van de andere helft: mannen?
Waarom noemen we het een voorrecht dat in Nederland vrouwen parttime werken? En waarom wordt altijd hetzelfde excuus van stal gehaald om niet of parttime werken te legitimeren: kinderen? Omdat kinderen zogenaamd de reden zijn waarom vrouwen hun werk minderen. Waarom mannen met kinderen niet minder werken is bekend: drogredenen als carrièrebreuk, ‘mag niet van de baas' of ‘kan in deze functie echt niet'.
Waar gesteld wordt dat Nederlandse vrouwen niet willen werken, moet niet ontkend worden dat Nederlandse mannen niet willen zorgen. En waarom zouden ze ook, ze hebben een sloof, vrouw of vriendin genoemd, die dat wel wil. We vergeten echter dat vrouwen niets te willen hebben. Als het om rechten gaat (studie, salaris, carrièrekansen), schreeuwen vrouwen dat ze gelijkwaardig zijn aan mannen. Zodra het om plichten gaat, komt de pruillip opzetten: maar wie zorgt voor de kinderen? En waarom zou je werken als je geld opgaat aan kinderopvang?
Om een aantal redenen, naast het behouden van financiële onafhankelijkheid: professionele en persoonlijke ontwikkeling, deel uit maken van de samenleving, recht op een beroep op sociale voorzieningen, pensioenopbouw, et cetera. Desondanks wordt met instemming van overheid en samenleving een afhankelijke groep gecreëerd die haar hand ophoudt om in haar levensonderhoud te voorzien.
Een overheid die meent dat mannen en vrouwen gelijke rechten hebben, moet ook gelijke plichten afdwingen en niet toestaan dat vrouwen én mannen zich verschuilen achter kinderen om niet fulltime te werken. Een overheid daarentegen die meent dat vrouwen zwakzinnig zijn en niet hoeven te werken als ze dat niet willen, moet het lef hebben in te zien dat de staatskas hier voordeel bij kan hebben: verbied een wetenschappelijke opleiding, schaf kinderbijslag, zwangerschapsverlof, ouderschapsverlof, gratis schoolboeken en AOW af voor vrouwen die ‘ervoor gekozen hebben niet te werken'.
Dit zijn (financiële) redenen voor vrouwen om niet te werken, waardoor kinderen zijn verworden tot een hobby die de samenleving betaalt. Een hobby die mateloos wordt uitgeoefend, waarbij de keuze voor één of meer kinderen niet beperkt wordt door de financiële situatie. Ten onrechte was de laatste zin uit het Betoog-artikel: ‘De zorg voor kinderen is niet meer alleen de zorg van de ouders.'
Dit is een misvatting: de primaire zorg voor kinderen ligt bij de ouders. De overheid heeft daarbij slechts een faciliterende taak: zorg voor opvang en onderwijs door professionals.
Broin: de Volkskrant.
Ik ben het uiteraard van harte met Ebru (een Turkse vrouw) eens. Kinderen krijgen is een hobby van vrouwen, die daarna hun mond vol hebben over rechten en nooit over plichten. De arbeidsparticipatie van vrouwen is nergens zo laag als in Nederland. Netzogoed alsdat mijn hobbies niet gesubsidieerd worden, wil ik ook hebben dat vrouwen niet meer in hun onderhoud van hun kinderen worden gesubsidieerd. De wereld gaan ten onder aan overbevolking, en al helemaal in het drukst bevolkste landje van de wereld, Nederland. Kinderen krijgen prima, maar een per vrouw en niet omgeven met pamper-regelingen. Wie meer dan een kind krijgt verdient hoog oplopende boetes. Vrouwen met een academische opleiding die daarna voltijds moeder wensen te zijn, mogen hun studie terugbetalen aan de staat.
Voordat ik gewurgd wordt met de instemming van een meeerderheid van deze pijler: mannen moeten ook gedwongen worden meer tijd te steken in de opvoeding van hun kinderen, en bedrijven moeten gedwongen worden om moeders met jonge kinderen hun baby te laten slapen/ verzorgen op het werk. Totdat ze naar de creche kunnen.
Een tijdje terug stond in deze krant een interview met Pierre Vinken, naast neurochirurg en atheïst, een van Nederlands succesvolste ondernemers (het Betoog, 22 september). Hij stelde dat een goede directeur is als een goede huisvrouw: geen geniale specialist, maar een degelijke generalist. Vinkens opmerking stemde mij droevig: omdat hij gelijk heeft.
Hoe kan het dat een man die niet eens in staat is om een huishouden van vier personen draaiende te houden, geacht wordt een bedrijf te leiden met honderden, zo niet duizenden werknemers? De eerste de beste huisvrouw had ABN Amro beter kunnen leiden dan Rijkman Groenink. Waarom kiezen vrouwen dan nog steeds voor uitzichtloze deeltijdbaantjes - als ze al werken? Het antwoord werd vorige week gegeven: de Nederlandse vrouw wil helemaal niet werken (Voorpagina en het Betoog, 13 oktober).
De strekking was dat je moe wordt van de combinatie werk en zorgtaken. Bovendien menen Nederlandse vrouwen het recht op niet-werken te hebben: ze willen de eerste balletvoorstelling van hun kind niet missen. Bij mijn weten zijn balletvoorstellingen 's avonds - althans, de mijne wel en mijn fulltime werkende moeder heeft er geen één gemist. Ze is me wel eens vergeten bij school, maar hoeveel directeuren denken altijd uit zichzelf aan de verjaardag van hun kinderen?
In de discussie over werken en kinderen opvoeden heeft mij altijd één punt verbaasd: de manier waarop overheid én media ouders benaderen. Mannen werken. Vrouwen niet. Mannen verdienen geld. Vrouwen niet. Waarom worden vrouwen door overheid en media als zwakzinnige schepsels behandeld, die niet in staat zouden zijn om te werken? Waarom wordt getolereerd dat de ene helft van de Nederlandse samenleving, vrouwen, financieel afhankelijk is van de andere helft: mannen?
Waarom noemen we het een voorrecht dat in Nederland vrouwen parttime werken? En waarom wordt altijd hetzelfde excuus van stal gehaald om niet of parttime werken te legitimeren: kinderen? Omdat kinderen zogenaamd de reden zijn waarom vrouwen hun werk minderen. Waarom mannen met kinderen niet minder werken is bekend: drogredenen als carrièrebreuk, ‘mag niet van de baas' of ‘kan in deze functie echt niet'.
Waar gesteld wordt dat Nederlandse vrouwen niet willen werken, moet niet ontkend worden dat Nederlandse mannen niet willen zorgen. En waarom zouden ze ook, ze hebben een sloof, vrouw of vriendin genoemd, die dat wel wil. We vergeten echter dat vrouwen niets te willen hebben. Als het om rechten gaat (studie, salaris, carrièrekansen), schreeuwen vrouwen dat ze gelijkwaardig zijn aan mannen. Zodra het om plichten gaat, komt de pruillip opzetten: maar wie zorgt voor de kinderen? En waarom zou je werken als je geld opgaat aan kinderopvang?
Om een aantal redenen, naast het behouden van financiële onafhankelijkheid: professionele en persoonlijke ontwikkeling, deel uit maken van de samenleving, recht op een beroep op sociale voorzieningen, pensioenopbouw, et cetera. Desondanks wordt met instemming van overheid en samenleving een afhankelijke groep gecreëerd die haar hand ophoudt om in haar levensonderhoud te voorzien.
Een overheid die meent dat mannen en vrouwen gelijke rechten hebben, moet ook gelijke plichten afdwingen en niet toestaan dat vrouwen én mannen zich verschuilen achter kinderen om niet fulltime te werken. Een overheid daarentegen die meent dat vrouwen zwakzinnig zijn en niet hoeven te werken als ze dat niet willen, moet het lef hebben in te zien dat de staatskas hier voordeel bij kan hebben: verbied een wetenschappelijke opleiding, schaf kinderbijslag, zwangerschapsverlof, ouderschapsverlof, gratis schoolboeken en AOW af voor vrouwen die ‘ervoor gekozen hebben niet te werken'.
Dit zijn (financiële) redenen voor vrouwen om niet te werken, waardoor kinderen zijn verworden tot een hobby die de samenleving betaalt. Een hobby die mateloos wordt uitgeoefend, waarbij de keuze voor één of meer kinderen niet beperkt wordt door de financiële situatie. Ten onrechte was de laatste zin uit het Betoog-artikel: ‘De zorg voor kinderen is niet meer alleen de zorg van de ouders.'
Dit is een misvatting: de primaire zorg voor kinderen ligt bij de ouders. De overheid heeft daarbij slechts een faciliterende taak: zorg voor opvang en onderwijs door professionals.
Broin: de Volkskrant.
Ik ben het uiteraard van harte met Ebru (een Turkse vrouw) eens. Kinderen krijgen is een hobby van vrouwen, die daarna hun mond vol hebben over rechten en nooit over plichten. De arbeidsparticipatie van vrouwen is nergens zo laag als in Nederland. Netzogoed alsdat mijn hobbies niet gesubsidieerd worden, wil ik ook hebben dat vrouwen niet meer in hun onderhoud van hun kinderen worden gesubsidieerd. De wereld gaan ten onder aan overbevolking, en al helemaal in het drukst bevolkste landje van de wereld, Nederland. Kinderen krijgen prima, maar een per vrouw en niet omgeven met pamper-regelingen. Wie meer dan een kind krijgt verdient hoog oplopende boetes. Vrouwen met een academische opleiding die daarna voltijds moeder wensen te zijn, mogen hun studie terugbetalen aan de staat.
Voordat ik gewurgd wordt met de instemming van een meeerderheid van deze pijler: mannen moeten ook gedwongen worden meer tijd te steken in de opvoeding van hun kinderen, en bedrijven moeten gedwongen worden om moeders met jonge kinderen hun baby te laten slapen/ verzorgen op het werk. Totdat ze naar de creche kunnen.
zondag 21 oktober 2007 om 19:32
Zoals Ymke schreef, het is toch juist super dat we kunnen KIEZEN?! Als we carriere willen maken, ok. Fulltime huismoeder, ook ok. Prima toch.
Ik persoonlijk vind zelfs dat er veel te veel vrouwen met kleine kinderen TE veel werken! Die kinderen hebben hun moeder (en vader) keihard nodig!!
Als je bewust kiest voor kinderen, kies je er ook voor om je 'carriere' op een zijspoor te zetten vind ik!!!
Ik persoonlijk vind zelfs dat er veel te veel vrouwen met kleine kinderen TE veel werken! Die kinderen hebben hun moeder (en vader) keihard nodig!!
Als je bewust kiest voor kinderen, kies je er ook voor om je 'carriere' op een zijspoor te zetten vind ik!!!
zondag 21 oktober 2007 om 19:56
Ik vraag me af wat je vriendin van je topic vind Toon. Of euhm mag ze van jou je hersenspinsels niet lezen omdat je o zo graag de nette heer uithangt. Het zal me mijn anus oxideren wat jij ervan vind. En een applausje voor jouw moeder dat ze altijd fulltime werkte en ook nog eens op je balletvoorstelling was. Super. Er zijn mensen die voor andere dingen kiezen. En goh die mensen groeien vaak op tot leuke mensen die niet zo nodig uitgekauwde topics moeten openen op een vrouwenforum. Enkel en alleen om te rellen. Onee om het in jouw woorden en topics te houden. Enkel en alleen om te "schijten" (in de hoek dan he, want je had wel een goede opvoeding meegekregen)
maandag 22 oktober 2007 om 10:12
Met het artikel ben ik het grotendeels eens. Maar met de conclusie dan weer niet. Dat vind ik weer totaal iets anders en ook niet af te leiden uit het artikel.
Kinderen zijn nou eenmaal ook nodig, overbevolking of niet, dus om kinderen een hobby te noemen, dat vind ik te ver gaan.
Wel word ik er moe van dat er in Nederland gedaan wordt alsof een kind beter en gelukkiger groot wordt als zijn moeder elke dag om 15.00 met een kopje thee klaarzit. En dan wél zijn moeder, en niet zijn vader. Want van vader wordt het gewoon geaccepteerd dat hij 40+ uren werkt en dan ook op zaterdag nog voor zichzelf gaat sporten terwijl moeder de vrouw met 3 jengelende koters de boodschappen moet doen. Maar tegen een vrouw met dezelfde houding wordt gezegd 'je hebt toch geen kinderen om ze door iemand anders te laten opvoeden?'
Dat er in Nederland miljoenen vaders zijn die hun kinderen wél door iemand anders laten opvoeden als je die criteria aanhoudt daar hoor je nooit iemand over.
En over dat het fijn is dat we iets te kiezen hebben, waarom zouden we iets te kiezen moeten hebben? De vaders hebben óók niet zoveel te kiezen. Ten eerste wordt ze vanaf het begin duidelijk gemaakt dat moeders nou eenmaal beter zijn met kinderen dan zij, dat moeders niet van plan is om een essentiele bijdrage te gaan leveren aan het inkomen, en dat hij dús wel gewoon moet blijven werken. Maar dat maakt niet uit, want kinderen opvoeden, daar zijn mannen toch slechter in wordt er in Nederland gedacht.
Daarbij word ik heel moe van termen als 'full-time moeder', 'papadag' en 'bijstandsmoeder'. Vaders zijn nooit 'part-time vader' omdat ze werken, maar moeders die werken zijn opeens geen 'full-time moeder' meer. Moeders hebben nooit een 'mamadag' maar doen gewoon hun taak, en 'zijn er lekker even uit' als ze gaan werken. Voor vaders is werk gewoon hun taak en die 'zijn er lekker even uit' als ze thuis zijn. Belachelijk vind ik dat. Helemaal dat je baan een leuk uitstapje wordt...hoe wil je dan als vrouw nog serieus genomen worden op je werk? En bijstandsmoeder...ik hoor nou nooit de term bijstandsvader. Ik vind het schrijnend dat vrouwen zichzelf in zo'n nadelige positie weten te manouvreren als er kinderen komen dat als hun relatie stukloopt ze in de bijstand terechtkomen. Deels oneerlijk, deels eigen schuld. Mannen worden nooit zo afhankelijk van hun vrouw dat ze door een scheiding in de bijstand komen.
Ik word er naar van als ik zie dat meiden van mijn leeftijd (24) nu al op zoek zijn naar banen in sectoren waarvan ze weten dat ze makkelijk part-time kunnen werken, (in praktijk minder goed betaalde banen waarvoor minder opleiding nodig is) uberhaupt nooit full-time gaan werken omdat ze alles in het huishouden doen en hun vriend niets, en dat alles alleen omdat ze ooit kinderen willen. Die gaan er al helemaal vanuit dat ze straks max 3 dagen gaan werken en voornamelijk voor de kinderen gaan zorgen. Leuk, ambitie......En wel een dure studie volgen, waar nooit serieus iets mee gedaan wordt.
Kinderen zijn nou eenmaal ook nodig, overbevolking of niet, dus om kinderen een hobby te noemen, dat vind ik te ver gaan.
Wel word ik er moe van dat er in Nederland gedaan wordt alsof een kind beter en gelukkiger groot wordt als zijn moeder elke dag om 15.00 met een kopje thee klaarzit. En dan wél zijn moeder, en niet zijn vader. Want van vader wordt het gewoon geaccepteerd dat hij 40+ uren werkt en dan ook op zaterdag nog voor zichzelf gaat sporten terwijl moeder de vrouw met 3 jengelende koters de boodschappen moet doen. Maar tegen een vrouw met dezelfde houding wordt gezegd 'je hebt toch geen kinderen om ze door iemand anders te laten opvoeden?'
Dat er in Nederland miljoenen vaders zijn die hun kinderen wél door iemand anders laten opvoeden als je die criteria aanhoudt daar hoor je nooit iemand over.
En over dat het fijn is dat we iets te kiezen hebben, waarom zouden we iets te kiezen moeten hebben? De vaders hebben óók niet zoveel te kiezen. Ten eerste wordt ze vanaf het begin duidelijk gemaakt dat moeders nou eenmaal beter zijn met kinderen dan zij, dat moeders niet van plan is om een essentiele bijdrage te gaan leveren aan het inkomen, en dat hij dús wel gewoon moet blijven werken. Maar dat maakt niet uit, want kinderen opvoeden, daar zijn mannen toch slechter in wordt er in Nederland gedacht.
Daarbij word ik heel moe van termen als 'full-time moeder', 'papadag' en 'bijstandsmoeder'. Vaders zijn nooit 'part-time vader' omdat ze werken, maar moeders die werken zijn opeens geen 'full-time moeder' meer. Moeders hebben nooit een 'mamadag' maar doen gewoon hun taak, en 'zijn er lekker even uit' als ze gaan werken. Voor vaders is werk gewoon hun taak en die 'zijn er lekker even uit' als ze thuis zijn. Belachelijk vind ik dat. Helemaal dat je baan een leuk uitstapje wordt...hoe wil je dan als vrouw nog serieus genomen worden op je werk? En bijstandsmoeder...ik hoor nou nooit de term bijstandsvader. Ik vind het schrijnend dat vrouwen zichzelf in zo'n nadelige positie weten te manouvreren als er kinderen komen dat als hun relatie stukloopt ze in de bijstand terechtkomen. Deels oneerlijk, deels eigen schuld. Mannen worden nooit zo afhankelijk van hun vrouw dat ze door een scheiding in de bijstand komen.
Ik word er naar van als ik zie dat meiden van mijn leeftijd (24) nu al op zoek zijn naar banen in sectoren waarvan ze weten dat ze makkelijk part-time kunnen werken, (in praktijk minder goed betaalde banen waarvoor minder opleiding nodig is) uberhaupt nooit full-time gaan werken omdat ze alles in het huishouden doen en hun vriend niets, en dat alles alleen omdat ze ooit kinderen willen. Die gaan er al helemaal vanuit dat ze straks max 3 dagen gaan werken en voornamelijk voor de kinderen gaan zorgen. Leuk, ambitie......En wel een dure studie volgen, waar nooit serieus iets mee gedaan wordt.
anoniem_53624 wijzigde dit bericht op 22-10-2007 10:16
Reden: kleine aanvulling
Reden: kleine aanvulling
% gewijzigd
maandag 22 oktober 2007 om 12:16
Toc blijf ik steeds maar denken: Waarom begin je in vredesnaam aan kinderen als je zo graag wilt blijven werken?
En dan maakt man of vrouw me niet uit.
Mij is altijd geleerd dat je niet alles kan hebben. Ik wilde een carriere en heb ervoor gekozen geen kinderen op de wereld te zetten. Ik vind ook dat er teveel belastinggeld naar kinderen gaat. Ik krijg vaak opmerkingen (die hier ook geplaatst zijn) als: maar wij (ouders dan) betalen toch ook voor jouw oude dag?
FOUT! Ik heb een speciale pensioenverzekering en tegen de tijd dat ik die leeftijd bereikt heb is de AOW er niet meer, dus betalen jullie daar ook niet voor.
Of: Jij wilt later toch ook hulp van onze kinderen als je zorg nodig hebt? Ja, maar ik geef die hulp nu zelf aan ouders van kinderen die te ver van hen vandaan wonen of gewoonweg geen tijd willen/kunnen maken voor hun ouders (ben verpleegkundige bij de thuiszorg).
Allemaal slappe excuses dus. Mijn mening blijft: JIJ (man/vrouw) kiest voor kinderen en dus moet JIJ (man/vrouw) daar op sommige vlakken een stapje terug voor doen, niet ik. Dat ik meebetaal aan kraamzorg en tandartskosten vind is al bezopen genoeg, maar dat vind ik nog acceptabel. Ik wil me alleen geen 3 slagen in de rondte werken om kinderabonnementen voor sportclubs e.d. (worden vaak via gemeentes verstrekt aan mensen met uitkeringen) of kinderopvang omdat beide ouders zo nodig moeten blijven werken. Van mij mag er een soort rekeningrijden ingevoerd worden wat kinderen betreft: je gebruikt/verbruikt veel, dus betaal je veel. Dat hoeft niet persé in geld te zijn, dat kan ook zijn dat je tijd besteed aan je kind i.p.v. aan werk.
En dan maakt man of vrouw me niet uit.
Mij is altijd geleerd dat je niet alles kan hebben. Ik wilde een carriere en heb ervoor gekozen geen kinderen op de wereld te zetten. Ik vind ook dat er teveel belastinggeld naar kinderen gaat. Ik krijg vaak opmerkingen (die hier ook geplaatst zijn) als: maar wij (ouders dan) betalen toch ook voor jouw oude dag?
FOUT! Ik heb een speciale pensioenverzekering en tegen de tijd dat ik die leeftijd bereikt heb is de AOW er niet meer, dus betalen jullie daar ook niet voor.
Of: Jij wilt later toch ook hulp van onze kinderen als je zorg nodig hebt? Ja, maar ik geef die hulp nu zelf aan ouders van kinderen die te ver van hen vandaan wonen of gewoonweg geen tijd willen/kunnen maken voor hun ouders (ben verpleegkundige bij de thuiszorg).
Allemaal slappe excuses dus. Mijn mening blijft: JIJ (man/vrouw) kiest voor kinderen en dus moet JIJ (man/vrouw) daar op sommige vlakken een stapje terug voor doen, niet ik. Dat ik meebetaal aan kraamzorg en tandartskosten vind is al bezopen genoeg, maar dat vind ik nog acceptabel. Ik wil me alleen geen 3 slagen in de rondte werken om kinderabonnementen voor sportclubs e.d. (worden vaak via gemeentes verstrekt aan mensen met uitkeringen) of kinderopvang omdat beide ouders zo nodig moeten blijven werken. Van mij mag er een soort rekeningrijden ingevoerd worden wat kinderen betreft: je gebruikt/verbruikt veel, dus betaal je veel. Dat hoeft niet persé in geld te zijn, dat kan ook zijn dat je tijd besteed aan je kind i.p.v. aan werk.
maandag 22 oktober 2007 om 14:46
Wat mij stoort aan het artikel is dat er over "vrouwen" wordt gesproken, terwijl er "moeders" wordt bedoeld. Blijkbaar is nog niet doorgedrongen dat niet iedere vrouw moeder is.
Ik vind ook wel dat er teveel kind-gerelateerde subsidies zijn: kinderbijslag, gratis zorgverzekering, bevalling en kraamzorg in de basisverzekering (en niet van invloed op de no-claim!) en allerlei subsidies voor opvang, school, speelplaatsen etc. Sommige vind ik nuttig, andere oneerlijk. Mijn baas die 3x modaal verdient krijgt ruim 560 euro per kwartaal aan kinderbijslag. Nee, dan betaal ik liever wat extra voor de leraren zodat de kinderen in ieder geval goed onderwijs krijgen.
De primaire zorg hoort inderdaad bij de ouders te liggen. En dan bedoel ik beide ouders. We hebben allemaal recht op korter werken, niet alleen de vrouwen. Aan de andere kant is het in de praktijk vaak zo dat de vrouw verhoudingsgewijs minder verdient en is het logischer dat de vrouw minder gaat werken. Dat moet je van tevoren zelf goed regelen. Tegenwoordig zijn scholen verplicht opvang te regelen voor de kinderen. Ik vind dat echt de omgekeerde wereld. Wat dat betreft ben ik het wel eens met de conclusie van artikel: "de primaire zorg voor kinderen ligt bij de ouders. De overheid heeft daarbij slechts een faciliterende taak: zorg voor opvang en onderwijs door professionals".
Ik vind ook wel dat er teveel kind-gerelateerde subsidies zijn: kinderbijslag, gratis zorgverzekering, bevalling en kraamzorg in de basisverzekering (en niet van invloed op de no-claim!) en allerlei subsidies voor opvang, school, speelplaatsen etc. Sommige vind ik nuttig, andere oneerlijk. Mijn baas die 3x modaal verdient krijgt ruim 560 euro per kwartaal aan kinderbijslag. Nee, dan betaal ik liever wat extra voor de leraren zodat de kinderen in ieder geval goed onderwijs krijgen.
De primaire zorg hoort inderdaad bij de ouders te liggen. En dan bedoel ik beide ouders. We hebben allemaal recht op korter werken, niet alleen de vrouwen. Aan de andere kant is het in de praktijk vaak zo dat de vrouw verhoudingsgewijs minder verdient en is het logischer dat de vrouw minder gaat werken. Dat moet je van tevoren zelf goed regelen. Tegenwoordig zijn scholen verplicht opvang te regelen voor de kinderen. Ik vind dat echt de omgekeerde wereld. Wat dat betreft ben ik het wel eens met de conclusie van artikel: "de primaire zorg voor kinderen ligt bij de ouders. De overheid heeft daarbij slechts een faciliterende taak: zorg voor opvang en onderwijs door professionals".
maandag 22 oktober 2007 om 15:23
Er wordt heel makkelijk door een aantal gezegd: Vaders en moeders moeten beiden zorgen en minder gaan werken als er kinderen komen.
Prima, maar waar zijn de werkgevers die hierin ook mee moeten gaan? Zij zijn vaak degenen die zeggen: 'Nee, een dag minder gaat echt niet bij deze functie.' Wat uiteraard voor 99.9% van de banen compleet bullshit is, maar wat doe je daar tegen? Allemaal massaal ontslag nemen als protest?
Dus, conclusie: vaak lukt het niet, tenzij je inderdaad banen neemt die minder geld in het laatje brengen. En met de toch al hoge kosten van kinderopvang, die wij dan ook zelf moeten betalen, is het dan niet te doen. Laten we dan in godsnaam een medicijn uitvinden die een kinderwens onderdrukt en ons allen een goudvis en een fulltime baan geeft.
Weg probleem van overbevolking, weg gezeik over wel of niet full-time werken. Niemand meer wat te kiezen, alles automatisch voor je geregeld. Oh ja, je mag alleen nog op je 13e kiezen welke richting van werk je op wilt.
Leve het bereikte geëmancipeerde bestaan!
Prima, maar waar zijn de werkgevers die hierin ook mee moeten gaan? Zij zijn vaak degenen die zeggen: 'Nee, een dag minder gaat echt niet bij deze functie.' Wat uiteraard voor 99.9% van de banen compleet bullshit is, maar wat doe je daar tegen? Allemaal massaal ontslag nemen als protest?
Dus, conclusie: vaak lukt het niet, tenzij je inderdaad banen neemt die minder geld in het laatje brengen. En met de toch al hoge kosten van kinderopvang, die wij dan ook zelf moeten betalen, is het dan niet te doen. Laten we dan in godsnaam een medicijn uitvinden die een kinderwens onderdrukt en ons allen een goudvis en een fulltime baan geeft.
Weg probleem van overbevolking, weg gezeik over wel of niet full-time werken. Niemand meer wat te kiezen, alles automatisch voor je geregeld. Oh ja, je mag alleen nog op je 13e kiezen welke richting van werk je op wilt.
Leve het bereikte geëmancipeerde bestaan!
maandag 22 oktober 2007 om 15:40
dat ben ik niet met je eens. Als jouw ouders jou niet hadden genomen, had jij er neit geweest, en had je de ouders van de kinderen die ver weg wonen niet kunnen verzorgen.Als niemand in de leeftijd van jouw moeder kinderen had genomen omdat het allemaal te duur is en er geen subsidies waren omdat de regering zei eigen keuze eigen verantwoording, dan had er niemand voor die ouwe mensen gezorgd. En dat gaat straks niet anders zijn. Het is dus wel van wezenlijk belang dat er kindertjes gemaakt blijven worden, en omdat iedereen dit inziet, in meer of mindere mate, wordt er gesubsidieerd om het aantrekkelijk te laten blijven om een kindje te willen nemen, baren, krijgen. (voor t geval er weer iemand over t woord nemen gaat vallen)
Ik ben met je eens dat sommige subsidies te ver gaan, zoals de kinderbijslag bij een 3 keer modaal inkomen, maar daar zijn ze mee aan de slag.
maandag 22 oktober 2007 om 16:38
Ik zal de laatste zijn om te zeggen dat men geen kinderen meer mag krijgen/nemen/baren.
Ik zeg alleen dat we eens een beetje beter na moeten denken. Voor mijn sterilisatie kreeg ik steeds de vraag of ik er wel goed over nagedacht had (en dan kwamen de, in mijn ogen, slappe excuses weer naar voren). Maar volgens mij zijn er plentie ouders die er ook niet goed over nadenken. Dat een kind hun leven zal veranderen dringt meestal nog wel door, dat er dingen voor gelaten moeten worden niet.3 kinderen, eigen huis, 2 auto's voor de deur, 3x per jaar op vakantie. Je moet keuzes maken. En ik vind dat die keuzes te vaak gemaakt worden door de overheid. Er is voor vanalles en nogwat subsidie. We (vrouwen bedoel ik dan) willen toch zo graag onafhankelijk zijn? Doe daar dan zelf wat aan! Ga beide wat minder werken/verdienen, ga wat minder op vakantie, gooi een auto aan de kant. Maar nee, het is wel lekker geregeld zo. Opvoeden moeten de vader en moeder doen en die moeten dus ook consessies doen. Niet de leraar, niet de overheid. Neem je eigen verantwoording.
maandag 22 oktober 2007 om 17:15
Mijn man en ik combineren allebei werk en gezin. Op de dagen dat ik werk, zorgt hij voor de kinderen en andersom. Wij hebben onze levensstijl aardig aangepast aan het het gezin en daar zelf, beiden, voor te willen zorgen: 1 auto (een goedkope, want het is een belastingvrije oldtimer, waar Digiman in zijn vrije tijd het onderhoud voor doet), geen koophuis, 1 keer per jaar op (kampeer) vakantie. Maar zelfs dan (geen excessief uitgavenpatroon, geen kosten voor kinderopvang) hebben wij bijv. de kinderbijslag echt wel nodig, hoor. Het is dus niet alleen een kwestie van je wensen bijstellen.
maandag 22 oktober 2007 om 21:35
