Kinderen
alle pijlers
Laat vrouw hobbykind zelf betalen
zondag 21 oktober 2007 om 15:49
Moeders schreeuwen moord en brand over hun rechten, maar als het om plichten gaat, laten ze hun pruillip zien. De overheid moet niet te gul zijn, zegt Ebru Umar.
Een tijdje terug stond in deze krant een interview met Pierre Vinken, naast neurochirurg en atheïst, een van Nederlands succesvolste ondernemers (het Betoog, 22 september). Hij stelde dat een goede directeur is als een goede huisvrouw: geen geniale specialist, maar een degelijke generalist. Vinkens opmerking stemde mij droevig: omdat hij gelijk heeft.
Hoe kan het dat een man die niet eens in staat is om een huishouden van vier personen draaiende te houden, geacht wordt een bedrijf te leiden met honderden, zo niet duizenden werknemers? De eerste de beste huisvrouw had ABN Amro beter kunnen leiden dan Rijkman Groenink. Waarom kiezen vrouwen dan nog steeds voor uitzichtloze deeltijdbaantjes - als ze al werken? Het antwoord werd vorige week gegeven: de Nederlandse vrouw wil helemaal niet werken (Voorpagina en het Betoog, 13 oktober).
De strekking was dat je moe wordt van de combinatie werk en zorgtaken. Bovendien menen Nederlandse vrouwen het recht op niet-werken te hebben: ze willen de eerste balletvoorstelling van hun kind niet missen. Bij mijn weten zijn balletvoorstellingen 's avonds - althans, de mijne wel en mijn fulltime werkende moeder heeft er geen één gemist. Ze is me wel eens vergeten bij school, maar hoeveel directeuren denken altijd uit zichzelf aan de verjaardag van hun kinderen?
In de discussie over werken en kinderen opvoeden heeft mij altijd één punt verbaasd: de manier waarop overheid én media ouders benaderen. Mannen werken. Vrouwen niet. Mannen verdienen geld. Vrouwen niet. Waarom worden vrouwen door overheid en media als zwakzinnige schepsels behandeld, die niet in staat zouden zijn om te werken? Waarom wordt getolereerd dat de ene helft van de Nederlandse samenleving, vrouwen, financieel afhankelijk is van de andere helft: mannen?
Waarom noemen we het een voorrecht dat in Nederland vrouwen parttime werken? En waarom wordt altijd hetzelfde excuus van stal gehaald om niet of parttime werken te legitimeren: kinderen? Omdat kinderen zogenaamd de reden zijn waarom vrouwen hun werk minderen. Waarom mannen met kinderen niet minder werken is bekend: drogredenen als carrièrebreuk, ‘mag niet van de baas' of ‘kan in deze functie echt niet'.
Waar gesteld wordt dat Nederlandse vrouwen niet willen werken, moet niet ontkend worden dat Nederlandse mannen niet willen zorgen. En waarom zouden ze ook, ze hebben een sloof, vrouw of vriendin genoemd, die dat wel wil. We vergeten echter dat vrouwen niets te willen hebben. Als het om rechten gaat (studie, salaris, carrièrekansen), schreeuwen vrouwen dat ze gelijkwaardig zijn aan mannen. Zodra het om plichten gaat, komt de pruillip opzetten: maar wie zorgt voor de kinderen? En waarom zou je werken als je geld opgaat aan kinderopvang?
Om een aantal redenen, naast het behouden van financiële onafhankelijkheid: professionele en persoonlijke ontwikkeling, deel uit maken van de samenleving, recht op een beroep op sociale voorzieningen, pensioenopbouw, et cetera. Desondanks wordt met instemming van overheid en samenleving een afhankelijke groep gecreëerd die haar hand ophoudt om in haar levensonderhoud te voorzien.
Een overheid die meent dat mannen en vrouwen gelijke rechten hebben, moet ook gelijke plichten afdwingen en niet toestaan dat vrouwen én mannen zich verschuilen achter kinderen om niet fulltime te werken. Een overheid daarentegen die meent dat vrouwen zwakzinnig zijn en niet hoeven te werken als ze dat niet willen, moet het lef hebben in te zien dat de staatskas hier voordeel bij kan hebben: verbied een wetenschappelijke opleiding, schaf kinderbijslag, zwangerschapsverlof, ouderschapsverlof, gratis schoolboeken en AOW af voor vrouwen die ‘ervoor gekozen hebben niet te werken'.
Dit zijn (financiële) redenen voor vrouwen om niet te werken, waardoor kinderen zijn verworden tot een hobby die de samenleving betaalt. Een hobby die mateloos wordt uitgeoefend, waarbij de keuze voor één of meer kinderen niet beperkt wordt door de financiële situatie. Ten onrechte was de laatste zin uit het Betoog-artikel: ‘De zorg voor kinderen is niet meer alleen de zorg van de ouders.'
Dit is een misvatting: de primaire zorg voor kinderen ligt bij de ouders. De overheid heeft daarbij slechts een faciliterende taak: zorg voor opvang en onderwijs door professionals.
Broin: de Volkskrant.
Ik ben het uiteraard van harte met Ebru (een Turkse vrouw) eens. Kinderen krijgen is een hobby van vrouwen, die daarna hun mond vol hebben over rechten en nooit over plichten. De arbeidsparticipatie van vrouwen is nergens zo laag als in Nederland. Netzogoed alsdat mijn hobbies niet gesubsidieerd worden, wil ik ook hebben dat vrouwen niet meer in hun onderhoud van hun kinderen worden gesubsidieerd. De wereld gaan ten onder aan overbevolking, en al helemaal in het drukst bevolkste landje van de wereld, Nederland. Kinderen krijgen prima, maar een per vrouw en niet omgeven met pamper-regelingen. Wie meer dan een kind krijgt verdient hoog oplopende boetes. Vrouwen met een academische opleiding die daarna voltijds moeder wensen te zijn, mogen hun studie terugbetalen aan de staat.
Voordat ik gewurgd wordt met de instemming van een meeerderheid van deze pijler: mannen moeten ook gedwongen worden meer tijd te steken in de opvoeding van hun kinderen, en bedrijven moeten gedwongen worden om moeders met jonge kinderen hun baby te laten slapen/ verzorgen op het werk. Totdat ze naar de creche kunnen.
Een tijdje terug stond in deze krant een interview met Pierre Vinken, naast neurochirurg en atheïst, een van Nederlands succesvolste ondernemers (het Betoog, 22 september). Hij stelde dat een goede directeur is als een goede huisvrouw: geen geniale specialist, maar een degelijke generalist. Vinkens opmerking stemde mij droevig: omdat hij gelijk heeft.
Hoe kan het dat een man die niet eens in staat is om een huishouden van vier personen draaiende te houden, geacht wordt een bedrijf te leiden met honderden, zo niet duizenden werknemers? De eerste de beste huisvrouw had ABN Amro beter kunnen leiden dan Rijkman Groenink. Waarom kiezen vrouwen dan nog steeds voor uitzichtloze deeltijdbaantjes - als ze al werken? Het antwoord werd vorige week gegeven: de Nederlandse vrouw wil helemaal niet werken (Voorpagina en het Betoog, 13 oktober).
De strekking was dat je moe wordt van de combinatie werk en zorgtaken. Bovendien menen Nederlandse vrouwen het recht op niet-werken te hebben: ze willen de eerste balletvoorstelling van hun kind niet missen. Bij mijn weten zijn balletvoorstellingen 's avonds - althans, de mijne wel en mijn fulltime werkende moeder heeft er geen één gemist. Ze is me wel eens vergeten bij school, maar hoeveel directeuren denken altijd uit zichzelf aan de verjaardag van hun kinderen?
In de discussie over werken en kinderen opvoeden heeft mij altijd één punt verbaasd: de manier waarop overheid én media ouders benaderen. Mannen werken. Vrouwen niet. Mannen verdienen geld. Vrouwen niet. Waarom worden vrouwen door overheid en media als zwakzinnige schepsels behandeld, die niet in staat zouden zijn om te werken? Waarom wordt getolereerd dat de ene helft van de Nederlandse samenleving, vrouwen, financieel afhankelijk is van de andere helft: mannen?
Waarom noemen we het een voorrecht dat in Nederland vrouwen parttime werken? En waarom wordt altijd hetzelfde excuus van stal gehaald om niet of parttime werken te legitimeren: kinderen? Omdat kinderen zogenaamd de reden zijn waarom vrouwen hun werk minderen. Waarom mannen met kinderen niet minder werken is bekend: drogredenen als carrièrebreuk, ‘mag niet van de baas' of ‘kan in deze functie echt niet'.
Waar gesteld wordt dat Nederlandse vrouwen niet willen werken, moet niet ontkend worden dat Nederlandse mannen niet willen zorgen. En waarom zouden ze ook, ze hebben een sloof, vrouw of vriendin genoemd, die dat wel wil. We vergeten echter dat vrouwen niets te willen hebben. Als het om rechten gaat (studie, salaris, carrièrekansen), schreeuwen vrouwen dat ze gelijkwaardig zijn aan mannen. Zodra het om plichten gaat, komt de pruillip opzetten: maar wie zorgt voor de kinderen? En waarom zou je werken als je geld opgaat aan kinderopvang?
Om een aantal redenen, naast het behouden van financiële onafhankelijkheid: professionele en persoonlijke ontwikkeling, deel uit maken van de samenleving, recht op een beroep op sociale voorzieningen, pensioenopbouw, et cetera. Desondanks wordt met instemming van overheid en samenleving een afhankelijke groep gecreëerd die haar hand ophoudt om in haar levensonderhoud te voorzien.
Een overheid die meent dat mannen en vrouwen gelijke rechten hebben, moet ook gelijke plichten afdwingen en niet toestaan dat vrouwen én mannen zich verschuilen achter kinderen om niet fulltime te werken. Een overheid daarentegen die meent dat vrouwen zwakzinnig zijn en niet hoeven te werken als ze dat niet willen, moet het lef hebben in te zien dat de staatskas hier voordeel bij kan hebben: verbied een wetenschappelijke opleiding, schaf kinderbijslag, zwangerschapsverlof, ouderschapsverlof, gratis schoolboeken en AOW af voor vrouwen die ‘ervoor gekozen hebben niet te werken'.
Dit zijn (financiële) redenen voor vrouwen om niet te werken, waardoor kinderen zijn verworden tot een hobby die de samenleving betaalt. Een hobby die mateloos wordt uitgeoefend, waarbij de keuze voor één of meer kinderen niet beperkt wordt door de financiële situatie. Ten onrechte was de laatste zin uit het Betoog-artikel: ‘De zorg voor kinderen is niet meer alleen de zorg van de ouders.'
Dit is een misvatting: de primaire zorg voor kinderen ligt bij de ouders. De overheid heeft daarbij slechts een faciliterende taak: zorg voor opvang en onderwijs door professionals.
Broin: de Volkskrant.
Ik ben het uiteraard van harte met Ebru (een Turkse vrouw) eens. Kinderen krijgen is een hobby van vrouwen, die daarna hun mond vol hebben over rechten en nooit over plichten. De arbeidsparticipatie van vrouwen is nergens zo laag als in Nederland. Netzogoed alsdat mijn hobbies niet gesubsidieerd worden, wil ik ook hebben dat vrouwen niet meer in hun onderhoud van hun kinderen worden gesubsidieerd. De wereld gaan ten onder aan overbevolking, en al helemaal in het drukst bevolkste landje van de wereld, Nederland. Kinderen krijgen prima, maar een per vrouw en niet omgeven met pamper-regelingen. Wie meer dan een kind krijgt verdient hoog oplopende boetes. Vrouwen met een academische opleiding die daarna voltijds moeder wensen te zijn, mogen hun studie terugbetalen aan de staat.
Voordat ik gewurgd wordt met de instemming van een meeerderheid van deze pijler: mannen moeten ook gedwongen worden meer tijd te steken in de opvoeding van hun kinderen, en bedrijven moeten gedwongen worden om moeders met jonge kinderen hun baby te laten slapen/ verzorgen op het werk. Totdat ze naar de creche kunnen.
dinsdag 23 oktober 2007 om 10:36
Wat is er aan de hand, Antonio ? Heeft je vriendin nestdrang gekregen ?
Ik kan je zeggen, dáár kun je als man écht niets tegen doen.
Of die nesteldrang gevolgen voor jou zal hebben, dáár ben je wel zelf bij, condooms zijn in Nederland tenslotte vrij verkrijgbaar.
Ik ga er van uit dat jij straks wel met plezier de luiers van je koters verschoont als je vriendin lekker aan het werk is (en geloof me, op het werk heb je vaak méér rust dan thuis met een kind).
En inderdaad, het grootste probleem voor werkende ouders is het organiseren van de opvang. Helaas.
Ik kan je zeggen, dáár kun je als man écht niets tegen doen.
Of die nesteldrang gevolgen voor jou zal hebben, dáár ben je wel zelf bij, condooms zijn in Nederland tenslotte vrij verkrijgbaar.
Ik ga er van uit dat jij straks wel met plezier de luiers van je koters verschoont als je vriendin lekker aan het werk is (en geloof me, op het werk heb je vaak méér rust dan thuis met een kind).
En inderdaad, het grootste probleem voor werkende ouders is het organiseren van de opvang. Helaas.
dinsdag 23 oktober 2007 om 10:45
![;-]](https://forum.viva.nl/smilies/79_wink.gif){kind=small}
dinsdag 23 oktober 2007 om 11:51
hm, nogal een tegenstrijdig verhaal. Als je onafhankelijk wilt zijn, moet je daar wat aan doen. Maar als je blijft werken en dus vervolgens gebruik moet maken van de kinderopvang, dan laat je ineens gemakzuchtig de opvoeding van je kinderen aan anderen over en vangt er ook nog eens heeeeeel onterecht een bak geld voor van de overheid.
Even bedacht dat het diezelfde overheid is die van iedereen, dus ook de vrouwen, verwacht dat ze zelf hun broek kunnen ophouden?
En dat de meeste vrouwen niet eens werken voor (oooh en daar komen ze weer, de clichevoorbeelden) dure extra vakanties, grotere huizen of 3 auto's voor de deur?
Sja, en als je werken wilt stimuleren, dan zul je moeten zorgen voor de randvoorwaarden om dat in te vullen. Voor kinderopvang dus. Voor betaalbare kinderopvang. Want het bruto bedrag van crechekosten is dermate hoog dat ik me kan voorstellen dat het voor veel mensen niet of nauwelijks meer de moeite waard zou zijn om er nog tegenop te werken.
Kortom, tegen wie je nou precies ageert is me niet helemaal duidelijk. Maar dat je op zijn minst op een paar punten een plank mist, meen ik wel te zien.
dinsdag 23 oktober 2007 om 11:56
Hier, dit ook weer. Wat wil je nou:
- stop met werken zodra je kinderen krijgt, zodat je geen kinderopvang nodig hebt waarvoor je een bijdrage krijgt? of
- blijf werken, maar betaalt maar mooi de volle mep voor zaken als opvang (even daargelaten je opmerking over het overlaten van de opvoeding aan anderen, want die valt nergens in te passen); of
- de gehele menschheid moet maar stoppen met kinderen krijgen, zodat ze allemaal kunnen blijven werken, en dus onafhankelijk zijn en hun kind niet naar de creche hoeven brengen en daarvoor dus ook geen geld nodig hebben.
Euhhhhhh.
woensdag 24 oktober 2007 om 11:59
:
Kun je nu spreken over een gezamenlijke hobby Moppentoet
Dat kwam wel ineens in me op nu, de enige gezamenlijke hobby van Dreamlief en mij dus.. de kinderen. (en nee, voordat iemand raar kijkt, dat andere is de enige sport, waar we samen voor warmlopen)
Hm, vannacht was die kleine bepaald geen hobby van ons beiden. Om 12 uur werd er op mijn arm getikt, mamaaaaaaaaa
. 
Heerlijk, ik kon me gaan douchen, en álles verschonen. De wasmachine kon vannacht draaien, en nu nog steeds.
woensdag 24 oktober 2007 om 12:13
Doodvermoeiende discussies. De vrouw moet dit of dan weer dat.
De emancipatie is juist wel geslaagd. Want vrouwen doen eindelijk eens wat ze zelf willen en zijn niet meer het brave meisje in de klas dat aan alle verwachtingen voldoet. Zij luisteren niet meer naar Juf Dresselhuys en bepalen het zelf.
Pas als alle vrouwen schijt hebben aan de verwachtingen van anderen -die nu weer zus en dan weer zo zijn-, is de emancipatie geslaagd.
De emancipatie is juist wel geslaagd. Want vrouwen doen eindelijk eens wat ze zelf willen en zijn niet meer het brave meisje in de klas dat aan alle verwachtingen voldoet. Zij luisteren niet meer naar Juf Dresselhuys en bepalen het zelf.
Pas als alle vrouwen schijt hebben aan de verwachtingen van anderen -die nu weer zus en dan weer zo zijn-, is de emancipatie geslaagd.
woensdag 24 oktober 2007 om 22:11
hm, heeft er dan niemand aan gedacht wat er voor werkgelegenheid er wordt gecreëerd door onze hobbykinderen?
Het begint al voordat je zwanger wilt worden: foliumzuur slikken, gezond gaan leven (is goed want hoef je niet vaak naar de dokter en dus geen onnodige recepten te verlangen die dan weer betaald worden door de premie's die de niet-naar-kinderen-verlangende m/v iedere maand betalen).
Dan ben je zwanger: testje kopen (worden gemaakt in een fabriek waar mensen werken en dus werkgelegenheid!!!), boeken kopen (okee, bij de eerste dan, bij de tweede blader je ze even door en bij de derde denk je er niet meer aan, maar toch...). Echo laten maken, zwangerschapskleding en babykleertjes kopen, babykamer kopen, kinderwagen, evt. op controle bij gyn of VK (tja, zijn zij even blij dat je een hobbykind wilt, anders hadden ze achter de kassa of in de WW ofzo kunnen gaan zitten...).
De bevalling: thuiszorg komt met bevallingshulp en kraamhulp, die anders ook maar mooi bij de Appie achter de kassa konden gaan zitten, want als er geen babies zijn, dan ook geen baantje in de kraamzorg.
En dan: De luiers, melkflesjes, potjes, kleren, kinderschoenen, kinderdagverblijf,school, BSO (stel je eens voor als er nog maar een kwart van de huidige hobbykinderen geboren zouden worden, allemaal in de WW), sportclubjes, etc, etc.
Je kunt het gewoon niet zo gek bedenken of alles hangt samen met het feit dat er gelukkig genoeg mensen zijn die het aandurven om kinderen te krijgen. Ik krijg gewoon acute pleuris als ik weer die zogenaamde zielige gesteriliseerde carrièrevrouwen hier zie schrijven over wat zij allemaal moeten betalen aan onze kinderwens. Denk na mens (ik weet even je naam niet meer, kan gebeuren na 3 zwangerschappen, krijg je zw.schapsdementie van): degenen die 1,8 kinderen hebben, vrouwtje thuis is en man lekker meer dan fulltime werkt, eigen huis hebben, 2 auto's en 3 luxe vakanties per jaar (en dan heb ik het nog niet over de merkkleding, etc.) zijn echt niet de gemiddelde hobbyisten!!! De meesten zijn blij dat de kinderbijslag elke 3 maanden komt (ook al kun je er net niks mee), dat er fiscale mogelijkheden zijn die ervoor zorgen dat je kunt blijven werken naast het ouderschap omdat je het aandurft om kinderen te krijgen.
En trouwens wat doen jullie eigenlijk op een kinderforum? Toch spijt van de sterilisatie?????????
Het begint al voordat je zwanger wilt worden: foliumzuur slikken, gezond gaan leven (is goed want hoef je niet vaak naar de dokter en dus geen onnodige recepten te verlangen die dan weer betaald worden door de premie's die de niet-naar-kinderen-verlangende m/v iedere maand betalen).
Dan ben je zwanger: testje kopen (worden gemaakt in een fabriek waar mensen werken en dus werkgelegenheid!!!), boeken kopen (okee, bij de eerste dan, bij de tweede blader je ze even door en bij de derde denk je er niet meer aan, maar toch...). Echo laten maken, zwangerschapskleding en babykleertjes kopen, babykamer kopen, kinderwagen, evt. op controle bij gyn of VK (tja, zijn zij even blij dat je een hobbykind wilt, anders hadden ze achter de kassa of in de WW ofzo kunnen gaan zitten...).
De bevalling: thuiszorg komt met bevallingshulp en kraamhulp, die anders ook maar mooi bij de Appie achter de kassa konden gaan zitten, want als er geen babies zijn, dan ook geen baantje in de kraamzorg.
En dan: De luiers, melkflesjes, potjes, kleren, kinderschoenen, kinderdagverblijf,school, BSO (stel je eens voor als er nog maar een kwart van de huidige hobbykinderen geboren zouden worden, allemaal in de WW), sportclubjes, etc, etc.
Je kunt het gewoon niet zo gek bedenken of alles hangt samen met het feit dat er gelukkig genoeg mensen zijn die het aandurven om kinderen te krijgen. Ik krijg gewoon acute pleuris als ik weer die zogenaamde zielige gesteriliseerde carrièrevrouwen hier zie schrijven over wat zij allemaal moeten betalen aan onze kinderwens. Denk na mens (ik weet even je naam niet meer, kan gebeuren na 3 zwangerschappen, krijg je zw.schapsdementie van): degenen die 1,8 kinderen hebben, vrouwtje thuis is en man lekker meer dan fulltime werkt, eigen huis hebben, 2 auto's en 3 luxe vakanties per jaar (en dan heb ik het nog niet over de merkkleding, etc.) zijn echt niet de gemiddelde hobbyisten!!! De meesten zijn blij dat de kinderbijslag elke 3 maanden komt (ook al kun je er net niks mee), dat er fiscale mogelijkheden zijn die ervoor zorgen dat je kunt blijven werken naast het ouderschap omdat je het aandurft om kinderen te krijgen.
En trouwens wat doen jullie eigenlijk op een kinderforum? Toch spijt van de sterilisatie?????????
woensdag 24 oktober 2007 om 22:38
Verder alles goed??
Mijn hemel, meid, ik krijg bijna medelijden. Aandurven om kinderen te krijgen.... Ik dacht dat mensen vooral kinderen krijgen omdat ze het leuk vinden. Maar misschien heb ik het helemaal mis. Blijkbaar krijgen mensen ook kinderen om werkgelegenheid te verschaffen.
En even voor je beeldvorming: die "zielige gesteriliseerde carrièrevrouwen" zijn niet bepaald gemiddeld voor "de vrouw die geen kinderen wil". De meesten hebben geen carrière en moeten ook gewoon rondkomen van een modaal salaris. Ik kan ook niet stoppen met werken of 3 keer per jaar op vakantie.
En wat ik doe op een kinderforum? Dat ik zelf geen kinderen wil, wil nog niet zeggen dat ik niet geïnteresseerd ben in mensen die dat wel willen.
woensdag 24 oktober 2007 om 22:56
ik hoop maar dat jij geen zorg nodig hebt als je oud en verlept bent... dan kunnen die dure kinderen waar je nu in investeert best makkelijk zijn...
als we nou idd een "rekeningrijden" invoeren (wat kinderen betreft dan) en de halve bevolking daarop reageert door geen/minder kinderen te "nemen" dan weet je zeker dat de tekorten in de zorg straks gigantisch zijn, en niet alleen in de zorg.
Ik ben benieuwd hoe jij dit voor je ziet?
woensdag 24 oktober 2007 om 23:29
Whahaha Leentje, briljant! (en vergeet voor het gemak maar even dat bewust kindvrije 2-verdieners, met dubbel fulltime salarissen, nog veel meer euro's in de economie storten... in geheel andere branches uiteraard.
Ja, deze discussie is inmiddels inderdaad alweer zo vaak gevoerd. Heb ik nog wat nieuws toe te voegen? Weinig....
Ikzelf ben bewust kindvrij, 32 lentes, sinds een halfjaar samenwonend... jullie begrijpen dat ik hard mijn best heb gedaan om tijdens sollicitaties te benadrukken dat er geen sprake is van een kinderwens; je ziet zo'n P&O-ert toch denken, he...
Ik moet er namelijk niet aan denken, parttime werken, zorgtaken, financiele afhankelijkheid, inleveren van vrijheden.... maar ja, da's mijn ding.
Maar dat verschil tussen mannen en vrouwen, is dat nou echt alleen maar cultureel bepaald? Of zit daar toch een stukje biologie tussen (Toon, wat zegt Midas daarover?)
Waarom is het voor zoveel mannen onoverkomelijk om minder te gaan werken voor de kids en kunnen vrouwen het niet over hun hart verkijgen om hun kroost enige dagen per week 'elders onder te brengen'? En begint het probleem niet reeds bij de zwangerschapsverlof? Hoeveel vaders zouden er vader hebben willen worden, als zij daarvoor minimaal 4 maanden uit het arbeidsproces zouden moeten verdwijnen? Is de zwangerschap niet al meteen de eerste onderbreking van de arbeidscontinuïteit en de carrière?
En is de zwangerschap ook niet meteen het waarom van het toewijzen van de primaire zorgtaken aan de moeder? Deels instinctief, deels praktisch (borstvoeding enzo)?
En dan is er nog deze opmerking:
Wat is er aan de hand, Antonio ? Heeft je vriendin nestdrang gekregen ?
Ik kan je zeggen, dáár kun je als man écht niets tegen doen.
Ik heb - om mij heen kijkend - sterk de indruk dat de nesteldrang bij vrouwen vaak sterker aanwezig is dan bij mannen. (vaak he... dus niet altijd) Tja, en dan zegt zo'n man al snel; "Jij wilt zo graag kinderen, dan blijf jij er maar voor thuis." Zit je dan met je nesteldrang en je carrière.....
En dan leiden die f*cking rammelende eierstokken ineens tot financiële afhankelijkheid en in het ongunstigste geval....de bijstand.
Ja, deze discussie is inmiddels inderdaad alweer zo vaak gevoerd. Heb ik nog wat nieuws toe te voegen? Weinig....
Ikzelf ben bewust kindvrij, 32 lentes, sinds een halfjaar samenwonend... jullie begrijpen dat ik hard mijn best heb gedaan om tijdens sollicitaties te benadrukken dat er geen sprake is van een kinderwens; je ziet zo'n P&O-ert toch denken, he...
Ik moet er namelijk niet aan denken, parttime werken, zorgtaken, financiele afhankelijkheid, inleveren van vrijheden.... maar ja, da's mijn ding.
Maar dat verschil tussen mannen en vrouwen, is dat nou echt alleen maar cultureel bepaald? Of zit daar toch een stukje biologie tussen (Toon, wat zegt Midas daarover?)
Waarom is het voor zoveel mannen onoverkomelijk om minder te gaan werken voor de kids en kunnen vrouwen het niet over hun hart verkijgen om hun kroost enige dagen per week 'elders onder te brengen'? En begint het probleem niet reeds bij de zwangerschapsverlof? Hoeveel vaders zouden er vader hebben willen worden, als zij daarvoor minimaal 4 maanden uit het arbeidsproces zouden moeten verdwijnen? Is de zwangerschap niet al meteen de eerste onderbreking van de arbeidscontinuïteit en de carrière?
En is de zwangerschap ook niet meteen het waarom van het toewijzen van de primaire zorgtaken aan de moeder? Deels instinctief, deels praktisch (borstvoeding enzo)?
En dan is er nog deze opmerking:
Wat is er aan de hand, Antonio ? Heeft je vriendin nestdrang gekregen ?
Ik kan je zeggen, dáár kun je als man écht niets tegen doen.
Ik heb - om mij heen kijkend - sterk de indruk dat de nesteldrang bij vrouwen vaak sterker aanwezig is dan bij mannen. (vaak he... dus niet altijd) Tja, en dan zegt zo'n man al snel; "Jij wilt zo graag kinderen, dan blijf jij er maar voor thuis." Zit je dan met je nesteldrang en je carrière.....
En dan leiden die f*cking rammelende eierstokken ineens tot financiële afhankelijkheid en in het ongunstigste geval....de bijstand.
Ik geloof niet meer in sprookjes.
donderdag 25 oktober 2007 om 10:57
Ik heb verder de rest van de reacties niet gelezen en misschien slaat mijn opmerking nu dan ook als een tang op een varken, maar ik wil toch even zeggen dat als mijn man en ik allebei fulltime hadden moeten werken, wij geen kinderen hadden gekregen. Wij willen zelf onze kinderen opvoeden en niet door x verschillende leidsters op een kinderdagverblijf.
Mijn man verdient veel meer dan ik en in zijn baan kan hij niet minder werk. Dus ben ik minder gaan werken...Lijkt me logisch. Als de kinderen later groot zijn (lees 12 jaar oid), dan zal ik weer meer gaan werken dan 0,45 FTE. Maar dan wel in een andere baan dan nu. Wat een schande he, dat gebrek aan ambitie bij mij. Ik vind het opvoeden van mijn kind nu eenmaal belangrijker dan kantoorwerk doen voor 10 euro bruto per uur. Sorry...
Mijn man verdient veel meer dan ik en in zijn baan kan hij niet minder werk. Dus ben ik minder gaan werken...Lijkt me logisch. Als de kinderen later groot zijn (lees 12 jaar oid), dan zal ik weer meer gaan werken dan 0,45 FTE. Maar dan wel in een andere baan dan nu. Wat een schande he, dat gebrek aan ambitie bij mij. Ik vind het opvoeden van mijn kind nu eenmaal belangrijker dan kantoorwerk doen voor 10 euro bruto per uur. Sorry...
donderdag 25 oktober 2007 om 21:26
vrijdag 26 oktober 2007 om 11:09
Moppetoet, toch niet zo onwaarschijnlijk dat dat niet KAN, hoor. Als hij minder gaat werken, dan stapelt het werk zich binnen een week op. Eigenlijk zijn ze al een beetje onderbezet. Dus dan zou er iemand extra aangenomen moeten worden. En dat is voor een klein bedrijf een enorme kostenpost.. Buiten dat zouden wij, als hij een dag minder zou werken, met 20% minder van zijn inkomsten een stuk armer leven en elk dubbeltje moeten omdraaien. Ik verdien zo bagger, dat het bij mij niet zo uitmaakt als ik minder werk. (tja vrouw he, mannelijke collega van dezelfde leeftijd verdient 800 euro meer bij 40 uur, maar dat weet ik officieel niet).
vrijdag 26 oktober 2007 om 14:07
Maar toch, het blijft merkwaardig dat vrijwel elke vrouw in vrijwel elke baan wél minder kan werken, terwijl datzelfde bij mannen écht niet mogelijk is.
Als je 800 euro minder verdient dan je mannelijke collega, zou je toch echt eens aan de bel moeten trekken qua discriminatie, maar dat is weer een hele andere discussie.
Als je 800 euro minder verdient dan je mannelijke collega, zou je toch echt eens aan de bel moeten trekken qua discriminatie, maar dat is weer een hele andere discussie.
vrijdag 26 oktober 2007 om 14:30
Als je minder uren werkt, houd je netto vaak meer over. Toen ik 80 % werkte "verdiende" ik hierdoor ruim 90 %.
Mijn vriend heeft ook (lang voordat er sprake was van levensloopregelingen etc) twee jaar lang als full-timer een salaris gehad van 80 %. Hierdoor kon hij op eigen houtje (plus vakantiedagen, adv etc.) een half jaar verlof opnemen om te studeren in het buitenland. Wordt niet aangeboden door de baas, maar als je een gesprek aangaat kan er heel veel.
Geen kwestie van willen, maar van om de tafel gaan zitten. En dat jouw collega blijkbaar meer vangt voor hetzelfde werk, daar klopt écht iets niet. Als ik jou was zou ik daar maar eens snel naar laten kijken. Het verhaal dat de man meer zou moeten verdienen dan de vrouw omdat "de man kostwinner is" mag al heel lang niet meer gebruikt worden.
Mijn vriend heeft ook (lang voordat er sprake was van levensloopregelingen etc) twee jaar lang als full-timer een salaris gehad van 80 %. Hierdoor kon hij op eigen houtje (plus vakantiedagen, adv etc.) een half jaar verlof opnemen om te studeren in het buitenland. Wordt niet aangeboden door de baas, maar als je een gesprek aangaat kan er heel veel.
Geen kwestie van willen, maar van om de tafel gaan zitten. En dat jouw collega blijkbaar meer vangt voor hetzelfde werk, daar klopt écht iets niet. Als ik jou was zou ik daar maar eens snel naar laten kijken. Het verhaal dat de man meer zou moeten verdienen dan de vrouw omdat "de man kostwinner is" mag al heel lang niet meer gebruikt worden.
zaterdag 27 oktober 2007 om 12:28
Eh, die zielige gesteriliseerde carrièrevrouwen hebben meestal geen carrière als ik jouw reactie goed lees? dus dan zijn ze gewoon zielige gesteriliseerde carrièrevrouwen zonder carrière??
Laat me voorop stellen dat het me persoonlijk geen ruk interesseert waarom de een wel kinderen wil en de ander geen. Dat zijn persoonlijke keuzes die iedereen maakt. Sterker nog, in mijn vriendinnenkring zijn we met z'n 6-en waarvan er twee kinderen hebben, twee twijfelen, 1 graag wil maar manlief niet en 1 wil absoluut niet. Hierover hebben we geen discussies omdat we de mening en keuzes van iedereen respecteren. Wel wordt erover gesproken, bv wat zijn je keuzes om er wel of niet aan te beginnen, wat vind je er leuk/niet leuk aan e.d. Daarbij zijn we allemaal hoogopgeleid met goede banen. Ik ben de enige die nu bewust een stapje terugdoet. Kan ook niet anders aangezien mijn man een eenmansbedrijf heeft.
Maar goed daar gaat deze discussie helemaal niet over. Het ging om het feit dat de vrouwen maar moeten betalen voor hun rammelende eierstokken en dat al die mensen die geen kinderen willen daar niet voor op hoeven te draaien. En dat we als randdebielen worden gezien omdat we minder gaan werken c.q. stoppen met werken. En dat is het punt waar ik me over erger. Dat zou dus betekenen (als je alles goed leest) dat mensen zonder kinderen nooit minder moeten gaan werken want dan sporen ze helemaal niet meer: geen kinderen en dan ook nog minder werken....
zaterdag 27 oktober 2007 om 19:55
Er komt iets in me op van een pot, een ketel en zwart zien. Aan de ene kant heb je het over die zielige gesteriliseerde carrièrevrouwen en aan de andere kant irriteert het je dat vrouwen worden gezien als randdebielen.
Volgens mij ging het artikel er voornamelijk over dat vaders en moeders de zorgtaken wat beter zouden mogen verdelen en dat ouders wat meer verantwoordelijkheid zouden mogen nemen. Ik vind het artikel te ver gaan, maar deels ben ik het er wel mee eens. Een deel daarvan heb ik in eerdere reacties al aangegeven, dus dat ga ik niet herhalen. Verder denk ik dat veel vaders het wel makkelijk vinden dat hun vrouw voor de kinderen en het huishouden zorgt. Aan de andere kant denk ik dat veel moeders het veel liever zelf doen.
zaterdag 27 oktober 2007 om 20:32
Ben ik echt de enige hier die de zorg en het werk HELEMAAL deelt met den Man? Wij werken allebei 50% en we zorgen 50%. Bewust voor gekozen, niet veel geld te besteden, maar nou en? Ik geniet van mijn 'hobby' en hopelijk zorgt mijn 'hobby' er later weer voor dat ik, als ik oud en verlept ben, ook weer verzorgd wordt.
zaterdag 27 oktober 2007 om 21:28
Mag ik een béétje meetellen ?
Wij hebben 3,5 jaar echt de zorg 50/50 verdeeld (totdat alle mogelijke -onbetaalde- verloven, vakantiedagen, adv, overuren op waren), maar nu onze zoon naar school gaat en we een goede oppas hebben (voor zolang het duurt, ze is acht weken zwanger) werk ik nog steeds drie dagen en mijn vriend full-time. Omdat hij wisseldiensten heeft kan hij toch vaak de kleine uit school halen.
