Kinderen
alle pijlers
Mijn gevoel. Maar voel me er rot bij
zondag 8 februari 2026 om 09:10
Ik zit een beetje met mijn gevoel in de knoop.
Mijn dochter (16) heeft sinds kort een vriendje. Echt een hele leuke aardige en attente jongen (18)
Ze zien elkaar regelmatig door de week vaak bij ons en in het weekend bij hem. Ze wonen niet echt bij elkaar in de buurt en zijn aangewezen op openbaar vervoer. Daarom blijft ze in het weekend bij hem slapen.
En ik vind het zo vervelend om te zeggen maar ik zou ook graag een keer willen dat ze hier een weekend blijven. En het stomme is ik begrijp dat ze liever daar is. Hij heeft een rijbewijs veel vrienden en een spannender leven. Mijn dochter heeft eigenlijk niet echt veel omdat ze 2 jaar niet naar school is geweest en we in een traject zitten om haar weer terug de schoolbanken in te krijgen.
Mijn gevoel en verdriet nemen nu helaas de overhand. Maar denk dat het vooral aan mezelf ligt en aan mijn eigen jeugd (ik ben mishandeld dus was thuis graag weg) ik voel me denk ik ook gewoon wat afgewezen ofzo. Terwijl ik het haar zo gun. Ze is zo'n leuke meid. Ik ben steeds bang dat ze het thuis niet leuk vind. Terwijl ze wel vaak zegt dat ze zo blij is dat zo'n leuke ouders heeft.
Arggg hoe kom ik van dat rot gevoel af.
Het zit namelijk echt in mij en mijn gevoel van afwijzing wat ik niet anders gewend ben van vroeger.
Pfff.
Ja wat ik hier mee wil weet ik niet. Misschien tips ofzo. Hoe doen andere ouders dat?
Mijn dochter (16) heeft sinds kort een vriendje. Echt een hele leuke aardige en attente jongen (18)
Ze zien elkaar regelmatig door de week vaak bij ons en in het weekend bij hem. Ze wonen niet echt bij elkaar in de buurt en zijn aangewezen op openbaar vervoer. Daarom blijft ze in het weekend bij hem slapen.
En ik vind het zo vervelend om te zeggen maar ik zou ook graag een keer willen dat ze hier een weekend blijven. En het stomme is ik begrijp dat ze liever daar is. Hij heeft een rijbewijs veel vrienden en een spannender leven. Mijn dochter heeft eigenlijk niet echt veel omdat ze 2 jaar niet naar school is geweest en we in een traject zitten om haar weer terug de schoolbanken in te krijgen.
Mijn gevoel en verdriet nemen nu helaas de overhand. Maar denk dat het vooral aan mezelf ligt en aan mijn eigen jeugd (ik ben mishandeld dus was thuis graag weg) ik voel me denk ik ook gewoon wat afgewezen ofzo. Terwijl ik het haar zo gun. Ze is zo'n leuke meid. Ik ben steeds bang dat ze het thuis niet leuk vind. Terwijl ze wel vaak zegt dat ze zo blij is dat zo'n leuke ouders heeft.
Arggg hoe kom ik van dat rot gevoel af.
Het zit namelijk echt in mij en mijn gevoel van afwijzing wat ik niet anders gewend ben van vroeger.
Pfff.
Ja wat ik hier mee wil weet ik niet. Misschien tips ofzo. Hoe doen andere ouders dat?
zondag 8 februari 2026 om 09:18
Aan de ene kant denk ik, ze zijn door de week regelmatig bij jullie, dus je ziet ze wel en blijkbaar vinden ze het prettig om bij jullie te zijn.
Aan de andere kant kan je tegen ze zeggen dat je het gezellig zou vinden als ze eens een weekend bij jullie blijven.
Tegelijkertijd vinden zijn ouders het waarschijnlijk ook fijn dat ze in het weekend daar zijn, want doordeweeks zijn ze al bij jullie.
Zomaar wat gedachten van mijn kant...
Aan de andere kant kan je tegen ze zeggen dat je het gezellig zou vinden als ze eens een weekend bij jullie blijven.
Tegelijkertijd vinden zijn ouders het waarschijnlijk ook fijn dat ze in het weekend daar zijn, want doordeweeks zijn ze al bij jullie.
Zomaar wat gedachten van mijn kant...
zondag 8 februari 2026 om 09:40
Goed dat je herkent waar het vandaan komt. En wat verdrietig dat je zo eenzaam was vroeger. Zoiets kan flink en diep pijn doen als het getriggerd wordt zoals nu.
Misschien helpt het om dit gevoel te omarmen en jezelf de liefde te geven die je nodig hebt. Dan zal je merken dat je het kan (ver)dragen ook al is het zwaar. Zoals je zegt, het hoort bij jou. Zie het als een rouwproces. Het is tijdelijk, je zal je niet altijd zo blijven voelen.
Misschien helpt het om dit gevoel te omarmen en jezelf de liefde te geven die je nodig hebt. Dan zal je merken dat je het kan (ver)dragen ook al is het zwaar. Zoals je zegt, het hoort bij jou. Zie het als een rouwproces. Het is tijdelijk, je zal je niet altijd zo blijven voelen.
zondag 8 februari 2026 om 10:15
Wat een mooie reactie.bijtie schreef: ↑08-02-2026 09:40Goed dat je herkent waar het vandaan komt. En wat verdrietig dat je zo eenzaam was vroeger. Zoiets kan flink en diep pijn doen als het getriggerd wordt zoals nu.
Misschien helpt het om dit gevoel te omarmen en jezelf de liefde te geven die je nodig hebt. Dan zal je merken dat je het kan (ver)dragen ook al is het zwaar. Zoals je zegt, het hoort bij jou. Zie het als een rouwproces. Het is tijdelijk, je zal je niet altijd zo blijven voelen.
•
zondag 8 februari 2026 om 10:30
O ja, dit zou ik zeker ook hebben. Dit is normaal toch? Onderdeel van het loslaten van grotere kinderen. Ze gaan vaker de deur uit en dat is heel ongezellig voor jou.
Zeker als je vroeger een warm nest gemist hebt en erg je best gedaan hebt om jouw huis wel liefdevol te maken.
Gun jezelf dit verdriet. Het is de eerste stap naar een empty nest. Daar is niet voor niets een naam voor uitgevonden.
Iets anders: ik vind het juist wat zorgwekkend dat ze niets anders geeft naast het vriendje. Heeft ze ook geen hobby’s of eigen vrienden? Stel dat het ooit uitgaat, dan valt ze helemaal in een zwart gat.
Zeker als je vroeger een warm nest gemist hebt en erg je best gedaan hebt om jouw huis wel liefdevol te maken.
Gun jezelf dit verdriet. Het is de eerste stap naar een empty nest. Daar is niet voor niets een naam voor uitgevonden.
Iets anders: ik vind het juist wat zorgwekkend dat ze niets anders geeft naast het vriendje. Heeft ze ook geen hobby’s of eigen vrienden? Stel dat het ooit uitgaat, dan valt ze helemaal in een zwart gat.
zondag 8 februari 2026 om 10:59
Je dochter is niet je ouders. Zo te lezen is ze blij met je, en staat haar keuze om in het weekend bij haar vriendje te blijven los van hoe ze het thuis heeft.
Let dus op deze dingen niet aan elkaar te verbinden, dat is niet eerlijk tov haar.
Dat gezegd hebbende, je mag haar best vragen ook af en toe in het weekend thuis te zijn (eventueel met vriendje) omdat je dat prettig vindt.
Let dus op deze dingen niet aan elkaar te verbinden, dat is niet eerlijk tov haar.
Dat gezegd hebbende, je mag haar best vragen ook af en toe in het weekend thuis te zijn (eventueel met vriendje) omdat je dat prettig vindt.
zondag 8 februari 2026 om 11:01
Hier zou ik me ook wat zorgen over maken. Fijn voor haar dat ze blij met haar vriendje is, maar al haar tijd met hem doorbrengen maakt haar wel kwetsbaar.Kipzonderkop schreef: ↑08-02-2026 10:30Iets anders: ik vind het juist wat zorgwekkend dat ze niets anders geeft naast het vriendje. Heeft ze ook geen hobby’s of eigen vrienden? Stel dat het ooit uitgaat, dan valt ze helemaal in een zwart gat.
zondag 8 februari 2026 om 11:06
Hopelijk gaat jouw dochter ook (weer) een eigen sociaal leven opbouwen.
Verder snap ik jouw verdriet. Toch zal dat gevoel wegtrekken zodra je meer aan deze nieuwe situatie gewent raakt. Wellicht zie je op een gegeven moment zelfs voordelen aan deze situatie aangezien er doordat de kinderen uit huis gaan weer meer ruimte komt voor de relatie met je man los van het ouderschap.
Sterkte voor nu.
Verder snap ik jouw verdriet. Toch zal dat gevoel wegtrekken zodra je meer aan deze nieuwe situatie gewent raakt. Wellicht zie je op een gegeven moment zelfs voordelen aan deze situatie aangezien er doordat de kinderen uit huis gaan weer meer ruimte komt voor de relatie met je man los van het ouderschap.
Sterkte voor nu.
zondag 8 februari 2026 om 11:08
Waarom wil jij dat ze ook een keer in het weekend bij jou thuis zijn? Is dat puur het gevoel afgewezen te voelen? Of ben je jaloers op zijn thuis? Dat het daar leuker of gezelliger oid is? Misschien is zijn kamer wel handiger of groter? Hebben ze daar meer privacy? Wonen hun vrienden dichterbij. Laten zijn ouders hun meer vrij. Kortom 100 redenen. Maar jij maakt van jouw probleem hun probleem. Heb je hun überhaupt wel eens recht op de man gezegd dat je het leuk zou vinden als ze een keer bij jouw thuis slapen?
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
zondag 8 februari 2026 om 11:28
“Arggg hoe kom ik van dat rot gevoel af.
Het zit namelijk echt in mij en mijn gevoel van afwijzing wat ik niet anders gewend ben van vroeger.”
Je bent al best wel ver!
Je weet dat het in jou zit, er wordt oud verdriet in jou getriggerd. Dat is oké en heel logisch. Ben vooral maar lief voor jezelf. Vecht er niet tegen, het mag er zijn.
Goed dat je dochter toestaat om haar weg te vinden. Fijn dat zij lekkerder in haar vel zit. Daar heb jij waarschijnlijk ook bij geholpen.
Dit gevoel wat je hebt gaat over, juist omdat je je bewust bent waar het vandaan komt.
Het zit namelijk echt in mij en mijn gevoel van afwijzing wat ik niet anders gewend ben van vroeger.”
Je bent al best wel ver!
Je weet dat het in jou zit, er wordt oud verdriet in jou getriggerd. Dat is oké en heel logisch. Ben vooral maar lief voor jezelf. Vecht er niet tegen, het mag er zijn.
Goed dat je dochter toestaat om haar weg te vinden. Fijn dat zij lekkerder in haar vel zit. Daar heb jij waarschijnlijk ook bij geholpen.
Dit gevoel wat je hebt gaat over, juist omdat je je bewust bent waar het vandaan komt.
zondag 8 februari 2026 om 12:07
Dankje voor je reactie. Heel liefbijtie schreef: ↑08-02-2026 09:40Goed dat je herkent waar het vandaan komt. En wat verdrietig dat je zo eenzaam was vroeger. Zoiets kan flink en diep pijn doen als het getriggerd wordt zoals nu.
Misschien helpt het om dit gevoel te omarmen en jezelf de liefde te geven die je nodig hebt. Dan zal je merken dat je het kan (ver)dragen ook al is het zwaar. Zoals je zegt, het hoort bij jou. Zie het als een rouwproces. Het is tijdelijk, je zal je niet altijd zo blijven voelen.
zondag 8 februari 2026 om 12:09
Ja dat snap ik. Ze zit zonder teveel in detail te treden op een dagbehandeling. Waarmee ze weer steeds meer integreren op school. Daar heeft ze veel sociale contacten en spreekt vooral met 1 vriendin regelmatig af. Hobbies staan op een laag pitje maar dat komt omdat de dagbehandeling veel energie kost. Een bijbaantje heeft ze bijna (hopelijk) Ze heeft gesolliciteerd.
zondag 8 februari 2026 om 12:16
Het probleem ligt ook zeker bij mij en besef zeker dat dit het empty nest is.Kipzonderkop schreef: ↑08-02-2026 10:30O ja, dit zou ik zeker ook hebben. Dit is normaal toch? Onderdeel van het loslaten van grotere kinderen. Ze gaan vaker de deur uit en dat is heel ongezellig voor jou.
Zeker als je vroeger een warm nest gemist hebt en erg je best gedaan hebt om jouw huis wel liefdevol te maken.
Gun jezelf dit verdriet. Het is de eerste stap naar een empty nest. Daar is niet voor niets een naam voor uitgevonden.
We hebben nogal wat struggles gehad met dochter en met behulp van therapie hebben we er als gezin samen aan gewerkt om er een fijne thuis van te maken. Omdat dochter alleen nog maar afgezonderd van ons leefde. Daar hebben we 3 jaar lang hard voor geknokt. Maar is geen rede om haar nu vast te houden. En dat wil ik ook zeker niet. Het is juist de bedoeling dat ze steeds meer zelf gaat ondernemen en zelfstandiger wordt.
Maarja er wordt wel iets getriggerd bij mij. Maar wat het dan precies is weet ik niet.
zondag 8 februari 2026 om 13:35
In het begin is dat niet zo erg (ze had vgm sinds kort een vriendje), je bent natuurlijk enorm verliefd, alles is leuk en nieuw. Zo kon ik mijzelf dat ook herinneren. Pas na een tijd had ik weer 'ruimte' voor andere dingen. Als het maar niet maanden zo blijft.
Verder on topic: bespreek het met je dochter. En plan bijv een vaste dag in het weekend in voor tijd voor jullie samen. Aan de andere kant is ze ook doordeweeks bij je en alleen niet in het weekend. De situatie kan ook zo even zijn vanwege haar primaire focus op haar vriendje.
zondag 8 februari 2026 om 13:42
Pfff.....met 16 ga je toch niet verplicht met je ouders wandelen in een bosgonniegijsje schreef: ↑08-02-2026 10:01Je kan toch afspreken dat ze 1x per maand een weekendje alleen thuis is? Anders kunnen jullie ook 0 gezins dingen met elkaar doen. Zijn ouders vinden het vast ook leuk om hun kind eens thuis te hebben zonder aanhang
Frankly my dear, I don"t give a damn
zondag 8 februari 2026 om 13:48
Klinkt als dat je dochter heel goed bezig is om een fijn leven voor zichzelf te realiseren.Topkat schreef: ↑08-02-2026 12:09Ja dat snap ik. Ze zit zonder teveel in detail te treden op een dagbehandeling. Waarmee ze weer steeds meer integreren op school. Daar heeft ze veel sociale contacten en spreekt vooral met 1 vriendin regelmatig af. Hobbies staan op een laag pitje maar dat komt omdat de dagbehandeling veel energie kost. Een bijbaantje heeft ze bijna (hopelijk) Ze heeft gesolliciteerd.
Frankly my dear, I don"t give a damn
zondag 8 februari 2026 om 13:54
En dan zegt dochter "Nee, ik ga liever naar Piet"Lila-Linda schreef: ↑08-02-2026 12:41Wat kan helpen, is een leuk weekendplan voorleggen, dus gezellig samen koken? Iets bestellen? Zin om samen te winkelen zaterdag? Moest je niet hoognodig weer eens naar Ikea?
Moeder teleurgesteld en dochter het gevoel dat ze moet kiezen.
Frankly my dear, I don"t give a damn
zondag 8 februari 2026 om 13:55
Dat klopt! Het gaat eindelijk de goedenkant op! En daar ben ik ook heel trots op. Heeft veel bloed zweet en tranen gekost.
Dochter vind qualitytime met mij ook altijd heel leuk. We gaan samen naar concerten enzo dus dat zal zo blijven. Het gaat er ook niet zo zeer om dat ze perse iets met mij moet doen. Ik juich het alleen maar toe dat ze steeds meer ontpopt tot een gezonde tiener.
Maar mijn gevoel gaat eigenlijk vooral over dat het nu lijkt alsof het bij ons thuis niet leuk genoeg is. Terwijl dat als ik rationeel bekijk helemaal niet zo is. Maar mijn gevoel is gewoon onzeker daarover.
zondag 8 februari 2026 om 13:56
Waar/hoe heeft ze deze jongen leren kennen?Topkat schreef: ↑08-02-2026 12:09Ja dat snap ik. Ze zit zonder teveel in detail te treden op een dagbehandeling. Waarmee ze weer steeds meer integreren op school. Daar heeft ze veel sociale contacten en spreekt vooral met 1 vriendin regelmatig af. Hobbies staan op een laag pitje maar dat komt omdat de dagbehandeling veel energie kost. Een bijbaantje heeft ze bijna (hopelijk) Ze heeft gesolliciteerd.
zondag 8 februari 2026 om 14:50
Ze heeft hem online leren kennen. Via een spel.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
