Geen resultaten gevonden Probeer een andere zoekterm

Zoekfilters:

Mijn zoon heeft een gezin

21-06-2021 20:53 691 berichten
Alle reacties Link kopieren Quote
Mijn zoon heeft een gezin. Dat heb ik zaterdag gehoord, op straat in het centrum. Ik kwam de moeder van een van zijn schoolvriendjes van vroeger tegen en zij zei “En jij hebt al kleinkinderen hè?!! Hoe gaat het daarmee?” Ik schrok heel erg. Want ik weet dat mijn zoon mij niks vertelt, maar toch had ik dit niet verwacht. Dit had zij al snel door en zij stopte met praten. Ze zei nog wel heel begripvol “Jeetje ach oh jee, daar is dus van alles gebeurd, ja zo kunnen dingen gaan...” Nog wat ongemakkelijke lieve woorden en toen was het gesprekje voorbij.

Iedereen die mij hier al kent (van het topic “Ik zie mijn zoon bijna nooit” uit 2019) weet dat mijn man en ik enorme fouten hebben gemaakt. Zodra onze oudste zoon uit huis ging, heeft hij niets meer over zijn eigen leven met ons gedeeld. De afgelopen twee jaar zijn we steeds meer gaan inzien dat ons gedrag tot enorme problemen heeft geleid en samen met professionele hulp ben ik actief bezig om mijn gedrag te veranderen.

Hoe dan ook, ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn oudste zoon al lang kinderen zou kunnen hebben. We wisten dat dat zou kunnen en dat hebben we ook weleens, op een theoretische manier, benoemd. En toch ben ik heel erg geschrokken nu ik dit ineens te horen heb gekregen. Ik heb geen contact opgenomen met mijn zoon om ernaar te vragen en ben dat ook niet van plan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken: mijn man en ik begrijpen dat we onze zoon absoluut niet mogen lastigvallen. Echt, we zullen ons koest houden en ons netjes gedragen.

De reden dat ik hier toch een topic over open, is dat ik met 10.000 vragen en gedachten zit en niet meer kan slapen. Ik loop nog steeds bij mijn therapeut, maar zo’n uurtje duurt kort en deze schok is groot. Ik moet hier nog van bijkomen. En er zijn zoveel dingen die ik me afvraag.

Deze vragen spoken door mijn gedachten:

-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!)
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg?
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken?
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken?

Ik denk dat ik vooral tot rust moet komen en aan de nieuwe situatie moet wennen. En zelfs dat is gek, want de situatie is dus niet nieuw. Onze zoon had al een gezin, maar wij wisten dat niet. En dat dringt maar heel moeilijk tot ons door. Mijn man praat weinig, maar is ook onrustig en verbijsterd. Als hij iets zegt, gaat het hierover.

En wat ik met dit topic wil? Alles is welkom: alles wat helpt om dit nieuws te verwerken en mijn piekergedachten en alle rondspokende vragen tot rust te brengen. Het accepteren van de situatie zal moeilijk worden. Maar nogmaals, ik weet dat de situatie niet zomaar gaat veranderen en ik zal mijn zoon en zijn gezin niet lastigvallen. Daar wil ik duidelijk over zijn.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik weet niet wat er gebeurt is, maar is er geen manier om toch contact op te nemen, misschien met een brief waarin je vertelt je (jullie) spijt hebben en hier ook hulp bij hebben en je hier graag een keer over wilt praten of zoiets?
Alle reacties Link kopieren Quote
Genant en confronterend. Maar misschien is het 't belangrijkst om te bedenken of het met jouw zoon goed gaat, hij gezond is, en redelijk gelukkig?

" Gezin" klinkt voor mijn gevoel groot en zwaar, maar misschien is dat in de praktijk vaak niet zo.
Alle reacties Link kopieren Quote
Kokosnootaap schreef:
21-06-2021 21:03
Ik weet niet wat er gebeurt is, maar is er geen manier om toch contact op te nemen, misschien met een brief waarin je vertelt je (jullie) spijt hebben en hier ook hulp bij hebben en je hier graag een keer over wilt praten of zoiets?
Ik snap dat je dit schrijft, maar echt, lees het vorige topic van TO. Daar blijkt heel duidelijk uit dat contact opnemen juist datgene is wat ze niet moet doen.

TO, het kan helpen om je vragen en gedachten allemaal op te schrijven. Dan is het uit je hoofd. Verder kan je denk ik weinig anders doen dan de situatie te accepteren en te laten rusten voor wat het is. Wat de toekomst brengt weet je toch niet, en als je die gaat proberen te sturen door toch contact op te nemen, zal dat geen positief effect hebben (maar dat weet je volgens mij zelf inmiddels ook ;) )
Those who don’t believe in magic will never find it
Alle reacties Link kopieren Quote
Kokosnootaap schreef:
21-06-2021 21:03
Ik weet niet wat er gebeurt is, maar is er geen manier om toch contact op te nemen, misschien met een brief waarin je vertelt je (jullie) spijt hebben en hier ook hulp bij hebben en je hier graag een keer over wilt praten of zoiets?
In dit geval is loepen nuttig.... hier kan geen sorry meer tegenop.
Alle reacties Link kopieren Quote
Kokosnootaap schreef:
21-06-2021 21:03
Ik weet niet wat er gebeurt is, maar is er geen manier om toch contact op te nemen, misschien met een brief waarin je vertelt je (jullie) spijt hebben en hier ook hulp bij hebben en je hier graag een keer over wilt praten of zoiets?

Er is contact, een paar keer per jaar en meestal per mail. (Vandaar het oude topic "Ik zie mijn zoon BIJNA nooit", want we zien hem om de paar jaar en mailen iets vaker.) Oudste zoon is (later dan jongste, die toen nog wel bij ons woonde) ook op de hoogte van de therapie en onze spijt. Maar op dit moment weten we niet of we contact moeten opnemen over kleinkinderen. Hij maakt tenslotte de keuze om daar al jaren (?) niks over te zeggen en heeft niet eens gezegd dat hij een gezin heeft. Als we naar kleinkinderen vragen, overvallen we hem en onze schoondochter daar misschien mee of schrikken we ze af.
Ik herinner me je eerdere topic. Eerlijk gezegd ben ik niet verbaasd, maar het is wel enorm triest.

Je kunt hier eigenlijk niets mee. Je moet het initiatief inderdaad echt bij je zoon laten - en als hij geen contact wil, zul je dat moeten accepteren. Hoe moeilijk ook.

Is er totaal geen contact meer of wel af en toe mail/telefoon?
Jeetje... @(

Ik ken je verhaal niet maar ik vind het al wat dat je de hand in eigen boezem steekt en inziet wat jullie verkeerd hebben gedaan of aangepakt.

Wat je hier schrijft kun je hem ook laten weten hè?
Er is uiteraard een kans dat hij er niet op ingaat maar ik zou het echt proberen! Ik denk echt dat je spijt gaat krijgen als je hiermee wacht.

Sterkte, het klinkt allemaal heel verdrietig.

Edit: niet over kleinkinderen beginnen maar over wat jij nu doet om je gedrag te veranderen en over de relatie met hem (voor zover je daarvan kunt spreken) Anders komt het claimerig over terwijl het probleem natuurlijk jullie verleden is. Dat is de kern.
anoniem_318965 wijzigde dit bericht op 21-06-2021 21:15
24.11% gewijzigd
lesmontagnes schreef:
21-06-2021 21:08
Er is contact, een paar keer per jaar en meestal per mail. (Vandaar het oude topic "Ik zie mijn zoon BIJNA nooit", want we zien hem om de paar jaar en mailen iets vaker.) Oudste zoon is (later dan jongste, die toen nog wel bij ons woonde) ook op de hoogte van de therapie en onze spijt. Maar op dit moment weten we niet of we contact moeten opnemen over kleinkinderen. Hij maakt tenslotte de keuze om daar al jaren (?) niks over te zeggen en heeft niet eens gezegd dat hij een gezin heeft. Als we naar kleinkinderen vragen, overvallen we hem en onze schoondochter daar misschien mee of schrikken we ze af.
Hmm. Mijn psychologie-van-de-koude-grond: voorlopig geen contact opnemen. Eerst dit bespreken met je therapeut, zorg dat de schrik/emotie/boosheid/frustratie weg is. En wellicht dat je dan op een later tijdstip per mail kunt laten weten dat je dit gehoord hebt. En dat je er verder niets mee zult doen, geen verder contact zult proberen te zoeken. Geen vragen stellen, niet vissen naar informatie. Dan is het aan hem of hij je op enig moment toch weer iets over zijn leven wil laten weten.

Maar... ik ben geen ervaringsdeskundige en kan me dus ook totaal niet voorstellen hoe je zoon zich moet voelen dat hij een dergelijke heftige beslissing heeft moeten nemen.
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb ook zoals ik toen in je oude topic al eens had geschreven al ruim 10 jaar geen contact met mijn ouders. Mijn oudste zoon hebben ze wel gekend, als in bezoekjes. Mijn 2e zoon kennen ze niet. Weten wellicht ook niet van zijn bestaan, geen idee. Ik heb geen geboortekaartje gestuurd, heb ook geen contact met overige familieleden oid maar misschien via via dat ze wel eens wat opgevangen hebben.

Op de vragen waar je aangeeft waar je over piekert heb ik helaas geen antwoord. Ik denk ook niet dat je daar je energie op moet richten. Uiteindelijk is je zoon je ook geen verantwoording hierover schuldig. Hij heeft er voor gekozen - om zijn eigen redenen - jullie op dit moment geen / slechts beperkt deel uit te laten maken van zijn gezin en leven. Het staat buiten kijf dat dit voor jullie heel lastig is, maar dit is wel zijn keus en dat zul je hoe moeilijk ook, moeten respecteren.
God doesn't want me and the devil isn't finished...
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik heb je vorige topic weer eerst even doorgenomen
Wat ik me afvraag, hebben jijen je man(liefst met hulp) al eens oprechte excuses gemaakt. Zonder verklaring. Zonder vergelijking. Zonder jullie kant.
Maar puur als ouders naar kind?
Alle reacties Link kopieren Quote
Ik denk eerlijk gezegd dat de kans minimaal is dat kleinkinderen contact op gaan nemen. Waarom zouden ze? Tegen de tijd dat ze daar oud genoeg voor zijn, zijn ze ook oud genoeg om te beseffen dat papa niet voor niets geen contact meer wilde. Je daarbij neerleggen lijkt mij een verstandig iets.
Hoe kwijt kan iets zijn, wanneer ik het met mijn ogen dicht gewoon nog kan zien.
Alle reacties Link kopieren Quote
Kun je ook blijdschap voor je zoon voelen, omdat hij vader is geworden en (waarschijnlijk) gelukkig met zijn gezin is? Ik miste het stuk over je zoon in de lijst vragen die je je afvroeg. Het ging alleen over jou en de kleinkinderen. Daarom vroeg ik me dit oprecht af.

Verder snap ik dat dit kut is om te horen op die manier, ook al wist je dat het kon. Sterkte daarmee. Hopelijk helpt schrijven en therapie.
kittyfantastico schreef:
21-06-2021 21:32
Kun je ook blijdschap voor je zoon voelen, omdat hij vader is geworden en (waarschijnlijk) gelukkig met zijn gezin is? Ik miste het stuk over je zoon in de lijst vragen die je je afvroeg. Het ging alleen over jou en de kleinkinderen. Daarom vroeg ik me dit oprecht af.

Verder snap ik dat dit kut is om te horen op die manier, ook al wist je dat het kon. Sterkte daarmee. Hopelijk helpt schrijven en therapie.
Dat is typerend voor deze hele situatie. Helaas.
Alle reacties Link kopieren Quote
Wat heftig zeg TO. Dit lijkt me een heel naar gevoel. Wel lees ik niets over de gevoelens van je zoon. Het gaat alleen maar over jou. Wellicht ligt hier het pijnpunt…
Alle reacties Link kopieren Quote
Hetvrijewoord schreef:
21-06-2021 21:12
Jeetje... @(

Ik ken je verhaal niet maar ik vind het al wat dat je de hand in eigen boezem steekt en inziet wat jullie verkeerd hebben gedaan of aangepakt.

Wat je hier schrijft kun je hem ook laten weten hè?
Er is uiteraard een kans dat hij er niet op ingaat maar ik zou het echt proberen! Ik denk echt dat je spijt gaat krijgen als je hiermee wacht.

Sterkte, het klinkt allemaal heel verdrietig.

Edit: niet over kleinkinderen beginnen maar over wat jij nu doet om je gedrag te veranderen en over de relatie met hem (voor zover je daarvan kunt spreken) Anders komt het claimerig over terwijl het probleem natuurlijk jullie verleden is. Dat is de kern.

Het liefst zou ik contact op willen nemen en mijn eerste neiging is om meteen naar kleinkinderen te vragen. (Is het waar dat er kleinkinderen zijn?!) Maar wat jij zegt is, denk ik ook, de kern: NIET beginnen over de kleinkinderen, maar juist, als we contact hebben, alleen verder bouwen aan de band met hem en wat ik doe om mijn gedrag te veranderen. Anders zou het inderdaad weer kunnen lijken alsof we iets willen opeisen/claimen waar we geen recht op hebben (de kleinkinderen) en dat lijkt precies op een van onze slechte gedragingen uit het verleden.
Alle reacties Link kopieren Quote
kittyfantastico schreef:
21-06-2021 21:32
Kun je ook blijdschap voor je zoon voelen, omdat hij vader is geworden en (waarschijnlijk) gelukkig met zijn gezin is? Ik miste het stuk over je zoon in de lijst vragen die je je afvroeg. Het ging alleen over jou en de kleinkinderen. Daarom vroeg ik me dit oprecht af.

Verder snap ik dat dit kut is om te horen op die manier, ook al wist je dat het kon. Sterkte daarmee. Hopelijk helpt schrijven en therapie.
Nee, maar dat is ook het hele probleem van haar en haar man geweest. De jongens waren er om hun te plezieren en te doen wat de ouders wilden. Tot in het meest extreme. Het is te veel en te ‘jaw dropping’ om op te gaan sommen wat daar allemaal is gebeurd maar ik zou dat topic eens gaan lezen. De ouders bepaalden alles. Zelfs met wie de kinderen omgingen. Zelfs als ze verkering hadden moesten de jongens de feestdagen bij de ouders vieren (zonder vriendin) want dat hoort nu eenmaal zo. Etc etc. Ruimte voor wat de kinderen wilden was er niet. Ze zijn hun hele leven compleet geclaimed door de ouders tot ze eindelijk konden ‘ontsnappen’.

De TO heeft hulp, en soms krijgt ze wat inzicht maar het is al veel en veel te laat. De jongens zijn al voor het leven getekend
buzziebee wijzigde dit bericht op 21-06-2021 21:45
4.14% gewijzigd
To wat goed dat jullie zelf heel veel inzien. Probeer er het beste van te maken in deze pijnlijke situatie. Wees blij voor je zoon. Vreselijk lijkt het mij om geen contact meer te hebben maar als hij niet wilt zul je je daarbij moeten neerleggen. Je hebt hulp gezocht je bent naar jullie eigen fouten gaan kijken. Soms is het beter een boek dicht te laten. Waar ik natuurlijk wel de vreselijke pijn en gemis snap. Dat het pijn doet is logisch maar nu blijf je jezelf ook pijnigen. Geef het even de tijd om deze emoties tot rust te laten komen en bespreek het eventueel met de therapeut. Ik wens jou en je man veel kracht toe.
Alle reacties Link kopieren Quote
silent-witness schreef:
21-06-2021 21:16
Ik heb ook zoals ik toen in je oude topic al eens had geschreven al ruim 10 jaar geen contact met mijn ouders. Mijn oudste zoon hebben ze wel gekend, als in bezoekjes. Mijn 2e zoon kennen ze niet. Weten wellicht ook niet van zijn bestaan, geen idee. Ik heb geen geboortekaartje gestuurd, heb ook geen contact met overige familieleden oid maar misschien via via dat ze wel eens wat opgevangen hebben.

Op de vragen waar je aangeeft waar je over piekert heb ik helaas geen antwoord. Ik denk ook niet dat je daar je energie op moet richten. Uiteindelijk is je zoon je ook geen verantwoording hierover schuldig. Hij heeft er voor gekozen - om zijn eigen redenen - jullie op dit moment geen / slechts beperkt deel uit te laten maken van zijn gezin en leven. Het staat buiten kijf dat dit voor jullie heel lastig is, maar dit is wel zijn keus en dat zul je hoe moeilijk ook, moeten respecteren.

Bedankt voor je verhaal. Als ik vragen mag, omdat jij aan de andere kant van zo'n situatie zit: op welke manier praten jullie hierover met de kinderen? En hoe reageren zij daarop? Hebben jouw kinderen interesse in wat er mis is gegaan in het verleden en vertellen jullie veel? Of wordt er niet over gepraat?
Ik zie moeilijk voor me welk beeld kleinkinderen in dit soort situaties van hun grootouders zullen krijgen en ook niet wat ze daarmee zouden doen. Elke situatie is anders, maar omdat ik stiekem hoop heb wil ik graag meer weten over hoe zo'n situatie verder verloopt.
Alle reacties Link kopieren Quote
kittyfantastico schreef:
21-06-2021 21:32
Kun je ook blijdschap voor je zoon voelen, omdat hij vader is geworden en (waarschijnlijk) gelukkig met zijn gezin is? Ik miste het stuk over je zoon in de lijst vragen die je je afvroeg. Het ging alleen over jou en de kleinkinderen. Daarom vroeg ik me dit oprecht af.
Dit. Je valt weer in de oude patronen van ‘Ikke ikke Ikke’. Je bent niet blij voor je zoon (daar lees ik iig niets over), je wil vooral weten hoeveel kleinkinderen je hebt en of die jou gaan opzoeken.

Wat ik ook mis: het inzicht dat je/jullie het zo gruwelijk verpest hebt/hebben bij je/jullie zoon dat hij een dergelijk live-event niet deelt. Dat is echt aan je eigen gedrag te wijten.

Neem geen contact op, absoluut niet. Laat je zoon er zelf mee komen. En als hij dat doet, wees dan blij voor hem. Verwacht geen foto’s, hooguit mag je een foto op zijn telefoon bekijken. Maar verwacht niet dat hij je foto’s stuurt of geeft, en vraag ook niet of je ze mag hebben. Respecteer de grenzen van je zoon, je bent er lang en vaak genoeg overheen gegaan.
Alle reacties Link kopieren Quote
lilalinda schreef:
21-06-2021 21:19
Ik heb je vorige topic weer eerst even doorgenomen
Wat ik me afvraag, hebben jijen je man(liefst met hulp) al eens oprechte excuses gemaakt. Zonder verklaring. Zonder vergelijking. Zonder jullie kant.
Maar puur als ouders naar kind?

Per brief en per mail hebben we uitgebreide excuses gemaakt. En (voordat we iets begrepen) om veel uitleg gevraagd. Die uitleg hebben we zelden gekregen. Toen we meer begonnen te begrijpen hebben we ook weer excuses gemaakt. Toch merk ik dat je hier een punt hebt: want als ik heel goed nadenk over jouw vraag, denk ik dat er van onze kant toch bijna altijd onbegrip, frustratie of verdediging bij zit. En vooral bij mijn man. Maakt dat de excuses minder "puur"? De drang om alles uit te leggen en te zeggen hoe goed we ons best hebben gedaan is sterk. Dat klinkt als verdediging, hoewel we (vooral ik, man in mindere mate) ook weten dat we fout zaten. Onze excuses zijn wel oprecht. Het is heel dubbel.
lesmontagnes schreef:
21-06-2021 21:45
Bedankt voor je verhaal. Als ik vragen mag, omdat jij aan de andere kant van zo'n situatie zit: op welke manier praten jullie hierover met de kinderen? En hoe reageren zij daarop? Hebben jouw kinderen interesse in wat er mis is gegaan in het verleden en vertellen jullie veel? Of wordt er niet over gepraat?
Ik zie moeilijk voor me welk beeld kleinkinderen in dit soort situaties van hun grootouders zullen krijgen en ook niet wat ze daarmee zouden doen. Elke situatie is anders, maar omdat ik stiekem hoop heb wil ik graag meer weten over hoe zo'n situatie verder verloopt.
Lees dit eens terug. Zie je hoe je hier weer precies dezelfde fout als in het verleden blijft maken? Niets over je zoon. Het gaat alleen maar over jou. Weliswaar vermomd in "hoe gaan de kleinkinderen hier mee om?" - maar er staat eigenlijk: wat weten de kleinkinderen over hun oma/opa, willen zij hun zien.
Alle reacties Link kopieren Quote
lesmontagnes schreef:
21-06-2021 21:45
Bedankt voor je verhaal. Als ik vragen mag, omdat jij aan de andere kant van zo'n situatie zit: op welke manier praten jullie hierover met de kinderen? En hoe reageren zij daarop? Hebben jouw kinderen interesse in wat er mis is gegaan in het verleden en vertellen jullie veel? Of wordt er niet over gepraat?
Ik zie moeilijk voor me welk beeld kleinkinderen in dit soort situaties van hun grootouders zullen krijgen en ook niet wat ze daarmee zouden doen. Elke situatie is anders, maar omdat ik stiekem hoop heb wil ik graag meer weten over hoe zo'n situatie verder verloopt.
Je bent weer alleen maar met jezelf bezig TO… Probeer blij te zijn voor je zoon.
Alle reacties Link kopieren Quote
Veranderling schreef:
21-06-2021 21:21
Ik denk eerlijk gezegd dat de kans minimaal is dat kleinkinderen contact op gaan nemen. Waarom zouden ze? Tegen de tijd dat ze daar oud genoeg voor zijn, zijn ze ook oud genoeg om te beseffen dat papa niet voor niets geen contact meer wilde. Je daarbij neerleggen lijkt mij een verstandig iets.

Zouden ze niet nieuwsgierig zijn? Denken dat er een andere kant van het verhaal is? Of hopen dat we als grootouders anders zullen zijn dan als ouders, als we een tweede kans zouden krijgen?
Alle reacties Link kopieren Quote
lesmontagnes schreef:
21-06-2021 21:45
Bedankt voor je verhaal. Als ik vragen mag, omdat jij aan de andere kant van zo'n situatie zit: op welke manier praten jullie hierover met de kinderen? En hoe reageren zij daarop? Hebben jouw kinderen interesse in wat er mis is gegaan in het verleden en vertellen jullie veel? Of wordt er niet over gepraat?
Ik zie moeilijk voor me welk beeld kleinkinderen in dit soort situaties van hun grootouders zullen krijgen en ook niet wat ze daarmee zouden doen. Elke situatie is anders, maar omdat ik stiekem hoop heb wil ik graag meer weten over hoe zo'n situatie verder verloopt.
Het gaat je niet om wat de kinderen horen, het gaat je erom dat ze geen slechte dingen over je horen. En dat je zoon en zijn vriendin de deur open houden voor de kleinkinderen, omdat je hoopt dat die jou uit eigen beweging gaan opzoeken als ze oud genoeg zijn.

Misschien is het het verstandigste om te bedenken: ik heb pas kleinkinderen als mijn zoon over ze vertelt. Tot die tijd heb ik geen kleinkinderen.

Anonymous
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn

Terug naar boven