Kinderen
alle pijlers
Mijn zoon heeft een gezin
maandag 21 juni 2021 om 20:53
Mijn zoon heeft een gezin. Dat heb ik zaterdag gehoord, op straat in het centrum. Ik kwam de moeder van een van zijn schoolvriendjes van vroeger tegen en zij zei “En jij hebt al kleinkinderen hè?!! Hoe gaat het daarmee?” Ik schrok heel erg. Want ik weet dat mijn zoon mij niks vertelt, maar toch had ik dit niet verwacht. Dit had zij al snel door en zij stopte met praten. Ze zei nog wel heel begripvol “Jeetje ach oh jee, daar is dus van alles gebeurd, ja zo kunnen dingen gaan...” Nog wat ongemakkelijke lieve woorden en toen was het gesprekje voorbij.
Iedereen die mij hier al kent (van het topic “Ik zie mijn zoon bijna nooit” uit 2019) weet dat mijn man en ik enorme fouten hebben gemaakt. Zodra onze oudste zoon uit huis ging, heeft hij niets meer over zijn eigen leven met ons gedeeld. De afgelopen twee jaar zijn we steeds meer gaan inzien dat ons gedrag tot enorme problemen heeft geleid en samen met professionele hulp ben ik actief bezig om mijn gedrag te veranderen.
Hoe dan ook, ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn oudste zoon al lang kinderen zou kunnen hebben. We wisten dat dat zou kunnen en dat hebben we ook weleens, op een theoretische manier, benoemd. En toch ben ik heel erg geschrokken nu ik dit ineens te horen heb gekregen. Ik heb geen contact opgenomen met mijn zoon om ernaar te vragen en ben dat ook niet van plan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken: mijn man en ik begrijpen dat we onze zoon absoluut niet mogen lastigvallen. Echt, we zullen ons koest houden en ons netjes gedragen.
De reden dat ik hier toch een topic over open, is dat ik met 10.000 vragen en gedachten zit en niet meer kan slapen. Ik loop nog steeds bij mijn therapeut, maar zo’n uurtje duurt kort en deze schok is groot. Ik moet hier nog van bijkomen. En er zijn zoveel dingen die ik me afvraag.
Deze vragen spoken door mijn gedachten:
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!)
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg?
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken?
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken?
Ik denk dat ik vooral tot rust moet komen en aan de nieuwe situatie moet wennen. En zelfs dat is gek, want de situatie is dus niet nieuw. Onze zoon had al een gezin, maar wij wisten dat niet. En dat dringt maar heel moeilijk tot ons door. Mijn man praat weinig, maar is ook onrustig en verbijsterd. Als hij iets zegt, gaat het hierover.
En wat ik met dit topic wil? Alles is welkom: alles wat helpt om dit nieuws te verwerken en mijn piekergedachten en alle rondspokende vragen tot rust te brengen. Het accepteren van de situatie zal moeilijk worden. Maar nogmaals, ik weet dat de situatie niet zomaar gaat veranderen en ik zal mijn zoon en zijn gezin niet lastigvallen. Daar wil ik duidelijk over zijn.
Iedereen die mij hier al kent (van het topic “Ik zie mijn zoon bijna nooit” uit 2019) weet dat mijn man en ik enorme fouten hebben gemaakt. Zodra onze oudste zoon uit huis ging, heeft hij niets meer over zijn eigen leven met ons gedeeld. De afgelopen twee jaar zijn we steeds meer gaan inzien dat ons gedrag tot enorme problemen heeft geleid en samen met professionele hulp ben ik actief bezig om mijn gedrag te veranderen.
Hoe dan ook, ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn oudste zoon al lang kinderen zou kunnen hebben. We wisten dat dat zou kunnen en dat hebben we ook weleens, op een theoretische manier, benoemd. En toch ben ik heel erg geschrokken nu ik dit ineens te horen heb gekregen. Ik heb geen contact opgenomen met mijn zoon om ernaar te vragen en ben dat ook niet van plan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken: mijn man en ik begrijpen dat we onze zoon absoluut niet mogen lastigvallen. Echt, we zullen ons koest houden en ons netjes gedragen.
De reden dat ik hier toch een topic over open, is dat ik met 10.000 vragen en gedachten zit en niet meer kan slapen. Ik loop nog steeds bij mijn therapeut, maar zo’n uurtje duurt kort en deze schok is groot. Ik moet hier nog van bijkomen. En er zijn zoveel dingen die ik me afvraag.
Deze vragen spoken door mijn gedachten:
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!)
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg?
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken?
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken?
Ik denk dat ik vooral tot rust moet komen en aan de nieuwe situatie moet wennen. En zelfs dat is gek, want de situatie is dus niet nieuw. Onze zoon had al een gezin, maar wij wisten dat niet. En dat dringt maar heel moeilijk tot ons door. Mijn man praat weinig, maar is ook onrustig en verbijsterd. Als hij iets zegt, gaat het hierover.
En wat ik met dit topic wil? Alles is welkom: alles wat helpt om dit nieuws te verwerken en mijn piekergedachten en alle rondspokende vragen tot rust te brengen. Het accepteren van de situatie zal moeilijk worden. Maar nogmaals, ik weet dat de situatie niet zomaar gaat veranderen en ik zal mijn zoon en zijn gezin niet lastigvallen. Daar wil ik duidelijk over zijn.
maandag 21 juni 2021 om 21:57
kittyfantastico schreef: ↑21-06-2021 21:32Kun je ook blijdschap voor je zoon voelen, omdat hij vader is geworden en (waarschijnlijk) gelukkig met zijn gezin is? Ik miste het stuk over je zoon in de lijst vragen die je je afvroeg. Het ging alleen over jou en de kleinkinderen. Daarom vroeg ik me dit oprecht af.
Verder snap ik dat dit kut is om te horen op die manier, ook al wist je dat het kon. Sterkte daarmee. Hopelijk helpt schrijven en therapie.
Hier heb je gelijk in. Ik lig wakker over waarom ik niks weet, over wat ik allemaal mis en over hoe groot mijn kansen nog zijn om de kleinkinderen te herkennen of leren kennen. Ik lig wakker over wat de kleinkinderen over mij zullen denken. Ben ik weer egocentrisch? Maar hoe moet ik dan aan mijn zoon denken, als ik niets over zijn leven, gezondheid of geluk weet? Meeleven lukt me niet zonder informatie. Ik zit nu alleen met vraagtekens.
Te veel bezig zijn met mezelf en altijd reageren vanuit mijn eigen belevingswereld is en blijft een aandachtspunt. Het verwijt dat ik altijd vanuit mijn eigen normen, wensen en beleving reageer en daardoor geen band met mijn kinderen heb ontwikkeld, is een centraal probleem waar ik nog steeds met mijn therapeut aan werk. Wel zijn we intussen tot de conclusie gekomen dat ik er het type niet voor ben om moeder te zijn. Dat is een simpele constatering en een opluchting, maar ook een heel pijnlijk feit: ik was namelijk wel verantwoordelijk, aangezien ik kinderen heb gekregen.
maandag 21 juni 2021 om 21:58
Ik heb mijn moeders moeder (en haar vader) nooit gekend. Ze is 14 jaar terug overleden. Ik weet dat ze mijn moeder vreselijk haar hele leven veel pijn heeft gedaan psychisch. Voor ons als kinderen was dat genoeg. We zijn nooit naar mijn grootouders op zoek gegaan. Ook mijn neven niet (van moeders zus, die ook geen contact meer had met haar ouders). Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht. Er werd zelden tot nooit over ze gesproken. Ze bestonden eigenlijk niet. We hadden maar een opa en oma en die waren van mijn vaders kant. Toen we ouder werden vertelde mijn moeder haar verhaal en dat was genoeg. We kwamen erachter dat de moeder van mijn moeder (sorry, ik kan haar dus echt geen oma noemen) was overleden toen er een notaris belde ivm een kleine erfenis. Die hebben mam en haar zus destijds nog verworpen. Ze wilden werkelijk niets van hun ouders hebben.
buzziebee wijzigde dit bericht op 21-06-2021 22:09
1.05% gewijzigd
maandag 21 juni 2021 om 21:58
Het hebben van een gezin is groot en zwaar. Dat kun je niet lichtzinnig nemen en zou je thuisplek moeten zijn. De haven waar je je veilig voelt en jezelf kunt zijn, van elkaar kunt leren en elkaar kunt zien groeien. Liefde kunt delen en elkaar kunt steunen. Als het in de praktijk vaak niet zo is, dan is het in de praktijk vaak mis.VanilleThee schreef: ↑21-06-2021 21:05Genant en confronterend. Maar misschien is het 't belangrijkst om te bedenken of het met jouw zoon goed gaat, hij gezond is, en redelijk gelukkig?
" Gezin" klinkt voor mijn gevoel groot en zwaar, maar misschien is dat in de praktijk vaak niet zo.
Een ander feit is dat mensen hun eigen gezin uitkiezen, hun partner en daar kinderen mee krijgen. Alle ruis mag je dan buiten sluiten, ter bescherming van je gezin. Zolang je in het dagelijkse leven nog maar een normaal functionerend mens blijft, in de zover mogelijk zelf uitgekozen maar anderzijds opgedrongen omgeving (werk, studie, school, sportclubs). Ouders horen niet per definitie tot dit groepje. Je mag er bij als je het goed hebt gedaan.
Hoe kwijt kan iets zijn, wanneer ik het met mijn ogen dicht gewoon nog kan zien.
maandag 21 juni 2021 om 22:04
Het is eerder: 'We komen niet meer weg met ons dominante gedrag. Want zelfs autoriteitsfiguren hebben ons er op aan gesproken dat hoe ik en mijn man met onze kinderen omgingen kwalijk was, schadelijk en anders moest. Die mensen geloofden we, wat onze zoons daarover zelf hadden gezegd, hebben we nooit geloofd/willen geloven. Nu moeten we wel aanvaarden dat de zaker er anders bij liggen. Staan wij in een kwaad daglicht. En daarom hebben we sorry tegen zoons gezegd.'
Je ziet niet in dat álles wat je nu,zegt, ook je 'ik blijf braaf op de plek waar ik ben neergezet' is omdat je anders qua status en ego verlies lijdt.
Ook nu, geen vreugde over zijn rol als vader. Over zijn verweesd voelen. Zo verweesd dat hij jullie er niet bij durft. Te onveilig. Te intrusief.
Jij gaat dan wel naar de psycholoog maar je man beweegt amper mee. En daar blijf je loyaal aan.
Echt, het gaat wéér alleen om jouw pijn en jouw ego. Jouw gezichtsverlies. Status. 'Hoe ga ik over de tong?'.
Dat heeft niks te maken met je inleven hoe dingen voor een ander zijn, enkel met egocentrisme.
Je zoon is een goede vader door zijn nageslacht te beschermen van kwalijke invloeden.
Wat je zaait zul je oogsten. En ja, dat is zuur. Het kan dat je die wrange vruchten nog lang zult eten.
Je ziet niet in dat álles wat je nu,zegt, ook je 'ik blijf braaf op de plek waar ik ben neergezet' is omdat je anders qua status en ego verlies lijdt.
Ook nu, geen vreugde over zijn rol als vader. Over zijn verweesd voelen. Zo verweesd dat hij jullie er niet bij durft. Te onveilig. Te intrusief.
Jij gaat dan wel naar de psycholoog maar je man beweegt amper mee. En daar blijf je loyaal aan.
Echt, het gaat wéér alleen om jouw pijn en jouw ego. Jouw gezichtsverlies. Status. 'Hoe ga ik over de tong?'.
Dat heeft niks te maken met je inleven hoe dingen voor een ander zijn, enkel met egocentrisme.
Je zoon is een goede vader door zijn nageslacht te beschermen van kwalijke invloeden.
Wat je zaait zul je oogsten. En ja, dat is zuur. Het kan dat je die wrange vruchten nog lang zult eten.
maandag 21 juni 2021 om 22:05
Daar zou ik niet op rekenen of hopen.. Ik heb zelf nooit die nieuwsgierigheid naar mijn opa en oma gevoeld. Daar ga je gewoon helemaal niet mee bezig. Het is niet als een missende ouder, iets waar je heel nieuwsgierig naar kan zijn. Een grootouder is gewoon minder belangrijk. En ze zullen al een opa en oma hebben? Dus de rol is dan ook al vervuld. Je voelt daarin geen gemis, gok ik. Dus hopen zullen ze al helemaal niet, dat komt gewoon niet in je op.lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 21:51Zouden ze niet nieuwsgierig zijn? Denken dat er een andere kant van het verhaal is? Of hopen dat we als grootouders anders zullen zijn dan als ouders, als we een tweede kans zouden krijgen?
maandag 21 juni 2021 om 22:06
Als je bloedeigen zoon geen interesse heeft in jullie als ouders, denk je dan écht dat de kleinkinderen interesse gaan krijgen in jullie als grootouders?lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 21:51Zouden ze niet nieuwsgierig zijn? Denken dat er een andere kant van het verhaal is? Of hopen dat we als grootouders anders zullen zijn dan als ouders, als we een tweede kans zouden krijgen?
Uit ervaring kan ik je vertellen dat ik mijn kinderen nooit iets heb verteld over mijn vader. Vreselijke vent. Ze hebben er ook nooit naar gevraagd. Toen hij doodging, heb ik dat wel verteld maar dat was zo’n abstract idee voor ze dat ze het voor kennisgeving aannamen.
Je gelooft toch niet dat ik die man de eer wilde verlenen om een rol te spelen in het leven van mijn kinderen, zijn kleinkinderen, als ik hem ook niet in mijn leven wilde hebben? Echt, dat verdiende hij niet. Uit mijn leven is uit mijn gehele leven.
Als die excuses van jullie een reflectie zijn van hoe jullie nog steeds in bepaalde denkpatronen zitten, dan kun je het echt helemaal vergeten om ooit nog een rol te spelen in zijn leven.
maandag 21 juni 2021 om 22:07
En dus ook niet om een veilige, warme, betrouwbare oma te zijn.lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 21:57Hier heb je gelijk in. Ik lig wakker over waarom ik niks weet, over wat ik allemaal mis en over hoe groot mijn kansen nog zijn om de kleinkinderen te herkennen of leren kennen. Ik lig wakker over wat de kleinkinderen over mij zullen denken. Ben ik weer egocentrisch? Maar hoe moet ik dan aan mijn zoon denken, als ik niets over zijn leven, gezondheid of geluk weet? Meeleven lukt me niet zonder informatie. Ik zit nu alleen met vraagtekens.
Te veel bezig zijn met mezelf en altijd reageren vanuit mijn eigen belevingswereld is en blijft een aandachtspunt. Het verwijt dat ik altijd vanuit mijn eigen normen, wensen en beleving reageer en daardoor geen band met mijn kinderen heb ontwikkeld, is een centraal probleem waar ik nog steeds met mijn therapeut aan werk. Wel zijn we intussen tot de conclusie gekomen dat ik er het type niet voor ben om moeder te zijn. Dat is een simpele constatering en een opluchting, maar ook een heel pijnlijk feit: ik was namelijk wel verantwoordelijk, aangezien ik kinderen heb gekregen.
maandag 21 juni 2021 om 22:07
Oprechte excuses, geen verklaringen, zijn voor je zoon heel belangrijklesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 21:49Per brief en per mail hebben we uitgebreide excuses gemaakt. En (voordat we iets begrepen) om veel uitleg gevraagd. Die uitleg hebben we zelden gekregen. Toen we meer begonnen te begrijpen hebben we ook weer excuses gemaakt. Toch merk ik dat je hier een punt hebt: want als ik heel goed nadenk over jouw vraag, denk ik dat er van onze kant toch bijna altijd onbegrip, frustratie of verdediging bij zit. En vooral bij mijn man. Maakt dat de excuses minder "puur"? De drang om alles uit te leggen en te zeggen hoe goed we ons best hebben gedaan is sterk. Dat klinkt als verdediging, hoewel we (vooral ik, man in mindere mate) ook weten dat we fout zaten. Onze excuses zijn wel oprecht. Het is heel dubbel.
Voor zijn verwerking wat hem is aangedaan
Voor zijn besef, dat hij slachtoffer was en jullie daders
Voor zijn zelfbeeld
Zoek alsjeblieft hulp bij het vinden van de juiste woorden.
maandag 21 juni 2021 om 22:07
maandag 21 juni 2021 om 22:11
maandag 21 juni 2021 om 22:12
Dit is ook mijn ervaring t.a.v. mijn moeders vader. Daar was geen contact mee en er werd nooit over hem gepraat, dus voor mij bestond hij gewoon niet. Als kind ben ik daar nooit nieuwsgierig naar geweest en ook als volwassene nauwelijks. Het was duidelijk dat het voor iedereen beter was als er geen contact was. Ik heb me eigenlijk nooit afgevraagd hoe dat voor hem was tot jouw topic nu.BuzzieBee schreef: ↑21-06-2021 21:58Ik heb mijn moeders moeder nooit gekend. Ze is 14 jaar terug overleden. Ik weet dat ze mijn moeder vreselijk haar hele leven veel pijn heeft gedaan psychisch. Voor ons als kinderen was dat genoeg. We zijn nooit naar mijn grootouders op zoek gegaan. Ook mijn neven niet (van moeders zus, die ook geen contact meer had met haar ouders). Ik heb er eigenlijk nooit over nagedacht. Er werd zelden tot nooit over ze gesproken. Ze bestonden eigenlijk niet. We hadden maar een opa en oma en die waren van mijn vaders kant. Toen we ouder werden vertelde mijn moeder haar verhaal en dat was genoeg. We kwamen erachter dat de moeder van mijn moeder (sorry, ik kan haar dus echt geen oma noemen) was overleden toen er een notaris belde ivm een kleine erfenis. Die hebben mam en haar zus destijds nog verworpen. Ze wilden werkelijk niets van hun ouders hebben.
Voor kleine kinderen zijn dingen vaak gewoon zoals ze zijn, dus misschien kan dat ook wat troost bieden dat zij er waarschijnlijk niet onder lijden.
maandag 21 juni 2021 om 22:13
hanke321 schreef: ↑21-06-2021 22:04Het is eerder: 'We komen niet meer weg met ons dominante gedrag. Want zelfs autoriteitsfiguren hebben ons er op aan gesproken dat hoe ik en mijn man met onze kinderen omgingen kwalijk was, schadelijk en anders moest. Die mensen geloofden we, wat onze zoons daarover zelf hadden gezegd, hebben we nooit geloofd/willen geloven. Nu moeten we wel aanvaarden dat de zaken er anders bij liggen. Staan wij in een kwaad daglicht. En daarom hebben we sorry tegen zoons gezegd.'
Je ziet niet in dat álles wat je nu,zegt, ook je 'ik blijf braaf op de plek waar ik ben neergezet' is omdat je anders qua status en ego verlies lijdt.
Ook nu, geen vreugde over zijn rol als vader. Over zijn verweesd voelen. Zo verweesd dat hij jullie er niet bij durft. Te onveilig. Te intrusief.
Jij gaat dan wel naar de psycholoog maar je man beweegt amper mee. En daar blijf je loyaal aan.
Echt, het gaat wéér alleen om jouw pijn en jouw ego. Jouw gezichtsverlies. Status. 'Hoe ga ik over de tong?'.
Dat heeft niks te maken met je inleven hoe dingen voor een ander zijn, enkel met egocentrisme.
Je zoon is een goede vader door zijn nageslacht te beschermen van kwalijke invloeden.
Wat je zaait zul je oogsten. En ja, dat is zuur. Het kan dat je die wrange vruchten nog lang zult eten.
Harde woorden. Maar ik vrees en weet dat je gelijk hebt.
maandag 21 juni 2021 om 22:14
maandag 21 juni 2021 om 22:16
Goed advies, daar gaan we nog even bij stilstaan.
En ook met mijn therapeut bespreken wat excuses eigenlijk zijn, waarom onze verdediging er steeds in zit en wanneer excuses wél van waarde zouden zijn.
maandag 21 juni 2021 om 22:17
Ja, dat maakt het minder oprecht. Je bent namelijk niet aan het ‘uitleggen’, maar aan het goedpraten.lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 21:49Per brief en per mail hebben we uitgebreide excuses gemaakt. En (voordat we iets begrepen) om veel uitleg gevraagd. Die uitleg hebben we zelden gekregen. Toen we meer begonnen te begrijpen hebben we ook weer excuses gemaakt. Toch merk ik dat je hier een punt hebt: want als ik heel goed nadenk over jouw vraag, denk ik dat er van onze kant toch bijna altijd onbegrip, frustratie of verdediging bij zit. En vooral bij mijn man. Maakt dat de excuses minder "puur"? De drang om alles uit te leggen en te zeggen hoe goed we ons best hebben gedaan is sterk. Dat klinkt als verdediging, hoewel we (vooral ik, man in mindere mate) ook weten dat we fout zaten. Onze excuses zijn wel oprecht. Het is heel dubbel.
Ja, ik heb jullie mishandeld, sorry, maar dat kwam hier en hierdoor (en is dus eigenlijk niet mijn schuld)
Ja, ik heb jullie te kort gedaan, sorry, maar daar kon ik niets aan doen want dat kwam door dit en dat.
Ja, ik had het anders moeten doen, maar dat heb ik niet gedaan, nu zeg ik sorry, dus nu krijg ik deze informatie over jou in ruil want het is heel goed dat ik sorry heb gezegd en daar verdien ik een beloning voor.
Het is ongeveer net zo schadelijk als dat gelieg in het toeslagenschandaal.
Het is niet de taak van jullie zoon/zonen om jullie vragen te beantwoorden, het is jullie taak om ervoor te zorgen dat jullie nooit meer deze fout maken.
Het is de taak van jullie zoon om zijn kind/kinderen te beschermen tegen de verwoesting die jullie bij hem hebben aangericht. En dat doet hij door jullie niet over zijn kinderen te vertellen.
maandag 21 juni 2021 om 22:19
Als we erover nadenken (wat we dit weekend dag en nacht hebben gedaan), komen we helaas tot de conclusie dat er waarschijnlijk wel meer mensen waren, die tegen ons nooit iets over het gezin van mijn oudste zoon hebben gezegd.
Ook dat besef doet pijn, al weten we niet precies wie waarvan op de hoogte was zonder het ons te vertellen.
maandag 21 juni 2021 om 22:19
Mijn moeder was jong toen ze verkering met mij vader kreeg en zijn ouders waren de ouders voor haar die ze zelf nooit had gehad. Ze kreeg zoveel liefde van mijn opa en oma van pa’s kant. Bevestiging dat ze perfect was en geliefd was zoals ze was. Het maakte haar jeugd niet goed. Maar haar toekomst zonder haar eigen ouders geweldig.
maandag 21 juni 2021 om 22:21
Dan heeft hij die mensen dus op het hart gedrukt het nieuws dat hij vader was voor hun te houden. En je kunt uit het feit dat mensen dit dus ook voor zich hielden opmaken dat ze je zoon heel goed begrijpen. Ik weet niet of je nog contact hent met je jongste zoon, maar ga het er ook niet met hem over hebben of hem zaken verwijten.lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 22:19Als we erover nadenken (wat we dit weekend dag en nacht hebben gedaan), komen we helaas tot de conclusie dat er waarschijnlijk wel meer mensen waren, die tegen ons nooit iets over het gezin van mijn oudste zoon hebben gezegd.
maandag 21 juni 2021 om 22:22
Ware woorden. Jouw waarheid is hard.
Als ik harde woorden gebruikt had voor je, dan had het anders geklonken. Ik wil niet uit de bocht vliegen. Ook omdat je anders weer voeding hebt voor de sluipende, venijnige overtuiging dat je toch echt naar beste weten hebt gehandeld. En dat jouw slachtoffers nu eenmaal van die tere, overgevoelige zieltjes waren. Aanstellers. Raar. Want zo begon je je vorige topic.
Dat je geen oog had voor het psychisch geweld dat je pleegde, of je verantwoordelijk voelt het ongelofelijke drama dat jij schopte, jouw eigen onrijpe gedrag, het vergoelijken van het grensoverschrijdende gedrag van je man, je weigering je zoons daartegen te beschermen en nu opnieuw enkel bezig te zijn met wat het met jouw goede naam doet... Ipv de wroeging te voelen die gepast zou zijn...
Dit zijn woorden die ik zelf wat harder noem.
hanke321 wijzigde dit bericht op 21-06-2021 22:31
0.25% gewijzigd
maandag 21 juni 2021 om 22:28
Ergens begrijp ik niet goed hoe het mogelijk is dat iemand die bereid is om advies te vragen, het totale onvermogen heeft om dat advies daadwerkelijk tot zichzelf te laten doordringen.lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 22:16Goed advies, daar gaan we nog even bij stilstaan.
En ook met mijn therapeut bespreken wat excuses eigenlijk zijn, waarom onze verdediging er steeds in zit en wanneer excuses wél van waarde zouden zijn.
Het roept bij mij een soort bewondering op omdat je wel je best doet maar nog meer bewondering heb ik eerlijk gezegd voor je zoons die met jullie hebben gebroken. Dat zal niet makkelijk voor ze zijn maar ik vermoed dat ook zij jullie onvermogen hebben gezien.
Vertrouw er maar op dat jullie zoons precies doen wat goed voor ze is en wat goed is voor jullie kleinkinderen. Die zijn in goede handen.
maandag 21 juni 2021 om 22:30
hanke321 schreef: ↑21-06-2021 22:22Ware woorden. Jouw waarheid is hard.
Als ik harde woorden gebruikt had voor je, dan had het anders geklonken. Ik wil niet uit de bocht vliegen. Ook omdat je anders weer voeding hebt voor de sluipende, venijnige overtuiging dat je toch echt naar beste weten hebt gehandeld. En dat jouw slachtoffers nu eenmaal van die tere, overgevoelige zieltjes waren. Aanstellers. Raar. Want zo begon je je vorige topic.
Dat geen geen oog had voor het psychisch geweld dat je pleegde, of je verantwoordelijk voelt het ongelofelijke drama dat jij schopte, jouw eigen onrijpe gedrag, het vergoelijken van het grensoverschrijdende gedrag van je man, je weigering je zoons daartegen te beschermen en nu opnieuw enkel bezig te zijn met wat het met jouw goede naam doet... Ipv de wroeging te voelen die gepast zou zijn...
Dit zijn woorden die ik zelf wat harder noem.
Ik heb in dat topic uit wijsheid maar niet gereageerd omdat het me dan niet alleen een waarschuwing had gekost maar dat ene topic me alle forum straffen tot en met de permaban had opgeleverd
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
