Kinderen
alle pijlers
Mijn zoon heeft een gezin
maandag 21 juni 2021 om 20:53
Mijn zoon heeft een gezin. Dat heb ik zaterdag gehoord, op straat in het centrum. Ik kwam de moeder van een van zijn schoolvriendjes van vroeger tegen en zij zei “En jij hebt al kleinkinderen hè?!! Hoe gaat het daarmee?” Ik schrok heel erg. Want ik weet dat mijn zoon mij niks vertelt, maar toch had ik dit niet verwacht. Dit had zij al snel door en zij stopte met praten. Ze zei nog wel heel begripvol “Jeetje ach oh jee, daar is dus van alles gebeurd, ja zo kunnen dingen gaan...” Nog wat ongemakkelijke lieve woorden en toen was het gesprekje voorbij.
Iedereen die mij hier al kent (van het topic “Ik zie mijn zoon bijna nooit” uit 2019) weet dat mijn man en ik enorme fouten hebben gemaakt. Zodra onze oudste zoon uit huis ging, heeft hij niets meer over zijn eigen leven met ons gedeeld. De afgelopen twee jaar zijn we steeds meer gaan inzien dat ons gedrag tot enorme problemen heeft geleid en samen met professionele hulp ben ik actief bezig om mijn gedrag te veranderen.
Hoe dan ook, ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn oudste zoon al lang kinderen zou kunnen hebben. We wisten dat dat zou kunnen en dat hebben we ook weleens, op een theoretische manier, benoemd. En toch ben ik heel erg geschrokken nu ik dit ineens te horen heb gekregen. Ik heb geen contact opgenomen met mijn zoon om ernaar te vragen en ben dat ook niet van plan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken: mijn man en ik begrijpen dat we onze zoon absoluut niet mogen lastigvallen. Echt, we zullen ons koest houden en ons netjes gedragen.
De reden dat ik hier toch een topic over open, is dat ik met 10.000 vragen en gedachten zit en niet meer kan slapen. Ik loop nog steeds bij mijn therapeut, maar zo’n uurtje duurt kort en deze schok is groot. Ik moet hier nog van bijkomen. En er zijn zoveel dingen die ik me afvraag.
Deze vragen spoken door mijn gedachten:
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!)
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg?
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken?
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken?
Ik denk dat ik vooral tot rust moet komen en aan de nieuwe situatie moet wennen. En zelfs dat is gek, want de situatie is dus niet nieuw. Onze zoon had al een gezin, maar wij wisten dat niet. En dat dringt maar heel moeilijk tot ons door. Mijn man praat weinig, maar is ook onrustig en verbijsterd. Als hij iets zegt, gaat het hierover.
En wat ik met dit topic wil? Alles is welkom: alles wat helpt om dit nieuws te verwerken en mijn piekergedachten en alle rondspokende vragen tot rust te brengen. Het accepteren van de situatie zal moeilijk worden. Maar nogmaals, ik weet dat de situatie niet zomaar gaat veranderen en ik zal mijn zoon en zijn gezin niet lastigvallen. Daar wil ik duidelijk over zijn.
Iedereen die mij hier al kent (van het topic “Ik zie mijn zoon bijna nooit” uit 2019) weet dat mijn man en ik enorme fouten hebben gemaakt. Zodra onze oudste zoon uit huis ging, heeft hij niets meer over zijn eigen leven met ons gedeeld. De afgelopen twee jaar zijn we steeds meer gaan inzien dat ons gedrag tot enorme problemen heeft geleid en samen met professionele hulp ben ik actief bezig om mijn gedrag te veranderen.
Hoe dan ook, ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn oudste zoon al lang kinderen zou kunnen hebben. We wisten dat dat zou kunnen en dat hebben we ook weleens, op een theoretische manier, benoemd. En toch ben ik heel erg geschrokken nu ik dit ineens te horen heb gekregen. Ik heb geen contact opgenomen met mijn zoon om ernaar te vragen en ben dat ook niet van plan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken: mijn man en ik begrijpen dat we onze zoon absoluut niet mogen lastigvallen. Echt, we zullen ons koest houden en ons netjes gedragen.
De reden dat ik hier toch een topic over open, is dat ik met 10.000 vragen en gedachten zit en niet meer kan slapen. Ik loop nog steeds bij mijn therapeut, maar zo’n uurtje duurt kort en deze schok is groot. Ik moet hier nog van bijkomen. En er zijn zoveel dingen die ik me afvraag.
Deze vragen spoken door mijn gedachten:
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!)
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg?
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken?
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken?
Ik denk dat ik vooral tot rust moet komen en aan de nieuwe situatie moet wennen. En zelfs dat is gek, want de situatie is dus niet nieuw. Onze zoon had al een gezin, maar wij wisten dat niet. En dat dringt maar heel moeilijk tot ons door. Mijn man praat weinig, maar is ook onrustig en verbijsterd. Als hij iets zegt, gaat het hierover.
En wat ik met dit topic wil? Alles is welkom: alles wat helpt om dit nieuws te verwerken en mijn piekergedachten en alle rondspokende vragen tot rust te brengen. Het accepteren van de situatie zal moeilijk worden. Maar nogmaals, ik weet dat de situatie niet zomaar gaat veranderen en ik zal mijn zoon en zijn gezin niet lastigvallen. Daar wil ik duidelijk over zijn.
dinsdag 22 juni 2021 om 16:09
Accepteren dat je geen oma bent en het ook niet zult worden. Compleet loslaten van dat idee.
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist. Ga je nooit weten. Is in het belang van je zoon en zijn gezin.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!) Ga je nooit weten. Is in het belang van je zoon en zijn gezin.
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg? Nee en moet je je ook volstrekt niet mee bezig houden.
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen? Wat maakt dat uit? Of hij je nu afkraakt, aardig probeert te zijn of niets vertelt, wat repareert dat aan zijn schade?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken? Nooit de eerste stap zetten, laat hen maar naar jou toe komen en excuseer je direct voor het leed dat je hun vader hebt aangedaan.
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken? 0.
In allerlei situaties 'hoort' er normaal gesproken iets tussen kleinkinderen en grootouders te zijn, zijn er bepaalde conventies, uitwisseling van liefde. Maar jij en je man hebben zo bizar huisgehouden bij jullie zoons, vooral de oudste, dat jullie elk recht op wat 'normaal' is, verspeeld hebben. Bittere pil, hard, maar ik denk wel waar.
Desalniettemin had ik er wel respect voor in je oude topic dat je zo met jezelf aan de slag bent gegaan. Hoe doet je man inmiddels mee in het traject? Kijkt hij het maar aan en doet niks? Ik zie je in dit topic wel weer wat vervallen in 'zo hoort het'. Het eventuele recht op 'wat hoort' behoort niet meer aan jullie toe. Ik wens jou en je man toe dat jullie toch weer in die modus van zelfreflectie komen en terughoudendheid. Ik zou ook zeker niets vertellen per e-mail aan de oudste dat je weet van zijn gezin, dat brengt hem op een oneerlijke manier van zijn stuk. Respecteer hoe het is en maak er de komende jaren met je man en je jongste nog wat van voor zo ver dat er in zit.
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist. Ga je nooit weten. Is in het belang van je zoon en zijn gezin.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!) Ga je nooit weten. Is in het belang van je zoon en zijn gezin.
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg? Nee en moet je je ook volstrekt niet mee bezig houden.
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen? Wat maakt dat uit? Of hij je nu afkraakt, aardig probeert te zijn of niets vertelt, wat repareert dat aan zijn schade?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken? Nooit de eerste stap zetten, laat hen maar naar jou toe komen en excuseer je direct voor het leed dat je hun vader hebt aangedaan.
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken? 0.
In allerlei situaties 'hoort' er normaal gesproken iets tussen kleinkinderen en grootouders te zijn, zijn er bepaalde conventies, uitwisseling van liefde. Maar jij en je man hebben zo bizar huisgehouden bij jullie zoons, vooral de oudste, dat jullie elk recht op wat 'normaal' is, verspeeld hebben. Bittere pil, hard, maar ik denk wel waar.
Desalniettemin had ik er wel respect voor in je oude topic dat je zo met jezelf aan de slag bent gegaan. Hoe doet je man inmiddels mee in het traject? Kijkt hij het maar aan en doet niks? Ik zie je in dit topic wel weer wat vervallen in 'zo hoort het'. Het eventuele recht op 'wat hoort' behoort niet meer aan jullie toe. Ik wens jou en je man toe dat jullie toch weer in die modus van zelfreflectie komen en terughoudendheid. Ik zou ook zeker niets vertellen per e-mail aan de oudste dat je weet van zijn gezin, dat brengt hem op een oneerlijke manier van zijn stuk. Respecteer hoe het is en maak er de komende jaren met je man en je jongste nog wat van voor zo ver dat er in zit.
dinsdag 22 juni 2021 om 16:10
TO, heeft tijdens feestjes zonder toestemming naakfoto's van haar kinderen gedeeld.
Het ging echt wel wat verder dan een beetje sturen op school.
Kinderen dwingen om bepaalde contacten te leggen en om in hun vrije tijd activiteiten te ondernemen waarmee zij goed in beeld komen. Haar kinderen waren haar accesoires en geen zelfstandig levende wezens met een eigen mening. Dat laatste werd meteen afgestraft.
Het ging echt wel wat verder dan een beetje sturen op school.
Kinderen dwingen om bepaalde contacten te leggen en om in hun vrije tijd activiteiten te ondernemen waarmee zij goed in beeld komen. Haar kinderen waren haar accesoires en geen zelfstandig levende wezens met een eigen mening. Dat laatste werd meteen afgestraft.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 22 juni 2021 om 16:17
Je kleinkind(eren) missen niets aan het niet kennen van 1 grootouder paar. Dus voor hen hoef je het echt niet sneu te vinden. Dus eigenlijk vind je het voornamelijk sneu voor jezelf. En ik kan dat heus wel invoelen, dat je dat heel heel jammer vindt. Tegelijkertijd weet je hoezo het zo ver is gekomen. Dus ook dit is een kwestie van verwerken en accepteren. Schrijf op het forum - schrijf in een dagboek - praat met je therapeut. Ga niet praten met anderen - zeker niet met je andere zoon. Verwerk je rouw.
Ik heb nog steeds het gevoel dat je alles doet zodat het straks weer "goed" komt. Maar voor je zoon en zijn gezin is het al goed. Goed zonder jullie. Ik hoop dat je op een punt belandt waar je daar oprecht blij mee kan zijn.
Ik heb nog steeds het gevoel dat je alles doet zodat het straks weer "goed" komt. Maar voor je zoon en zijn gezin is het al goed. Goed zonder jullie. Ik hoop dat je op een punt belandt waar je daar oprecht blij mee kan zijn.
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
dinsdag 22 juni 2021 om 16:19
Dit detail heb ik gemist.viva-amber schreef: ↑22-06-2021 16:10TO, heeft tijdens feestjes zonder toestemming naakfoto's van haar kinderen gedeeld.
Ze zou beide kinderen 100% met rust moeten laten.
Kijk uit malloot, een kokosnoot!
dinsdag 22 juni 2021 om 16:58
als in ze heeft het foto-album erbij gepakt en tijdens het bladeren kwamen er fotos voorbij van de jongens in blote piel? ik heb net wat terug gelezen en behalve dat To wat dominant is geweest lees ik geen hele bizarre dingenviva-amber schreef: ↑22-06-2021 16:10TO, heeft tijdens feestjes zonder toestemming naakfoto's van haar kinderen gedeeld.
Het ging echt wel wat verder dan een beetje sturen op school.
Kinderen dwingen om bepaalde contacten te leggen en om in hun vrije tijd activiteiten te ondernemen waarmee zij goed in beeld komen. Haar kinderen waren haar accesoires en geen zelfstandig levende wezens met een eigen mening. Dat laatste werd meteen afgestraft.
neemt niet weg dat zoon mag voelen wat hij voelt maar ik zou niet blijven trekken aan een dood paard
het is wel duidelijk dat hij het contact niet wil
dinsdag 22 juni 2021 om 16:59
Eens met deze post. Ik snap de ‘steunende’ betogen richting TO ook niet. Ze heeft alleen spijt omdat ze nu geen tweede kans krijgt, om te laten zien dat ze zo’n leuke oma is. Gelukkig ziet haar zoon in dat dit ‘tweede kansen experiment’ nooit ten koste mag gaan van een kind.Airesopure schreef: ↑22-06-2021 11:41Als je goed leest ontvangt ze dit toch als ijskonijn? Ik lees echt nergens enige vorm van empathie. Alleen maar "het hoort zo, hij legt niks uit, andere mensen.. blablabla". Er zit geen greintje gevoel bij. Sommige mensen hebben dat nu eenmaal. Het lijkt onwerkelijk, maar het bestaat.
En nee, ik vind het niet gezond om te worstelen met gevoelens die voortkomen uit "ze ontnemen mij m'n recht". Dan heb je er gewoon niks van begrepen en dient het allergrootste aandachtspunt te zijn in therapie. Als dat al lukt. To en haar man blijven maar slachtoffers zaaien, nu is de jongste zoon weer de sjaak omdat ze hun gevoelens bij hem droppen. Dus nee, die gevoelens hoor je gewoon niet te delen. Het gaat van kwaad tot erger.
Iedere dag is gehaktdag
dinsdag 22 juni 2021 om 17:09
Ik heb jou nog nooit op enige empathie kunnen betrappen, altijd de zogenaamde "kritische" noot spelen maar eigenlijk gewoon iemand ergens van beschuldigen vanuit simpele aannames. Bij TO lees ik in ieder geval nog een onvermogen om empathisch te zijn, jij lijkt het gewoon leuk te vinden.
dinsdag 22 juni 2021 om 17:11
Een maand op vakantie gaan en twee jonge kinderen alleen thuis laten vind ik onwaarschijnlijk bizar.pinkflutterfly schreef: ↑22-06-2021 16:58als in ze heeft het foto-album erbij gepakt en tijdens het bladeren kwamen er fotos voorbij van de jongens in blote piel? ik heb net wat terug gelezen en behalve dat To wat dominant is geweest lees ik geen hele bizarre dingen
neemt niet weg dat zoon mag voelen wat hij voelt maar ik zou niet blijven trekken aan een dood paard
het is wel duidelijk dat hij het contact niet wil
Iedere dag is gehaktdag
dinsdag 22 juni 2021 om 17:14
Toen je je jongste zoon net aan de telefoon sprak, heb je toen ook gevraagd hoe het met hem ging? Of ging het zoals altijd alleen maar weer over jou en want dingen met jou doen?
Ik begrijp dat niet iedereen met empathie geboren wordt, maar na jaren van therapie (en hier continue dezelfde reacties te lezen) weet je nu toch wel dat empathie bestaat? Als die empathie niet vanuit jezelf komt, kun je het nog wel aanleren om jezelf iets minder egocentrisch op te stellen.
Ik begrijp dat niet iedereen met empathie geboren wordt, maar na jaren van therapie (en hier continue dezelfde reacties te lezen) weet je nu toch wel dat empathie bestaat? Als die empathie niet vanuit jezelf komt, kun je het nog wel aanleren om jezelf iets minder egocentrisch op te stellen.
Dit is een blok tekst dat toegevoegd kan worden aan de berichten die je maakt. Er is limiet van 255 tekens.
dinsdag 22 juni 2021 om 17:15
Geen fotoalbum.pinkflutterfly schreef: ↑22-06-2021 16:58als in ze heeft het foto-album erbij gepakt en tijdens het bladeren kwamen er fotos voorbij van de jongens in blote piel? ik heb net wat terug gelezen en behalve dat To wat dominant is geweest lees ik geen hele bizarre dingen
neemt niet weg dat zoon mag voelen wat hij voelt maar ik zou niet blijven trekken aan een dood paard
het is wel duidelijk dat hij het contact niet wil
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 22 juni 2021 om 17:16
Het topic gaat niet over mij.Geronimo2 schreef: ↑22-06-2021 17:09Ik heb jou nog nooit op enige empathie kunnen betrappen, altijd de zogenaamde "kritische" noot spelen maar eigenlijk gewoon iemand ergens van beschuldigen vanuit simpele aannames. Bij TO lees ik in ieder geval nog een onvermogen om empathisch te zijn, jij lijkt het gewoon leuk te vinden.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
dinsdag 22 juni 2021 om 17:37
Ik denk dat iedereen ook leest dat TO echt wel haar best doet maar er ook eigenlijk geen zak van begrijpt, ze gaat naar therapie om te begrijpen en te leren tot welke emoties bepaald gedrag leidt. Het lijkt me afschuwelijk als je op haar leeftijd er achter komt dat je de mist in bent gegaan omdat je niet in staat bent om empathie te voelen en te herkennen. De hele tragiek van TO is dat ze dacht dat ze het goed deed (en haar man ook), dat haar zoons elkaar hebben moeten opvoeden en steunen omdat hun ouders daar niet toe in staat waren.DeSlager schreef: ↑22-06-2021 16:59Eens met deze post. Ik snap de ‘steunende’ betogen richting TO ook niet. Ze heeft alleen spijt omdat ze nu geen tweede kans krijgt, om te laten zien dat ze zo’n leuke oma is. Gelukkig ziet haar zoon in dat dit ‘tweede kansen experiment’ nooit ten koste mag gaan van een kind.
Ik denk dat je altijd iemand moet steunen die zo hard de confrontatie met zichzelf durft aan te gaan en probeert om te snappen wat ze mist. Het liefst zou ik je vertellen dat TO de enige in de wereld is die niet of heel moeilijk bij haar gevoel kan komen maar we weten allemaal dat veel te veel ouders dit hebben (ook in Nederland). Er bestaan in deze wereld kindsoldaten, kinderen die opgroeien in oorlogen of honger, kinderen die mishandeld worden of seksueel misbruikt, het is uitzonderlijk als een van deze kinderen wel psychisch stabiel kan leven. De rest heeft geleerd om elke emotie te onderdrukken om te overleven. De belangrijkste reden ook om deze kinderen, in een veilige situatie, te leren spelen, kleuren en te dansen. Ik ben opgevoed door oorlogsslachtoffers, ze kunnen er niets aan doen dat ze me hebben behandeld zoals ze helaas hebben gedaan, het is vooral pech voor mij maar ook voor hun, we hebben er geen van allen om gevraagd.
Het is allemaal zo pijnlijk en zo verdrietig om de worsteling te zien bij TO maar ook bij mijn ouders, ze weten wel dat iets ze ontgaat maar weten vaak niet wat. Door mijn ouders ben ik onveilig gehecht, door therapie weet ik dat ik afstandelijk ben, hard lijk en liever geen diepere relatie aanga. Dat was best een schok voor me want ik hou van mensen, heb interesse in ze en kan meevoelen, ik voel zelf ook veel maar ik negeer ze want daartussen zit ook alle pijn, angst en onzekerheid. Voor mij voelt dat zo logisch maar dat is het schijnbaar niet. Dit is ook de reden dat ik TO steun, je kan alle goede bedoelingen hebben en toch de plank op één of andere manier mis slaan. En ik, ik probeer meer gevoelens toe te laten en dat is eigenlijk helemaal niet angstig en eng maar vooral leuk maar mijn mazzel is dat ik vaak wel snap wanneer ik een ander kwets.
dinsdag 22 juni 2021 om 17:40
Maar als je geen empathie kan voelen dan gaat het toch ook altijd om jezelf en hoe makkelijk is het om in een totale stress-situatie te vervallen in een oude gewoonte? Ik denk dat je de lat een beetje te hoog legt voor TO.chocolol schreef: ↑22-06-2021 17:14Toen je je jongste zoon net aan de telefoon sprak, heb je toen ook gevraagd hoe het met hem ging? Of ging het zoals altijd alleen maar weer over jou en want dingen met jou doen?
Ik begrijp dat niet iedereen met empathie geboren wordt, maar na jaren van therapie (en hier continue dezelfde reacties te lezen) weet je nu toch wel dat empathie bestaat? Als die empathie niet vanuit jezelf komt, kun je het nog wel aanleren om jezelf iets minder egocentrisch op te stellen.
dinsdag 22 juni 2021 om 17:41
Dat klopt maar hoe leuk zou het zijn als je op de valreep ook wat doet aan je manier om mensen te benaderen? Zou je het zelf leuk vinden als mensen je zo bot behandelen als je iets persoonlijks verteld?
dinsdag 22 juni 2021 om 17:42
dinsdag 22 juni 2021 om 17:50
Jee, wat ben ik het hier ontzettend mee eens!Geronimo2 schreef: ↑22-06-2021 17:37Ik denk dat iedereen ook leest dat TO echt wel haar best doet maar er ook eigenlijk geen zak van begrijpt, ze gaat naar therapie om te begrijpen en te leren tot welke emoties bepaald gedrag leidt. Het lijkt me afschuwelijk als je op haar leeftijd er achter komt dat je de mist in bent gegaan omdat je niet in staat bent om empathie te voelen en te herkennen. De hele tragiek van TO is dat ze dacht dat ze het goed deed (en haar man ook), dat haar zoons elkaar hebben moeten opvoeden en steunen omdat hun ouders daar niet toe in staat waren.
Ik denk dat je altijd iemand moet steunen die zo hard de confrontatie met zichzelf durft aan te gaan en probeert om te snappen wat ze mist. Het liefst zou ik je vertellen dat TO de enige in de wereld is die niet of heel moeilijk bij haar gevoel kan komen maar we weten allemaal dat veel te veel ouders dit hebben (ook in Nederland). Er bestaan in deze wereld kindsoldaten, kinderen die opgroeien in oorlogen of honger, kinderen die mishandeld worden of seksueel misbruikt, het is uitzonderlijk als een van deze kinderen wel psychisch stabiel kan leven. De rest heeft geleerd om elke emotie te onderdrukken om te overleven. De belangrijkste reden ook om deze kinderen, in een veilige situatie, te leren spelen, kleuren en te dansen. Ik ben opgevoed door oorlogsslachtoffers, ze kunnen er niets aan doen dat ze me hebben behandeld zoals ze helaas hebben gedaan, het is vooral pech voor mij maar ook voor hun, we hebben er geen van allen om gevraagd.
Het is allemaal zo pijnlijk en zo verdrietig om de worsteling te zien bij TO maar ook bij mijn ouders, ze weten wel dat iets ze ontgaat maar weten vaak niet wat. Door mijn ouders ben ik onveilig gehecht, door therapie weet ik dat ik afstandelijk ben, hard lijk en liever geen diepere relatie aanga. Dat was best een schok voor me want ik hou van mensen, heb interesse in ze en kan meevoelen, ik voel zelf ook veel maar ik negeer ze want daartussen zit ook alle pijn, angst en onzekerheid. Voor mij voelt dat zo logisch maar dat is het schijnbaar niet. Dit is ook de reden dat ik TO steun, je kan alle goede bedoelingen hebben en toch de plank op één of andere manier mis slaan. En ik, ik probeer meer gevoelens toe te laten en dat is eigenlijk helemaal niet angstig en eng maar vooral leuk maar mijn mazzel is dat ik vaak wel snap wanneer ik een ander kwets.
Wie zou ervoor kiezen om zo empathie loos te zijn? Ik niet hoor, en waarschijnlijk TO zelf ook niet. Ze is in therapie en probeert er wat aan te doen, of in ieder geval om het te herkennen. Dat vind ik al petje af hoor!
Helaas blijkt het een erg moeilijk proces.
dinsdag 22 juni 2021 om 17:57
Wanneer ik dat zou willen dan open ik zelf wel een topic.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
