Kinderen
alle pijlers
Mijn zoon heeft een gezin
maandag 21 juni 2021 om 20:53
Mijn zoon heeft een gezin. Dat heb ik zaterdag gehoord, op straat in het centrum. Ik kwam de moeder van een van zijn schoolvriendjes van vroeger tegen en zij zei “En jij hebt al kleinkinderen hè?!! Hoe gaat het daarmee?” Ik schrok heel erg. Want ik weet dat mijn zoon mij niks vertelt, maar toch had ik dit niet verwacht. Dit had zij al snel door en zij stopte met praten. Ze zei nog wel heel begripvol “Jeetje ach oh jee, daar is dus van alles gebeurd, ja zo kunnen dingen gaan...” Nog wat ongemakkelijke lieve woorden en toen was het gesprekje voorbij.
Iedereen die mij hier al kent (van het topic “Ik zie mijn zoon bijna nooit” uit 2019) weet dat mijn man en ik enorme fouten hebben gemaakt. Zodra onze oudste zoon uit huis ging, heeft hij niets meer over zijn eigen leven met ons gedeeld. De afgelopen twee jaar zijn we steeds meer gaan inzien dat ons gedrag tot enorme problemen heeft geleid en samen met professionele hulp ben ik actief bezig om mijn gedrag te veranderen.
Hoe dan ook, ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn oudste zoon al lang kinderen zou kunnen hebben. We wisten dat dat zou kunnen en dat hebben we ook weleens, op een theoretische manier, benoemd. En toch ben ik heel erg geschrokken nu ik dit ineens te horen heb gekregen. Ik heb geen contact opgenomen met mijn zoon om ernaar te vragen en ben dat ook niet van plan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken: mijn man en ik begrijpen dat we onze zoon absoluut niet mogen lastigvallen. Echt, we zullen ons koest houden en ons netjes gedragen.
De reden dat ik hier toch een topic over open, is dat ik met 10.000 vragen en gedachten zit en niet meer kan slapen. Ik loop nog steeds bij mijn therapeut, maar zo’n uurtje duurt kort en deze schok is groot. Ik moet hier nog van bijkomen. En er zijn zoveel dingen die ik me afvraag.
Deze vragen spoken door mijn gedachten:
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!)
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg?
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken?
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken?
Ik denk dat ik vooral tot rust moet komen en aan de nieuwe situatie moet wennen. En zelfs dat is gek, want de situatie is dus niet nieuw. Onze zoon had al een gezin, maar wij wisten dat niet. En dat dringt maar heel moeilijk tot ons door. Mijn man praat weinig, maar is ook onrustig en verbijsterd. Als hij iets zegt, gaat het hierover.
En wat ik met dit topic wil? Alles is welkom: alles wat helpt om dit nieuws te verwerken en mijn piekergedachten en alle rondspokende vragen tot rust te brengen. Het accepteren van de situatie zal moeilijk worden. Maar nogmaals, ik weet dat de situatie niet zomaar gaat veranderen en ik zal mijn zoon en zijn gezin niet lastigvallen. Daar wil ik duidelijk over zijn.
Iedereen die mij hier al kent (van het topic “Ik zie mijn zoon bijna nooit” uit 2019) weet dat mijn man en ik enorme fouten hebben gemaakt. Zodra onze oudste zoon uit huis ging, heeft hij niets meer over zijn eigen leven met ons gedeeld. De afgelopen twee jaar zijn we steeds meer gaan inzien dat ons gedrag tot enorme problemen heeft geleid en samen met professionele hulp ben ik actief bezig om mijn gedrag te veranderen.
Hoe dan ook, ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn oudste zoon al lang kinderen zou kunnen hebben. We wisten dat dat zou kunnen en dat hebben we ook weleens, op een theoretische manier, benoemd. En toch ben ik heel erg geschrokken nu ik dit ineens te horen heb gekregen. Ik heb geen contact opgenomen met mijn zoon om ernaar te vragen en ben dat ook niet van plan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken: mijn man en ik begrijpen dat we onze zoon absoluut niet mogen lastigvallen. Echt, we zullen ons koest houden en ons netjes gedragen.
De reden dat ik hier toch een topic over open, is dat ik met 10.000 vragen en gedachten zit en niet meer kan slapen. Ik loop nog steeds bij mijn therapeut, maar zo’n uurtje duurt kort en deze schok is groot. Ik moet hier nog van bijkomen. En er zijn zoveel dingen die ik me afvraag.
Deze vragen spoken door mijn gedachten:
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!)
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg?
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken?
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken?
Ik denk dat ik vooral tot rust moet komen en aan de nieuwe situatie moet wennen. En zelfs dat is gek, want de situatie is dus niet nieuw. Onze zoon had al een gezin, maar wij wisten dat niet. En dat dringt maar heel moeilijk tot ons door. Mijn man praat weinig, maar is ook onrustig en verbijsterd. Als hij iets zegt, gaat het hierover.
En wat ik met dit topic wil? Alles is welkom: alles wat helpt om dit nieuws te verwerken en mijn piekergedachten en alle rondspokende vragen tot rust te brengen. Het accepteren van de situatie zal moeilijk worden. Maar nogmaals, ik weet dat de situatie niet zomaar gaat veranderen en ik zal mijn zoon en zijn gezin niet lastigvallen. Daar wil ik duidelijk over zijn.
maandag 21 juni 2021 om 22:33
BuzzieBee schreef: ↑21-06-2021 22:19Mijn moeder was jong toen ze verkering met mij vader kreeg en zijn ouders waren de ouders voor haar die ze zelf nooit had gehad. Ze kreeg zoveel liefde van mijn opa en oma van pa’s kant. Bevestiging dat ze perfect was en geliefd was zoals ze was. Het maakte haar jeugd niet goed. Maar haar toekomst zonder haar eigen ouders geweldig.
Om eerlijk te zijn, weten wij zo weinig over onze oudste schoondochter (hoewel zij hier als tiener al over de vloer kwam), dat ik niet eens zou kunnen inschatten of dat hier ook het geval is. Ik heb geen idee hoe mijn oudste zoon met haar ouders omgaat en of dat leuk is of niet. We hebben onze schoondochter toen ze jong was weinig vragen gesteld en ook onze zoon zelf nauwelijks. En ook weinig verhalen over haar familie gehoord. Het zijn slechts flarden die we weten. Zoals het beroep van haar ouders. Hoe de familie aan de andere kant is en of daar nu grootouders betrokken zijn... we zouden het niet weten.
maandag 21 juni 2021 om 22:33
maandag 21 juni 2021 om 22:34
Lesmontanges, ik denk dat het verstandig is om te bedenken: ‘ik heb geen kleinkinderen’. Je hebt pas kleinkinderen als je zoon zegt dat je kleinkinderen hebt. Niet eerder. Jij hebt met je gedrag naar je zoon toe je recht op ‘oma zijn’ verspeelt.
En nee, dit is geen straf, dit is een gevolg van jouw eigen gedrag. Net zoals je na een avond te veel drinken de dag erna een kater hebt. Dit, geen recht hebben op kleinkinderen, is een van de katers van jouw gedrag.
En nee, dit is geen straf, dit is een gevolg van jouw eigen gedrag. Net zoals je na een avond te veel drinken de dag erna een kater hebt. Dit, geen recht hebben op kleinkinderen, is een van de katers van jouw gedrag.
maandag 21 juni 2021 om 22:35
Omdat je geen enkele interesse had in haar als mens. De wereld draaide om jullie. Niet om de kinderen, wat hun bezig hield, wat zij wilden in het leven, want dat bepaalden jullie wel voor ze. Dus natuurlijk ken je je schoondochter niet.lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 22:33Om eerlijk te zijn, weten wij zo weinig over onze oudste schoondochter (hoewel zij hier als tiener al over de vloer kwam), dat ik niet eens zou kunnen inschatten of dat hier ook het geval is. Ik heb geen idee hoe mijn oudste zoon met haar ouders omgaat en of dat leuk is of niet. We hebben onze schoondochter toen ze jong was weinig vragen gesteld en ook onze zoon zelf nauwelijks. En ook weinig verhalen over haar familie gehoord. Het zijn slechts flarden die we weten. Zoals het beroep van haar ouders. Hoe de familie aan de andere kant is en of daar nu grootouders betrokken zijn... we zouden het niet weten.
maandag 21 juni 2021 om 22:39
En hoe kwam dat? Doordat jullie eindeloos aan het woord waren. Doordat jullie geen oprechte interesse hadden in haar en jullie eigen zoon. Doordat dat beetje informatie wat jullie kregen werd gebruikt om op te scheppen.lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 22:33Om eerlijk te zijn, weten wij zo weinig over onze oudste schoondochter (hoewel zij hier als tiener al over de vloer kwam), dat ik niet eens zou kunnen inschatten of dat hier ook het geval is. Ik heb geen idee hoe mijn oudste zoon met haar ouders omgaat en of dat leuk is of niet. We hebben onze schoondochter toen ze jong was weinig vragen gesteld en ook onze zoon zelf nauwelijks. En ook weinig verhalen over haar familie gehoord. Het zijn slechts flarden die we weten. Zoals het beroep van haar ouders. Hoe de familie aan de andere kant is en of daar nu grootouders betrokken zijn... we zouden het niet weten.
Ik gok zomaar dat jullie zoon heel goed doorheeft dat zijn kinderen er niet beter af zouden komen, en dus heeft hij jullie niets verteld.
maandag 21 juni 2021 om 22:40
@ Celaena_Aelin:
Die uitleg of verdediging die vaak bij onze excuses kwam kijken, kwam voort uit het gevoel dat ik als ouder verplicht was om verantwoording af te leggen. Mijn man ervaart het anders, maar ik ervaar het zo: ik heb het verpest en ik ben een slechte moeder geweest. Dat vind ik echt heel erg. Mijn excuses daarvoor zijn oprecht. Maar ik voel me verplicht het uit te leggen. Ons verhaal is dat wij dachten goede ouders te zijn, door onze zoon veel te bieden. Een leuke school, hobby's, ouders die meededen met de schoolactiviteiten en die langs de zijlijn stonden bij sport. Veel familie en kennissen via ons en allerlei feestjes. Ook in materieel opzicht kwamen onze kinderen niets tekort. Maar het ouderschap bleek over iets heel anders te gaan... We hebben ons uitgesloofd, maar het belangrijkste hebben we gemist. Dat er geen band was ontwikkeld, ontdekten we pas toen onze oudste zoon uit huis was gegaan en niets over zichzelf wilde delen. Ik voel me verplicht om uitleg te geven, maar begrijp uit jullie reacties dat oprechte excuses zonder uitleg en verdediging moeten. Dat hebben we nu al genoeg (te vaak) gedaan. Tijd om ook hierover weer met mijn therapeut te praten.
Die uitleg of verdediging die vaak bij onze excuses kwam kijken, kwam voort uit het gevoel dat ik als ouder verplicht was om verantwoording af te leggen. Mijn man ervaart het anders, maar ik ervaar het zo: ik heb het verpest en ik ben een slechte moeder geweest. Dat vind ik echt heel erg. Mijn excuses daarvoor zijn oprecht. Maar ik voel me verplicht het uit te leggen. Ons verhaal is dat wij dachten goede ouders te zijn, door onze zoon veel te bieden. Een leuke school, hobby's, ouders die meededen met de schoolactiviteiten en die langs de zijlijn stonden bij sport. Veel familie en kennissen via ons en allerlei feestjes. Ook in materieel opzicht kwamen onze kinderen niets tekort. Maar het ouderschap bleek over iets heel anders te gaan... We hebben ons uitgesloofd, maar het belangrijkste hebben we gemist. Dat er geen band was ontwikkeld, ontdekten we pas toen onze oudste zoon uit huis was gegaan en niets over zichzelf wilde delen. Ik voel me verplicht om uitleg te geven, maar begrijp uit jullie reacties dat oprechte excuses zonder uitleg en verdediging moeten. Dat hebben we nu al genoeg (te vaak) gedaan. Tijd om ook hierover weer met mijn therapeut te praten.
maandag 21 juni 2021 om 22:41
In je vorige topic heb je je zoon een excuses mail gestuurd. Zijn reactie was dat het fijn was om erkenning te krijgen, maar dat dat niets afdeed aan de huidige situatie. Ik denk dat dit een heel duidelijk antwoord van zijn kant is. Je kan niets anders doen dat wachten tot hij ooit komt als hij dat doet.
Spijt is gewoon verstand wat te laat komt.
maandag 21 juni 2021 om 22:45
Ik heb de eerste paar bladzijden van je eerdere topic even herlezen en nu dit en krijg het weer Spaans benauwd.
Je doet me denken aan mijn moeder. Die probeerde ook mijn hele leven voor me te regelen.
Nodigde kindjes uit, ging naast me zitten om me te leren spelen, stuurde me op mijn 6e naar kamp (want dat vond ze zelf zo leuk), stuurde me naar de vrije school want dat vond ze zelf vroeger zo fijn (past totaal niet bij mij). Probeerde een sociaal leven en vrienden voor me te fixen.
Als ik nu bij haar op bezoek zou gaan zou ze mijn zinnen onderbreken om me te corrigeren en hoe ik dingen zou móeten zeggen, of om te zeggen dat ze het “niet accepteert” (huh?).
Als we ergens wat zouden gaan eten en ik zou dingen “goed” doen in haar ogen, zou ze zeggen wat doe je dat goed, of vroeger zou je xyz en nu abc, goed zo.
Echt, daar ben ik allergisch voor. Daarom heb ik eigenlijk geen contact met haar.
Ik heb een kind, en ik heb haar in een whatsapp groep met mijn siblings waar ik foto’s stuur en updatejes.
Maar persoonlijk contact? Nee dank je.
Ik heb een aantal keer gezegd dat ik contact niet erg vind als ze mij accepteert zoals ik ben, zegt ze dat ze dat doet maar gaat net zo goed door met fixen. Zegt ze, over x jaar ben je 50 en dan ben je nog zó. Dan is mijn antwoord “ik zal zó blijven tot mij dood, ook al word ik 100”.
Ik heb zo’n vermoeden dat jouw zoon een soortgelijke ervaring heeft.
Je doet me denken aan mijn moeder. Die probeerde ook mijn hele leven voor me te regelen.
Nodigde kindjes uit, ging naast me zitten om me te leren spelen, stuurde me op mijn 6e naar kamp (want dat vond ze zelf zo leuk), stuurde me naar de vrije school want dat vond ze zelf vroeger zo fijn (past totaal niet bij mij). Probeerde een sociaal leven en vrienden voor me te fixen.
Als ik nu bij haar op bezoek zou gaan zou ze mijn zinnen onderbreken om me te corrigeren en hoe ik dingen zou móeten zeggen, of om te zeggen dat ze het “niet accepteert” (huh?).
Als we ergens wat zouden gaan eten en ik zou dingen “goed” doen in haar ogen, zou ze zeggen wat doe je dat goed, of vroeger zou je xyz en nu abc, goed zo.
Echt, daar ben ik allergisch voor. Daarom heb ik eigenlijk geen contact met haar.
Ik heb een kind, en ik heb haar in een whatsapp groep met mijn siblings waar ik foto’s stuur en updatejes.
Maar persoonlijk contact? Nee dank je.
Ik heb een aantal keer gezegd dat ik contact niet erg vind als ze mij accepteert zoals ik ben, zegt ze dat ze dat doet maar gaat net zo goed door met fixen. Zegt ze, over x jaar ben je 50 en dan ben je nog zó. Dan is mijn antwoord “ik zal zó blijven tot mij dood, ook al word ik 100”.
Ik heb zo’n vermoeden dat jouw zoon een soortgelijke ervaring heeft.
Kijk uit malloot, een kokosnoot!
maandag 21 juni 2021 om 22:51
Als je heel eerlijk bent, wat maakt dat je het zo erg vindt dat je je kleinkinderen niet kent? Waarom had je graag oma willen worden?
Omdat je gek bent op kleine kinderen, omdat het zo mooi is om te zien hoe jouw zoon opeens zelf vader is, omdat het geweldig is je kleinkinderen te leren kennen als echte nieuwe mensjes?
Of omdat je dan met foto's kan pronken?
Omdat je gek bent op kleine kinderen, omdat het zo mooi is om te zien hoe jouw zoon opeens zelf vader is, omdat het geweldig is je kleinkinderen te leren kennen als echte nieuwe mensjes?
Of omdat je dan met foto's kan pronken?
maandag 21 juni 2021 om 22:52
Lees het topic nog een keer zou ik zeggen. Soms verdienen mensen geen tweede kans.... En dat vind ik oprecht naar voor TO, maar heeeeel begrijpelijk vanuit zoon. Die is zeer waarschijnlijk al beschadigd genoeg.Love2themoon schreef: ↑21-06-2021 22:51Ik heb schijnbaar niet goed genoeg het vorige topic door gelezen maar ergens mag iemand ook een nieuwe kans krijgen. Dat hoop ik voor je to.
maandag 21 juni 2021 om 22:53
Ik, wij, ons, ik, onze, wij, ik, wij… geen enkele inleving of rekening houden met jullie zoon en zíj́n persoonlijkheid en behoeften. Alsof hij play doh is die je naar jouw wensen kunt kneden.lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 22:40@ Celaena_Aelin:
Die uitleg of verdediging die vaak bij onze excuses kwam kijken, kwam voort uit het gevoel dat ik als ouder verplicht was om verantwoording af te leggen. Mijn man ervaart het anders, maar ik ervaar het zo: ik heb het verpest en ik ben een slechte moeder geweest. Dat vind ik echt heel erg. Mijn excuses daarvoor zijn oprecht. Maar ik voel me verplicht het uit te leggen. Ons verhaal is dat wij dachten goede ouders te zijn, door onze zoon veel te bieden. Een leuke school, hobby's, ouders die meededen met de schoolactiviteiten en die langs de zijlijn stonden bij sport. Veel familie en kennissen via ons en allerlei feestjes. Ook in materieel opzicht kwamen onze kinderen niets tekort. Maar het ouderschap bleek over iets heel anders te gaan... We hebben ons uitgesloofd, maar het belangrijkste hebben we gemist. Dat er geen band was ontwikkeld, ontdekten we pas toen onze oudste zoon uit huis was gegaan en niets over zichzelf wilde delen. Ik voel me verplicht om uitleg te geven, maar begrijp uit jullie reacties dat oprechte excuses zonder uitleg en verdediging moeten. Dat hebben we nu al genoeg (te vaak) gedaan. Tijd om ook hierover weer met mijn therapeut te praten.
Kijk uit malloot, een kokosnoot!
maandag 21 juni 2021 om 22:53
Op de valreep nog de forummer waar ik het meest benieuwd naar was hoe het nu gaat. Wat een toevalligheid.
On topic: naast wat hiervoor allemaal al is gezegd, gebruik je jongste zoon nu niet als middel tot toegang naar de kinderen van je oudste. Met vragen of schuldgevoelens aanpraten of wat dan ook.
Anders breng je de band die zij twee hebben schade toe én de band die jullie eventueel nog met de jongste hebben. Echt. Vertel hem niet eens dat jullie het weten. Gewoon niet.
On topic: naast wat hiervoor allemaal al is gezegd, gebruik je jongste zoon nu niet als middel tot toegang naar de kinderen van je oudste. Met vragen of schuldgevoelens aanpraten of wat dan ook.
Anders breng je de band die zij twee hebben schade toe én de band die jullie eventueel nog met de jongste hebben. Echt. Vertel hem niet eens dat jullie het weten. Gewoon niet.
maandag 21 juni 2021 om 22:53
Je voelt je niet verplicht om het uit te leggen, je wil jezelf verdedigen zodat wat jullie gedaan hebben (jullie kinderen psychisch en emotioneel verwaarlozen) minder erg lijkt. Je wil het afzwakken, met je ‘kijk eens wat een leuke ouders wij eigenlijk waren, met de feestjes en de leuke school en de hobby’s, en ja, dat we daarbij over het hoofd hebben gezien dat onze kinderen ook emotionele behoeftes hadden, dat we niet zomaar over hun agenda konden beslissen als tieners en jongvolwassenen en dat we totaaal geen oog hadden voor hun grenzen, ja, he, kan gebeuren, je moet ook niet op alle slakken zout leggen he!’
Je wil zo ongeschonden mogelijk uit het excuus komen, terwijl excuses aanbieden juist van je vraagt dat je je hoofd buigt, inzicht toont en erkent dat je fouten hebt gemaakt. Zonder verdediging, zonder uitleg. Jij hebt hen pijn gedaan, en de enige manier om te beginnen met dat recht te zetten is door zelf een stukje van die pijn te voelen. Niet omdat zij dat jou opleggen, maar omdat jij uit jezelf begrijpt en inziet dat je hen pijn hebt gedaan, en dat het jou pijn doet dat jouw kinderen pijn hebben. En dat het je extra pijn doet omdat jij die pijn hebt veroorzaakt. Dat dat jou raakt, echt raakt, als mens. Dat is het gevoel wat achter een oprecht excuus zit.
Je wil zo ongeschonden mogelijk uit het excuus komen, terwijl excuses aanbieden juist van je vraagt dat je je hoofd buigt, inzicht toont en erkent dat je fouten hebt gemaakt. Zonder verdediging, zonder uitleg. Jij hebt hen pijn gedaan, en de enige manier om te beginnen met dat recht te zetten is door zelf een stukje van die pijn te voelen. Niet omdat zij dat jou opleggen, maar omdat jij uit jezelf begrijpt en inziet dat je hen pijn hebt gedaan, en dat het jou pijn doet dat jouw kinderen pijn hebben. En dat het je extra pijn doet omdat jij die pijn hebt veroorzaakt. Dat dat jou raakt, echt raakt, als mens. Dat is het gevoel wat achter een oprecht excuus zit.
maandag 21 juni 2021 om 22:55
Het is verstandig iemand pas een nieuwe kans te geven als diegene veilig is. Dat is nog niet het geval.Love2themoon schreef: ↑21-06-2021 22:51Ik heb schijnbaar niet goed genoeg het vorige topic door gelezen maar ergens mag iemand ook een nieuwe kans krijgen. Dat hoop ik voor je to.
maandag 21 juni 2021 om 22:55
Hell no! Niet in deze zaak en niet nu. De TO kan het nog steeds niet. Er is zo gruwelijk veel gebeurd dat beide kinderen er een boek over zouden kunnen schrijven.Love2themoon schreef: ↑21-06-2021 22:51Ik heb schijnbaar niet goed genoeg het vorige topic door gelezen maar ergens mag iemand ook een nieuwe kans krijgen. Dat hoop ik voor je to.
maandag 21 juni 2021 om 22:56
Een goeie! Belast jongste zoon hier niet mee.nooit1blijvenzitten schreef: ↑21-06-2021 22:53Op de valreep nog de forummer waar ik het meest benieuwd naar was hoe het nu gaat. Wat een toevalligheid.
On topic: naast wat hiervoor allemaal al is gezegd, gebruik je jongste zoon nu niet als middel tot toegang naar de kinderen van je oudste. Met vragen of schuldgevoelens aanpraten of wat dan ook.
Anders breng je de band die zij twee hebben schade toe én de band die jullie eventueel nog met de jongste hebben. Echt. Vertel hem niet eens dat jullie het weten. Gewoon niet.
maandag 21 juni 2021 om 22:59
Dit vraag ik me nou ook af. Je bent geen moedermateriaal zeg je zelf. Ben je dan wel een geschikte oma?Zarah schreef: ↑21-06-2021 22:51Als je heel eerlijk bent, wat maakt dat je het zo erg vindt dat je je kleinkinderen niet kent? Waarom had je graag oma willen worden?
Omdat je gek bent op kleine kinderen, omdat het zo mooi is om te zien hoe jouw zoon opeens zelf vader is, omdat het geweldig is je kleinkinderen te leren kennen als echte nieuwe mensjes?
Of omdat je dan met foto's kan pronken?
maandag 21 juni 2021 om 23:00
To snapt ook niet wat excuses zijn.
Tip: het is niet een middel om weer recht op contact en informatie te krijgen.
Kijk uit malloot, een kokosnoot!
maandag 21 juni 2021 om 23:00
Ik heb niet het hele vorige topic gelezen, maar waarom mag Lesmontagnes haar gevoelens hierover niet hebben?
Ook als je fouten hebt gemaakt en je realiseert dit en je probeert dit te verbeteren mogen je eigen gevoelens erbij er toch ook zijn?
Ik zeg hiermee niet dat je hiermee iets moet doen richting je zoons. Maar ik kan me wel voorstellen dat dit nieuws je bezighoudt en verdrietig maakt.
Sterkte.
Ook als je fouten hebt gemaakt en je realiseert dit en je probeert dit te verbeteren mogen je eigen gevoelens erbij er toch ook zijn?
Ik zeg hiermee niet dat je hiermee iets moet doen richting je zoons. Maar ik kan me wel voorstellen dat dit nieuws je bezighoudt en verdrietig maakt.
Sterkte.
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
