Kinderen
alle pijlers
Mijn zoon heeft een gezin
maandag 21 juni 2021 om 20:53
Mijn zoon heeft een gezin. Dat heb ik zaterdag gehoord, op straat in het centrum. Ik kwam de moeder van een van zijn schoolvriendjes van vroeger tegen en zij zei “En jij hebt al kleinkinderen hè?!! Hoe gaat het daarmee?” Ik schrok heel erg. Want ik weet dat mijn zoon mij niks vertelt, maar toch had ik dit niet verwacht. Dit had zij al snel door en zij stopte met praten. Ze zei nog wel heel begripvol “Jeetje ach oh jee, daar is dus van alles gebeurd, ja zo kunnen dingen gaan...” Nog wat ongemakkelijke lieve woorden en toen was het gesprekje voorbij.
Iedereen die mij hier al kent (van het topic “Ik zie mijn zoon bijna nooit” uit 2019) weet dat mijn man en ik enorme fouten hebben gemaakt. Zodra onze oudste zoon uit huis ging, heeft hij niets meer over zijn eigen leven met ons gedeeld. De afgelopen twee jaar zijn we steeds meer gaan inzien dat ons gedrag tot enorme problemen heeft geleid en samen met professionele hulp ben ik actief bezig om mijn gedrag te veranderen.
Hoe dan ook, ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn oudste zoon al lang kinderen zou kunnen hebben. We wisten dat dat zou kunnen en dat hebben we ook weleens, op een theoretische manier, benoemd. En toch ben ik heel erg geschrokken nu ik dit ineens te horen heb gekregen. Ik heb geen contact opgenomen met mijn zoon om ernaar te vragen en ben dat ook niet van plan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken: mijn man en ik begrijpen dat we onze zoon absoluut niet mogen lastigvallen. Echt, we zullen ons koest houden en ons netjes gedragen.
De reden dat ik hier toch een topic over open, is dat ik met 10.000 vragen en gedachten zit en niet meer kan slapen. Ik loop nog steeds bij mijn therapeut, maar zo’n uurtje duurt kort en deze schok is groot. Ik moet hier nog van bijkomen. En er zijn zoveel dingen die ik me afvraag.
Deze vragen spoken door mijn gedachten:
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!)
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg?
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken?
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken?
Ik denk dat ik vooral tot rust moet komen en aan de nieuwe situatie moet wennen. En zelfs dat is gek, want de situatie is dus niet nieuw. Onze zoon had al een gezin, maar wij wisten dat niet. En dat dringt maar heel moeilijk tot ons door. Mijn man praat weinig, maar is ook onrustig en verbijsterd. Als hij iets zegt, gaat het hierover.
En wat ik met dit topic wil? Alles is welkom: alles wat helpt om dit nieuws te verwerken en mijn piekergedachten en alle rondspokende vragen tot rust te brengen. Het accepteren van de situatie zal moeilijk worden. Maar nogmaals, ik weet dat de situatie niet zomaar gaat veranderen en ik zal mijn zoon en zijn gezin niet lastigvallen. Daar wil ik duidelijk over zijn.
Iedereen die mij hier al kent (van het topic “Ik zie mijn zoon bijna nooit” uit 2019) weet dat mijn man en ik enorme fouten hebben gemaakt. Zodra onze oudste zoon uit huis ging, heeft hij niets meer over zijn eigen leven met ons gedeeld. De afgelopen twee jaar zijn we steeds meer gaan inzien dat ons gedrag tot enorme problemen heeft geleid en samen met professionele hulp ben ik actief bezig om mijn gedrag te veranderen.
Hoe dan ook, ik had natuurlijk kunnen weten dat mijn oudste zoon al lang kinderen zou kunnen hebben. We wisten dat dat zou kunnen en dat hebben we ook weleens, op een theoretische manier, benoemd. En toch ben ik heel erg geschrokken nu ik dit ineens te horen heb gekregen. Ik heb geen contact opgenomen met mijn zoon om ernaar te vragen en ben dat ook niet van plan. Jullie hoeven je dus geen zorgen te maken: mijn man en ik begrijpen dat we onze zoon absoluut niet mogen lastigvallen. Echt, we zullen ons koest houden en ons netjes gedragen.
De reden dat ik hier toch een topic over open, is dat ik met 10.000 vragen en gedachten zit en niet meer kan slapen. Ik loop nog steeds bij mijn therapeut, maar zo’n uurtje duurt kort en deze schok is groot. Ik moet hier nog van bijkomen. En er zijn zoveel dingen die ik me afvraag.
Deze vragen spoken door mijn gedachten:
-Hoeveel kleinkinderen heb ik eigenlijk? Ik was te verbijsterd om dit nog te vragen. En ik weet ook niet of ze dit aan mij verteld zou hebben, nadat ze doorhad dat ik van niks wist.
-Hoe heten mijn kleinkinderen? Hoe oud zijn ze? (En dus: hoe lang bestaan zij al terwijl ik van niks wist?!)
-Is er een kans dat ik mijn kleinkinderen ooit te zien krijg?
-Wat vertelt mijn zoon eigenlijk over ons aan zijn kinderen?
-Wat als ik mijn kleinkinderen ooit tegenkom, zou dat hen of mij dan opvallen of zouden we langs elkaar lopen zonder iets te op te merken?
-Hoe groot is de kans dat de kleinkinderen mij later gaan opzoeken?
Ik denk dat ik vooral tot rust moet komen en aan de nieuwe situatie moet wennen. En zelfs dat is gek, want de situatie is dus niet nieuw. Onze zoon had al een gezin, maar wij wisten dat niet. En dat dringt maar heel moeilijk tot ons door. Mijn man praat weinig, maar is ook onrustig en verbijsterd. Als hij iets zegt, gaat het hierover.
En wat ik met dit topic wil? Alles is welkom: alles wat helpt om dit nieuws te verwerken en mijn piekergedachten en alle rondspokende vragen tot rust te brengen. Het accepteren van de situatie zal moeilijk worden. Maar nogmaals, ik weet dat de situatie niet zomaar gaat veranderen en ik zal mijn zoon en zijn gezin niet lastigvallen. Daar wil ik duidelijk over zijn.
maandag 21 juni 2021 om 23:00
Wat mooi verwoord. Dank je CACelaena_Aelin schreef: ↑21-06-2021 22:53Je voelt je niet verplicht om het uit te leggen, je wil jezelf verdedigen zodat wat jullie gedaan hebben (jullie kinderen psychisch en emotioneel verwaarlozen) minder erg lijkt. Je wil het afzwakken, met je ‘kijk eens wat een leuke ouders wij eigenlijk waren, met de feestjes en de leuke school en de hobby’s, en ja, dat we daarbij over het hoofd hebben gezien dat onze kinderen ook emotionele behoeftes hadden, dat we niet zomaar over hun agenda konden beslissen als tieners en jongvolwassenen en dat we totaaal geen oog hadden voor hun grenzen, ja, he, kan gebeuren, je moet ook niet op alle slakken zout leggen he!’
Je wil zo ongeschonden mogelijk uit het excuus komen, terwijl excuses aanbieden juist van je vraagt dat je je hoofd buigt, inzicht toont en erkent dat je fouten hebt gemaakt. Zonder verdediging, zonder uitleg. Jij hebt hen pijn gedaan, en de enige manier om te beginnen met dat recht te zetten is door zelf een stukje van die pijn te voelen. Niet omdat zij dat jou opleggen, maar omdat jij uit jezelf begrijpt en inziet dat je hen pijn hebt gedaan, en dat het jou pijn doet dat jouw kinderen pijn hebben. En dat het je extra pijn doet omdat jij die pijn hebt veroorzaakt. Dat dat jou raakt, echt raakt, als mens. Dat is het gevoel wat achter een oprecht excuus zit.
maandag 21 juni 2021 om 23:01
havermout1 schreef: ↑21-06-2021 22:53Ik, wij, ons, ik, onze, wij, ik, wij… geen enkele inleving of rekening houden met jullie zoon en zíj́n persoonlijkheid en behoeften. Alsof hij play doh is die je naar jouw wensen kunt kneden.
Ik lees het iets anders. TO weet van zichzelf wat haar beweegredenen waren en dat die achteraf fout waren.
Van haar zoon weet ze feitelijk niets.
TO: is er bij het summiere contact met jullie zoon ooit ECHT gesproken over zijn ervaring en gevoelens?
To 'choose' dogma and faith over doubt and experience is to throw out the ripening vintage and to reach greedily for the Kool-Aid.
maandag 21 juni 2021 om 23:01
maandag 21 juni 2021 om 23:02
Mijn neef(je) is nu bijna 19 en zijn opa en oma van moeders kant (mijn ouders) heeft hij nooit gekend. Opa allang dood en oma toen hij 1 was.
Met zijn andere opa en oma is er nooit contact geweest. Opa is inmiddels overleden, oma neem ik aan van niet.
Hij heeft 0.0 interesse in zijn oma. Hij zou niet weten wat hij met haar aan moet en geloofd zijn ouders dat er goede redenen zijn om haar niet in hun leven te willen. Neefje voelt zich al geliefd genoeg door andere familieleden en zit prima in zijn vel daar heeft hij geen weggestopte oma voor nodig.
Nee dit is niet wat je wil horen maar wel wat ik de kinderen van je zoon gun. Het vertrouwen dat zijn/haar ouders het beste willen voor hun en daarnaar handelen. Niet alleen voor het kind zelf maar ook voor alle bijbehorende stress van ouders als er weer contact was.
Jij hebt geen kleinkinderen, jouw zoon heeft kinderen en dat is heel wat anders in jouw geval.
Ik zeg het maar gewoon bot want als ik het zo lees komt het vriendelijk al helemaal niet binnen bij jou.
Met zijn andere opa en oma is er nooit contact geweest. Opa is inmiddels overleden, oma neem ik aan van niet.
Hij heeft 0.0 interesse in zijn oma. Hij zou niet weten wat hij met haar aan moet en geloofd zijn ouders dat er goede redenen zijn om haar niet in hun leven te willen. Neefje voelt zich al geliefd genoeg door andere familieleden en zit prima in zijn vel daar heeft hij geen weggestopte oma voor nodig.
Nee dit is niet wat je wil horen maar wel wat ik de kinderen van je zoon gun. Het vertrouwen dat zijn/haar ouders het beste willen voor hun en daarnaar handelen. Niet alleen voor het kind zelf maar ook voor alle bijbehorende stress van ouders als er weer contact was.
Jij hebt geen kleinkinderen, jouw zoon heeft kinderen en dat is heel wat anders in jouw geval.
Ik zeg het maar gewoon bot want als ik het zo lees komt het vriendelijk al helemaal niet binnen bij jou.
Het verleden is een schilderij maar de toekomst is een potloodschets, als het je niet bevalt veeg je de lijntjes weg en teken je zelf nieuwe.
@Lisette Jonkman
@Lisette Jonkman
maandag 21 juni 2021 om 23:04
Tja vrouw, je oogst wat je zaait.
Laat je kinderen gelukkig zijn en houd jezelf overal buiten. Accepteer een leven zonder je kinderen en kleinkinderen.
Ik heb het gehele vorige topic gevolgd en ben een kleinkind zoals het jouwe. Ondanks dat mijn moeder altijd had aangegeven eventueel contact vanuit mij niet in de weg te zullen staan heb ik nooit contact gewild met de vrouw die mijn moeder had beschadigd.
Ik gunde haar het missen van alle leuke dingen die ze hád kunnen hebben.
Heb dat geen moment zielig gevonden. Één keer belde ze uit het niets en zei 'hallo, met oma'. 12 was ik. Mijn reactie was: 'die titel verdien jij niet' en ik hing op.
Laat je kinderen gelukkig zijn en houd jezelf overal buiten. Accepteer een leven zonder je kinderen en kleinkinderen.
Ik heb het gehele vorige topic gevolgd en ben een kleinkind zoals het jouwe. Ondanks dat mijn moeder altijd had aangegeven eventueel contact vanuit mij niet in de weg te zullen staan heb ik nooit contact gewild met de vrouw die mijn moeder had beschadigd.
Ik gunde haar het missen van alle leuke dingen die ze hád kunnen hebben.
Heb dat geen moment zielig gevonden. Één keer belde ze uit het niets en zei 'hallo, met oma'. 12 was ik. Mijn reactie was: 'die titel verdien jij niet' en ik hing op.
lalalalalaatmaar wijzigde dit bericht op 21-06-2021 23:07
Reden: Leesbaarheid
Reden: Leesbaarheid
1.07% gewijzigd
--verlies nooit het kind in jezelf--
maandag 21 juni 2021 om 23:05
lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 22:40@ Celaena_Aelin:
Die uitleg of verdediging die vaak bij onze excuses kwam kijken, kwam voort uit het gevoel dat ik als ouder verplicht was om verantwoording af te leggen. Mijn man ervaart het anders, maar ik ervaar het zo: ik heb het verpest en ik ben een slechte moeder geweest. Dat vind ik echt heel erg. Mijn excuses daarvoor zijn oprecht. Maar ik voel me verplicht het uit te leggen. Ons verhaal is dat wij dachten goede ouders te zijn, door onze zoon veel te bieden. Een leuke school, hobby's, ouders die meededen met de schoolactiviteiten en die langs de zijlijn stonden bij sport. Veel familie en kennissen via ons en allerlei feestjes. Ook in materieel opzicht kwamen onze kinderen niets tekort. Maar het ouderschap bleek over iets heel anders te gaan... We hebben ons uitgesloofd, maar het belangrijkste hebben we gemist. Dat er geen band was ontwikkeld, ontdekten we pas toen onze oudste zoon uit huis was gegaan en niets over zichzelf wilde delen. Ik voel me verplicht om uitleg te geven, maar begrijp uit jullie reacties dat oprechte excuses zonder uitleg en verdediging moeten. Dat hebben we nu al genoeg (te vaak) gedaan. Tijd om ook hierover weer met mijn therapeut te praten.
Je blijft praten alsof je een heel betrokken ouder was en , o jee, toch niet helemaal goed.
Ik heb zoveel geleerd van mijn fouten dat ik overweeg er nog een paar te maken
maandag 21 juni 2021 om 23:06
Net als in het vorige topic, het is alsof ik mijn eigen moeder lees. Ik zie je ergens vragen hoe iemand met haar kinderen over heeft.
Nu zijn de mijne nog jong, maar ze weten niet beter dan dat ze maar 1 opa en 1 oma hebben.
Geen idee wat we zeggen als ze ouder zijn en vragen krijgen. Maar zolang zij er niet over beginnen, begin ik er ook niet over.
Maar het is voor mijn kinderen niet verdrietig, ze missen niks.
Maar mijn kinderen hebben dus van mijn kant geen opa en oma. En mijn ouders hebben dus gewoon geen kleinkinderen.
Nu zijn de mijne nog jong, maar ze weten niet beter dan dat ze maar 1 opa en 1 oma hebben.
Geen idee wat we zeggen als ze ouder zijn en vragen krijgen. Maar zolang zij er niet over beginnen, begin ik er ook niet over.
Maar het is voor mijn kinderen niet verdrietig, ze missen niks.
Maar mijn kinderen hebben dus van mijn kant geen opa en oma. En mijn ouders hebben dus gewoon geen kleinkinderen.
lilaviolet wijzigde dit bericht op 21-06-2021 23:16
24.92% gewijzigd
maandag 21 juni 2021 om 23:08
Herfstdag schreef: ↑21-06-2021 23:00Ik heb niet het hele vorige topic gelezen, maar waarom mag Lesmontagnes haar gevoelens hierover niet hebben?
Ook als je fouten hebt gemaakt en je realiseert dit en je probeert dit te verbeteren mogen je eigen gevoelens erbij er toch ook zijn?
Ik zeg hiermee niet dat je hiermee iets moet doen richting je zoons. Maar ik kan me wel voorstellen dat dit nieuws je bezighoudt en verdrietig maakt.
Sterkte.
Eerlijk gezegd voel ik ook empathie voor TO (wat ik ergens bloedirritant vind, want het liefst zou ik alles aan haar stom willen vinden) , snap ik dat het haar raakt en vind ik dat rot voor haar.
Maar kan het ook voeding zijn voor haar oude manier van denken. En als ze, er op die manier mee aan de haal gaat, dan zal ik tegengas geven hier.
maandag 21 juni 2021 om 23:09
Je had mijn moeder kunnen zijn...
Enkel dat ik geen zoon ben maar ook geen dochter. Mijn moeder weet niet waar ik woon, dat ik 3 kinderen heb, evenals mijn partner heeft ze maar 2maal ontmoet. Daarna heeft mijn partner aangegeven haar niet meer te trekken. Zo zoog ze ons leeg.
Mijn advies, rust en ruimte. En wat ik hoop. Dat mocht ik ooit het gevoel hebben dat ik contact wil, nog in het midden gelaten in welke vorm, hoop ik dat mijn moeder mijn moeder niet meer is. Maar in staat is meer een rol van een oude tante in te kunnen vullen, en daar vrede mee heeft.
Want ookal leeft mijn moeder schijnbaar nog. Voor mij is ze echt dood.
Enkel dat ik geen zoon ben maar ook geen dochter. Mijn moeder weet niet waar ik woon, dat ik 3 kinderen heb, evenals mijn partner heeft ze maar 2maal ontmoet. Daarna heeft mijn partner aangegeven haar niet meer te trekken. Zo zoog ze ons leeg.
Mijn advies, rust en ruimte. En wat ik hoop. Dat mocht ik ooit het gevoel hebben dat ik contact wil, nog in het midden gelaten in welke vorm, hoop ik dat mijn moeder mijn moeder niet meer is. Maar in staat is meer een rol van een oude tante in te kunnen vullen, en daar vrede mee heeft.
Want ookal leeft mijn moeder schijnbaar nog. Voor mij is ze echt dood.
maandag 21 juni 2021 om 23:14
havermout1 schreef: ↑21-06-2021 23:13Mijn moeder neemt het mij trouwens kwalijk dat ik zo ben. Vindt dat ik te koppig ben om mezelf over mijn autisme heen te zetten en waarom ben ik er niet intussen al uitgegroeid.
Kolere, wat erg...
To 'choose' dogma and faith over doubt and experience is to throw out the ripening vintage and to reach greedily for the Kool-Aid.
maandag 21 juni 2021 om 23:17
Loep TO even, dan kun je je kaak tien meter diep oprapen…
maandag 21 juni 2021 om 23:18
Ik vind het al lang niet zielig voor mezelf meer, maar eigenlijk vooral voor haar. Ze heeft een autistisch kind. Er zit geen normaal iemand in die ze eruit kan trekken. Ik zal ook nooit normaal worden. Als ze gewoon zou hebben geaccepteerd dat ik ben zoals ik ben hadden we een fijne relatie kunnen hebben. Nu hebben we geen relatie.
Kijk uit malloot, een kokosnoot!
maandag 21 juni 2021 om 23:22
havermout1 schreef: ↑21-06-2021 23:18Ik vind het al lang niet zielig voor mezelf meer, maar eigenlijk vooral voor haar. Ze heeft een autistisch kind. Er zit geen normaal iemand in die ze eruit kan trekken. Ik zal ook nooit normaal worden. Als ze gewoon zou hebben geaccepteerd dat ik ben zoals ik ben hadden we een fijne relatie kunnen hebben. Nu hebben we geen relatie.
Begrijp ik, maar wat een kortzichtigheid en vooral geestelijke armoede van je moeder.
To 'choose' dogma and faith over doubt and experience is to throw out the ripening vintage and to reach greedily for the Kool-Aid.
maandag 21 juni 2021 om 23:24
Ik geloof dat ik daar even geen zin in heb.
Ik hoop dat TO oprecht wil inzien wat haar fouten geweest zijn en welke invloed deze hebben gehad op haar kind.
Dat dat het uitgangspunt moet zijn, niet: 'ik wil graag mijn kleinkind zien'
Want dan wordt het niets meer.
To 'choose' dogma and faith over doubt and experience is to throw out the ripening vintage and to reach greedily for the Kool-Aid.
maandag 21 juni 2021 om 23:26
Mag? Je hebt nergens recht op.Love2themoon schreef: ↑21-06-2021 22:51Ik heb schijnbaar niet goed genoeg het vorige topic door gelezen maar ergens mag iemand ook een nieuwe kans krijgen. Dat hoop ik voor je to.
Een tweede kans krijg je. En dan alleen als je echt je verantwoordelijkheid hebt genomen voor je gedrag. Niet een mail met excuses en uitlegsmoezen.
Alleen zoon bepaalt of hij die wil geven, wij niet.
apollos_belt wijzigde dit bericht op 21-06-2021 23:44
6.13% gewijzigd
Dit is een blok tekst dat toegevoegd kan worden aan de berichten die je maakt. Er is limiet van 255 tekens.
maandag 21 juni 2021 om 23:28
Her loss.havermout1 schreef: ↑21-06-2021 23:18Ik vind het al lang niet zielig voor mezelf meer, maar eigenlijk vooral voor haar. Ze heeft een autistisch kind. Er zit geen normaal iemand in die ze eruit kan trekken. Ik zal ook nooit normaal worden. Als ze gewoon zou hebben geaccepteerd dat ik ben zoals ik ben hadden we een fijne relatie kunnen hebben. Nu hebben we geen relatie.
Had het kunnen zijn dat zelfs áls je 'normaal' was geweest (please be your own incredible you), ze je op allerlei mogelijke wijze had bekritiseerd? Aard van het beestje?
hanke321 wijzigde dit bericht op 21-06-2021 23:30
0.42% gewijzigd
maandag 21 juni 2021 om 23:29
To, het enige dat je echt kan doen is een brief schrijven aan wie je wil, en die brief bewaren.
Mocht je dan ooit heel oud niet meer uit je woorden komen dan kan degene voor wie de brief is jou toch leren kennen.
Met het risico dat er nooit iemand komt.
Maar ook de hoop dat er ooit iemand zal komen. Al weet je niet wanneer.
Wat fijn dat je zoon een gezin heeft. Wat zal hij vaak aan jullie denken. Hoe hij het met zijn kind of kinderen wil doen, en hoe niet. Hoe graag hij zou willen dat hij meer zo'n jeugd gehad had als hij zijn kinderen nu geeft.
Je word vast niet vergeten. Al vrees ik dat dat precies de reden is dat je hem zelden spreekt.
Mocht je dan ooit heel oud niet meer uit je woorden komen dan kan degene voor wie de brief is jou toch leren kennen.
Met het risico dat er nooit iemand komt.
Maar ook de hoop dat er ooit iemand zal komen. Al weet je niet wanneer.
Wat fijn dat je zoon een gezin heeft. Wat zal hij vaak aan jullie denken. Hoe hij het met zijn kind of kinderen wil doen, en hoe niet. Hoe graag hij zou willen dat hij meer zo'n jeugd gehad had als hij zijn kinderen nu geeft.
Je word vast niet vergeten. Al vrees ik dat dat precies de reden is dat je hem zelden spreekt.
maandag 21 juni 2021 om 23:35
De titel van het topic is duidelijk: 'mijn zoon heeft een gezin'.
Punt.
Zíjn gezin. Zijn kans om het op zijn manier te doen.
De vragen die je in de OP noemt, lijken mij niet relevant (hoeveel, hoe oud, namen, etc.).
Zoon heeft er voor gekozen het zo te doen en het beste wat je voor hem kunt doen, is zijn besluit volledig respecteren.
(En dus ook jongste zoon niet laten weten dat je dit hebt gehoord/ernaar vragen.)
Punt.
Zíjn gezin. Zijn kans om het op zijn manier te doen.
De vragen die je in de OP noemt, lijken mij niet relevant (hoeveel, hoe oud, namen, etc.).
Zoon heeft er voor gekozen het zo te doen en het beste wat je voor hem kunt doen, is zijn besluit volledig respecteren.
(En dus ook jongste zoon niet laten weten dat je dit hebt gehoord/ernaar vragen.)
maandag 21 juni 2021 om 23:38
Zarah schreef: ↑21-06-2021 22:51Als je heel eerlijk bent, wat maakt dat je het zo erg vindt dat je je kleinkinderen niet kent? Waarom had je graag oma willen worden?
Omdat je gek bent op kleine kinderen, omdat het zo mooi is om te zien hoe jouw zoon opeens zelf vader is, omdat het geweldig is je kleinkinderen te leren kennen als echte nieuwe mensjes?
Of omdat je dan met foto's kan pronken?
Omdat dat normaal is, omdat we kinderen hebben opgevoed en de kleinkinderen er dan ook bij horen, omdat alles dan verder gaat, van foto's maken tot breien, gezelligheid en trots delen, omdat onze vrienden ook kleinkinderen hebben... omdat we denken (hopen) dat we veel liefde kunnen bieden.
maandag 21 juni 2021 om 23:39
Ik snap de reacties en toch vind ik vanuit mijn eigen professionele oogpunt dat er zaken van de TO gevraagd worden die simpelweg niet reeel zijn.
Ze zal het niet echt gaan voelen en echt gaan begrijpen omdat ze daarvoor de vaardigheden niet heeft. Als je iets niet hebt, kun je het dus hooguit gaan compenseren door te gaan doen wat er van je gevraagd wordt. Waarbij er echt wel inzicht kan komen in wat er mis gaat en hoe het anders zou moeten. Maar dat anders doen is en blijft dan wel een aangeleerd en dus niet doorleefd kunstje.
To: je bent aan het oefenen en je staat open voor kritiek. Blijf dat vooral doen.
Probeer samen met je therapeut te bekijken hoe dit voor je zoon is, probeer inzicht te krijgen in waarom hij deze keuzes maakt en wat je met je eigen gevoelens aan moet.
Contact met je zoon opnemen is nu niet verstandig maar die conclusie had je zelf ook al getrokken.
Ze zal het niet echt gaan voelen en echt gaan begrijpen omdat ze daarvoor de vaardigheden niet heeft. Als je iets niet hebt, kun je het dus hooguit gaan compenseren door te gaan doen wat er van je gevraagd wordt. Waarbij er echt wel inzicht kan komen in wat er mis gaat en hoe het anders zou moeten. Maar dat anders doen is en blijft dan wel een aangeleerd en dus niet doorleefd kunstje.
To: je bent aan het oefenen en je staat open voor kritiek. Blijf dat vooral doen.
Probeer samen met je therapeut te bekijken hoe dit voor je zoon is, probeer inzicht te krijgen in waarom hij deze keuzes maakt en wat je met je eigen gevoelens aan moet.
Contact met je zoon opnemen is nu niet verstandig maar die conclusie had je zelf ook al getrokken.
maandag 21 juni 2021 om 23:43
nooit1blijvenzitten schreef: ↑21-06-2021 22:53Op de valreep nog de forummer waar ik het meest benieuwd naar was hoe het nu gaat. Wat een toevalligheid.
On topic: naast wat hiervoor allemaal al is gezegd, gebruik je jongste zoon nu niet als middel tot toegang naar de kinderen van je oudste. Met vragen of schuldgevoelens aanpraten of wat dan ook.
Anders breng je de band die zij twee hebben schade toe én de band die jullie eventueel nog met de jongste hebben. Echt. Vertel hem niet eens dat jullie het weten. Gewoon niet.
Absoluut waar: het is erg verleidelijk om via onze jongste zoon informatie te proberen te achterhalen over onze kleinkinderen. Moeilijk te weerstaan, maar mijn man zei ook al, dat dat de band met onze jongste zoon volledig kan verpesten omdat hij dan in een ongemakkelijke positie terecht komt. En als ik iets niet wil, is het de kwetsbare band met jongste zoon ook nog kwijtraken. Dus dat doen we niet. Het is wel zo, dat we hem dit weekend al gezegd hebben wat we hebben ontdekt. Dat niet zeggen, voelde als onmogelijk. We waren enorm geschokt en hebben nu eenmaal veel meer contact met onze jongste zoon dan met de oudste. Dus we hebben onze ontdekking en gevoelens gewoon gemeld. Zijn reactie was vrij kort, zoiets als "tja, dat kan." We gaan er niet op door en zullen onze jongste zoon op dit vlak echt met rust proberen te laten.
maandag 21 juni 2021 om 23:46
Dat zou ik wel willen... dat ik geschikt zou zijn als oma. Vriendinnen zeggen dat een rol als oma echt heel anders is dan een rol als moeder en ik zou graag alsnog iets goed willen doen, juist omdat ik het eerder verpest heb. Misschien onrealistisch, maar in mijn dromen zou ik het goedmaken door nu een goede oma te zijn.
maandag 21 juni 2021 om 23:46
Dit antwoord zegt alles. Er worden in de vraag al veel dingen genoemd op een ander niveau dan dat jij in je antwoord noemt. Het is zo oppervlakkig.lesmontagnes schreef: ↑21-06-2021 23:38Omdat dat normaal is, omdat we kinderen hebben opgevoed en de kleinkinderen er dan ook bij horen, omdat alles dan verder gaat, van foto's maken tot breien, gezelligheid en trots delen, omdat onze vrienden ook kleinkinderen hebben... omdat we denken (hopen) dat we veel liefde kunnen bieden.
Welke liefde denk je te gaan bieden met foto’s maken, trots delen en omdat anderen ook kleinkinderen hebben?
delicious35 wijzigde dit bericht op 21-06-2021 23:48
1.12% gewijzigd
Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn
Al een account? Log dan hier in
