Kinderen
alle pijlers
Mijn zoontje van 3 moet een bril
vrijdag 23 februari 2018 om 10:38
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw hier en heb jullie advies nodig
Ben gisteren naar de oogarts geweest met mijn zoontje omdat hij loenst met 1 oog. Nu blijkt dat hij aan dat oog -1,25 heeft en een bril moet.
Nu wil ik weten welke andere volwassenen dit vroeger ook hadden op die leeftijd en of dat slechter is geworden of juist goed.
Ik voel me even ellendig op dit moment
Ik hoop dat jullie wat ervaringen kunne delen?
Bedankt en een fijne dag!
Ik ben nieuw hier en heb jullie advies nodig
Ben gisteren naar de oogarts geweest met mijn zoontje omdat hij loenst met 1 oog. Nu blijkt dat hij aan dat oog -1,25 heeft en een bril moet.
Nu wil ik weten welke andere volwassenen dit vroeger ook hadden op die leeftijd en of dat slechter is geworden of juist goed.
Ik voel me even ellendig op dit moment
Ik hoop dat jullie wat ervaringen kunne delen?
Bedankt en een fijne dag!
zaterdag 24 februari 2018 om 08:38
Ogen kunnen wel degelijk beter worden. Bij veel mensen (vooral bij sterke bijziendheid) worden ogen na hun 45-50ste beter. Ikzelf ben de afgelopen jaren van -6 naar -4 gegaan en het verbetert nog steeds.
zaterdag 24 februari 2018 om 08:49
Mijn dochter moest met haar 4e een bril. Ze heeft +3 en een lui oog. Ik was ook niet heel enthousiast hoor, maar meer voor haar. Zou ze ermee gepest worden? Maar haar grote zus van 7 was jaloers en wilde er ook een. Kinderen kijken er helemaal niet negatief tegenaan. En ze hebben zulke leuke brilletjes tegenwoordig (ik liep vroeger met zo'n ijzeren ding). In dochters klas zitten vijf kindjes (van de 26) met een bril. Voor jezelf is het misschien een ding, maar voor de kinderen niet hoor. Dragen gaat ook moeiteloos. Ze is nu 5.
Plussterkte schijnen kinderen trouwens overheen te kunnen groeien. Heb ik ergens gelezen. Had ik vroeger zelf ook. Incl. lui oog. Maar dat is weggegaan en toen >30 jaar geen bril gehad. Nu bril met -0,75. Kan dus nog zonder, maar had vaak last van hoofdpijn.
Plussterkte schijnen kinderen trouwens overheen te kunnen groeien. Heb ik ergens gelezen. Had ik vroeger zelf ook. Incl. lui oog. Maar dat is weggegaan en toen >30 jaar geen bril gehad. Nu bril met -0,75. Kan dus nog zonder, maar had vaak last van hoofdpijn.
zaterdag 24 februari 2018 om 09:30
TO, ik begrijp je volledig.
Toen kindlief hier een -afwijking bleek te hebben, kwam ook het gevoel van verdriet naar boven. Heeft te maken met moederliefde denk ik zo. Het beste willen voor je kind en de twijfel of je er wellicht iets aan had kunnen doen. Het idee dat je kind nu wellicht niet alle kansen in het leven zal kunnen benutten. Dat die gedachte buitenproportoneel zwaar is, is uiteraard weer een ander verhaal maar het is mijn inziens vrij normaal dat je als ouder even verdrietig bent bij zulk nieuws.
Dat sommige mensen hier lezen dat een bril-/lenzendrager ‘minder’ is, zit m denk ik in een stukje inlevingsvermogen.
Toen kindlief hier een -afwijking bleek te hebben, kwam ook het gevoel van verdriet naar boven. Heeft te maken met moederliefde denk ik zo. Het beste willen voor je kind en de twijfel of je er wellicht iets aan had kunnen doen. Het idee dat je kind nu wellicht niet alle kansen in het leven zal kunnen benutten. Dat die gedachte buitenproportoneel zwaar is, is uiteraard weer een ander verhaal maar het is mijn inziens vrij normaal dat je als ouder even verdrietig bent bij zulk nieuws.
Dat sommige mensen hier lezen dat een bril-/lenzendrager ‘minder’ is, zit m denk ik in een stukje inlevingsvermogen.
zaterdag 24 februari 2018 om 10:36
De waarheid ligt iets genuanceerder. Sorrie, ik snap Nina wel. Waarschijnlijk komt dat doordat onze kinderen vele male ernstigere dingen mankeren. Alleen een bril zou voor mij (en ik vul even in voor haar ook, al is dat niet helemaal aan mij) geweldig zijn. Zo zie je maar, elk perspectief is anders. Maar als je niet weet hoe het is als er veel ernstiger dingen aan de hand zijn, dan kan een bril natuurlijk wel een flinke donper zijn. Ik snap echter ook wel dat Nina vanuit haar perspectief wat struikelt over de (ook in mijn ogen) wat zware bewoordingen uit de OP.bemby77 schreef: ↑24-02-2018 09:30TO, ik begrijp je volledig.
Toen kindlief hier een -afwijking bleek te hebben, kwam ook het gevoel van verdriet naar boven. Heeft te maken met moederliefde denk ik zo. Het beste willen voor je kind en de twijfel of je er wellicht iets aan had kunnen doen. Het idee dat je kind nu wellicht niet alle kansen in het leven zal kunnen benutten. Dat die gedachte buitenproportoneel zwaar is, is uiteraard weer een ander verhaal maar het is mijn inziens vrij normaal dat je als ouder even verdrietig bent bij zulk nieuws.
Dat sommige mensen hier lezen dat een bril-/lenzendrager ‘minder’ is, zit m denk ik in een stukje inlevingsvermogen.
zaterdag 24 februari 2018 om 10:36
De waarheid ligt iets genuanceerder. Sorrie, ik snap Nina wel. Waarschijnlijk komt dat doordat onze kinderen vele male ernstigere dingen mankeren. Alleen een bril zou voor mij (en ik vul even in voor haar ook, al is dat niet helemaal aan mij) geweldig zijn. Zo zie je maar, elk perspectief is anders. Maar als je niet weet hoe het is als er veel ernstiger dingen aan de hand zijn, dan kan een bril natuurlijk wel een flinke donper zijn. Ik snap echter ook wel dat Nina vanuit haar perspectief wat struikelt over de (ook in mijn ogen) wat zware bewoordingen uit de OP.bemby77 schreef: ↑24-02-2018 09:30TO, ik begrijp je volledig.
Toen kindlief hier een -afwijking bleek te hebben, kwam ook het gevoel van verdriet naar boven. Heeft te maken met moederliefde denk ik zo. Het beste willen voor je kind en de twijfel of je er wellicht iets aan had kunnen doen. Het idee dat je kind nu wellicht niet alle kansen in het leven zal kunnen benutten. Dat die gedachte buitenproportoneel zwaar is, is uiteraard weer een ander verhaal maar het is mijn inziens vrij normaal dat je als ouder even verdrietig bent bij zulk nieuws.
Dat sommige mensen hier lezen dat een bril-/lenzendrager ‘minder’ is, zit m denk ik in een stukje inlevingsvermogen.
zaterdag 24 februari 2018 om 10:56
Voor iemand die dan alles in perspectief zou zien, omdat ze weet dat het erger zou kunnen, zit Nina zich hier dan wel om de kleinste dingen vreselijk druk te maken.miems schreef: ↑24-02-2018 10:36De waarheid ligt iets genuanceerder. Sorrie, ik snap Nina wel. Waarschijnlijk komt dat doordat onze kinderen vele male ernstigere dingen mankeren. Alleen een bril zou voor mij (en ik vul even in voor haar ook, al is dat niet helemaal aan mij) geweldig zijn. Zo zie je maar, elk perspectief is anders. Maar als je niet weet hoe het is als er veel ernstiger dingen aan de hand zijn, dan kan een bril natuurlijk wel een flinke donper zijn. Ik snap echter ook wel dat Nina vanuit haar perspectief wat struikelt over de (ook in mijn ogen) wat zware bewoordingen uit de OP.
Ik heb overigens geen zware bewoordingen gelezen, maar misschien praat ik zelf wel heel dramatisch.
zaterdag 24 februari 2018 om 11:34
Dat is heel erg naar voor jullie en ik snap dat je to vanuit jullie perspectief wil meegeven: " wees blij dat hij gezond is, want er zijn veel ergere dingen." Ik kan me ook voorstellen dat jullie to vanuit jullie perspectief nogal dramatisch vinden ( en dat ontkent ze ook niet) maar heel aanvallend schrijven dat to mensen met een bril minderwaardig vindt en daar dan heel boos om worden??? Nee, daar kan ik dan weer niet inkomen. Dan maak je gewoon helemaal zelf invullingen die niets te maken hebben met wat to schreef.miems schreef: ↑24-02-2018 10:36De waarheid ligt iets genuanceerder. Sorrie, ik snap Nina wel. Waarschijnlijk komt dat doordat onze kinderen vele male ernstigere dingen mankeren. Alleen een bril zou voor mij (en ik vul even in voor haar ook, al is dat niet helemaal aan mij) geweldig zijn. Zo zie je maar, elk perspectief is anders. Maar als je niet weet hoe het is als er veel ernstiger dingen aan de hand zijn, dan kan een bril natuurlijk wel een flinke donper zijn. Ik snap echter ook wel dat Nina vanuit haar perspectief wat struikelt over de (ook in mijn ogen) wat zware bewoordingen uit de OP.
zaterdag 24 februari 2018 om 13:36
lux. schreef: ↑23-02-2018 22:08Graag gedaan! En ik snapte je hoor. Denk dat het een heel begrijpelijke zorg is als je kind al zo jong slechte ogen heeft, maar hij wordt er (over het algemeen genomen) niet blind van. Het is niet eens gezegd dat het slechter wordt, dat hoeft niet.
Maar vervelend is het wel. Ik vind m’n bijziendheid zelf trouwens wel soms vervelend en ben ook echt niet blij met m’n bril (draag vrijwel altijd lenzen). Hoe hip het montuur ook is, ik vind het gewoon vervelend telkens zo’n ding op m’n neus. En beslaat, wordt vies, m’n zoontje rukt ‘m van m’n neus. Sinds ik een baby heb draag ik echt helemaal nooit meer een bril. Is binnen 3 tellen van m’n neus gerukt en goor. Lenzen ben ik opzich wel tevreden mee en zwem daar ook gewoon mee. Maar ja, echt heel goed voor je ogen is het gewoon niet. Dus ‘t liefst had ik gewoon goeie ogen
zaterdag 24 februari 2018 om 13:36
lux. schreef: ↑23-02-2018 22:08Graag gedaan! En ik snapte je hoor. Denk dat het een heel begrijpelijke zorg is als je kind al zo jong slechte ogen heeft, maar hij wordt er (over het algemeen genomen) niet blind van. Het is niet eens gezegd dat het slechter wordt, dat hoeft niet.
Maar vervelend is het wel. Ik vind m’n bijziendheid zelf trouwens wel soms vervelend en ben ook echt niet blij met m’n bril (draag vrijwel altijd lenzen). Hoe hip het montuur ook is, ik vind het gewoon vervelend telkens zo’n ding op m’n neus. En beslaat, wordt vies, m’n zoontje rukt ‘m van m’n neus. Sinds ik een baby heb draag ik echt helemaal nooit meer een bril. Is binnen 3 tellen van m’n neus gerukt en goor. Lenzen ben ik opzich wel tevreden mee en zwem daar ook gewoon mee. Maar ja, echt heel goed voor je ogen is het gewoon niet. Dus ‘t liefst had ik gewoon goeie ogen
zaterdag 24 februari 2018 om 18:15
Hier ook ervaring, ik was negen toen ik een bril moest. Afschuwelijk vond ik het en heb veel foto's uit die tijd weggegooid. Loenzen deed ik ook, dat constateerden ze al op het consultatiebureau en op mijn twaalfde ben ik daaraan geopereerd, oogspieren werden ingekort. Alleen hadden ze er een langer gelaten dan eigenlijk de bedoeling was met als gevolg dat ik ging dubbelzien, ik durfde geen trap meer alleen af. Was niet lollig want mijn middelbare school had heel veel trappen 
Dus nog een keer geopereerd.
En voor mijn dertiende verjaardag het mooiste cadeau ooit gekregen, van mijn ouders: mijn eerste set contactlenzen, harde. Ik was dolgelukkig. Mijn sterkte is altijd wel redelijk stabiel gebleven, zit zo rond de -5.
Ben nu nog steeds een gelukkig harde lenzen draagster en bril alleen voor het naar bed gaan en bij het opstaan, ik vervloek dat ding Ben bij mezelf altijd heel erg anti-bril geweest en dat gaat ook nooit veranderen denk ik. Ben er gewoon het type niet voor, alle leuke en hippe monturen van tegenwoordig ten spijt.
Dus nog een keer geopereerd.En voor mijn dertiende verjaardag het mooiste cadeau ooit gekregen, van mijn ouders: mijn eerste set contactlenzen, harde. Ik was dolgelukkig. Mijn sterkte is altijd wel redelijk stabiel gebleven, zit zo rond de -5.
Ben nu nog steeds een gelukkig harde lenzen draagster en bril alleen voor het naar bed gaan en bij het opstaan, ik vervloek dat ding
Ben bij mezelf altijd heel erg anti-bril geweest en dat gaat ook nooit veranderen denk ik. Ben er gewoon het type niet voor, alle leuke en hippe monturen van tegenwoordig ten spijt.
zaterdag 24 februari 2018 om 19:43
zondag 25 februari 2018 om 08:45
Kinderen van 3 hebben normaal gesproken rond de +2, als er rond die leeftijd een bril wordt gegeven (en er een rechte oogstand is), wordt er wat + sterkte van de gemeten sterkte met druppels gehaald. Aan de hand van het bril recept is dus niet te zien hoeveel + hij eigenlijk heeft. Geen - dus.
zondag 25 februari 2018 om 10:06
Is dit een grapje? Dit is geen buitenproportioneel zware gedachte, dit is gestoord.bemby77 schreef: ↑24-02-2018 09:30TO, ik begrijp je volledig.
Toen kindlief hier een -afwijking bleek te hebben, kwam ook het gevoel van verdriet naar boven. Heeft te maken met moederliefde denk ik zo. Het beste willen voor je kind en de twijfel of je er wellicht iets aan had kunnen doen. Het idee dat je kind nu wellicht niet alle kansen in het leven zal kunnen benutten. Dat die gedachte buitenproportoneel zwaar is, is uiteraard weer een ander verhaal maar het is mijn inziens vrij normaal dat je als ouder even verdrietig bent bij zulk nieuws.
Dat sommige mensen hier lezen dat een bril-/lenzendrager ‘minder’ is, zit m denk ik in een stukje inlevingsvermogen.
Mensen krijgen soms vreselijke diagnoses over hun kinderen. Het grote verdriet daarbij omschrijven ze ongeveer zo.
50 procent van de mensen heeft slechte ogen en dus een bril of lenzen. Zo normaal als.. als bijna Alles.
Als je kind een brilletje krijgt daar verdriet van hebben heeft helemaal niks met moederliefde te maken. Vrijwel elke moeder denkt namelijk oké, dat zat er in. Nou, gelukkig zijn er zat leuke kleine brilletjes, even een afspraak maken.
Het heeft wel alles met een enorm gebrek aan relativeringsvermogen te maken. Ga je schamen zeg, en wees blij.
zondag 25 februari 2018 om 10:54
Ja daar ben ik het wel mee eens. Even schrikken omdat je het niet verwacht had ofzo, oké (en je dan realiseren dat het zo erg niet is en de halve familie bril of lenzen heeft). Maar er oprecht mee zitten en er verdriet om hebben, daar begrijp ik helemaal niets van. En dan vraag ik me af hoe je reageert als je een keer echt iets voor hè kiezen krijgt.?
zondag 25 februari 2018 om 11:04
Nee, het is absoluut geen grapje dat ik me toen even verdrietig voelde. Rationeel gezien kon ik het destijds ook al prima in perspectief plaatsen. Echter voelde het echt even rot. En dat mag/mocht.
Ik denk dat je opmerking dat ‘vrijwel alle moeders denken oke,..’ niet zo stellig opgaat. Ik vermoed dat al deze ouders toch echt even een slikmomentje hebben gehad.
Er bestaat in het leven altijd groter leed, maar mag je je daarom niet even verdrietig voelen? Ook al is het in de ogen van anderen iets onbeduidends?
Ik denk dat je opmerking dat ‘vrijwel alle moeders denken oke,..’ niet zo stellig opgaat. Ik vermoed dat al deze ouders toch echt even een slikmomentje hebben gehad.
Er bestaat in het leven altijd groter leed, maar mag je je daarom niet even verdrietig voelen? Ook al is het in de ogen van anderen iets onbeduidends?
zondag 25 februari 2018 om 13:39
Alles mag. Een ander mag het ook belachelijk van je vinden.bemby77 schreef: ↑25-02-2018 11:04Nee, het is absoluut geen grapje dat ik me toen even verdrietig voelde. Rationeel gezien kon ik het destijds ook al prima in perspectief plaatsen. Echter voelde het echt even rot. En dat mag/mocht.
Ik denk dat je opmerking dat ‘vrijwel alle moeders denken oke,..’ niet zo stellig opgaat. Ik vermoed dat al deze ouders toch echt even een slikmomentje hebben gehad.
Er bestaat in het leven altijd groter leed, maar mag je je daarom niet even verdrietig voelen? Ook al is het in de ogen van anderen iets onbeduidends?
Even 'slikken' tot daar aan toe. Verdrietig... Succes verder in het leven. Hoop dat je weinig tegenslag zult kennen.
En alle ouders, nee hoor. Ken niemand. En zoveel brillenkinderen.
zondag 25 februari 2018 om 13:39
Alles mag. Een ander mag het ook belachelijk van je vinden.bemby77 schreef: ↑25-02-2018 11:04Nee, het is absoluut geen grapje dat ik me toen even verdrietig voelde. Rationeel gezien kon ik het destijds ook al prima in perspectief plaatsen. Echter voelde het echt even rot. En dat mag/mocht.
Ik denk dat je opmerking dat ‘vrijwel alle moeders denken oke,..’ niet zo stellig opgaat. Ik vermoed dat al deze ouders toch echt even een slikmomentje hebben gehad.
Er bestaat in het leven altijd groter leed, maar mag je je daarom niet even verdrietig voelen? Ook al is het in de ogen van anderen iets onbeduidends?
Even 'slikken' tot daar aan toe. Verdrietig... Succes verder in het leven. Hoop dat je weinig tegenslag zult kennen.
En alle ouders, nee hoor. Ken niemand. En zoveel brillenkinderen.
zondag 25 februari 2018 om 15:59
Kind van TO is niet bijziend.Koffiekop schreef: ↑25-02-2018 15:51Toevallig stond vandaag in de volkskrant eea over toenemende bijziendheid bij kinderen.
Een deel is erfelijk maar tegenwoordig wordt een groot deel van bijziendheid veroorzaakt door teveel binnen zijn (te weinig ver van je af kijken).
Tot je 20e groeit je oog. Elke dag minstens 2 uur buiten zijn helpt enorm bij het krijgen van gezonde ogen. Ik zou dus mijn kind zeker stimuleren om heel veel buiten te zijn, wie weet wat je er nog mee kan redden.
