[NU] Zwanger worden met depressie / anti-depressiva ?

Hoi! Wauw wat een snelle reactie. Bedankt! Het is best spannend zoiets en ik ken eigenlijk niemand in het zelfde schuitje dus ik denk Google maar wat. Ik hou erg van inlichtingen zoeken voor ik ergens aan begin (moet nog maar lukken natuurlijk). Na een heleboel onzin kwam ik bij Viva terecht. Ik dacht shit is wel oud maar ja zie wel. En nu ben jij er! Ja wat betreft paroxetine ik slik het ook al jaar of 10. In het begin was het voor depressie en angst maar nu hoofdzakelijk angstklachten. Met hier en daar mindere periodes maar over het algemeen goed. Ik zoek dus informatie maar ook erg fijn om persoonlijke verhalen te lezen. Ben zodoende ook al de pop-poli Amsterdam tegen gekomen. Heb ook andere poli's gevonden maar mijn gevoel zegt me te gaan naar Amsterdam want daar doen ze het al zo lang. Zou daar de beste/meeste kennis niet zijn? Ik ben eigenlijk ook benieuwd hoe je zwangerschap is verlopen i.c.m. angsten. Hormonen, gevoelens, bevalling (aaaaah). Angst voor ppd? Is kind gezond? Dat soort dingen. Weet dat ik veel vraag en privé ook. Hoeft niks hoor groetjes Mo

Oh ja! Hoe gaat het met de dames in dit topic bovenaan? Ainoa en draakjenoah? Groetjes Mo

Fijn dat je iets aan mijn verhaal hebt! Het is natuurlijk alleen mijn verhaal en of dat representatief is voor alle moeders die met ad zwanger zijn geworden en een kind hebben gekregen weet ik natuurlijk niet. Maar bij mij is het een heel positief verhaal. De zwangerschap is op mentaal gebied heel goed verlopen (fysiek stukken minder, want ik had last van overmatige zwangerschapsmisselijkheid en moest worden opgenomen in het ziekenhuis omdat ik was uitgedroogd, maar dat had niks te maken met de seroxat), de hormonen werkten echt in mijn voordeel. Ik voelde me sterk en stabiel. Wel had ik de 'normale' angsten, kan ik dat allemaal wel: een kind opvoeden etc. De bevalling vond ik zwaar, maar ook hier had ik geen last van angstaanvallen of opkomende paniek. En toen mn dochter er eenmaal was en de borstvoeding op gang was voelde ik me helemaal beter dan ooit! Ik was zo verliefd op mn kind en voelde me heel goed, dus had zeker geen last van een ppd gelukkig. En nog steeds bevalt het moederschap me heel erg goed. Ik heb tijdens mijn zwangerschap een aantal gesprekken gehad bij de poppoli in Woerden en daar heb ik wel veel aan gehad. Zij hebben alle actuele informatie wat betreft dit thema in tegenstelling tot veel huisartsen. De hormonen werkten in mijn geval dus echt in mn voordeel, het lastigste moment heb ik ervaren toen ik de borstvoeding na ruim een jaar ging afbouwen. Toen heb ik tijdelijk wat meer last gehad van angstgevoelens. Mijn dochter is trouwens een gezond, vrolijk en sociaal meisje. Ze heeft gelukkig niks meegekregen van mijn ad.



Hoe gaat het nu met jou? Je hebt dus een kinderwens? Heb je al een idee op welke termijn? En ben je momenteel nog in therapie?

1983 schreef op 21 april 2012 @ 20:51:

Fijn dat je iets aan mijn verhaal hebt! Het is natuurlijk alleen mijn verhaal en of dat representatief is voor alle moeders die met ad zwanger zijn geworden en een kind hebben gekregen weet ik natuurlijk niet. Maar bij mij is het een heel positief verhaal. De zwangerschap is op mentaal gebied heel goed verlopen (fysiek stukken minder, want ik had last van overmatige zwangerschapsmisselijkheid en moest worden opgenomen in het ziekenhuis omdat ik was uitgedroogd, maar dat had niks te maken met de seroxat), de hormonen werkten echt in mijn voordeel. Ik voelde me sterk en stabiel. Wel had ik de 'normale' angsten, kan ik dat allemaal wel: een kind opvoeden etc. De bevalling vond ik zwaar, maar ook hier had ik geen last van angstaanvallen of opkomende paniek. En toen mn dochter er eenmaal was en de borstvoeding op gang was voelde ik me helemaal beter dan ooit! Ik was zo verliefd op mn kind en voelde me heel goed, dus had zeker geen last van een ppd gelukkig. En nog steeds bevalt het moederschap me heel erg goed. Ik heb tijdens mijn zwangerschap een aantal gesprekken gehad bij de poppoli in Woerden en daar heb ik wel veel aan gehad. Zij hebben alle actuele informatie wat betreft dit thema in tegenstelling tot veel huisartsen. De hormonen werkten in mijn geval dus echt in mn voordeel, het lastigste moment heb ik ervaren toen ik de borstvoeding na ruim een jaar ging afbouwen. Toen heb ik tijdelijk wat meer last gehad van angstgevoelens. Mijn dochter is trouwens een gezond, vrolijk en sociaal meisje. Ze heeft gelukkig niks meegekregen van mijn ad.



Hoe gaat het nu met jou? Je hebt dus een kinderwens? Heb je al een idee op welke termijn? En ben je momenteel nog in therapie?

Hoi daar ben ik weer! Eindelijk haha. We hebben een heel druk weekend achter de rug dus nu pas mijn reactie. Wat fijn dat je dat allemaal wil vertellen. Bedankt voor je openheid. Begrijp zeker dat het niet representatief voor iedereen zal zijn, maar toch vind ik het geruststellend. Ook dat je kindje gezond is en geen klachten had bij geboorte. Ben benieuwd hoe dat gaat bij de pop-poli. Beval je daar? Of is dat verschillend per poli? Doe je alle echo's, controles daar? Hoe vaak kom je er? Heb je daar dan ook onderhoud gesprekken met artsen tijdens je zwangerschap? Zijn zoveel vragen die ik heb haha.



Je vroeg hoe gaat het... Eh ja gaat goed. Ups and downs, maar over algemeen goed. Veel meegemaakt de afgelopen jaren dus we zijn nog klein beetje aan het bijkomen van alles. Vanwege bepaalde gebeurtenissen heb ik ook nog therapie. Maandelijks en dat bevalt me goed. Heb met psycholoog goed contact en kan prettig met haar praten. De laatste tijd praten we over kinderen en of die in onze levens zouden passen. We zijn eerlijk gezegd altijd stellig geweest in dat we ze niet wilden. Nu zijn er verschillende kleintjes geboren en het is toch wel leuk haha. De reden dat ik er altijd op tegen was is, omdat ik het gewoon eng vind. Dat is al sinds mijn jeugd volgens mij dat ik daar stellig over was. Ik vind het eng en wil het niet. Maar ja dan als je ouder wordt... Nu zitten we met dilemma: willen we het?? Zo ja: kan het met de medicijnen?? We kunnen pas beslissen als we alles weten. Ik moet altijd heel lang denken en lezen en uitpluizen voor ik iets kan beslissen. Wordt soms moe van mezelf. Termijn om te denken en beslissen denk ik 2012/2013. Ik ben ook 36 dus moet niet jaren gaan denken. Willen een gesprek met mijn huisarts aangaan en misschien daarna pop-poli. Woerden is dan voor ons misschien optie dan. Is dichterbij dan Amsterdam. Maar eerst bij huisarts beginnen. Die heeft ook goed contact met psycholoog. Ook belangrijk: ik heb ook wekedelen reuma dus als het enigzins te plannen is liever niet de bevalling ergens in najaar/winter.



Als ik mijn eigen verhaal zo teruglees...ja misschien denk ik wel veel te veel... :-)

[...]

v