Kinderen
alle pijlers
Ons dochtertje waarschijnlijk ADHD
donderdag 28 juli 2016 om 19:32
Beste Lezeressen,
Ons dochtertje van 5.5 jaar oud heeft zeer veel trekken van ADHD.
Helaas kunnen we pas over enige tijd voor onderzoek terecht.
Aangezien de dagen soms zwaar zijn en tot nu toe geen enkele aanpak lijkt te werken, vroegen we ons af of er goede tips en eventueel boeken zijn die we kunnen lezen om beter met haar om te gaan en het thuis wat gezelliger te maken.
Alvast bedankt!
Ons dochtertje van 5.5 jaar oud heeft zeer veel trekken van ADHD.
Helaas kunnen we pas over enige tijd voor onderzoek terecht.
Aangezien de dagen soms zwaar zijn en tot nu toe geen enkele aanpak lijkt te werken, vroegen we ons af of er goede tips en eventueel boeken zijn die we kunnen lezen om beter met haar om te gaan en het thuis wat gezelliger te maken.
Alvast bedankt!
vrijdag 29 juli 2016 om 10:17
Dit is geen antwoord op mijn vraag.
Welke waarheid heb je 't eigenlijk over?
JIJ bent hier degene die mensen kwetst.
En het met de waarheid ook niet al te nauw neemt met je "ik sprong later in op de discussie".
Lees even terug, de 2e reactie in dit topic, toen er nog helemaal geen discussie was, is van jou.
Jammer dat het weer zo moet gaan, TO heeft hier helemaal niets aan.
Sorry TO, ik had het moeten laten voor wat het is en niet meegaan in de discussie, kan me voorstellen dat je er niets mee kan.
Wens je veel succes!
vrijdag 29 juli 2016 om 10:45
To, ik zat nog te denken, al weet ik verder niet wat er in jouw koppie speelt of met je man, kijk ook naar wat jij zelf voor behoefte hebt aan prikkelarm. Er werd al eerder geopperd dat je kind als een spiegel kan zijn. Als jij wat meer kunt werken aan rust aan je kop, door (ik noem maar een dwarsstraat) onkruid wieden in de tuin, kan dat best zorgen voor ook wat meer rust bij haar. Misschien is het kruimelwerk, maar het is maar een idee.
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
vrijdag 29 juli 2016 om 12:55
Pointdexter,
Daar ben ik me ook wel terdege van bewust.
Inmiddels heb ik hard aan mezelf gewerkt en slik ik ivm de burnout ook a.d.
Ik merk dat ik naar haar veel en veel rustiger ben nu maar dat dat toch niet of nauwelijks effect heeft op haar gedrag. Maar goed, ik voel me prima bij de medicijnen dus ik blijf het gewoon gebruiken.
Wij hebben ook absoluut goed naar onszelf gekeken en hoe onze reactie invloed heeft op haar. Daar hebben we veel in veranderd. Gaan bv geen discussies meer aan, beperken de uitleg, vragen haar te herhalen wat er gezegd is etc. We zien ook echt wel dat we niet perfect zijn (wie wel?) maar we doen alles met de beste bedoelingen maar we geloven niet dat alles een gevolg is van de eventuele 'fouten' die wij maken.
Daar ben ik me ook wel terdege van bewust.
Inmiddels heb ik hard aan mezelf gewerkt en slik ik ivm de burnout ook a.d.
Ik merk dat ik naar haar veel en veel rustiger ben nu maar dat dat toch niet of nauwelijks effect heeft op haar gedrag. Maar goed, ik voel me prima bij de medicijnen dus ik blijf het gewoon gebruiken.
Wij hebben ook absoluut goed naar onszelf gekeken en hoe onze reactie invloed heeft op haar. Daar hebben we veel in veranderd. Gaan bv geen discussies meer aan, beperken de uitleg, vragen haar te herhalen wat er gezegd is etc. We zien ook echt wel dat we niet perfect zijn (wie wel?) maar we doen alles met de beste bedoelingen maar we geloven niet dat alles een gevolg is van de eventuele 'fouten' die wij maken.
vrijdag 29 juli 2016 om 12:59
:
Ik heb het trouwens even aan mijn man voorgelegd, en hij herkent erg veel van zichzelf (zowel uit ervaring als wat hij gehoord heeft van zijn ouders) in je dochter TO.
Hij herhaalde een aantal dingen die ik al eerder schreef en wat dingen die je aangeeft te doen;
- consequent zijn (gaat ook protest opleveren maar schept duidelijkheid en op gegeven moment worden de driftbuien korter en wordt het geaccepteerd);
- kort en duidelijk zijn zoals net ook werd getipt (schoenen aan, we gaan weg ipv over 5 minuten etc.);
- 1 opdracht per keer (ook nu is multitasken nog lastig, geeft hij aan. Het kan wel, maar vreet energie en bouwt spanning op wat er dan lastig uitkomt/er op een negatieve manier uitkomt);
- sport, actief bezig zijn en niet alleen als ik buitenspelen, maar juist ook in een les etc. ivm. gecontroleerde omgeving en discipline;
- wanneer het kan een vechtsport, goed voor discipline en zelfbeheersing (en ook zelfvertrouwen);
- RRR, erg ouderwets de rust, reinheid en regelmaat, elke dag zoveel mogenlijk dezelfde basis en (vooral de slaapkamer) rustig ingericht met weinig afleiding;
- uitrazen, wanneer het kan de woede eruit laten lopen ipv. direct afremmen waardoor het opkropt, ze in de knoop blijft zitten en het er later nog heftiger uitkomt (is heel lastig);
- na het uitrazen wachten tot de bui echt over is, ze gekalmeerd is en niet meer heel emotioneel voor je het gesprek aangaat/uitleg geeft.
Hij zou er nog even verder over nadenken en als er meer in hem opkwam zou hij het me vertellen.
Het is natuurlijk geen garantie dat het werkt, maar misschien heb je er wat aan
Dank je wel! Hier heb ik heel veel aan!
Fijn om eens te horen uit het perspectief van iemand met ADHD waar hij baat bij heeft.
Tegelijkertijd vind ik het heel moeilijk te lezen dat iemand met ADHD zegt dat er veel herkenning is. Enerzijds wil je graag weten waarom je kind is zoals het is maar anderszijds wil je ook liever niet dat het iets heeft.
Ik word er verdrietig van...
vrijdag 29 juli 2016 om 13:09
Graag gedaan en nogmaals een
ik snap dat het lastig is. Met het puntje van "schoen aan we gaan" ipv "over 5 minuten" etc. bedoelde ik trouwens niet dat je het niet aankondigt, maar dat het voor "nu" steeds 1 ding is wat direct moet gebeuren. Geef je haar 5 minuten om iets te doen, is de kans op vergeten/afgeleid zijn etc. groter 
En ook al formuleer je het als "voor nu" als je zegt dat het pas over 5 minuten noodzakelijk is heb je een grote kans dat het niet opgevat wordt als dat het nu moet haha. Merk ik bij mijn man nog steeds. Als ik wil dat de tafel leegruimd is, moet ik heel duidelijk aangeven wanneer, als ik vraag of hij het wil doen, of of het voor het eten klaar kan zijn etc. vergeet hij het gewoon, is nog met iets anders bezig, enzovoorts. Als ik zeg "nu" dan kijkt ie even boos maar hij snapt het wel En belangrijker; dan is het ook maar gedaan en krijgen we geen strijd omdat het niet gebeurd is.Of als ik zeg "we gaan over een half uur, vergeet je niet dat je je zou scheren?" Dan bedoel ik ermee dat hij het nu klote doen anders zijn we te laat, maar hij hoort dat hij nog een half uur heeft, het dus niet direct moet, en vergeet vervolgens de tijd
De aankondigingen om te gaan/dat jullie X gaan doen, dus proberen los te houden van de dingen die ze moet doen voordat je kan gaan etc. is wat lastig uit te leggen maar hoop dat je begrijpt wat ik bedoel
vrijdag 29 juli 2016 om 13:12
Een <3 voor onder je riem. Het lijkt me een lastige situatie en ik voel je onmacht bijna door het scherm heen. Ik heb helaas geen echte tips of advies voor je. Wel medeleven en de wens dat het allemaal snel wat lichter wordt voor jou en je gezin.
En laat mensen die een meta-discussie willen voeren over diagnoses daar lekker (weer) een eigen topic over openen. Feitelijk is het hier off-topic.
En laat mensen die een meta-discussie willen voeren over diagnoses daar lekker (weer) een eigen topic over openen. Feitelijk is het hier off-topic.
vrijdag 29 juli 2016 om 13:24
Ik hoop dat ik je niet de indruk heb gegeven dag ik dat wel dacht, van je laatste zin. Want dat is echt juist helemaal niet het geval!!
Ik denk meer aan mijn eigen situatie en zie dat als ik niet lekker ga, dan krijg ik dat één op één terug van mijn kind. Zorg ik goed voor mezelf, dan kan ik ook beter voor mijn kind zorgen en hopelijk heeft het effect. Jouw dochter heeft echter grotere vraagstukken om zich heen hangen dus ik begrijp heel goed dat bovenstaande maar tot op zekere hoogte een oplossing is.
Ik denk dat er toch wel wat concrete tips voorbij zijn gekomen, boeken, websites... Laat de rest voor wat het is en concentreer je daar op. Sterkte!
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
vrijdag 29 juli 2016 om 13:35
:
[...]
Of als ik zeg "we gaan over een half uur, vergeet je niet dat je je zou scheren?" Dan bedoel ik ermee dat hij het nu klote doen anders zijn we te laat, maar hij hoort dat hij nog een half uur heeft, het dus niet direct moet, en vergeet vervolgens de tijd
Nu ik dit lees, is dit voor mij (moeder van 2 kinderen met ASS), ineens zeer herkenbaar. Ik zit in de fase dat ik nog moet leren hoe om te gaan met de communicatie naar mijn kinderen. Ze hebben beide de diagnose pas zeer recent en nu zijn wij aan het leren hoe we het beste met hun kunnen communiceren. Kinderen zijn overigens 16 en 13 en hebben dus pas laat "een etiket" gekregen, juist omdat men (bij ons) met etiketteren zo voorzichtig was en wij daar ook echt niet om zaten te springen.
Maar goed, gisteren wilden we een uitstapje maken en ik vroeg dochter van 13 om zich op te frissen en aan te kleden want we willen over een half uur gaan. Is goed, zegt dochter en blijft vervolgens in bed liggen. Na een kwartier steek ik mijn hoofd om de hoek van de deur en zeg: we gaan, kom je?
Dikke paniek natuurlijk en het verwijt dat ik haar ook wel even op tijd had kunnen waarschuwen!
Vervolgens de vraag of ze 10 minuten de tijd kan krijgen.
Tuurlijk kan dat en 10 minuten later is ze klaar om te gaan.
Kortom: korte, concrete instructie, geen ruimte in tijd en het is een stuk duidelijker. (Heb ik ook weer wat geleerd)
Dochter zegt zelf ook dat ze geen omdat.... wil horen. Al die extra info leidt haar af van de echte boodschap.
vrijdag 29 juli 2016 om 14:26
Het is ook echt zoeken. En het lastige is dat de "beste" manier, vaak niet de gezelligste is en dat "de minste weerstand" ook niet meteen zonder weerstand betekend. Voor een groot deel is het, in mijn ervaring, ook gewenning. Dus als je een nieuwe manier probeert, het echt een tijd kan duren voordat alle partijen het gemakkelijk toe kunnen passen en accepteren.
En blijven praten over hoe de ander het ervaart, al ligt dat met kinderen misschien anders dan een partner (afhankelijk van leeftijd natuurlijk). Zo vond ik het heel lastig om zo "opdrachten" aan mijn man te geven en kreeg ik soms het gevoel mij als zijn moeder te gedragen terwijl ik dat helemaal niet wilde. Daar moesten we ook nog een weg in vinden. Inmiddels is dat goed gelukt gelukkig
Maar als kinderen ouder worden denk ik dat het wel iets is om bij stil te blijven staan, korte opdrachten zijn helder, en het kan een goede manier zijn om de dagen voor iedereen prettig en overzichtelijk te houden, maar iedereen wil zich ook serieus genomen voelen, en de grens tussen duidelijke instructies en "commando's" is soms heel dun en wordt de ene keer ook anders ervaren dan de ander. Ik denk dat ik dat het moeilijkste vind en dat dat ook voor ouders lastig is.
vrijdag 29 juli 2016 om 16:06
Zo, ik heb even de tijd voor een uitgebreide reactie en misschien ook wat achtergrond.
Onze dochter is dus 5.5 en ik heb al heel lang het gevoel dat er meer met haar aan de hand is. Vanaf dat ze een maand of 10 was kregen we problemen met slapen met haar. Dit betekende meerdere nachten per week enkele uren achtereen 's nachts wakker. De boel op stelten zetten zonder aanwijsbare reden. Dit hield aan tot zij ongeveer 3 jaar was. Vele malen hebben we contact gezocht met het CB voor tips, maar niks werkte. Overigens hebben we in de afgelopen 5.5 jaar meermaals contact gehad met het CB over de hele situatie, maar het werd altijd afgedaan als een pittig karakter. De manier van opvoeden was prima, zo zeiden ze. Toen ze 1.5 was kwam haar pittige karakter om de hoek kijken. Ze was eigengereid (schrijf ik dit goed?) en deed gewoon waar ze zelf zin in had. Kende geen nee, ondanks dat wij volhardend en consequent waren. Driftbuien tot en met waarbij ze bijna door de glazen tussendeur kwam. Mij slaan, bijten en krabbelen maar dit stopte toen ze eenmaal goed kon praten. Een dametje die overal ontzettend vlug mee was. Maar bovenal een ontzettend lief meisje, erg behulpzaam, keurig netjes en lief voor anderen. Als ik weleens vroeg aan vriendinnen hoe het er daar thuis aan toe ging, kreeg ik te horen dat zij ook weleens overhoop lagen met hun meiden en dat zij ook weleens boos waren. Driftbuien zoals mijn meisje ze had herkenden ze echter niet. Mijn onderbuik gevoel bleef. De driftbuien zijn inmiddels niet meer zo erg als ze waren hoor.
Toen ze eenmaal naar de basisschool mocht hoopten we dat de problemen over zouden zijn, want het had vast te maken met meer uitdaging die ze nodig had. Niet dus, want het hield aan.
Al snel bleek dat ze voorliep op de rest van de klas. Ter verduidelijking: de begon in een instroomklasje halverwege het schooljaar, waarin zij de oudste was. De juffen vonden het raadzaam haar te volgen en te kijken of ze wellicht na een half schooljaar in groep 1 wellicht door kon naar groep 2 na de zomervakantie. Dat bleek te kunnen maar eenmaal in groep 2 bleek ze sociaal/emotioneel toch nog niet op het gewenste niveau te zitten en dus ging ze na de kerstvakantie naar groep 1 (zelfde klas, combiklassen). Zelf heeft ze hier niets van meegekregen.
Rond maart gaf de juf aan dat ons meisje wel erg veel aandacht vraagt in de klas. Komt continue van haar plek af voor dan weer dit en dan weer dat. De juf gaat bijna met pensioen en zei in haar hele carriere zelden iemand te hebben gehad die in deze extreme mate aandacht vroeg. We besloten samen vinger aan de pols te houden en spraken bij de laatste rapportbespreking weer uitgebreid. Nog steeds vraagt ze veel aandacht, maar kan zich ook uitermate slecht concentreren. Daardoor presteert ze minder dan ze volgens de juf kan, want, zo zegt de juf, ze is enorm intelligent. Afijn, na de zomer komt er een IB'er meekijken, maar aangezien wij thuis zulke strubbelingen hebben, besloten wij de H.A. alvast in te schakelen. Zij verwees ons door naar een stichting hier in de buurt. Daar hebben we over een tijdje een intake en dan gaat de bal rollen.
Verder lopen we vrijwel dagelijks dus tegen de lijst met dingen aan die ik hier eerder postte en dat is pittig. Heel pittig.. Het doet ons ontzettend veel verdriet dat we zoveel strijd met haar hebben. We geven enorm veel om haar en hebben het beste met haar voor. Ik vind het moeilijk zo vaak boos op haar te moeten zijn.
Er wordt hier goedbedoeld gezegd dat je rustig moet blijven, maar dat is verdomde moeilijk. Ik ben soms de wanhoop nabij.
Als ik 's ochtends op sta voor school (o.i.d) dan is het vaak na 5 minuten al bal. Ik kan niets goed doen bij haar. We zoeken 's avonds haar kleding uit (want 's ochtends was het een groot drama), maar madame wil dan weer wat anders aan. Ik hou voet bij stuk want afspraak is afspraak en hop daar gaan we weer. Eenmaal beneden kan ze kiezen of ze pap of brood wil eten (iets anders hoeft ze niet). Vervolgens kiest ze bijv. pap. Ik heb de melk op staan en dan wil ze ineens weer brood want zo zegt ze dan, ik zei dat ik brood wilde. Keihard 'liegen' en mij noemt ze de leugenaar. En daar ontaard ze weer in een boze bui. Rent naar de gang en smijt met de deuren. En dan is je dag net 20 minuten oud. Om moedeloos van te worden.
We hebben structuur en de dagen lopen hetzelfde. Ze gaat zoveel mogelijk op dezelfde tijden naar bed en door de weeks wordt ze op dezelfde tijd wakker gemaakt.In het weekend laten we haar liggen, want ze heeft haar slaap hard genoeg nodig. Iedere avond eten we om dezelfde tijd, ook in het weekend.
Veel vriendinnetjes heeft ze in de klas niet. Ik zie dat ze de kindjes gewoon niet interessant vindt. Bieden haar geen uitdaging, zo lijkt wel.
Na deze zomervakantie gaat ze naar groep 2 en dan is ze weer de oudste van de klas. Ik maak me er zorgen om, want je wilt niet dat je kind weinig vriendjes heeft. Hier in de straat speelt ze veel met een ouder meisje. Die 2 zijn 4 handen op 1 buik. Er wonen 3 jochies van dezelfde leeftijd hier in de straat waar ze ook goed en graag mee speelt.
Ze kan heel sociaal zijn, maar ook best gemeen. Geen idee of dat leeftijd is of niet...
Haar broertje is 2 en ze zit hem continue op zijn huid. Dat ventje heeft soms geen leven, omdat zij hem continue de les wil lezen. Hij moet steeds naar haar pijpen dansen en als hij niet doet wat zij zegt dan maakt ze gemene opmerkingen op pakt ze iets af van hem waar hij op dat moment mee speelt.
En dan haar druk zijn.... Alles beweegt aan haar. Er zit zelden rust in en ze gaat maar door. Zodra ze wakker is begint ze te kakelen en als het even kan springen en dansen en het liefst rennen. Onuitputtelijk. Aan tafel zitten is bijna niet te doen voor haar. Ze gaat van haar kont naar haar knieën en weer terug. Op 1 knie en 1 been aan tafel en ze verzint smoezen om maar niet te hoeven blijven zitten.
Haar even rustig op de bank krijgen is mission impossible en uit wanhoop hebben we maar weer een speentje gekocht, want dat is het enige waarvan ze rustig wordt. Ik weet het, niet verantwoord, maar ik weet het soms niet meer. Ze weet dondersgoed wanneer ze de speen alleen maar mag, dus ze loopt er niet mee op straat.
Op de tablet spelen vindt ze leuk en dat kan ze ook rustig, alleen dat willen we niet te vaak omdat het niet goed is voor de ogen. Een film op tv kan haar soms nog weleens boeien.
Verder is alles leuk voor 5 minuten. Kleien: heel de kamer op zijn kop maar voor ik het weet is ze het weer zat. Als ze zit te kleuren en haar broertje geeft een kreet (o.i.d) is de aandacht weg en hupt ze van haar kruk. Een kookwekker helpt slecht.
Ik heb weleens met haar gesproken en dan zegt ze: mama, ik wil wel luisteren en ik doe écht mijn best maar ik kan het gewoon niet. En: ik kan niet rustig doen. Mijn hart breekt.
We gaan zeker vaker proberen om haar op ooghoogte aan te spreken en wellicht is wat vaker naar het bos ook een goede tip zodra het hooikoortseizoen weer voorbij is want anders heb ik geen leven :-)
Het strand is helaas niet in de buurt.
Voor sporten vind ik haar nog te jong. Ze zit op zwemles en zodra ze haar diploma's heeft mag ze wat anders gaan doen.
De site van het steunpunt ADHD is erg nuttig, dank je wel. Ik had deze al gevonden voor ik dit topic opende, maar dat geeft uiteraard niets.
En dormouse, ik vatte niets verkeerd op. Absoluut niet :-)
Het aantal reacties is overweldigend. Ik heb alles, behalve de discussieberichten, gelezen en zal zeker de sites bezoeken en lezen op de sites die aangeraden werden.
Liefs
Onze dochter is dus 5.5 en ik heb al heel lang het gevoel dat er meer met haar aan de hand is. Vanaf dat ze een maand of 10 was kregen we problemen met slapen met haar. Dit betekende meerdere nachten per week enkele uren achtereen 's nachts wakker. De boel op stelten zetten zonder aanwijsbare reden. Dit hield aan tot zij ongeveer 3 jaar was. Vele malen hebben we contact gezocht met het CB voor tips, maar niks werkte. Overigens hebben we in de afgelopen 5.5 jaar meermaals contact gehad met het CB over de hele situatie, maar het werd altijd afgedaan als een pittig karakter. De manier van opvoeden was prima, zo zeiden ze. Toen ze 1.5 was kwam haar pittige karakter om de hoek kijken. Ze was eigengereid (schrijf ik dit goed?) en deed gewoon waar ze zelf zin in had. Kende geen nee, ondanks dat wij volhardend en consequent waren. Driftbuien tot en met waarbij ze bijna door de glazen tussendeur kwam. Mij slaan, bijten en krabbelen maar dit stopte toen ze eenmaal goed kon praten. Een dametje die overal ontzettend vlug mee was. Maar bovenal een ontzettend lief meisje, erg behulpzaam, keurig netjes en lief voor anderen. Als ik weleens vroeg aan vriendinnen hoe het er daar thuis aan toe ging, kreeg ik te horen dat zij ook weleens overhoop lagen met hun meiden en dat zij ook weleens boos waren. Driftbuien zoals mijn meisje ze had herkenden ze echter niet. Mijn onderbuik gevoel bleef. De driftbuien zijn inmiddels niet meer zo erg als ze waren hoor.
Toen ze eenmaal naar de basisschool mocht hoopten we dat de problemen over zouden zijn, want het had vast te maken met meer uitdaging die ze nodig had. Niet dus, want het hield aan.
Al snel bleek dat ze voorliep op de rest van de klas. Ter verduidelijking: de begon in een instroomklasje halverwege het schooljaar, waarin zij de oudste was. De juffen vonden het raadzaam haar te volgen en te kijken of ze wellicht na een half schooljaar in groep 1 wellicht door kon naar groep 2 na de zomervakantie. Dat bleek te kunnen maar eenmaal in groep 2 bleek ze sociaal/emotioneel toch nog niet op het gewenste niveau te zitten en dus ging ze na de kerstvakantie naar groep 1 (zelfde klas, combiklassen). Zelf heeft ze hier niets van meegekregen.
Rond maart gaf de juf aan dat ons meisje wel erg veel aandacht vraagt in de klas. Komt continue van haar plek af voor dan weer dit en dan weer dat. De juf gaat bijna met pensioen en zei in haar hele carriere zelden iemand te hebben gehad die in deze extreme mate aandacht vroeg. We besloten samen vinger aan de pols te houden en spraken bij de laatste rapportbespreking weer uitgebreid. Nog steeds vraagt ze veel aandacht, maar kan zich ook uitermate slecht concentreren. Daardoor presteert ze minder dan ze volgens de juf kan, want, zo zegt de juf, ze is enorm intelligent. Afijn, na de zomer komt er een IB'er meekijken, maar aangezien wij thuis zulke strubbelingen hebben, besloten wij de H.A. alvast in te schakelen. Zij verwees ons door naar een stichting hier in de buurt. Daar hebben we over een tijdje een intake en dan gaat de bal rollen.
Verder lopen we vrijwel dagelijks dus tegen de lijst met dingen aan die ik hier eerder postte en dat is pittig. Heel pittig.. Het doet ons ontzettend veel verdriet dat we zoveel strijd met haar hebben. We geven enorm veel om haar en hebben het beste met haar voor. Ik vind het moeilijk zo vaak boos op haar te moeten zijn.
Er wordt hier goedbedoeld gezegd dat je rustig moet blijven, maar dat is verdomde moeilijk. Ik ben soms de wanhoop nabij.
Als ik 's ochtends op sta voor school (o.i.d) dan is het vaak na 5 minuten al bal. Ik kan niets goed doen bij haar. We zoeken 's avonds haar kleding uit (want 's ochtends was het een groot drama), maar madame wil dan weer wat anders aan. Ik hou voet bij stuk want afspraak is afspraak en hop daar gaan we weer. Eenmaal beneden kan ze kiezen of ze pap of brood wil eten (iets anders hoeft ze niet). Vervolgens kiest ze bijv. pap. Ik heb de melk op staan en dan wil ze ineens weer brood want zo zegt ze dan, ik zei dat ik brood wilde. Keihard 'liegen' en mij noemt ze de leugenaar. En daar ontaard ze weer in een boze bui. Rent naar de gang en smijt met de deuren. En dan is je dag net 20 minuten oud. Om moedeloos van te worden.
We hebben structuur en de dagen lopen hetzelfde. Ze gaat zoveel mogelijk op dezelfde tijden naar bed en door de weeks wordt ze op dezelfde tijd wakker gemaakt.In het weekend laten we haar liggen, want ze heeft haar slaap hard genoeg nodig. Iedere avond eten we om dezelfde tijd, ook in het weekend.
Veel vriendinnetjes heeft ze in de klas niet. Ik zie dat ze de kindjes gewoon niet interessant vindt. Bieden haar geen uitdaging, zo lijkt wel.
Na deze zomervakantie gaat ze naar groep 2 en dan is ze weer de oudste van de klas. Ik maak me er zorgen om, want je wilt niet dat je kind weinig vriendjes heeft. Hier in de straat speelt ze veel met een ouder meisje. Die 2 zijn 4 handen op 1 buik. Er wonen 3 jochies van dezelfde leeftijd hier in de straat waar ze ook goed en graag mee speelt.
Ze kan heel sociaal zijn, maar ook best gemeen. Geen idee of dat leeftijd is of niet...
Haar broertje is 2 en ze zit hem continue op zijn huid. Dat ventje heeft soms geen leven, omdat zij hem continue de les wil lezen. Hij moet steeds naar haar pijpen dansen en als hij niet doet wat zij zegt dan maakt ze gemene opmerkingen op pakt ze iets af van hem waar hij op dat moment mee speelt.
En dan haar druk zijn.... Alles beweegt aan haar. Er zit zelden rust in en ze gaat maar door. Zodra ze wakker is begint ze te kakelen en als het even kan springen en dansen en het liefst rennen. Onuitputtelijk. Aan tafel zitten is bijna niet te doen voor haar. Ze gaat van haar kont naar haar knieën en weer terug. Op 1 knie en 1 been aan tafel en ze verzint smoezen om maar niet te hoeven blijven zitten.
Haar even rustig op de bank krijgen is mission impossible en uit wanhoop hebben we maar weer een speentje gekocht, want dat is het enige waarvan ze rustig wordt. Ik weet het, niet verantwoord, maar ik weet het soms niet meer. Ze weet dondersgoed wanneer ze de speen alleen maar mag, dus ze loopt er niet mee op straat.
Op de tablet spelen vindt ze leuk en dat kan ze ook rustig, alleen dat willen we niet te vaak omdat het niet goed is voor de ogen. Een film op tv kan haar soms nog weleens boeien.
Verder is alles leuk voor 5 minuten. Kleien: heel de kamer op zijn kop maar voor ik het weet is ze het weer zat. Als ze zit te kleuren en haar broertje geeft een kreet (o.i.d) is de aandacht weg en hupt ze van haar kruk. Een kookwekker helpt slecht.
Ik heb weleens met haar gesproken en dan zegt ze: mama, ik wil wel luisteren en ik doe écht mijn best maar ik kan het gewoon niet. En: ik kan niet rustig doen. Mijn hart breekt.
We gaan zeker vaker proberen om haar op ooghoogte aan te spreken en wellicht is wat vaker naar het bos ook een goede tip zodra het hooikoortseizoen weer voorbij is want anders heb ik geen leven :-)
Het strand is helaas niet in de buurt.
Voor sporten vind ik haar nog te jong. Ze zit op zwemles en zodra ze haar diploma's heeft mag ze wat anders gaan doen.
De site van het steunpunt ADHD is erg nuttig, dank je wel. Ik had deze al gevonden voor ik dit topic opende, maar dat geeft uiteraard niets.
En dormouse, ik vatte niets verkeerd op. Absoluut niet :-)
Het aantal reacties is overweldigend. Ik heb alles, behalve de discussieberichten, gelezen en zal zeker de sites bezoeken en lezen op de sites die aangeraden werden.
Liefs
vrijdag 29 juli 2016 om 16:19
ik kan je echt, als ze iets ouder is, de rots en water training aanraden. Mijn zoon is juist heel erg gevoelig en dromerig en snel emotioneel en bij zo? training leren ze om anders met hun emoties om te gaan. Dus ook met driftbuien etc. Vooral op school zien ze veel verschil. Sporten heeft hier ook geholpen, vooral op sociaal gebied. Ik begrijp je overweging om eerst de zwemlessen af te maken, dat hebben wij ook gedaan. Daarna op een teamsport, als ze dat leuk vindt?
vrijdag 29 juli 2016 om 16:23
oh en nog wat afleiding betreft, ook herkenbaar. Op school was dat hier ook een probleem, nooit taakjes af, dingen vergeten etc. Halverwege groep drie is de juf begonnen met 50% wegstrepen van het werk, maar wel met oplopende moeilijkheid met dus minder herhalingen. Hij snapt het namelijk allemaal prima, maar is niet de snelste. Geen idee of dat in de toekomst bij je dochter een optie is, maar iets om in je achterhoofd te houden.
vrijdag 29 juli 2016 om 17:52
Hoe weet ik of mijn kind sensorische informatieverwerkingsproblemen heeft ?
Een kind met sensorische informatieverwerkingsproblemen heeft een minder georganiseerd brein. Omdat de samenhang tussen hersenen en gedrag heel sterk is, zal zijn gedrag ook minder georganiseerd zijn. Dat kan zich op een heleboel verschillende manieren uiten.
Het is bijna niet voor te stellen hoe zeer onze zintuigen ons van dienst zijn. Zo kunnen ze er voor zorgen dat we wakker blijven (harde muziek aan in de auto) of juist rustig worden (met geurkaars aan in bad). En zo zijn er nog veel meer dingen waarbij onze zintuigen bepalen hoe we ons voelen en hoe we ons gedragen.
Zintuigen die niet goed samenwerken kunnen daarom dus ook op heel veel momenten, op heel veel manieren een rol spelen bij het gedrag van een kind. Bovendien kan het voorkomen in combinatie met andere stoornissen, zoals ADHD.
Kinderen met sensorische informatieverwerkingsproblemen, willen graag wel soepel reageren op de buitenwereld, maar ze kunnen het niet. Het gevolg is vaak onbegrip vanuit de omgeving. Die snapt immers niet waarom het kind zo snel boos wordt, of niet goed luistert. Daarom is het belangrijk sensorische informatieverwerkingsproblemen te (h)erkennen: zodat er hulp en begrip komt voor de problemen die het kind ondervindt.
Succes!
vrijdag 29 juli 2016 om 18:36
Ik reageer nog even. Ik denk dat het wel goed is om zo snel mogelijk hulpverlening in te schakelen. Ik had zelf al een onderbuikgevoel toen onze oudste dochter 4 jaar was, maar niemand kon de vinger op de zere plek leggen. Dochter bleek zeer intelligent en vertoonde net als jongste dochter sociaal gewenst gedrag en had heel snel door wat er van haar verwacht werd. Daardoor kostte het heel wat jaren voordat men door had dat er toch echt wel iets met dochters aan de hand was. Enerzijds voelde ik me heel schuldig dat wij pas zo laat concrete hulp voor onze kinderen kregen, maar de hulpverlening gaf aan dat het juist door onze opvoedvaardigheden eigenlijk zo lang nog redelijk goed gegaan is. En wij hoopten net zoals de meeste ouders ook dat onze kinderen gewoon een pittig karakter hadden en niet iets anders.
En zelfs nadat de hulpverlening hier al anderhalf jaar in huis kwam, werd pas duidelijk dat er echt sprake was van ASS, toen met name oudste dochter zich buitenshuis niet meer goed kon houden en daar door het lint ging. Toen werd pas duidelijk dat er echt iets was. Al die tijd gebeurde er alleen thuis van alles en buitenshuis waren wij het perfecte gezinnetje, daarom kon niemand met zekerheid zeggen wat er aan de hand was. Oudste dochter wordt ook verdacht van borderline symptomen, dus we hebben er een zware kluif aan.
Voor jongste dochter hebben we sinds kort alvast mondeling de goedkeuring voor logeeropvang in de weekenden en daar zijn wij heel blij mee, want we zijn uitgeput. Zij heeft geen ADHD, maar vertoont wel sterk onrustig en aandachtvragend gedrag, waardoor je geen minuut rust hebt.
Wij hebben jarenlang de kar alleen getrokken tot het niet meer ging en wij zijn heel blij met alle hulp die we nu krijgen.
En zelfs nadat de hulpverlening hier al anderhalf jaar in huis kwam, werd pas duidelijk dat er echt sprake was van ASS, toen met name oudste dochter zich buitenshuis niet meer goed kon houden en daar door het lint ging. Toen werd pas duidelijk dat er echt iets was. Al die tijd gebeurde er alleen thuis van alles en buitenshuis waren wij het perfecte gezinnetje, daarom kon niemand met zekerheid zeggen wat er aan de hand was. Oudste dochter wordt ook verdacht van borderline symptomen, dus we hebben er een zware kluif aan.
Voor jongste dochter hebben we sinds kort alvast mondeling de goedkeuring voor logeeropvang in de weekenden en daar zijn wij heel blij mee, want we zijn uitgeput. Zij heeft geen ADHD, maar vertoont wel sterk onrustig en aandachtvragend gedrag, waardoor je geen minuut rust hebt.
Wij hebben jarenlang de kar alleen getrokken tot het niet meer ging en wij zijn heel blij met alle hulp die we nu krijgen.
vrijdag 29 juli 2016 om 20:20
dit bericht raakt me... hier een stabiel gezin, met liefhebbende ouders. van de hulpverleners tot nu toe alleen maar complimenten hoe goed we het tot nu toe gedaan hebben zonder hulpverlening en zonder diagnose. En toch...is ons zoontje autistisch en zijn we nu hij 3 is al aan het kijken naar speciaal onderwijs.
oordeel niet te snel...
vrijdag 29 juli 2016 om 20:24
Dat wil ik ook zeker niet. Het valt me alleen zo erg op dat er steeds meer kinderen zijn die wel iéts hebben, of lijken te hebben. Een gewoon normaal onbezorgd kind, zonder issues, lijkt tegenwoordig wel een minderheid. Want hebben ze geen gluten- of koemelkallergie, dan hebben ze wel een andere allergie. Hebben ze geen ADHD of PD-NOS, dan hebben ze wel een ander probleem. En als ze dat allemaal niet hebben, zijn ze wel hypersensitief of hoogbegaafd met alle perikelen van dien. Of ze hebben problemen met gezag en kunnen daaronder niet functioneren. Kortom, het lijkt wel of bijna elk kind wel iets heeft tegenwoordig. En dat lijkt me niet gezond.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 29 juli 2016 om 20:27
Ok en nu de tips, want daar vroeg je om ;)
Wat hier ontzettend goed helpt is veel de natuur in, daar kan zoon lekker vrij rondlopen en zn energie kwijt. Hij hoeft aan niemand verwachtingen te voldoen. Hierdoor is dit ook voor de rest van het gezin vaak een ontspannen uitje.
Wat hier ook helpt als zoon erg druk is en niet zijn eigen rust kan vinden: in bad. Hij kan dan even heerlijk afgesloten in de douchecabine spelen.
Suikers proberen wij ook te vermijden (hij lust geen snoep gelukkig). Het zal de ADHD niet wegnemen, maar kan wel bijdragen aan meer rust in zijn hoofd.
En verder ook even want kan me voorstellen dat het soms ook gewoon zwaar is
Wat hier ontzettend goed helpt is veel de natuur in, daar kan zoon lekker vrij rondlopen en zn energie kwijt. Hij hoeft aan niemand verwachtingen te voldoen. Hierdoor is dit ook voor de rest van het gezin vaak een ontspannen uitje.
Wat hier ook helpt als zoon erg druk is en niet zijn eigen rust kan vinden: in bad. Hij kan dan even heerlijk afgesloten in de douchecabine spelen.
Suikers proberen wij ook te vermijden (hij lust geen snoep gelukkig). Het zal de ADHD niet wegnemen, maar kan wel bijdragen aan meer rust in zijn hoofd.
En verder ook even
want kan me voorstellen dat het soms ook gewoon zwaar is
vrijdag 29 juli 2016 om 20:32
maar je zegt wel dat je vermoed dat er een relatie bestaat met instabiele gezinnen, en daarmee (ver)oordeel je ouders. Die er soms echt niets aan kunnen doen. die het beste met hun kind voorhebben, die er ontzettend veel tijd en moeite in steken. Zoveel moeite dat het soms bijna onvermijdelijk is dat ze overspannen raken.
Ik denk dat de vele etiketjes nog niet zozeer met de kinderen te maken hebben en hun gezinssituatie, maar ook veel met de verwachtingen van de maatschappij. Vroeger hoefde je niet te kunnen lezen, je koos gewoon een beroep waarbij dat niet hoefde. dus een timmerman uit 1870 kan best dyslexie gehad hebben, maar daar werd niet op getest. Misschien had die timmerman dolgraag dominee geworden, maar doordat hij als 'dom' achterin de klas werd gezet, is hij maar timmerman geworden. Terwijl hij tegenwoordig met de juiste begeleiding wel zijn droom had waar kunnen maken, en een zeer charismatische dominee was geworden. Een etiketje kan aan de ene kant dus op een beperking duiden, maar aan de andere kant kun je dan wel het beste uit een kind halen, doordat je weet hoe je hem moet benaderen.
