Ons dochtertje waarschijnlijk ADHD

Dat klinkt helemaal niet gek suzyq. Ik maak veel ouders mee die in zulke trajecten zitten en ik kan je vertellen dat dit is wat bijna élke ouder bezighoudt. Bijna elke ouder ervaart vanuit zichzelf en vaak ook vanuit hun omgeving toch een bepaalde druk van 'je zal het wel niet goed doen als ouder' en die twijfel 'ligt het aan mij/ons?'. Het is heel vaak een opluchting om te horen dat er (ook) iets bij het kind wordt gezien. En dan kan je het traject in 'hoe kan ik beter afstemmen op mijn kind?' Dat is, zoals je zegt, wennen en leren om dingen anders te doen, maar hopelijk vallen er steeds meer puzzelstukjes op hun plek, leer je je kind beter kennen en gaat het dus ook steeds meer vanzelf.

Knuffel voor jou, ik kan mij deze momenten nog heel goed voor de geest halen.

Wat misschien een beetje kan helpen is weten dat het niets persoonlijks is, dat ze er waarschijnlijk ook niks aan kan doen omdat haar brein nu eenmaal anders werkt. Ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan.



Haal veel leesvoer in huis over ADHD, dan begrijp je sommige dingen misschien beter, kan je zaken beter plaatsen. Misschien niet op de rot momenten zelf maar dan wel achteraf

Het is ook heel moeilijk en een heel proces van acceptatie. Je wil natuurlijk weten wat er met je kind aan de hand is, maar als er dan een label aan gehangen wordt, is het meteen zo definitief. Dit is iets dat niet over gaat.

En dat maakt angstig, want waar moeten jullie nog met je kind doorheen; en zorgelijk, want kan ze zich wel ontwikkelen tot een gelukkig persoon?

Je weet niet wat er komen gaat, maar probeer het stap voor stap te doen en niet te proberen alles in één keer te overzien: je weet niet hoe je dochter zich zal ontwikkelen, en dat kún je ook niet weten. Maar het is inderdaad goed om je te verdiepen in ADHD en zo je dochter zo goed mogelijk leren te begrijpen en meebewegen met haar ontwikkeling, waardoor het voor haar maar net zo goed voor jullie allemaal wat makkelijker wordt.

Ik noemde mijn zoon rond die leeftijd regelmatig liefkozend satan :-)



Logisch dat je bang bent, zorgen hebben om je kind gaat enorm aan je moederhart, om nog maar te zwijgen over de twijfels en schuldgevoel.

Dat had (en heb ik soms nog) ook. Schuldige voelen omdat je het niet meer leuk vindt, twijfels of je het wel goed doet.



Bij ons kwam diagnose pas toen zoon al 11 was. Vooral omdat het tot een jaar of 10 op school wel erg goed ging qua gedrag en leren. Waren al bij jeugdriagg geweest maar die kwam niet verder dan hechtingsstoornis (gescheiden ouders dus automatisch hechtingsstoornis ) en moesten maar een opvoedcursus volgen. En dit kwam na een gesprekje met ouders, half uurtje zoon observeren en vragenlijst van school. Gelukkig kunnen de gescheiden ouders heel goed door een deur, inclusief de 2 stiefouders en waren alle4 verbaasd over deze "diagnose". Maarja ze zullen het wel weten denk je dan...



2 jaar later ging het sociaal slecht met zoon op school, heel slecht. Werd erg gepest omdat het natuurlijk leuk was om hem zo op de kast te krijgen. En leren werd een worsteling, en van zijn zelfvertrouwen was niks meer over. En dit alles werd genegeerd of zelfs ontkent door z'n leerkracht. Via een super IBer van school advies gekregen toch verder te gaan met ons gevoel dat er iets was met hem en bij een goede klinisch psycholoog gekomen die een psychisch diagnostisch onderzoek heeft afgenomen, in 2 dagdelen, niet een half uurtje. Uitkomst zo klaar als een klontje, geen twijfel mogelijk, ADHD gemengd type.

Nu bijna 3 jaar later heb ik een supervrolijke, geliefde puber met heel veel vrienden die met een VWO advies de basisschool heeft verlaten. Met dank aan medicatie, gedragstherapie en switch naar andere basisschool om daar groep 7 te doubleren



Je dochter is nog relatief jong om goed de diagnose ADHD te kunnen stellen, tenzij het zo overduidelijk is thuis, op school, opvang enz.

Wat ik met mijn verhaal over mijn zoon duidelijk wil maken is dat je nooit de moed moet opgeven, blijf altijd luisteren naar je gevoel, moeders hebben het vaak goed. Twijfel niet aan jezelf.

En kijk ook niet te ver vooruit. Geen beren op de weg zien als die weg nog niet eens is aangelegd.



Eerst de onderzoeken en van daaruit de volgende stap.



En mocht de diagnose er wel komen: niet bang zijn. Met ADHD is prima te leven hoor met de juiste begeleiding en eventueel medicatie. Als ik nu naar rechts kijk en mn puber zie zitten zie ik daar het beste voorbeeld van

suzyq10 schreef op 01 augustus 2016 @ 09:56:

Werk jij met kinderen die 'iets' hebben Tiny? Of werk jij in het 'diagnosetraject'?



Vandaag is ook weer zo'n dag. Ze is niet te genieten en al bezig sinds ze wakker is. Haar broertje aan het zieken, aandacht zoeken door zichzelf zogenaamd op te sluiten in de wc en te roepen dat ze er niet uit kan, vervolgens negeren we het en na een tijdje komt ze er af maar gaat vervolgens op de eetkamerstoel staan. En je maar brutaal aankijken en uitdagen. Ik kan wel janken als ik me bedenk dat het nog geen 10u is en we de hele dag nog moeten.

Ach, hoe vermoeiend suzyq. Ik zou voor een dagprogramma met picto's gaan in de vakantie. Het beste is als zij ook het gevoel heeft dat ze er iets aan heeft. Dus misschien aan het einde van elk dagdeel een moment waar ze naartoe kan werken. Leuke activiteit kiezen, ijsje eten, iets wat ze leuk vindt in ieder geval. Je hoeft niet groot te denken, sommige kinderen vinden het bijvoorbeeld leuk als ze hun eigen kleding mogen kiezen, of als ze het toetje mogen kiezen of wanneer ze goed het ochtendprogramma doorkomen dat er dus tijd is om zelf op de fiets naar school te gaan (anders liep alles in de soep en was daar nooit tijd voor). En ik zou dat 'leuke' ook een picto geven, dan is het tastbaarder voor haar. De dag goed indelen en kaderen, dus niet van die 'loze' tijd hebben. Het moet voor haar duidelijk zijn wat nu de bedoeling is. Zoals uit 'geef me de 5' die eerder genoemd is 'WAT gaan we doen, WANNEER gaan we het doen, WAAR gaan we het doen, WIE gaat het doen en HOE gaan we het doen.' Probeer niet aan haar hoofd te zeuren als ze iets doet wat niet mag, wees daar kort, duidelijk en concreet over en vervolgens ook duidelijk en concreet over wat wél de bedoeling is.



In antwoord op je vraag, ik heb ervaring met beide.



Succes! Het is pittig!

.

Suzy; de beste tip die ik je kan geven is structuur, structuur, structuur. Bespreek op haar nivo de plannen en verwachtingen van de dag. Ga vooral niet benoemen dat ze "iets" zou kunnen hebben, das funest voor het zelfvertrouwen. Blijf zelf ten alle tijden rustig en op één lijn met je partner. Geef zeker op deze leeftijd de voorkeur aan therapie en niet aan medicatie. Ze is nog zo jong, laat maar even kind zijn in plaats van buitenbeentje.



Ik voel wat je meemaakt. Heb er ook ervaring mee.

KataTonDemonaEaytoy schreef op 02 augustus 2016 @ 08:45:

Geef zeker op deze leeftijd de voorkeur aan therapie en niet aan medicatie. Ze is nog zo jong, laat maar even kind zijn in plaats van buitenbeentje.



Ik voel wat je meemaakt. Heb er ook ervaring mee.

Ben het met je eens dat medicatie niet het eerste is waar je naar moet grijpen, maar maakt medicatie een buitenbeentje van kinderen? Of heeft die zin geen betrekking op de zin ervoor?



Buitenbeentje is inderdaad niet leuk, maar zie helaas ook dat kinderen met ADHD met ouders die medicatie aversie hebben juist buitenbeentjes worden omdat ze buiten de groep vallen.



Ik wil medicatie bij ADHD absoluut niet promoten, en het is zeker verstandig dit zorgvuldig te overwegen.

Maar door de nagatieviteit die op medicatie heerst (en de misbruik die ervan wordt gemaakt) wordt nog wel eens vergeten dat heel veel kinderen er zo enorm mee geholpen worden. En dan heb ik het niet over dat de ouders geen "last" meer hebt van negatief gedrag. Nee, dan heb ik het over de kinderen die weer vrienden hebben, nooit meer horen dat ze hun best niet doen, eindelijk wel een goed cijfer na hard leren, geen negatief zelfbeeld meer enz enz, eindelijk begrepen voelen en gelukkig zijn....

P

suzyq10 schreef op 02 augustus 2016 @ 21:00:

Wat ik aan Tiny wil vragen, of ieder ander die hier meeleest en een gedegen antwoord op kan geven: als jullie haar gedrag lezen zoals ik dat beschreven heb, wat denken jullie dan dat ze heeft?

Daar valt via deze berichten totaal niet op te antwoorden. (Helaas voor jou ) Ik zou er helemaal niks over durven zeggen. Ik heb haar nooit gezien, ik weet niks over jullie thuissituatie, over school, over haar ontwikkeling, over het ouderschap en opvoeding, ik heb jullie nooit gezien, weet niks over haar intelligentieprofiel, er zijn geen onderzoeken geweest.



Voor nu zou ik inzetten op duidelijkheid en dus structuur en zou ik, zeker in de vakantie, voor een dagprogramma gaan zoals ik hierboven beschreef. Maar ook dat is een tip enkel op basis van wat ik hier lees.

Even heel kort off-topic: ik ken in mijn omgeving maar een kind met een etiketje en deze jongen komt uit een liefdevol, stabiel gezin.



Nu on-topic: wat vervelend voor jullie dat het zo lastig gaat en dat je ook nog eens een burnout hebt. Is het gedrag van je dochter daar ook (mede) de oorzaak van? Ik kan me zo voorstellen dat je amper tijd voor jezelf hebt.



Wij hebben een dochter die even oud is en wel wat vergelijkbare karaktertrekjes heeft. Ze is denk ik wel iets milder in haar gedrag, maar ook zij vertoont ADHD-achtig gedrag. Nou is het zo dat ik zelf een milde vorm van ADHD heb en dus bij voorbaat al in mijn achterhoofd hou dat dochter het ook kan hebben (het is immers erfelijk). Maar het is inderdaad lastig om hulp te krijgen zonder etiket. Wij zoeken soms ook tips om haar te helpen, maar zijn ook huiverig voor een etiket. Dat kan altijd nog, maar stigmatiseert meteen zo.



Mijn belangrijkste tip op dit moment: blijf zelf rustig. Ik merk dat een lage, strenge toon het beste werkt als ik iets van haar gedaan wil krijgen. Als ik boos word, dan reageert zij hier ook weer op en wordt het een rommeltje.



En structuur bieden in de zomervakantie vind ik ook lastig... Zeker omdat ik 6 weken geleden ook nog eens een baby heb gekregen.



Later meer.

Structuur is goed maar werkt echt niet bij iedere ADHD'er. Mijn jongste die ik verdacht veel op dochter van to vind lijken zou niks hebben aan een dagplanning met pictogrammen etc. Het zou bij hem niet uitmaken, ik waarschuw hem wel vaker. over tien minuten aankleden, over 5 minuten aankleden. Het helpt iets maar hij is redelijk flexibel en past zich makkelijk aan. Dat is juist 1 van de sterke kanten heb ik altijd gedacht. Ik kan over 5 minuten zeggen we gaan dat en dat doen en iedereen vind het leuk en prima. Dus structuur over de dag heen is hier geen voorwaarde voor beter gedrag. Sterker, als jongste weet dat er 's middags iets in de planning staat wat hij niet leuk vind zou hij daar vanaf dat hij opstaat over klagen. Hij heeft geen rem daarop, blijft zeuren en klagen. Ik vertel dus juist dingen bij voorkeur laat.



Mijn beide kinderen krijgen concerta, dat betekent in de ochtend 1 pil en overdag niks. Dat betekent dus ook dat klasgenoten van niks weten. Dat houden we bewust zo. Oudste wilde vanaf het begin niet dat klasgenoten weten dat ze add heeft. Jongste heeft het zelf lang niet geweten.

bij ons was de reden om te starten dat ze zelf zo ongelukkig werden van hun ADHD/add dat er echt iets gedaan moest worden. Therapie geeft geen garanties. Medicijnen was een direct hulpmiddel en dat hadden ze nodig.

Herkenbaar: dingen in de planning die voor veel positieve of negatieve emoties zorgen vertel ik vaak ook laat. Anders hoor ik het de heeeeele dag. Maar sommige dingen werken wel hier: vaste tijden om te eten en slapen. Vaste tijden voor snoep. En ook tv kijken. Voorheen alleen tijdens het koken, nu ook in de ovhtend. Maar goed, dochter heeft geen ADHD, maar is vooral een prikkelgevoelig meisje dat niet houdt van verrassingen. Spontaan bezoek trekt ze bijv. ook niet goed. Dat kondigen we altijd even aan.