Kinderen
alle pijlers
Ons meisje overleden in mn buik na 39 weken
zondag 28 september 2008 om 07:32
Hallo
Pfff....weet niet zo goed waar ik moet beginnen, maar ik voel de enorme behoefte mn verhaal te doen.
Ik ben bijna 39 weken zwanger van een meisje.
Gistermiddag was ik lekker bezig in het huis toen ik me ineens besefte dat ik mn kleine meid de hele dag al niet had gevoeld...ergens vertrouwde ik het niet, ben meteen naar boven gelopen en heb de Angelsound gebruikt....de grond werd onder mn voeten weggeslagen, ik hoorde niets...
Heb meteen de vk gebeld en die hoorde ook niets...door naar het ziekenhuis en daar werd mn nachtmerrie bevestigd. Na 2 miskramen vorig jaar is nu ook mn kleine meisje na 39 weken in mn buik geleefd te hebben overleden...
En daar zit ik nu, al 16 uur onafgebroken te huilen, boos te zijn, het niet te snappen...ons meisje is niet meer
Maandag wordt ik ingeleid....het ondragelijkste is nog dat ik weet dat de pijn die ik nu voel alleen nog maar erger gaat worden en ik de moeilijkste tijd van mn leven tegemoet ga met mn vriend, zonder ons lieve kindje.....
Waarom dit topic? Ik weet het niet..... mn verhaal doen, lotgenoten zoeken, alles voor mezelf op n rijtje zetten, t van me afschrijven, mn verdriet delen, onbegrip uiten, ik weet het niet.....
Damn, wat doet dit pijn
Pfff....weet niet zo goed waar ik moet beginnen, maar ik voel de enorme behoefte mn verhaal te doen.
Ik ben bijna 39 weken zwanger van een meisje.
Gistermiddag was ik lekker bezig in het huis toen ik me ineens besefte dat ik mn kleine meid de hele dag al niet had gevoeld...ergens vertrouwde ik het niet, ben meteen naar boven gelopen en heb de Angelsound gebruikt....de grond werd onder mn voeten weggeslagen, ik hoorde niets...
Heb meteen de vk gebeld en die hoorde ook niets...door naar het ziekenhuis en daar werd mn nachtmerrie bevestigd. Na 2 miskramen vorig jaar is nu ook mn kleine meisje na 39 weken in mn buik geleefd te hebben overleden...
En daar zit ik nu, al 16 uur onafgebroken te huilen, boos te zijn, het niet te snappen...ons meisje is niet meer
Maandag wordt ik ingeleid....het ondragelijkste is nog dat ik weet dat de pijn die ik nu voel alleen nog maar erger gaat worden en ik de moeilijkste tijd van mn leven tegemoet ga met mn vriend, zonder ons lieve kindje.....
Waarom dit topic? Ik weet het niet..... mn verhaal doen, lotgenoten zoeken, alles voor mezelf op n rijtje zetten, t van me afschrijven, mn verdriet delen, onbegrip uiten, ik weet het niet.....
Damn, wat doet dit pijn
maandag 29 september 2008 om 10:20
Oh Riz, wat een absolute nachtmerrie, wat kan de natuur soms toch wreed zijn.
Ik ben zo verdrietig voor je. Heel veel sterkte vandaag en in de toekomst. Ik hoop dat de geboorte ondanks alles toch een goede en hopelijk zelfs een fijne ervaring voor je wordt.
Ik zal 100 keer aan je denken vandaag en ongetwijfeld nog een hele tijd langer.
Ik ben zo verdrietig voor je. Heel veel sterkte vandaag en in de toekomst. Ik hoop dat de geboorte ondanks alles toch een goede en hopelijk zelfs een fijne ervaring voor je wordt.
Ik zal 100 keer aan je denken vandaag en ongetwijfeld nog een hele tijd langer.
maandag 29 september 2008 om 11:42
Lieve Riz,
Wat verschrikkelijk dat jullie meisje is overleden in je buik.....niet te beschrijven wat er door je heen gaat en wat een hel. Een schouder bied ik je aan om op uit te huilen, want meer dan huilen.....ik weet het lieve Riz, het is verschrikkelijk.
Helaas spreek ik uit ervaring: mijn zoontje Philip is na 42 weken in mijn buik overleden, dit is in juni 2006 geweest. De tranen springen in mijn ogen als ik terugdenk aan die eerste echte bevestiging dat je kindje niet meer leeft en je wel moeder wordt, maar je kleine baby niet mee naar huis mag. En je nog moet bevallen en ineens al die andere dingen moet gaan doen ipv wat normaal is.
Als je behoefte hebt je verhaal te doen, per mail, telefonisch, live, neem contact met me op via de mail en vertel dan je verhaal aan me.....ik wil je steunen en die schouder aanbieden.
Heel veel sterkte vandaag met de bevalling.
Parelhoen
Wat verschrikkelijk dat jullie meisje is overleden in je buik.....niet te beschrijven wat er door je heen gaat en wat een hel. Een schouder bied ik je aan om op uit te huilen, want meer dan huilen.....ik weet het lieve Riz, het is verschrikkelijk.
Helaas spreek ik uit ervaring: mijn zoontje Philip is na 42 weken in mijn buik overleden, dit is in juni 2006 geweest. De tranen springen in mijn ogen als ik terugdenk aan die eerste echte bevestiging dat je kindje niet meer leeft en je wel moeder wordt, maar je kleine baby niet mee naar huis mag. En je nog moet bevallen en ineens al die andere dingen moet gaan doen ipv wat normaal is.
Als je behoefte hebt je verhaal te doen, per mail, telefonisch, live, neem contact met me op via de mail en vertel dan je verhaal aan me.....ik wil je steunen en die schouder aanbieden.
Heel veel sterkte vandaag met de bevalling.
Parelhoen
maandag 29 september 2008 om 11:48
tussendoor berichtje:
Lieve Dubbelgevoel: ik zit te huilen achter mijn computer. Wat een mooi jochie, Corneel. Jullie foto's en verhaal doen me herinneren aan hoe onze kleine was, zo vlak na de geboorte. En ik vind het zo prachtig dat jullie je twee zonen zo hebben betrokken bij het geheel. Gatver, wat is het leven toch oneerlijk.
Knuffel ook voor jullie,
Parelhoen
Lieve Dubbelgevoel: ik zit te huilen achter mijn computer. Wat een mooi jochie, Corneel. Jullie foto's en verhaal doen me herinneren aan hoe onze kleine was, zo vlak na de geboorte. En ik vind het zo prachtig dat jullie je twee zonen zo hebben betrokken bij het geheel. Gatver, wat is het leven toch oneerlijk.
Knuffel ook voor jullie,
Parelhoen
maandag 29 september 2008 om 11:56
Lieve Riz.
Hier zijn geen woorden voor. Wat moet het verschrikkelijk zijn voor jou en je vriend.
Ik wens je vandaag heel veel sterkte. En het klinkt misschien raar maar probeer toch nog heel even van jullie kleine meisje te genieten als ze is geboren voor je definitief afscheid van haar neemt.
Dikke
en 
voor jullie
Hier zijn geen woorden voor. Wat moet het verschrikkelijk zijn voor jou en je vriend.
Ik wens je vandaag heel veel sterkte. En het klinkt misschien raar maar probeer toch nog heel even van jullie kleine meisje te genieten als ze is geboren voor je definitief afscheid van haar neemt.
Dikke
en voor jullie
maandag 29 september 2008 om 12:17
maandag 29 september 2008 om 13:00
Riz,
zoals zovelen al hebben gezegd zijn er geen woorden voor wat julie nu doormaken. Ik heb geprobeerd woorden met betekenis neer te zetten maar ze klinken allemaal zijn doelloos.
Vandaar een
, een en de wetenschap aan jullie dat er mensen zijn die jullie overeind zullen helpen wanneer het verdriet te zwaar weegt en jullie op de knieen dwingt.
zoals zovelen al hebben gezegd zijn er geen woorden voor wat julie nu doormaken. Ik heb geprobeerd woorden met betekenis neer te zetten maar ze klinken allemaal zijn doelloos.
Vandaar een
, een en de wetenschap aan jullie dat er mensen zijn die jullie overeind zullen helpen wanneer het verdriet te zwaar weegt en jullie op de knieen dwingt.
maandag 29 september 2008 om 13:07
maandag 29 september 2008 om 13:17
maandag 29 september 2008 om 13:34
Lieve Riz,
Nogmaals kan ik niet meer doen dat aangeven dat ik aan jullie denk...Aan jullie lieve, kleine, mooie meisje. Je wordt moeder en jullie dochter had zich geen betere moeder kunnen wensen.
Heel veel sterkte met de moeilijkste dag uit jullie leven. Jullie hebben geen tijd om aan ons te denken, maar je kunt er van uitgaan dat we jullie met duizenden armen omarmen en vasthouden. Ook al zijn we daar niet, ik weet zeker dat jullie in ieders gedachten zijn!
Nogmaals kan ik niet meer doen dat aangeven dat ik aan jullie denk...Aan jullie lieve, kleine, mooie meisje. Je wordt moeder en jullie dochter had zich geen betere moeder kunnen wensen.
Heel veel sterkte met de moeilijkste dag uit jullie leven. Jullie hebben geen tijd om aan ons te denken, maar je kunt er van uitgaan dat we jullie met duizenden armen omarmen en vasthouden. Ook al zijn we daar niet, ik weet zeker dat jullie in ieders gedachten zijn!
